The Undertones - The Undertones (1979)

Zou een mooi duo zijn:

The und Ertones

Hier spettert het spelplezier vanaf. En dat is buitengewoon aanstekelijk. Geniaal is zijn eenvoud: 2 minuten, 3 akkoorden, moeilijker hoeft het niet te zijn. Naast de zanger met de wereldstrot waren de broertjes O'Neill bepalend voor het geluid: ze schreven bijna alle nummers.Geheel in lijn met de lengte van hun nummers stop ik met verder mijmeren hoe goed ze waren.

Ik luister veel naar Prog en nog meer verschillende muziekstijlen die niet echt toegankelijk zijn en af en toe vind ik het echt heerlijk om eens een Punk-album in mijn stereo te doen, niet te moeilijk, gewoon lekker simpel. En daarom ben ik erg blij dat Ataloona mij dit album heeft gegeven in Ga dit album eens reviewen-topic. Want dit is gewoon een heerlijk Punk-album zonder te veel poespas, lekkere drums en gitaar. Eentje die je opzet en even lekker relaxed of tekeer gaat. Een nummer voor nummer review vind ik dan ook onzin, deze is om op te zetten en gewoon lekker te relaxen. Dit album is niet om tot in de puntjes te analyseren. Daar is Punk niet voor. Maar hij krijgt 4 sterren. Eentje die ik vaker ga opzetten!

En Teenage Kicks is gewoon het lekkerste nummer(tje) ooit.
Niet het beste maar gewoon super euh... goed!

Ik kwam dit album net tegen in de K.O. Greatest Hits of 1979.
Was er toch benieuwd naar.

Nooit geweten dat Feargal Sharkey ooit in deze band heeft gezeten.
Even luisteren of het een aanschaf waard is.

Ook om die reden vanavond dat album weer eens beluisterd. Klinkt zeker niet slecht. In ieder geval stukken beter dan dat andere album in de battle "Join Hands" van de tegenstander Siouxsie en de rest.
Mooiste nummers op dit album van de Undertones 'Teenage Kids' en 'Wrong Way'.

3,5*

Is dit de goede hoes? Originele is toch met de band er op en de pijl

Soms loont het echt om een paar berichten terug te keren in de tijd.
De discussie over de originele hoes loopt al lang op deze site.
Crew-lid freddze hakte daarom ooit de knoop door.


En dit is een heruitgave uit 1983: Undertones, The - The Undertones (Vinyl, LP, Album) at Discogs .

Ik vond de Undertones best een aardig bandje, maar een beetje aan de zoete kant. Het is meer pop'nrock'nroll met een punksausje. Anders dan de rauwe punk van bijvoorbeeld Buzzcocks of The Damned in deze periode.
Maar sowieso was dit echt een hele leuke tijd in de popmuziek!
"My Perfect Cousin" (Hypnotised,1980) is bijvoorbeeld een heel leuk nummertje...
dat zong ik altijd wel mee!

Zelden zoveel plezier beleefd aan een album als ik aan dit album heb beleefd.
Toch maar een prominente plaats gegeven in mijn top 10, mooie herinneringen, mooi album.

In 1978 kreeg ik een singel in de hand gedrukt in mijn favoriete platenzaak (Bullit in Eindhoven).
Ik zou dit weleens heel goed kunnen gaan vinden.
In die tijd was ik heel erg in de (leukere) punk en new wave.
Deze single “Teenage Kicks van The Undertones heeft destijds heel wat op zijn kop gezet, ik was dus direct een Undertones fan voor het leven.
Voordat in 1979 het debuut eindelijk uitkwam had ik al enkele singels in de kast staan.
En wat een debuut, de soundtrack van een mooie zomer in 1979, ik heb de hele LP helemaal grijs gedraaid en zeker mijn plaat van het toch al mooie jaar 1979.
Teenage kicks stond niet op de LP maar wel 14 andere punkpop pareltjes.
Het album werd gekenmerkt door de heerlijke liedjes van voornamelijk John O'Neill , de gedreven zang van Feargal Sharkey en de kostelijke achtergrondkoortjes.
Here comes the summer is het mooiste nummer, maar ook single Jimmy, Jimmy, Jump boys (koortje) , het mooie True Confessions (wat al richting volgende albums gaat) en I Gotta Getta.
Ach alles is mooi hier, geweldig album en zo goed als hier zouden ze nooit meer worden.

Erg leuk vitaal en springerig album. Samen met bv. Buzzcocks, Squeeze en Supergrass wegbereiders voor de wel wat loggere latere Britpop-golf (?) Punk zou ik het niet willen noemen. Opkikkers wel.

kruug zegt (kort en goed): Inderdaad, anderen mogen hoog opgeven over 'never mind the bollocks' maar ik luister toch veel liever deze. Poppy en escapistisch misschien, maar uiteindelijk onweerstaanbaar. Zonder zwakke momenten. En waar ik nooit enorm enthousiast werd van Feargul Sharkey-solo is ie hier de goede man op de juiste plek, net als de anderen. Aanrader!

1234 : Here comes the summer.

The Undertones vind ik een heel leuk groepje en dit album bevat even catchy als puntige en vitale rocksongs waarbij de zang Feargal Sharkey het geheel afmaakt. Jammer en onbegrijpelijk dat deze band nooit is doorgebroken.

Gewoonweg een ijzersterk album. Op cd gekocht eind jaren 90. Destijds was het het enige LP van de band dat ik niet had. Inmiddels is mijn muzieksmaak dusdanig veranderd, dat het overduidelijk mijn favoriet is van de vier. Destijds was het LP nummer 3, 'Positive Touch'.

Wat bijzonder is, is dat iedereen in de band bijdraagt aan het schrijven, al is J.J. O'Neil duidelijk de meest drijvende kracht, behalve de zanger. Feargal Sharkey zingt echt alleen maar; met zijn zeer typerende stem kan ik daar aan toevoegen.

'True Confessions', de prachtige A+B kanten verzamelaar, is mijn absolute favoriet, The Undertones zit daar heel dicht achteraan. Zo onbevangen en vrolijk klinkt het allemaal, als een onbewogen jeugd in Derry, die dat toch niet geweest zal zijn in de jaren 70 in Noord-Ierland. Escapisme lijkt me meer voor de hand liggen.

1001 Albums you must hear before you die

Nummer 438 bracht me bij The Undertones - The Undertones (1979), een band die qua naam vaag een belletje deed rinkelen, maar waar ik geen enkel nummer van kende.

Hoewel het ongetwijfeld leuker is om deze plaat in de lente / zomer te ontdekken ipv in de herfst, was het wel een aangename kennismaking. The Undertones brengen op dit debuutalbum prettige, lekker in het gehoor liggende punkrock die me qua sound vooral doet denken The Replacements.

Het verschil met The Replacements is voor mij wel dat ik laatstgenoemde iets veelzijdiger vind klinken. Het geluid op dit Undertonesalbum is misschien net iets te vaak hetzelfde om zich echt te kunnen onderscheiden.

Desondanks gewoon een heel fijn album dat zeker nog gedraaid zal worden als de zon er binnen enkele maanden weer door gaat komen! Meer hoeft dat soms niet te zijn!

Favorieten: Teenage Kicks, Jimmy Jimmy, Family Entertainment

3,5*

Viel me op dat het nummer Teenage Kicks (vijfde nummer van kant 1, na I Gotta Getta ) hierboven ontbreekt in de tracklist.

Op de eerste uitgave van het album stond het nummer er niet op, vandaar.

Daarom heeft het nummer hierboven een sterretje; hier de originele elpee bij Discogs.

Nu snap ik het. Heb zelf de U.S persing van de LP (ook uit 1979) met een andere hoes, en daar staat Teenage Kicks wel op.

Dan heb je een prima exemplaar! Is het deze? Ik had ooit een verzamelaar van The Undertones, uitgeleend en nooit teruggekregen. Nu ik jullie berichten lees, gaat het weer kriebelen...

Klopt. Die verzamelaar was waarschijnlijk All Wrapped Up. Met alle A en B kanten van de uitgebrachte singels er op.

Douze points!!!

Bandje uit Derry, Noord-Ierland, stuurt demobandje naar John Peel. Die wordt enthousiast, laat ze de EP Teenage Kicks opnemen en roept de titeltrack uit tot zijn favoriete liedje aller tijden. De EP haalt #31 in de Britse lijst van november 1978.

Niet ontypisch voor die tijd staat het nummer niet op de debuutelpee, die in juni 1979 tot #13 komt. Dan heeft inmiddels de eveneens non-albumsingle Get over You in februari '79 tot #57 gereikt, waarna het wél op The Undertones te vinden Jimmy Jimmy in mei #16 haalde.

De kenmerkende "dunne" stem van Feargal Sharkey bepaalt sterk het geluid van de groep, maar de liedjes zijn geschreven door andere groepsleden. Het is scheurend, vriendelijk, uptempo en vrolijk, als het vrolijke broertje van de Ramones, die ook al niet de meest sombere muziek maakten. Bovendien meezingbaar.

Wie iets afweet van 'the troubles' in het door geweld geteisterde Noord-Ierland (eerder dit jaar was de indrukwekkende docuserie Once Upon a Time in Northern Ireland hierover bij de VPRO te zien), zal wellicht verbaasd zijn dat hierover niets doorklinkt in de teksten. Dat is wellicht een nadeel, maar tegelijkertijd een voordeel.
Er klinken namelijk onderwerpen die universeel herkenbaar zijn voor degenen buiten Noord-Ierland, zoals teksten over volwassen worden en de onbereikbare lieftallige. Als de soundtrack van mijn puberteit en trouwens ook soms daarna... Maar dat ontdekte ik pas met terugwerkende kracht, zelfs lang nadat in 2000 het album met vele bonustracks was heruitgegeven.

Mijn favorieten zitten deels bij die extra's. Naast Teenage Kicks zijn dat Here Comes the Summer (wat - een - pareltje), Mars Bars (David Bowie, er is wel degelijk leven op Mars!), de bonusversie van True Confessions omdat die veel meer gitaar bevat, Jimmy Jimmy en het sublieme You've Got My Number (Why Don't You Use It!).

Mijn reis langs mijn afspeellijsten met new wave kwam van de derde van The Saints en vervolgt bij de tweede van Wreckless Eric.