Mark Knopfler - Tracker (2015)

Mark is muzikaal gezien nog steeds zeer actief, zo verscheen in 2012 het prachtige album Privateering. Inmiddels is hij alweer toe aan zijn achtste album, genaamd Tracker. Zijn weg zoekend door de verschillende decennia haalde hij inspiratie uit het observeren van mensen, plaatsen en het terugkijken op zijn verleden. Een goed uur gevuld met een palet aan klanken en bovenal de herkenbare zang van Mark.

Openingstrack Laughs and Jokes and Drinks and Smokes kent na de ritmische opening een herkenbaar geluid. Op het album werken namelijk een groot aantal personen mee die ook onderdeel waren van de sound van Privateering. Naast het kenmerkende gitaargeluid is het de fiddle (viool) die voor het meeslepende volkse gevoel zorgt. Het plezierige verleden neemt de boventoon in een druk café, genietend van de voorbijkomende verhalen. Basil is een prachtig en inspirerend nummer, perfect weggelegd voor de stem van Mark. Het meeslepende gitaarspel golft op en neer en weet als vanouds het niveau op te stuwen. River Towns is een rustig nummer waarbij te horen is dat Mark zijn leeftijd invloed heeft op het stemgeluid. Niet op elk moment even zuiver, maar nog steeds ongekend warm en opfleurend. De saxofoon schalt droevig door het geheel heen terwijl de rivier in alle rust doorstroomt. De drank slaat in als je de herinneringen probeert weg te drinken.

So I get the bottle open
But something’s hit a nerve
And I’m looking in the mirror
At the face that I deserve

Skydiver kent een opmars aan instrumentatie, de ritmische gitaar voegt zich bij het opzwepende drumritme om in het zanggedeelte weer volledig weg te vallen. Het nummer oogt daardoor wat kaal aan en weet over het geheel niet te overtuigen. Ook de samenzang met Ruth is niet meer van het niveau van Privateering. Mighty Man opent met zijn cowboyklanken wat grauwer dan voorgaande nummers. De mist is neergeslagen en het wat druilige weer weet de spanning vast te houden. Het volkse karakter met zijn accordeon en wegebbende gitaarklanken maken er een vol geheel van. De manier waarop we Mark het liefst aan het werk zien. Broken Bones neem dan weer zijn slag terug in een ritmisch en bij vlagen funky geluid. Het nummer blijft te lang in zijn eenvoud doorgaan en kent te weinig variatie in de slagen van de ritmische gitaar. De muzikale afwisseling op het album vinden we ook weer terug in Long Cool Girl. Vanuit een inspirerende opbouw met het gitaarspel als de basis vormt zich een schitterend bezongen nummer. Mark en Ruth lijken zich hervonden te hebben, waarbij de stemmen rond elkaar tollen. De eenvoud van de teksten doet weinig af voor de liefdesverklaring. Lights of Taormina is rustgevend en zet het verdriet van een verloren liefde in de aandacht. Met een wat diepere bewoording neemt Mark je mee naar Taormina, terwijl de Siciliaanse oorlogschepen om je heen varen. Lang vervlogen tijden van spuwende vulkanen en een hartstochtelijke liefde.

They were young and love was shining
Like the colours of the rainbow
Desire felt like choking
Love was smoking under the volcano

De klanken van de akoestische gitaar vormen de opening van Silver Eagle. Het keyboard is verantwoordelijk voor de kleine ondersteuning, terwijl het geluid de ruimte vult. De donkere wegen zorgen voor de duistere inslag die het verhaal wat emotioneler maken. Beryl voert ons terug naar de tijd van Dire Straits. Een vol geluid waarbij Mark’s gitaarspel de aandacht opeist. De nodige afleiding komt van het keyboard op de achtergrond. Afsluiter Wherever I Go is een prachtig intiem nummer, waarbij Ruth de aandacht op zich vestigt met haar zwoele stem. Duizenden kilometers van elkaar vandaan is het wonderschone gevoel nog niet weg. Een mooi, maar ook iets te zoetsappig nummer.

Voor Mark is het niet nodig om zijn heil te zoeken in vernieuwing in zijn muziek. Zijn oude vertrouwde geluid vormt in combinatie met zijn stem de perfecte aanleiding voor een stel sterke nummers. Deze muziek vinden we deels terug op Tracker, waarnaast toch ook wel een aantal overbodige tracks zich aandoen. Over het geheel is het te afwisselend om met zijn voorganger Privateering te kunnen concurreren. Gelukkig is Mark zijn speelstijl nog niet verleert en weet hij ook deze keer weer een aantal prachtige nummers neer te zetten.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Maar goed, waarom iemand een versneld afgespeelde versie van Beryl op youtube zou zetten is mij een raadsel. Ik hoor dan toch vele malen liever de langzamere versie van het album, maar misschien dat er toch mensen zijn die dat tempo te langzaam vinden.
Ik vind dat Knopfler weer een prima album heeft gemaakt. De man heeft inmiddels de pensioengerechtigde leeftijd bereikt (de oude althans, volgens mij ligt die in NL al op 67?), maar kan nog altijd goed meedraaien in de muziekwereld als ik dit zo hoor.
Het openingsnummer opent jazzy, maar door de toevoeging van de folk instrumenten (o.a. een viool) gaat de stijl over in folk. De teksten grijpen terug naar de vervlogen tijden en roepen nostalgie op. Ik heb het idee dat dit een nummer is dat het prima zou kunnen doen in een pub in zijn geboortestad Glasgow. Een fijn, warm nummer dat gelijk vertrouwd klinkt.
Dat is iets dat vaker terug komt in het album. Het heerlijk warme geluid dat een beetje kenmerkend is aan Knopfler's solo albums zorgt voor een heerlijke sfeer.
Ik kan ook de toevoeging van de saxofoon waarderen, want dit zorgt ook voor dat eerder genoemde warmere geluid. Zo word het geweldig benut in "River Times" en afsluiter "Wherever I Go".
Knopfler neemt zijn tijd om zijn verhalen te brengen. Er is maar één nummer dat beneden de 5 minuten afklokt (op de reguliere CD althans). Is dat storend? Nee, ik heb nergens het idee dat het langdradig word. Nu scheelt het ook wel dat ik gewoon van Knopfler's sound hou.
Ligt het trouwens aan mij of heeft Knopfler de melodie van "Mighty Man" gebaseerd op Belfast Child van Simple Minds?
Ik kan hem geen ongelijk geven, want dat is een prachtig nummer.

De toegevoegde nummers op de bonus disc zijn wel een geinige toevoeging. .38 Special is een lekker country nummertje dat wat losstaat van Knopfler's werk op het album. Daar zijn namelijk wel wat country invloeden op te horen, maar word het nooit echt straight up country. "My Heart Has Never Changed" is een nummer dat op het album had kunnen staan en "Terminal of Tribute To" neigt wat meer naar de blues. "Heart of Oak" is een nummer waarin Knopfler enkel met zijn akoestische gitaar te horen is. Een prachtig nummertje dat van mij nog wel iets langer had mogen duren.
"Oklahoma Ponies" is het beste te omschrijven als een country/rock nummer. De rockelementen zijn door de gierende elektrische gitaar wat meer aanwezig en de melodielijn lijkt wat meer op country. Een leuk, wat meer uptempo nummer. "Time Will End All Sorrow" is een prachtig nummertje waarop ook nog een vrouwelijke bijdrage te horen is (ik weet alleen niet van wie). Deze keer word de akoestische gitaar ondersteund door een banjo.
Knopfler heeft wederom een prima album afgeleverd.

Altijd leuk als er opmerkingen bij albums op MuMe worden geplaatst in reacties op negatieve/minder positieve uitspraken. Alsof iedereen dezelfde mening moet hebben over Mark, zijn werk of geluid... Ook ik ben niet positief nu ik het hele album heb beluisterd. Ik heb het dan niet zozeer over de productie/kwaliteit geluid, maar meer de stijl die Mark al jaren heeft aangemeten.

Privateering was voor mij een verademing na de drie erg matige/verveelde voorgaande albums. Tracker valt weer terug naar het niveau van die drie albums en dus wederom vervelend te noemen. Ik gun elke fan van dit soort muziek zijn/haar moment, maar mijn moment zit in geen enkel nummer.

Van mij mag hij Telegraph Road wel blijven spelen, hoor. Wat een apotheose. Ik vond het sowieso steeds beter worden naar het einde toe; de opbouw in Postcards From Paraguay, waar met de introductie van elk bandlid een instrument werd toegevoegd; het samenspel tussen John McCusker en Glenn Worf bij het Marbletown intermezzo en dan nog twee knallers als Speedway At Nazareth en Telegraph Road als afsluiting van het reguliere concert. De Privateering nummers werden ook prima gebracht; zowel Corned Beef City, Kingdom of Gold en I Used To Could rechtvaardigden absoluut hun aanwezigheid in de setlist.

Deze plaat is een subtiele. Bij Privateering was het allemaal nét ietsje meer rechttoe-rechtaan. Hier heb je meer luisterbeurten nodig en soms een langere pauze tussen twee luisterbeurten. Maar wat een pracht vind je hier terug. Basil is wel een tegenvaller en sommige nummers hadden gerust een paar minuten korter gemogen maar deze plaat krijgt een dikke 4*

Altijd een fan van Knopfler geweest, dus deze moest er ook komen. Mooi album met enkele niemandalletjes. Wordt afgerond met een geweldige afsluiter, 'Wherever I Go'.