Peter Gabriel - Peter Gabriel (1980)

”Als je een muzikant bent, heb je vast wel eens gehoord van de term 'gated reverb', zo niet dan heb je het effect zeker wel eens in actie gehoord.Een gated reverb is het punchy snare drum geluid dat voor het eerst groot werd in de jaren 80 van de vorige eeuw.

Zonder Peter Gabriel en Phil Collins was het iconische element van de pop misschien nooit ontstaan.

Volgens Vox werd de ontdekking gedaan in 1979 tijdens de studio-opname van Peter Gabriels titelloze derde soloalbum.

Gabriel's Genesis bandgenoot, Phil Collins was aan het drummen toen zijn beats per ongeluk werden opgepikt door de microfoon die werd gebruikt door audio-ingenieurs om met de band te praten. Die microfoon was niet bedoeld om muziek op te nemen - de zware compressors waren ontworpen om luide geluiden af te zwakken en stille geluiden te versterken. De apparatuur maakte ook gebruik van een noise gate, wat betekende dat de opgenomen geluiden werden afgekapt kort nadat ze waren begonnen. Het resultaat was een geluid anders dan alles wat je in populaire muziek hoort.

Gabriel vond het effect geweldig en maakte er het kenmerkende geluid van op de openingstrack van zijn album. Een jaar later verwerkte Collins het in zijn hit In the Air Tonight, dat een van de beroemdste voorbeelden van gated reverb is.”

Bron: thesound.co.nz

Iets uitgebreider en diepgaander: 80s gated-reverb drum sound | MusicRadar

Leuk trouwens om je reviews van Gabriels albums te lezen !

Bedankt voor jouw aanvulling meneer. Da's nou het leuke van dit forum: iedereen voegt weer wat info toe en zo krijgt je een beter beeld van de achtergrond van de muziek.

Rond mijn 15e leerde ik Genesis kennen met Peter Gabriel als zanger van de band.
Enkele jaren later een aantal cd's gekocht van Peter Gabriel solo, waaronder dit album.

Mijn eerste baantje was ongeveer 3 kwartier fietsen. Precies genoeg om deze CD fietsend te beluisteren.
Vandaag dit album weer eens beluisterd en bracht mij terug naar ruim 30 jaar geleden.

Dertig jaar terug was ik alonder de indruk van dit album en dat is nog niet veranderd. Wel wat vlak geproduceerd, maar de typische "80-jaren sound" stort mij totaal niet.
Uitschieters op dit album zijn voor mij: "Family Snapshot" en "Games Without Frontiers".

In de periode 1967 tot 1975 was hij de zanger, bespeelde de fluit, hobo en percussie en was het gezicht én frontman van Genesis. De band die hij had opgericht, samen met onder andere toetsenist Tony Banks en gitarist/bassist Michael Rutherford.

Peter Gabriel werd geboren in Chobham Engeland op 13 februari 1950. Hij bereikt dus binnenkort de mooie leeftijd van 73 en in 1973 verscheen het voor mij mooiste album van Genesis uit de Gabriel periode, "SELLING ENGLAND BY THE POUND". Een jaar later verscheen het mede op initiatief van Gabriel gecomponeerde "THE LAMB LIES DOWN ON BROADWAY". Een conceptalbum rondom een verhaal dat door hem bedacht was. Na de tournee n.a.v. het album, vertrok hij als frontman van de Engelse band en nam uiteindelijk Phil Collins zijn plaats. Collins was tot dan toe drummer bij het vijftal en zong af en toe een deuntje mee.

Peter Gabriel startte een succesvolle solo carrière, waarvan "PETER GABRIEL" de eerste was. Nadat hij vier albums had uitgebracht, allemaal zonder titel, werd voor het gemak een cijfer toegevoegd én een kenmerk n.a.v. de albumhoes. Album #1 werd bekend onder "CAR", nummer twee uit 1978 "SCRATCH", de derde kreeg "MELT" en de vierde "SECURITY" als subtitel mee. In die periode scoorde hij één Nederlandse Top 40 hit, "SOLSBURY HILL" in 1977. De albums die Gabriel maakt in de periode tot aan zijn millionseller "SO" uit 1986, zijn uiterst creatief, af en toe poppy, dan weer ontoegankelijk, hij vliegt soms alle kanten op.

Op 30 mei 1980 verscheen "PETER GABRIEL 3 - MELT", dat vooral in zijn thuisland commercieel erg succesvol was. In ruim 45 minuten komen tien uiteenlopende songs voorbij en zorgt de fantastische productie en wijze van musiceren ervoor dat je geboeid blijft luisteren. Gabriel kreeg ondersteuning van een keur aan muzikanten, zoals David Rhodes (gitaar), Robert Fripp (gitaar), Paul Weller (gitaar), John Giblin (basgitaar), Tony Levin (Chapman stick), Phil Collins (drums) en Kate Bush (achtergrond zang). Het dreigende, creepy klinkende “INTRUDER” opent het schijfje. Krakende vloer, emotionele uithalen van Gabriel, power drums door Collins en een indrukwekkende opbouw, geweldig begin. “NO SELF CONTROL” begint met een nerveus riedeltje en krachtige zang, waarna je een ontoegankelijke track voorgeschoteld krijgt, waar je vaker naar moet luisteren, voordat je alle geheimen van het nummer ontdekt hebt. “START” is het kortste nummer van het album, een instrumental met een prominente rol voor de saxofoon, bespeeld door Dick Morrissey. Het gaat over in “I DON’T REMEMBER”, een track met een heerlijk ritme en waarin de karakteristieke zangstem van Gabriel de juiste sfeer aan het nummer geeft. “FAMILY SNAPSHOT” begint rustig, het bas spel van Giblin is fantastisch, de opbouw is indrukwekkend, de tempowisselingen perfect geplaatst, één van de hoogtepunten wat mij betreft van "PETER GABRIEL 3 - MELT".

In “AND THROUGH THE WIRE” zingt Gabriel op de toppen van zijn kunnen. Het is een uptempo track met een soms wat haperend ritme, kundig gedaan door Collins. Ook in dit nummer zijn tempowisselingen toegepast, waardoor het een boeiend nummer blijft. Het gitaarspel van Paul Weller is voor in de mix gezet, waardoor het een belangrijk onderdeel van het nummer is geworden. “GAMES WITHOUT FRONTIERS” heeft een commerciëler geluid, wist in Engeland een grote hit te worden en waarin Kate Bush te horen in het achtergrondkoortje. Het intro van “NOT ONE OF US” vind ik indrukwekkend, prima gitaarspel van Robert Fripp en het heeft een heerlijk, uptempo ritme. “LEAD A NORMAL LIFE” is een beklemmende, prachtig gezongen ballad, minimale instrumentarium en een fijne melodie. Het langste nummer van het album is het indrukwekkende, tot een klassieker uitgegroeide “BIKO”. Het eerbetoon van Peter Gabriel aan Steve Biko, de Zuid-Afrikaanse anti-apartheidsactivist, die in 12 september 1977 kwam te overlijden, als gevolg van constante mishandelingen door politieagenten, na zijn arrestatie. Biko werd het symbool van het politiegeweld tijdens de apartheid en inspireerde meer muzikanten en kunstenaars tot het maken en schrijven over hem en zijn strijd. Gabriel maakte er een beklemmende track van, waarin de drums leidend zijn, de zang pakkend en waarbij vooral de samenzang in je hoofd gaat zitten.

Een perfect einde van een geweldig album, dat gevarieerd is, dat je elke keer weer weet te verrassen en wat niet te vergelijken is met bijvoorbeeld “SO”, dat zes jaar later verscheen en waarmee Peter Gabriel tot een wereldster uitgroeide. Je moet ervoor gaan zitten om de nummers in je op te nemen, de teksten tot je te laten doordringen en pas dan zul je de geheimen van dit album ontdekken…en dat zijn er veel!

Het ochtendje ‘Gabriel’ gaat verder en heb net zijn 3e album beluisterd. Dit gaat al meer naar mijn smaak toe. Komt ook omdat mijn allereerste album van hem Shaking the Tree was en ik daarop nummers erg tof vond die dus van zijn 3e afkomstig zijn. In vergelijking met zijn eerste albums vind ik dit album veel consistenter en lijkt hij zijn weg gevonden te hebben. En als er iets helpt in kwaliteit dan is het wel La Bush uitnodigen als gast. Ja, dit is echt zo’n album die vaker zal worden opgezet!

Eigenlijk geen slechte songs, maar voor mij begint het album echt te werken vanaf (logischerwijs ) Start

Ik hoor dit album weer eens na een tijdje, maar wat is dit toch een bloedmooi album, het maakt een diepe indruk op mij, het heeft nog niets aan kracht ingeboet, soms denk ik naar een best of verzamelaar te luisteren.omdat er geen zwakke broeder op staat het ene nummer is al beter dan het andere,ook klinkt het nog steeds modern wat het in 1980 dan ook zeker was..... En wat een kristalheldere productie ...Wooooaah !!