Mark Knopfler - Tracker (2015)

Aha had ik dan maar even de grens over gestoken , is maar 14 km hier vandaan .
Ik heb je een pm verstuurt maar had jouw bericht nog niet gelezen .
Thanx voor de info Superessy .

Paar luisterbeurten nu gehad tot laat in de nacht maar het kwartje is gevallen.
Prachtig geluid en de nummers zitten weer mooi in elkaar.

Af en toe verlang je naar een iets langere solo maar dat terzijde
Ik ben benieuwd wat hij gaat spelen van dit album tijdens de tour, de plaat is best
wel behoorlijk ingetogen maar ik laat me verrassen.

Het enige nadeel is weer die bonus nummers verspreid over zoveel deluxe uitgaven
is dat nu vanuit Mark zelf of de platenmaatschappij?
Zelf heb ik nu de luxe box uitgave en voor dat geld wil je gewoon klaar zijn en niet weer
erachter komen dat ik eigenlijk 20 euro meer had moeten betalen voor een "Hot dog"

Maar voorlopig is het weer genieten van deze te dure maar prachtige plaat

Meerdere malen live aan het werk gezien en dat gaat ook niet snel vervelen. Deze man speelt zo puur, zo gemakkelijk en vaak zo betoverend dat het een voorrecht is om daar bij te zijn. Heeft absoluut een indrukwekkend setlist om uit te putten en met dit album voegt hij er weer een aantal pareltjes eraan toe!

2e deel vd plaat is wel beduidend beter....mijn voorlopige selectie:

Basil
Long Cool Girl
Lights of Taormina
Silver Eagle
Beryl
Wherever I Go

Platenmaatschappij beslissingen helaas. Het kan Mark niet zoveel schelen verder lijkt het wel.

Redelijk album van hem.
De stem van hem vind ik wel wat eentonig op dit album , de stem van Knopfler heb ik altijd wat saai gevonden maar toen hij nog optrad met de Dire Straits op het album Alchemy had zijn stem best veel power , maar dat werd steeds minder en minder.
Soms zou ik best willen dat bepaalde nummers worden ingezongen door bijvoorbeeld een Celine Dion ( ik noem maar even iemand) dan zou het wel allemaal wat frisser en leuker klinker.
De samenwerking van Knopfler met Harris vond ik zeer geslaagd , maar dat komt voornamelijk door de zeer mooie stem van Emmylou Harris

Dan moet het laatste nummer je wel bevallen lijkt me.

1 keer gehoord. Lijkt mij een prima plaatje. Logisch dat zijn stem en speelstijl wat mellow worden, maar zeker niet saai. De man wordt ook ouder. Geen probleem mee.

Mark`s stem is er heel wat op vooruit gegaan sinds Alchemy en ik vind het stemgeluid van Ruth Moody ook veel aangenamer dan die van die krijsende kanari Harris.

Mark is muzikaal gezien nog steeds zeer actief, zo verscheen in 2012 het prachtige album Privateering. Inmiddels is hij alweer toe aan zijn achtste album, genaamd Tracker. Zijn weg zoekend door de verschillende decennia haalde hij inspiratie uit het observeren van mensen, plaatsen en het terugkijken op zijn verleden. Een goed uur gevuld met een palet aan klanken en bovenal de herkenbare zang van Mark.

Openingstrack Laughs and Jokes and Drinks and Smokes kent na de ritmische opening een herkenbaar geluid. Op het album werken namelijk een groot aantal personen mee die ook onderdeel waren van de sound van Privateering. Naast het kenmerkende gitaargeluid is het de fiddle (viool) die voor het meeslepende volkse gevoel zorgt. Het plezierige verleden neemt de boventoon in een druk café, genietend van de voorbijkomende verhalen. Basil is een prachtig en inspirerend nummer, perfect weggelegd voor de stem van Mark. Het meeslepende gitaarspel golft op en neer en weet als vanouds het niveau op te stuwen. River Towns is een rustig nummer waarbij te horen is dat Mark zijn leeftijd invloed heeft op het stemgeluid. Niet op elk moment even zuiver, maar nog steeds ongekend warm en opfleurend. De saxofoon schalt droevig door het geheel heen terwijl de rivier in alle rust doorstroomt. De drank slaat in als je de herinneringen probeert weg te drinken.

So I get the bottle open
But something’s hit a nerve
And I’m looking in the mirror
At the face that I deserve

Skydiver kent een opmars aan instrumentatie, de ritmische gitaar voegt zich bij het opzwepende drumritme om in het zanggedeelte weer volledig weg te vallen. Het nummer oogt daardoor wat kaal aan en weet over het geheel niet te overtuigen. Ook de samenzang met Ruth is niet meer van het niveau van Privateering. Mighty Man opent met zijn cowboyklanken wat grauwer dan voorgaande nummers. De mist is neergeslagen en het wat druilige weer weet de spanning vast te houden. Het volkse karakter met zijn accordeon en wegebbende gitaarklanken maken er een vol geheel van. De manier waarop we Mark het liefst aan het werk zien. Broken Bones neem dan weer zijn slag terug in een ritmisch en bij vlagen funky geluid. Het nummer blijft te lang in zijn eenvoud doorgaan en kent te weinig variatie in de slagen van de ritmische gitaar. De muzikale afwisseling op het album vinden we ook weer terug in Long Cool Girl. Vanuit een inspirerende opbouw met het gitaarspel als de basis vormt zich een schitterend bezongen nummer. Mark en Ruth lijken zich hervonden te hebben, waarbij de stemmen rond elkaar tollen. De eenvoud van de teksten doet weinig af voor de liefdesverklaring. Lights of Taormina is rustgevend en zet het verdriet van een verloren liefde in de aandacht. Met een wat diepere bewoording neemt Mark je mee naar Taormina, terwijl de Siciliaanse oorlogschepen om je heen varen. Lang vervlogen tijden van spuwende vulkanen en een hartstochtelijke liefde.

They were young and love was shining
Like the colours of the rainbow
Desire felt like choking
Love was smoking under the volcano

De klanken van de akoestische gitaar vormen de opening van Silver Eagle. Het keyboard is verantwoordelijk voor de kleine ondersteuning, terwijl het geluid de ruimte vult. De donkere wegen zorgen voor de duistere inslag die het verhaal wat emotioneler maken. Beryl voert ons terug naar de tijd van Dire Straits. Een vol geluid waarbij Mark’s gitaarspel de aandacht opeist. De nodige afleiding komt van het keyboard op de achtergrond. Afsluiter Wherever I Go is een prachtig intiem nummer, waarbij Ruth de aandacht op zich vestigt met haar zwoele stem. Duizenden kilometers van elkaar vandaan is het wonderschone gevoel nog niet weg. Een mooi, maar ook iets te zoetsappig nummer.

Voor Mark is het niet nodig om zijn heil te zoeken in vernieuwing in zijn muziek. Zijn oude vertrouwde geluid vormt in combinatie met zijn stem de perfecte aanleiding voor een stel sterke nummers. Deze muziek vinden we deels terug op Tracker, waarnaast toch ook wel een aantal overbodige tracks zich aandoen. Over het geheel is het te afwisselend om met zijn voorganger Privateering te kunnen concurreren. Gelukkig is Mark zijn speelstijl nog niet verleert en weet hij ook deze keer weer een aantal prachtige nummers neer te zetten.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Dit album vind ik redelijk goed omdat hij ( vind ik) 3 soloalbums heeft gemaakt die sowieso mooier zijn.
Golden Heart
Sailing to Philadelphia
All the roadrunning

Dit album is zeker niet slecht , er staan zeker mooie liedjes op , maar je gaat toch altijd albums vergelijken met elkaar.
Een vergelijking maken met de Dire Straits is misschien niet erg logisch omdat het toch 2 totaal verschillende stijlen zijn
Alhoewel ik me er steeds toch weer op betrap om iedere keer weer die verrekte Dire Straits op te zetten
Misschien mis ik de power een beetje wat hij bij Dire Straits wel had , maar de man wordt inderdaad ook ouder en dan kun je alleen maar respect hebben dat hij toch nog in staat is mooie muziek te maken

4 track sampler staat er nu op Spotify

Beryl, Wherever I Go, Broken Bones en Basil

Zelden zo'n saaie plaat gehoord als deze. Het is één grote slaappil. Een luie, ongeinspireerde invuloefening. Zullen wij maar het pensioen voor hem aanvragen?

Heeft nog best lang geduurd die eerste 0,5 stem van ene Stuart met zijn enorme profileringsdrang

Zijn post zegt meer over hemzelf dan over deze plaat van Knopfler.

Oneens.

Nu ga jij natuurlijk om het kwartier inloggen om te kijken of er iemand flink op gereageerd heeft en degene dan een ban aan zn broek heeft , en jij genietend met een paal in je broek zit achter je lap toppie , toppie

Reactie's op Stuart Bell (AKA Steven Mo) worden nooit beloond met een ban, anders was er al vrijwel geen user meer op MuMe beschikbaar, ach hij doet dit soort dingen zo vaak en kijkt inderdaad ieder kwartier voor een reactie.

Hij stelt het wat extreem en het is wel lichtelijk komisch dat uitgerekend hij er weer mee moet komen.

Echter heeft hij wellicht wel gewoon een punt. Ik heb een stukje geluisterd en het klonk mij zo ongeveer als disc 3 van zijn vorige tweeluik. De spanning is wederom ver te zoeken en het is allemaal weer erg meer van hetzelfde.

Als Knopfler nou eens de aandacht naar zich toe trok met een meer enerverende opener als 'What It Is' maar dat gebeurt wederom niet. Het gaat echt letterlijk op exact dezelfde voet verder als waar de twintig nummer overkill was gebleven en dat maakt dit album zeker wel discutabel.

Zelfs wanneer het komt van de heer Bell.

Een nummer als "Beryl" ligt zeker in het verlengde van "What It Is". Maar dat is dan ook de enige op Tracker. Het lijkt meer op een goedmakertje van Knopfler richting de fans die wat meer up-tempo verwachten...

Verder vind ik Mighty Man erg veel lijken op The Fish And The Bird .

Nu geheel gehoord en ik zat aan een drietje te denken maar dat is niet eerlijk want dit is gewoon onvoldoende. Zit me op sommige punten echt te verbazen wat een lome maar vooral ook luie plaat het is. Lijkt echt zo ongeveer de zanglijnen van de voorganger te recyclen en die waren ook al niet bepaald origineel. Verder hoop je nog op wat fonkelend gitaarwerk bij deze man maar ook dat kabbelt en pingelt maar wat aan zonder echt iets te leveren.

Vind het echt een opmerkelijk album wat dat betreft, in het verleden heeft hij zeker ook op solo gebied laten zien zeker wat neer te kunnen zetten. Dit probeert het vrijwel nog niet eens. En voegt daarnaast na de voorganger nauwelijks wat toe aan het bestaande. Snap eigenlijk niet eens echt waarom hij dit uberhaupt heeft uitgebracht.

Ik geef niet graag en gelukkig ook niet vaak kritiek op deze manier, zeker niet bij iemand die ik hoog heb zitten. Maar in dit geval moet ik gewoon eerlijk zijn en kan het wat mij betreft niet anders.

Wat een onzin reacties hier weer. Album is een stuk beter dan zijn voorganger. De geluidskwaliteit alleen al is veel helderder dan op bijvoorbeeld de voorganger 'Privateering.'

Verder zijn alle nummers dit keer goed. Er zijn voor mij een keer geen skippers. Dit is zonder enige twijfel één van zijn betere soloplaten. Het tempo ligt inderdaad lager dan voorheen, maar als de songs goed zijn is dat (voor mij althans) totaal niet erg. Hij speelt dit keer alle gitaren op het album zelf, net zoals hij dat deed bij Kill to Get Crimson uit 2007.

Een luie plaat? Ik vraag me af hoe dat bedoelt wordt. Hier zit namelijk meer werk in dan al zijn voorgaande cd's en qua zanglijnen lijkt het niet op de voorganger. Toegegeven: Mighty Man lijkt op het nummer The fish and the bird uit 2007.

De bonustracks bevatten meer gitaarwerk dan de tracks op de normale versie. Het is verder een heel persoonlijke en intieme plaat met herinneringen uit zijn jeugd (Laughs and Jokes, Basil) en meer recent (Silver Eagle, Lighs of Taormina).

De nummers Terminal of Tribute to en Beryl gaan zelfs weer richting de Dire Straits periode qua stijl.

De opmerking van Deranged die niet snapt waarom deze plaat uitgebracht is kan ik totaal niet waarderen en of snappen. Het is natuurlijk een mening, en wat dat betreft ben ik blij dat ik het album wel kan waarderen.

Verder wil ik er nog aan toevoegen dat de (meeste, uitzonderingen zijn er altijd) fans er erg enthousiast over zijn hoe mooi de liedjes zijn.

Het hoeft niet altijd met gitaarsolo's te zijn om hem te kunnen waarderen toch? Misschien alle 18 tracks beluisteren voordat je er een 'onvoldoende' op plakt? Alle nummers maken deel uit van Tracker, het is alleen jammer dat de platenmaatschappij voor zoveel versies kiest dat veel mensen niet alles te horen krijgen, en enkel de eerste 11 tracks recenseren.

Ik gun het Mark dat er mensen zijn zoals jij die het wel kunnen waarderen. Vond achteraf ook wel dat ik misschien net iets te negatief was. Zoals ik al zei doe ik dat niet graag en meestal ook niet, dat is niet waarvoor ik op deze site kom. Het zit niet in me. Ik respecteer de man en zou het lullig vinden om te zien dat zijn werk massaal wordt neergesabeld. Neemt echter niet weg dat 'lui' voor mij heel duidelijk de indruk is die ik krijg als ik deze nummers hoor, een eentonig en loom geluid in mijn oren dat onvoldoende probeert iets waardigs toe te voegen aan het al bestaande. Verder zie ik niet in waarom iemand ooit boos/geirriteerd moet gaan doen als iemand een werk die hij/zij wel waardeert niks zou vinden.

Mooi voor jou en de artiest dat jij er wel wat mee kan, ik luister hier waarschijnlijk met iets andere oren naar en dan kom ik toch van een redelijk koude kermis thuis. En pak ik dus liever terug op wat van weleer of zelfs iets compleet anders wellicht.

Ik heb zelf de volledige versie bemachtigd en zal de komende dagen hier en daar nog een nummertje aanpoppen en dan kan ik altijd nog mijn stem verhogen mocht dat nodig blijken.

Maar ik zou er niet vanuit gaan, mijn indruk lijkt me duidelijk en gaat hoogstwaarschijnlijk niet meer veranderen.

Sowieso wel erg veel nummers wederom en in mijn oren klinkt het echt allemaal heel erg gelijkend. Dan eerst ook nog maar eens door de vorige heen ploeteren waar het merendeel nooit van is blijven hangen en waar ik zelfs nog het officiele ceedeetje van heb liggen.

En tot slot, als ik naar deze man luister vind ik het doorgaans lekker om mijn eigen gitaar er even bij te nemen en wat mee te pingelen en in dat opzicht kom ik zowel hier als op de voorganger dus onvoldoende aan mijn trekken. Dan ga ik wel voor de lekkere typische Knopfleriaanse solo's ja.

Vandaag voor het eerst beluisterd en ik kom er met moeite doorheen. Nu heb ik dat vaker bij platen van Mark in het begin maar deze keer heb ik het sterker. Voor mijn gevoel is het gezapiger dan ooit. Daarnaast hadden de meeste nummers ook op andere albums kunnen staan. Nu verwacht ik geen enorme koersverandering van Mark maar het zou wel een keer leuk zijn. Bijvoorbeeld een echte bluesplaat of echte americana. De kleine folk portretjes kan ik zeker wel waarderen maar na meerdere albums weet ik het wel. Ik trek hiermee niet het vakmanschap van Mark in twijfel. In tegendeel, ik heb alles en heb al zijn tours de laatste 10 jaar bezocht. Wellicht veranderd mijn mening nog naarmate de luisterbeurten vorderen. Voor nu nog geen cijfer.

Bij de eerste klanken van Laughs and Jokes dacht ik heel even aan Take Five, maar al snel kwamen daar weer de tergend irritante violen... Meteen gestopt en ga in het weekend wel het hele album eens (proberen) te beluisteren. Wat blijf ik die Ierse klanken toch erg vervelend vinden, ondanks het fijne gitaargeluid. Ook zijn stem komt hier opvallend verveeld en eenzijdig over.
Zijn voorgaand album vond ik nog een opleving, maar na Ragpicker's is het vervelende Ierse pub muziek geworden. Denk dus niet dat dit mijn album wordt, laat staan dat ik 'm ga aanschaffen. Maar Mark moet gewoon zijn ding blijven doen, want dat waardeer ik nog steeds van hem. Ben gewoon afgehaakt...

Vandaag de 11-track versie aangeschaft voor 16 euro. Ik moet zeggen, na twee luisterbeurten: heel spannend is het niet maar ik kan dhr. Knopfler ook nergens betrappen op in de fout gaan. Stem is geheel in orde. De man zingt goed. Composities zijn in lijn met het materiaal wat we vanaf Dire Straits kennen en dat is te kenmerken als: laid back, hangend tegen de blues, relaxt maar niet al te vrolijk. Kortom: J.J. Cale gekruist met Bob Dylan in zijn meest ontspannen momenten. Knopfler blikt terug, wil hier helemaal niets vernieuwends neerzetten. En dat doet hij al een tijdje, als ik goed geïnformeerd ben. Maar dat hoeft wat mij betreft geen probleem te zijn. Als je 65 bent mag je toch wel een beetje gearriveerd zijn. Weten wat je wilt.

Mooi is Wherever I Go met Ruth Moody. Beryl kenden we al een tijdje en is ook niet verkeerd, maar absoluut niet representatief voor de rest van het album. Verder is het een kwestie van veel draaien en inslijten tot de overige parels, die er echt wel zijn, boven komen drijven. Meeste kans van slagen daarop heb je op een warme zomeravond en na twee glaasjes port. Laat je een beetje meevoeren. Als je op het puntje van je stoel gaat zitten en gespannen wacht op een meesterwerk, dan kan het inderdaad een beetje tegenvallen.

Goed album, tot nu toe weinig mis mee. Prachtig geproduceerd en opgenomen. Nu nog het rijpingsproces.

Waarom niet voor 1,99 meer de 15 track versie gekocht ??????

Heel eenvoudig, ik was toevallig bij Blokker en nam deze mee, niet zo heel strategisch gedacht dus. Bovendien, ik vind dit een prachtige lengte voor een gewoon album en blijf je bij de kern. Het lijkt wel een nieuwe trend om steeds meer edities uit te brengen van een album: Deluxe, Superdeluxe en ik weet niet wat. Ja, ook dubbel vinyl natuurlijk voor de grammofoonplaat-gelovigen onder ons.

Nog maar weer eens verder geluisterd en het begint wat meer te leven. Het is voor het grootste deel een heel ingetogen album. Geen ronkende gitaarsolo's, maar het zijn vooral de subtiliteiten die het doen. Daarvoor moet je wel even doorluisteren of doorbijten misschien, is mijn ervaring. Onder de oppervlakte van de eerste kennismaking bevinden zich de grootste muzikale vondsten: in de arrangementen, de ritmische verfijning, de zang en de fraaie open productie. Veel Ierse invloeden bespeuren we hier, maar gezien de afkomst van Knopfler zal het eerder Schots zijn, dus laten we het voor de nauwkeurigheid maar op Keltisch houden.

Aan het voor mij teleurstellende Brothers In Arms, na de fraaie voorgangers Making Movies en Love Over Gold, heb ik een Dire Straits -allergie opgelopen, die ik jarenlang aan de commercieel handige Knopfler weet. Dat trauma is nu, dertig jaar later, zo goed als genezen en ik kan weer geloven in de oprechtheid van de man. Hij bedoelt het goed.

Laughs and Jokes and Drinks and Smokes doet me in het intro denken aan Brubeck's Take Five. Inspiratie werd op het album ook gevonden bij Bob Dylan. Zeker niet toevallig zoals dit fragment uit een interview met Rolling Stone van 13 maart j.l. bewijst:

Beste nummers: Silver Eagle, Wherever I Go, River Towns, Laughs and Jokes and Drinks and Smokes en Beryl.

Ik zou zelfs durven zeggen dat Knopfler nu eindelijk de gedoodverfde opvolgerstatus van Dylan heeft bereikt. Hij was al de betere Eric Clapton en in die vergelijking op dit moment de meest geïnspireerde van de drie. Halfje erbij? Ja vooruit!

Zo jij durft