Simple Minds - Sons and Fascination (1981)

Ik heb dit album op vinyl pas geleden gekocht (in mijn zoektocht naar de vroegere Simple Minds). Ik vind het een geweldig album. Dreigend qua sfeer, qua geluid doet het me soms denken aan de sfeer van Portishead. Een must have!! Favoriete nummers 'This Earth That You Walk Upon', 'Seeing Out The Angel', 'In Trance as Mission'en 'Sweat in Bullet'.

Van dit album ken ik alleen Theme For Great Cities en die alleen al is 5***** waard wat mij betreft!


Bedoel je met het titelnummer ook Theme For Great Cities, Orbit? Een nummer met de naam Sister Feeling Calls zie ik hier niet op staan.

Denk dat orbit met het titelnummer Sons and Fascination bedoelde omdat de remaster een combinatie is van de albums Sister Feeling Call en Sons and Fascination.

Ik heb deze op CD (oudere versie) en daarop staan ook 5 nummers van Sister Feelings Call. Later hebben ze deze ook als geremasterde versie uitgebracht, met alle 7 nummers van Sister Feelings Call.

Als je het aantal minuten van de afzonderlijke platen Sons and Facination en Sister Feelings Call optelt, dan duren deze langer dan de geremasterde CD (69 minuten). Ze hebben dus een paar nummers van Sister Feelings Call ingekort om alles op 1 CD te krijgen.

volgens mij niet hoor mijn cd duurt 79 minuten!! er staat echt alles op van beide albums

"Love Song' is PRACHTIG maar voor het overige ook prima plaat.

Toch jammer he, van die jongens, ze deden het zo goed en dan toch 'Don't You' (en alles wat daarna kwam) maken.....

ben ik wel met je eens ik hou ook meer van het oudere werk, maar dat geldt voor mij zo'n beetje bij alle bands(behalve The Sound en Comsat Angels) trouwens die laatste van Simple Minds is helemaal zo slecht nog niet

Deze Simple Minds plaat pas ontdekt na New Gold Dream & Sparkle in the Rain, maar ik moet zeggen: een indrukwekkend album, In Trance As Mission is een geweldige opener en alles wat volgt trouwens ook.

Voor mij toch wel de beste plaat van Simple Minds (samen met Sister Feelings Call dan).

Gelukkig nog met Derek Forbes.

Wat gebeurt er toch altijd met die bands.....zulke fantastische muziek maken en dan verzanden in aalgladde meezingers. jek!
Deze cd is voor mij een hoogtepunt wat Simple Minds aangaat lekker vet aagezette zang en meeslepende melodieen.
Na New Gold Dream ging het keihard mis wat mij betreft.

true

tot en met 1984 maakte simple minds nog zeer goede muziek,daarna vond ik het al gauw minder worden (uitgezonderd ''dont you forget about me'')

Prachtig album. Favorieten naast het welbekende 'Theme for great cities' zijn voor mij ook de nummers the American maar met name League of nations. Dat ritme en die flow in het hele nummer doet me denken (en kan zich meten met) aan het beste werk van de Talking Heads . Andere uitschieter is het nummer Careful in career, mooie melodie! Niet zo perfect als opvolger 'New Gold Dream' maar zeker wel een monumentje.

Idd. een goed album. Echt eentje die je nooit meer luistert, maar als je hem dan weer luistert, denk ik weer terug aan die mooie verzameltijd. Alles kocht ik van de "Minds".....De liefde is nu voor mij al helemaal verschoten, ik ben meer de symfo kant opgegaan.....

Ik vind de productie van deze plaat (en Sister) niet zo denderend. Het is allemaal nogal chaotisch, met weinig definitie van de verschillende instrumenten. Ook hebben bij mij beide cd's (die met twee nummers weg en de remaster uit 2003) last van een soort subtiel "gekraak". Het is moeilijk uit te leggen, maar het lijkt alsof ze overstuurd zijn. Van de LP-versie weet ik niks af. Feit blijft dat, door de productie, ik deze plaat wat minder vind dan de andere uit de beginperiode. Ik heb het meer voor het minimalisme van de vorige platen. Toch blijft alles muzikaal zeer overweldigend! Ik vraag me af hoe deze plaat had geklonken als hij door Leckie was geproduced.


Het is alsof je in een trein zit, met constant iemand achter je. "Constantinople Line" op E&D gaat daar volgens mij zelfs over. De spanning komt hier tot een hoogtepunt, terwijl NGD eerder een oase van rust en dromen is.


Derek Forbes is één van mijn favoriete bassisten. Anders dan gewoon mee te spelen met de gitaar vult hij de muziek écht aan, met zeer interessante baslijnen. Ik vind het jammer dat hij op Sparkle in the Rain (of tenminste de nummers die ik ervan ken) minder op de voorgrond komt.

Waarom word de muziek die ze later maakten hier zo afgekraakt?

Ik begrijp, ook gezien je waardering van deze plaat, dat je Simple Minds met name waardeert van na New Gold Dream?
Ik zal het proberen uit te leggen.
Ik ben zelf een fan van het eerste uur en was helemaal leip van de Simple Minds in hun beginperiode. Heb verschillende concerten gezien in 1982/1983/1984, maar ook in 1986, 1989 en 2005.
Ik kan dus redelijk vergelijken.
In hun beginperiode (voor mij liep dat van Real to Real tot Sparkle in the Rain), waren de Simple Minds innovatief, sprankelend en euforisch. Het samenspel van Burchill en MacNeil, het (fretloze) baswerk van Forbes en de manische, maar o zo elegante voordracht van Kerr, niemand deed hun dat na. Het geheel was groter dan de som der delen, zeg maar.
Toen het succes kwam met New Gold Dream, veranderde er iets binnen de band. Sparkle was nog wel een goede plaat, maar de verrassing was weg. In plaats van trendsettend, waren de Minds trendvolgend geworden (Liilywhite zorgde voor een U2-sound). Dat is op zich niet erg, maar de tour die daarop volgde verknalde het voor mij. In plaats van ingetogenheid, elegantie kwamen de spierballen en "Let my see your hands" op het podium terecht.
Met Once Upon a Time werd dat nog veel erger. Laat mij duidelijk zijn, Kerr en Burchill kunnen pakkende songs schrijven hoor, ook zeker na 1983, maar hun unieke "zijn" is er niet meer en komt ook nooit meer terug.

@Premo: vond jij ze ttv 'Sparkle' live al niet meer zo goed? Dat kan ik van het live-werk dat ik uit die tijd ken toch niet zeggen (hoewel ik ze zelf nooit live heb gezien). En 'Sparkle' is toch nog wel een sprankelende, rauwe en lekker rockende plaat vind ik.

Voor mij ging het rap berg afwaarts met het verschijnen van 'Don't You'. En toen Derek - "de heilige" - Forbes de band verliet, wist ik dat het gedaan was. 'Once Upon a Time' vond ik echt een drama. De Minds waren veranderd van een innovatieve band, die altijd op zoek was naar een nieuw opwindend geluid, in een band die ging voor de gemakkelijk in het gehoor liggende nummers.

Maar ja, je kan ze niet verwijten dat ze hun succes bij het grote publiek wilden cashen en uitbouwen. Hadden ze ook wel verdiend met 7 goede en vooral magische eerdere albums. Want laten we eerlijk zijn: het is maar weinig bands gelukt om hun 'sound' elk album weer te vernieuwen...en dat is wat de Minds op die eerste albums steeds weer lukte.

Ik verwijt ze hun succes ook niet, ze hebben het verdiend! Maar op een dergelijke wijze, dat vind ik jammer.
Zo gaan die dingen blijkbaar. U2 heeft de kwaliteit nog tien jaar langer vol gehouden. Ben nu benieuwd hoe Radiohead met het succes om blijft gaan.
Om nog even terug te komen op de Sparkle Tour, een goed voorbeeld is de uitvoering van New Gold Dream, vergelijk deze eens met deze, zit maar een half jaar tussen, maar hoor en zie het verschil.

Welke vind je beter dan? Ik vind ze allebei wel goed. Bovendien moet je niet vergeten dat die tweede (de korte versie) een studio-opname is voor de TV. Weliswaar live, maar dat is toch heel anders dan een echt zaal-optreden voor een grote schare fans.

Nou ik vind trouwens albums zoals deze niet gelijk slecht hoor.
Zitten wel paar goeie nummers bij,maar ik heb ze ook leren kennen door Belfast Child en ik ben jonger dus ligt het ook iets anders.

Daar heb je voor een deel wel gelijk. Als je alleen het late werk van SM kent en ook weinig affiniteit hebt met de new wave van de jaren 80, dan kan ik me goed voorstellen dat je een album zoals dit niet (meteen) echt goed vindt...of mss zelfs wel slecht....maar ik zou zeggen:....blijf het proberen.

Doe ik ook,heb de eerste 3 al een paar keer geluisterd en ze liggen ook tegen de 3 aan.

..mmm....dan nog 2 keer luisteren....dan zitten ze tegen de 5*.

Wat Premonition zegt, is gewoon waar. Het creatieve heeft plaatsgemaakt voor wat gemakzucht. En het zinnetje 'Let me see your hands' komt me echt de strot uit. Ze blijven een topband, maar wat geweest is, is geweest en keert niet meer terug.

Dat de creativiteit ervan af is, onderschrijf ik. En dat zinnetje kan ik ook niet meer horen, evenmin als dat eeuwige gelalalala....maar ik vond het ttv 'Sparkle' zo erg nog niet.

Sparkle vind ik ook echt heel goed!

Dit is een uitstekend album en ik moet zeggen dat de Minds met het album Black & White mijn inziens weer een stap in de goede richting hebben gezet, toen ze bij a Night Of The Proms gingen optreden ( dat festival voor " overleden " bandjes ) dacht ik dat het definitief over was met ze, maar naief als ik ben blijf ik hopen op die ene indrukwekkende come back plaat van ze.
Echter besef ik me terdege dat een klassieker als New Gold Dream er niet meer in zal zitten , maar hopen / dromen mag altijd

Goed album, heb m op vinyl. Begint heerlijk met In Trance as Mission.