Van Morrison - Moondance (1970)

deze kan mij meer bekoren dan astral weeks.

Dit album klinkt wat vrolijker en opgewekter dan Astral Weeks, maar heeft naar mijn idee ook een stuk minder diepgang daardoor. Heb dit album 3 keer beluisterd, maar deze beviel gelijk al goed. Daar waar Astral Weeks met de luisterbeurt beter word.

Deze is mooi voor een tussendoor Morrison, en Astral Weeks is meer een plaat waar je de tijd voor moet nemen, en lekker rustig voor moet gaan zitten. Geef je het die kans, dan krijg je ook iets.

Ik vind Moondance niet het beste nummer ooit, al vind ik het zeker íets hebben, maar het staat wél in mijn mee-zing-top-tien; onder de douche, tijdens het fietsen of om mijn vriendin te irriteren en te beschamen als we zijn aan het winkelen. Fijn album!

Van's vriendin ten tijde van dit album, en van Astral Weeks, moet wel echt een topwijf geweest zijn, als ik naar Crazy Love luister.



Van een of andere Band denk ik?

Of het misschien gaat het over een vrouw/vriendin van medecomponist Paul Anka.
Bedoelde hij misschien caravan of love van The Isley brothers?
Voor mij is dit album na Veedon Fleece zijn beste album.

Voor wie er geen genoeg van kan krijgen : de Rhino DeLuxe Edition.

Een goed album, maar de 2e helft vind ik wel wat minder en krijg een beetje een 'Shiny Happy People' gevoel. Ik heb dit album zelf ook, maar in tijden niet afgespeeld.

Dat vinden de meesten hier. Sterker nog, persoonlijk vind ik zelfs het minste nummer van "kant 1" (de eerste helft) nog beter dan het beste nummer van "kant 2". Als die tweede helft even goed als de eerste was geweest had deze plaat misschien wel net als Astral weeks in mijn top-10 gestaan.
 

Er is een remaster uit met behoorlijk wat extra werk. Blijft overeind dat Moondance een pracht album van Van blijft. Mooi meegenomen dat deze remaster subliem klinkt. Met het extra werk heb ik niet zoveel. Da's voor de echte fans.

Er is ook een 1CD Remaster naast de 2CD Expanded - en de 5CD DeLuxe Edition

Niemand die verder iets serieus te melden heeft over dit album.

Hmmmm geeft te denken.

Is toch een plaat die losheid en ingewikkeldheid met elkaar laat kennismaken. Astral Weeks was in alle gevallen een moeilijk iets. Dit album was een bevrijding.

Er gaan wat pagina's met commentaar aan je scheetje vooraf. Niet opgevallen?

hahaha ja wel hoor maar vind dat dit album meer aandacht behoeft en moet krijgen dan Astral Weeks.
Die zit ik nu overigens wel te luisteren via vinyl.

Mwah ........ Moondance krijgt genoeg aandacht. Stond trots in de publieks Top 10 van fave Van platen in de Mojo vorig jaar. De plaat die daar in mijn optiek schandalig over het hoofd gezien werd en waar je prakties geen mens meer over hoort is His Band & Street Choir. Op dezelfde leest geschoeid als Moondance maar dan met een veel beter ingespeelde Caledonia Soul Express er achter ..........

..........en met helaas ook veel minder goede nummers, op de eerste twee na. Bij Morrisons eerste worp van zeven soloalbums (Astral weeks t/m Veedon fleece) zitten er vijf geweldige, maar His band and the street choir zit daar voor mijn gevoel niet tussen. Maar ik zie dat jij daar maar liefst vijf sterren aan geeft! Hmm. . .

Van Morrison in topvorm, mét ingespeelde band, goeie tracks én speelplezier...voor mij kwam het allemaal samen tijdens zijn concerten in die periode. Ik was er goddank een keer bij en ervoer het als een eredienst. Daarom verslaafd aan It's Too Late To Stop Now en nog maar heel zelden bereid naar Moondance en Street Choir te luisteren. De remaster van Moondance (met naar keuze extra maar imo teleurstellend materiaal) brengt daar geen verandering in.

JALOERS!

Op youtube staat een op dvd verschenen registratie van het concert in het Rainbow Theatre tijdens die tour in 1973. Daar gebeurt muzikaal het één en ander...

Dank voor de tip, kistenkuif!

Ik geef toe dat er geen Caravan of Into The Mystic op staat maar een nummer als Street Choir kan ik echt nooit zachtjes draaien en bij I'll Be Your Lover Too springen bij mij echt de tranen in m'n oren ..



Amen, het beste optreden wat ik ooit gezien heb. Ik was in Carré, het concert van de poster in de binnenkant van de ITLTSN hoes, waar het een stuk heter aan toeging dan de latere optredens van dezelfde toer waar ITLTSN uit samengesteld werd. Het Rainbow optreden heb ik ooit als laarsbeen gehad maar dat kon toch ook niet op tegen het ( helaas reeds lang ter ziele gegane ) bandje wat ik illegaal opnam in Carré.

Ik dacht al: waar ken ik die gozer van. Carré was magie. En gevaarlijk. Ik flikkerde bijna van de bovenste rang naar beneden bij het meedansen. Laarsbeen? Wat een mooi klassiek klinkend woord is dat. Hoe en waarmee nam je dat concert op, Droombolus? Klein revoxje?

Het eerste ozzinele model Philips Cassetterecorder in lederen draagtas met bijgeleverde mikrofoon, waarop een schakelaar zat om de opname mee te starten. Spoelen ging iets lastiger ..........

Goed verhaal, daar werd toen blijkbaar helemaal nog niet op gecontroleerd. Ik had je graag bezig gezien en de cassette naderhand nog liever beluisterd.

Een beetje taper weet zijn apparatuur wel naar binnen te smokkelen. Zo hard wordt er ook niet gecontroleerd. Bij Ziggo Dome kun je bij wijze van spreken een sixpack en een pistool meenemen.

Die Carréposter aan de binnenkant van de originele elpeeversie van ITLTSN is gesneuveld op het magere inlegvelletje bij de cd. Toch een beetje jammer. Maar dit terzijde. Net Street Choir weer eens beluisterd en dat vind ik toch wel een erg fit en mij zelfs vrolijk stemmend album. Doet imo zeker niet onder voor Moondance. Anders en hechter. Gelijkspel dus verlenging.

Er werd helemaal niet op gekontroleerd inderdaad. Van's opvolgende optreden in Carré met de Caledonia Soul Express, zonder de strijkerts dus en met ( helaas ) Ralph Wash i.p.v. John Platania op gitaar, en Beck, Bogert & Appice ( in het Concertgebouw ) hebbik later ook nog zo opgenomen.

Voor mij de eerste keer dat ik deze Moondance beluister en eigenlijk ook een van de eerste Van Morrison platen tout court die ik deftig beluister. Vorig jaar zijn recentste beluisterd (Born To Sing) en die beviel me ook heel goed alhoewel ik ooit eens Astral Weeks had beluisterd en er daarna geen aandacht meer aan had geschonken. Dacht daardoor dat Van Morrison niet mijn ding zou zijn maar wat is deze Moondance een fijne plaat!
Als je bijvoorbeeld een song als Brand New Day kan maken zonder klef te klinken maar oprecht bruisend van geluk om iets simpel als gewoon een nieuwe dag die zich aandient dan ben je een grote. De titelsong en Glad Tidings zijn samen met Brand New Day voorlopig de uitschieters voor mij. Het is een album dat een positief gevoel achterlaat en daar zijn er nooit genoeg van. Ga me ook eens dankzij deze aan Vedon Fleece wagen.

Astral Weeks vond ik fantastisch dus ik was erg blij toen ik deze voor een prikkie ergens aantrof. Maar deze doet me helemaal niets. Veel nummers duren me te lang, die eeuwige dwarsfluit (denk ik?) is me al snel vervelend en veel nummers lijken te veel op elkaar om interessant te blijven (Everyone en Glad Tidings bv). Voor mijn gevoel is de passie er af en is het succesformule herhalen geworden. Ik ga hem aan mijn ouders geven denk ik, misschien dat die er iets in horen. Astral Weeks gaat snel weer in de lade, hoop dat die me nog wel bevalt...

Succesformule Niek ? Waar refereer je dan aan ?

Vind ik ook vreemd, in beschouwing genomen dat dit album uit 1970 komt en er van een succesformule nog totaal geen sprake kon zijn.