Van Morrison - Moondance (1970)

Kan er niks meer aan toe voegen alles is al gezegd.

Het eerste nummer dat ik van Van Morrison hoorde was Moondance, (lees echt naar luisterde) vandaar dat ik dit album in mijn top 10 heb staan.

Ben bezig meer in bezit te krijgen van deze rasartiest.

Prachtige cd met het titelnummer als hoogtepunt, dat ritme is zo aanstekelijk dat zelfs een stijve hark als ik er op begin te dansen. Verder ook alleen maar goeie nummers die snel blijven hangen en me al snel in een vrolijke bui krijgen.
De piano en gitaar spelen hierbij een belangrijke rol door beiden uit te blinken in het rondstrooien van leuke deuntjes, bovendien zijn de teksten goed en zingt van the man echt de pannen van het dak.
Scherp in moondance en de meeste andere nummers maar ik stond ook versteld van Crazy Love, heel zachtjes teder, een kant van deze artiest die me nog niet was opgevallen.
Voorolpig heb ik het meer voor deze dan voor astral weeks maar dat schijnt een groeier te zijn dus ik spreek me er nog niet helemaal over uit.
Wat ik wel al durf zeggen is dat dit een geweldige plaat is.

Ik ben nu mijn moondance ontmaagding aan het beleven, ben zeer benieuwd of het niet bij een one night stand blijft.

Eigenlijk is dit gewoon een ziekelijk goede plaat die al een hele tijd in mijn cd rij staat. Iedere keer dat ik hem luister ga ik hem beter vinden. Deze plaat mag niet onopgemerkt blijven. Heerlijk! 4.5*

Een perfekt album van Van the Man.
Ik ontdekte Van Morrison ongeveer in dezelfde tijd als Joni Mitchel zo ergens begin jaren 80 en ik kan jullie vertellen dat die twee me wel door die periode heen hebben geholpen want echt vrolijk werd ik niet van de muziek in die tijd.
Het was nogal plastic en kil wat je op de radio en MTV hoorde en zag (Pet Shop Boys, Duran Duran, enz) en deze twee artiesten waren echt een verademing en ze streden beurtelings om wie er op de draaitafel mocht.
Vooral het nummer 'Moondance' was ik helemaal weg van in die tijd en misschien heb ik het wel iets te vaak gehoord maar het blijft een erg goed nummer.
Ik kan werkelijk geen enkel zwak nummer aanwijzen op deze plaat.
Deze plaat klinkt ook heel intiem qua produktie vind ik; alsof hij het je persoonlijk vertelt.
De nummers wisselen zich af op dit album op zo'n manier dat de hele tijd de plaat blijft boeien, vanaf het eerste nummer trekt Van je in de muziek en dat blijft zo tot het laatste nummer, heel mooi.........

Ben er niet echt van omvergeblazen. Het is een erg Jazzy album. Dit was ik niet gewoon na Astral Weeks.

kan morisson bij tijd en wijle heel goed hebben

moondance swingt de pan uit en de live versie van 9 minuten met candy dulfer tilt dat nummer nog eens naar een hoger plan

de stem van de man geeft mij rust, een van de weinigen

Voor mij doet Mark Kozelek van Sun Kil Moon en Red House Painters dat.

Moondance moet zo ongeveer het mooiste nummer zijn dat bestaat. De tekst, sfeer en vooral die jazzy arrangementen doen het hem. En dan zingt hij het nog eens belachelijk goed in ook, wat een gevoel, soul,... Door dat titelnummer zet ik deze dan ook erg vaak op en de laatste tijd lijkt het album er alleen maar mooier op te worden.
Zo begin ik steeds meer verliefd te gaan worden op And It Stoned Me dat nu al dagenlang door mijn kop spookt.

Oh, the water
Oh, the water
Oh, the water
Let it run all over me

Ik denk niet dat het ooit uit mijn hoofd zal verdwijnen. Caravan is nog een hoogtepunt dat ik voor eeuwig zal koesteren, moeilijk om een nummer te vinden dat me een even goed gevoel geeft, de la la love you melodie is gewoon te mooi voor woorden.
En eigenlijk begint elk nummer zo tot mijn favoriete nummers te gaan behoren. De jazzy vrolijke sfeer slaagt telkens weer in om mijn dag goed te maken en dat is iets waarin maar weinige anderen in slagen.
Door mijn liefde voor deze ben ik nu ook begonnen met Astral Weeks wat meer te gaan luisteren en die lijkt ook alsmaar mooier te worden.
Het zal dus niet lang meer duren vooraleer Van Morrison ook tot mijn favoriete artiesten gaat horen.

Naar mijn gevoel het meest geweldige liedje ooit.

Mijn vriendin vindt "Fly Me To The Moon" van Sinatra dan weer het meest geweldige nummer ooit....tsja en zo past er op ieder potje een dekseltje

Ik vind het eigenlijk zeker wel een van de beste nummers ooit. My brown eyed girl vind ik overigens ook fantastisch.
Moondance heeft soul en blues en swingt als het ware de pan uit! Geweldige song gewoon!

Melancholie, passie, bevlogenheid... Dat zijn de eerste woorden die in me op komen, als ik aan Van Morrison denk. Muziek heeft altijd al een helende werking gehad voor mij, maar hij is hierin de overtreffende trap. Zijn stem en muziek zijn in staat om de diepste emoties in bewustzijn los te maken. Zijn tocht langs allerlei fascinerende muzikale landschappen maakt vaak gevoelens van nostalgie bij mij los, maar kan ook geluk, enthousiasme en vreugde bij me teweegbrengen.

Als ik aan hem denk, denk ik aan Ierland. Het eiland waar zo veel begenadigde en gewaardeerde muzikanten, schrijvers en dichters zijn geboren. Het land van in mist gehulde kastelen, van eindeloos groene landschappen en van overweldigende, oprechte gastvrijheid. Ierland en muziek, het is op voorhand een winnende combinatie. Geen enkel land won zo vaak het Eurovisie Songfestival, overwinningen die nog dateren uit een tijd dat het festival nog wél serieus genomen werd door de muziekpers. Geen enkel land ook heeft zo'n levendige, authentieke cultuur van folkmuziek. Waar die jeugd zich in veel andere landen zich liever waagt aan andere muziekstijlen, is die muziekcultuur op het groene eiland nog altijd springlevend. Wie de rol van Ierland - zowel het zuiden als het noorden - in de internationale muziekscène analyseert, kan dit onmogelijk weerleggen. Een cultuur die mede dankzij het weelderige leven in de Ierse pubs van generatie op generatie overgaat. Veelzeggend in dat opzicht zijn de woorden van de befaamde Ierse schrijver James Joyce: a good puzzle would be to cross Dublin without passing a pub.

George Ivan Morrison werd geboren in een grauwe volksbuurt in Belfast, Noord-Ierland, in zijn tijd niet echt een broeinest van muzikaal talent. Door zijn muzikale ouders kwam Van al vroeg in aanraking met muziek. Zijn warme stemgeluid, in combinatie met zijn magnifieke dichterstalent schonk de wereld onder meer deze Moondance, die bijna 40 jaar na dato nog altijd te boek staat als klassieker. De diversiteit die hier aan stijlen wordt aangeboord, is naar mening nog indrukwekkender dan wat Van met Astral Weeks presteerde. In feite zijn beide albums niets minder dan een kakofonie van jazz, blues, soul, folk, gospel en rock, die op overtuigende en smaakvolle wijze met elkaar worden samengesmolten.

Hoewel ik And it Stoned Me onderhand kan dromen, is het nummer onbetwist één van de hoogtepunten van de vroege jaren '70. Het ademt een tijdsgeest uit die mij doet verlangen naar die tijd. Het titelnummer Moondance doet dat ook en is met zijn theatrale inslag misschien een vreemde eend in de bijt, maar behoort onbetwist tot het beste uit Van's indrukwekkende oeuvre. De hoogtepunten volgen elkaar in rap tempo op en Crazy Love, Caravan en Into the Mystic zijn stuk voor stuk van grote klasse. Eigenlijk valt geen enkel nummer uit de toon. Moondance is één van de weinige albums waarbij iedere song van mij de maximale score krijgt, een album dat in zijn genre een hoogtepunt op zichzelf is. Ik merk dat ik na het beluisteren van Glad Tidings de repeatknop meermaals heb ingedrukt, simpelweg omdat dit een album is dat nooit zal gaan vervelen, mij althans niet.

Ik volg Van al jaren en ben inmiddels bekend met een groot deel van zijn repertoire. Afgelopen maand zou ik hem weer gaan zien, in een grote, sfeerloze ruimte die in de volksmond Heineken Music Hall heet, een bombastische en kille hal die in geen enkel opzicht strookt met de rasmuzikant Van Morrison en zijn eigenaardigheden. Het optreden werd afgezegd en verplaatst naar een nog nader te bepalen datum.

Ik weet nu al dat het weer een gedenkwaardige dag zal worden, met duizenden enthousiaste bezoekers die zich niet hebben af laten schrikken door de hoge entreeprijzen. Stiekem mijmer ik over een optreden in een vervallen kroegje, waar Van voor een klein publiek de juiste, intieme sfeer weet te creëren. Tot die tijd vermaak ik me met deze Moondance, die van mij de absolute topscore krijgt: 5*

And IIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII wanna rock your gypsy soul!

Iedere keer weer kippenvel.

Waar ken ik Caravan ookalweer van?

De -vooral- oudere albums van Van Morrison behoren allemaal tot mijn favorieten. Wat een heerlijke muziek heeft deze Ierse troubadour toch gemaakt. Dit album Moondance staat er vol van. Deze grote artiest is verantwoordelijk voor het nummer, dat ik altijd overal kan luisteren en zelfs bij spreke s'nachts voor wakker gemaakt kan worden, nl. Brown Eyed Girl. Als ik muziek op mijn speler zet waar ik opgewekt, vrolijk en vol energie wil worden, dan is dat nummer het 1ste wat ik uitkies.
Dat gevoel roept deze beste man wel vaker op met zijn muziek, geen mooiere nananaaas en lalalaaas als die van Morrison, ja zelfs nog mooier als die van mijn muzikale held Bruce Springsteen.
Daar waar The Boss met Sandy, Rosalita en Thunder Road ook een melancholieke typische sfeer op kan roepen, doet deze Ier dit -i.i.g op dit album- aan de lopende band.
Alleen het nummer Into the Mystic is daar al een belichaming van.
Van And it stoned me (dat bij mij The Weight gevoel oproept van The Band) tot aan Into the Mystic, is dit bijzonder sterke 1ste helft van een album. Met Come Running wat Otis Redding tempo erin, met die lekkere blazers. Deze vibe wordt doorgezet met These dreams of You.
Dan komt het wonderschone Brand New Day voorbij, de melodie die de piano inzet en de gitaar op de achtergrond, YEAH A BRAND NEW DAY!!!
Everyone is ook zo'n nummer dat zich in je hoofd nestelt, als eigenlijk heel dit album doet, met een catchy refrein en dito middeleeuwachtig pianoriedeltje en fluit. Ik zie mij al dartelend door de Ierse heuvels dwalen. Dwarsfluit spelend, met mijn groen tights en linnen puntschoentjes en een hoed met een veer erin. Tura Lura Lural.
Het album eindigt of begint het is idd. maar hoe je het bekijkt met Glad Tidings, lekkere basrif en natuurlijk de lalalala's, sax en de oeehs van het achterkoortje. Van Morrison is een vijf sterren kok wat muziek betreft.

sterke plaat van deze heer en voor mij een terechte klassieker. samen met fleece en astral

Zoals eerder opgemerkt een veelzijdige plaat. Naast Folk en Rock ook nog Jazz, Soul en Country. Dan moet je er maar voor zorgen dat het als een geheel overkomt en dat komt het ook. Goede plaat, maar meer ook niet.

En dan vind ik wel jammer, wil dit namelijk écht goed vinden. Maar na een tiental keren te hebben gehoord ben ik nog steeds niet razend enthousiast. Het album kent te weinig hoogtepunten en het raakt me niet. En als is dat wel het geval - titelnummer - dan weet het mijn interesse niet vast te houden.

Meer dan 3,5* kan ik er echt niet van maken.

Fantastisch album, wordt serieus met de luisterbeurt beter. Geweldige combinatie van verschillende genres, en wát een stem ook. Morrison laat al meteen zien waar hij toe in staat is door in de eerste drie nummers al op een compleet andere manier te zingen. Vooral It Stoned Me, Caravan en de titelsong krijg ik gewoon niet meer uit mijn hoofd.

Top plaat.

Ik weet het eerlijk gezegd nog zo goed wat betreft dit album, het ene moment kan ik er erg van genieten en vind ik alle op eer op zijn plaats, het andere moment moet ik het stellen tot het luisteren van mijn favoriete nummers. Een tijdje geleden kreeg ik deze als tip van een goede vriend, ergens ben ik blij dat ik dit album ken maar optimaal genieten lukt nog niet, "Astral Weeks" vind ik wat aangenamer om te luisteren.

De veelzijdigheid aan stijlen en onderwerpen, de prachtige stem van Van Morrison en de zeer goede instrumentatie vind ik gewoon perfectie. De eerste vier nummers zijn dan ook werkelijk stuk voor stuk pareltjes, "Moondance" hoorde ik een tijdje geleden op mijn werk na lange tijd niet gehoord te hebben en wat had ik dat nummer gemist! Perfect om alle kopzorgen eens bij te vergeten, met "Crazy Love" had ik ook een vreemde situatie: ik hoorde dat nummer voor het eerst toen Brian Kennedy het coverde, ik moet bekennen dat ik het gewoon een erg matig nummer vond, "te saai en te simpel, typisch Euro-Songmateriaal". Nu moet ik bekennen, het origineel zing ik keer op keer gewoon mee, zal wel aan de zanger liggen gok ik (al moet ik Brian Kennedy nog eens opnieuw luisteren, het viel destijds gewoon erg hard tegen).

Maar hierna zakt het album voor mij ook in en daar zit het probleem, op "Brand New Day" (mijn grote favoriet) na dan. "Brand New Day" - Gewoon adembenemend, prachtige tekst die me keer op keer gewoon erg raakt:

When all the dark clouds roll away
And the sun begins to shine
I see my freedom from across the way
And it comes right in on time
Well it shines so bright and it gives so much light
And it comes from the sky above
Makes me feel so free makes me feel like me
And lights my life with love


Perfect om je dag mee te beginnen of uit te kijken naar de volgende als het weer eens wat minder was.

De helft van dit album kan ik dus erg waarderen, de andere helft luister ik minder geboeid naar: niet dat ik ooit een album tegengekomen ben van deze soort die werkelijk topper na topper oplevert: toch weet ik niet hoe het komt dat ik een album als "Call Me" (Al Green) dan wel de volle score kan geven en deze niet. Ik vergelijk nu beide heren omdat het meesters zijn in hun genre. Waarschijnlijk dat dit ik album nog wat meer tijd zal moeten geven of dat de klik later pas écht komt zoals bij het titelnummer, voor nu gun ik Van Morrison het voordeel van de twijfel -

weer een uitgebreide en persoonlijke kijk op het album dardan. ze blijven plezierig om te lezen.

Overigens heeft hier bij genre ooit soul/folk gestaan....ik hoor zelf toch wel overeenkomsten tussen de Morrison en Green. Ook wat de levenswandel van de beiden heren betreft zijn er parallellen te trekken

Ik ben nu met moondance mijn ontmaagding aan het beleven.

Ik dacht even dat dat er stond, maar gelukkig was dat niet zo.

Ik ga deze met een halfje verhogen. Ik vind Van Morrison's stem hier prettiger klinken dan op Astral Weeks. De muziek vind ik hier ook een klasse beter (hoewel het misschien wat minder origineel is dan op Astral Weeks). Inderdaad af en toe vrij jazzy zoals Lennonlover al opmerkte.

Hmmm, appels en peren toch. Moondance is een pak opgewekter en warmer qua geluid en teksten dan Astral Weeks, en het ademt een heel andere sfeer uit. Beide steengoede albums!

Eens!

Fantastisch album. Elke beluistering brengt me in een soort melancholisch-vredige staat van genade. Unieke sfeer, van een unieke meneer! Nog een paar klasses sterker dan Astral Weeks, wat mij betreft.

Deze songs worden gebracht als ware het akoustische gitaarnummertjes, maar Van Morrison weet de luisteraar juist met de meest jazzy pianopartijen, swingende saxen of sexy dwarsfluit te verleiden. Het heerlijk nostalgische 'And It Stoned Me', het sensuele titelnummer, maar ook de daaropvolgende songs, zijn allemaal prachtig opgebouwde nummers waar geen etiket meer valt op te plakken. Van's muziek herinnert me eraan hoe nauw verwant alle verschillende genres binnen de popmuziek eigenlijk zijn.
Naar het einde toe lijkt er wel een kleine sleur in het album te komen. Vooral 'Brand New Day' en 'Everyone', hoewel nog steeds goede songs, gaan iets te gemakkelijk voorbij. Gelukkig weet 'Glad Tidings' op een geinige manier weer aan te knopen, waardoor je deze plaat gerust nog een keer zou opleggen. Een eeuwige loop van Moondance, I wouldn't mind.

Zowel Astral Weeks als zijn opvolger Moondance zijn, ondanks hun grote verschillen, absolute meesterwerken. Tijdloze muziek die vele generaties zal blijven boeien en ontroeren. Zo worden ze niet meer gemaakt.

Als je dát nog effe realtime gaat melden op de site, dan word je wat mij betreft meteen verheven tot erelid van de MusicMeter verslaafdenclub.

Van schreef Brand New Day nadat hij op de radio een bijzonder nummer had gehoord, waarmee alles op zijn plaats viel, "It seemed to me like things were making sense....". The zon ging schijnen "and all the dark clouds roll away".

De inspiratiebron?: "I Shall Be Released" van The Band.

wat is into the mystic toch ene prachtig plaatje zo op de vroege lentemorgen