Simple Minds - Sons and Fascination (1981)

Nog steeds wennen...

Ik heb even een vraagje. Is deze destijds met tekstvel geleverd? Ik heb vandaag zowel Sons and Fascination als Sister Feelings Call op elpee gevonden. De eerste had een tekstvel erbij, deze helaas niet.

De eerste 10.000 exemplaren van SaF/SFC werden samen 'shrink-wrapped' verkocht. SFC (deze) was min of meer de bonus. Bij herpersing werd SaF full-price en SFC mid-price.

Ik heb mijn lp's even nagezien: SaF heeft een tekstvel, SFC niet. SFC was dus eigenlijk een bonus/bargain, vandaar (wellicht) geen tekstvel. Het alternatief zou kunnen zijn dat het tekstvel verloren is gegaan, maar da's dan wel heel toevallig (in beide gevallen, jouw en mijn).

Ik heb de LP's (gekocht in 1983), SaF met tekstvel en SFC zonder.

Stem toch weer een half puntje verhoogd. Zeer sfeervolle en mooie plaat!
This Earth You Walk Upon is mijn favoriet en Boys From Brazil klinkt ook leuk en fris.
Persoonlijk minpuntje: Love Song.

Late ontdekking, maar nu toch m, n favoriet vooral seeing out the angel.was vroeger meer van ngd en sitr, maar deze pakt me nu meer.

Ik vind Leage Of Nations en Careful In Career de beste nummers. Het doet me in de verte wat aan Swans denken.

Beste album van de Simple Minds!

Na het beluisteren van de box 5x vind ik dit echt het beste album! Daarna gevolgd door Empires and Dance, daarna Sister Feelings Call en dan pas New Gold Dream.
Sons and Fascination heeft gewoon de perfectie in synths and bass. Het album raakte me meteen en ik blijf het luisteren! Dikke aanrader!
Favorieten: In Trance as Mission, Lovesong, Sweat in Bullets en Seeing out the Angel!

Geweldige zanger Jim Kerr.....tot en met NGD. Die zware aanzetten....heerlijk. Zijn toch twee verschillende bands, voor en na.

lekkere plaat, maar League of Nations en Theme for Great Cities zijn de absolute hoogtepunten voor mij persoonlijk!

Vandaag weer eens aangezet, en dit album komt een heel eind in de buurt van 'New gold dream'. The Boys from Brazil en Seeing out the angel blijven de mooiste nummers op Sons and fascination, maar ik heb de cd-Versie, waarop ook nr. 9 tot nr. 13 opstaan. Natuurlijk wordt Theme for great cities dan het mooiste nr op de cd.

"Don't You Forget About Me" is een liedje om snel te vergeten. Verschrikkelijk!

"In Trance as Mission", "Sons and Fascination", "Seeing Out the Angel" bijvoorbeeld... zijn de enige echte Simple Minds liedjes!

Wat is dit toch een mooie plaat, en wat is Kerr hier toch een geweldige zanger.
Dit album heeft een hele mooie sfeer.
Toen ik dit album kocht kreeg ik er nog een bij, eerst dacht ik leuk gratis plaatje.
Sister feeling is echter ook een hele mooie.

Huh?En dan raken beide albums je zelfs niet een beetje?dit is toch echt wel zeer bijzondere goede en geraffineerde muziek.Laat anders beide albums een tijd rijpen en ga in de tussentijd nog meer new wave muziek luisteren en keer dan weer terug.

New golddream vind ik vele malen intenser klinken, en buiten dat vind ik echt alle nummers op dat album raak.

Hier is de band nog groeiende en zeggen de nummers mij niet zoveel, en vind het hierop ook wat tam klinken. Wel ok verder, maar voor mijn gevoel toch wel mijlenver afstaan van new golddream.

Ja, briljant album dit. Lekker grimmig sfeertje en wat meer een eenheid dan New Gold Dream, die op haar eigen manier even fantastisch is. Weinig echte uitschieters, of het moet het slotnummer zijn, maar dit is drie kwartier genieten. Dit soort albums zijn perfect voor de druilerige zondagmiddag.

De laatste plaat met avontuur. Hierna werd het liever, positiever en ook een stuk leger. De dreiging verdween en daarmee de angel uit de muziek. Kerr zingt hier als nooit meer daarna. Sons and F. laat dat goed horen. En dat heerlijke basje. Zonder meer hun beste album.

Dit is een parel. Zonder meer.
Waar de band mij op het vorige album niet geheel overtuigde, is dat hier absoluut wel het geval.
Kerr vind ik ook veel prettiger hier. Zingt met het juiste gevoel en weet het nu wel goed te verkopen.
En wat een overtuigend stel songs.
Donker van snit, maar ook warm en minder klinisch dan Empires And Dance.
De breed uitgezette synths en de gitaar van Churchill, die er op gepaste momenten heerlijk door heen snijdt.
De ritmesectie is creatief en ik hoor een mooie ruimtelijke productie.
Ik begrijp wel dat dit als een highlight wordt beschouwd.

Favo's so far: In Trance As Mission ( fantastische opener) 70 Cities As Love Brings The Fall, het nog altijd magistrale Lovesong en de titelsong.
Prachtalbum.

Bij Simple Minds - Sister Feelings Call:

Moet een aangename verrassing zijn geweest toendertijd.
Naast het "Sons" album, deze erbij. Fijn, en wat moet de band een inspiratie hebben gehad.
Theme For Great Cities hoorde ik voor het eerst in 1983 geloof ik, maar dat was een periode dat ik vooral voor de Top 40 ging en een inhaalrace startte aangaande The Stones.
Maar toen al een indrukwekkende song.

Ook Sister Feelings Call mag er zijn.
Sons vind ik wat indrukwekkender, maar dit is ook een gretige plaat met uitstekend werk.
Tikje puurder in de productie, maar wel echt Simple Minds. Knap album.

Inderdaad een new wave parel.
Gewoon bekijken in de tijdsgeest, de Simple Minds ware toen on par met The Sound, Echo, Comsats, Scars, TV21 you name them.
Misschien wel hun beste plaat, hier zijn 6 echt fantastiche nummers op
Trance as mission, sweat in bullet, love song, Earth, sons & fascination en de ingetogen afsluiter Seeing out the angel (later ook in instrumentale versie op de b-kant van Promised you a miracle.
Als Theme from great cities hier ook zou staan dan is dit zonder twijfel de beste.
Eigenlijk is dit ook zo omdat Sons & Sister origineel bij elkaar horen. de `1e oplage van Sons heeft sister als "free" lp.

Ik kan wel honderd songs uit deze periode opnoemen die véél verschrikkelijker zijn dan Don't You.. sterker nog, het is een nummer uit mijn vroege jeugd, lagere school tijd en ik kan wel zeggen dat o.a Don't You mij muzikaal gevormd heeft, net als In The Name of Love of The Reflex.
Uiteraard niet het beste (het is niet geschreven door SM trouwens) nummer van Simple Minds maar verschrikkelijk, neen. ?

Jeugdherinneringen begrijp ik wel en dit is een ook een persoonlijke beleving. Ik ben ook een kind uit de jaren '8o. Ongetwijfeld zijn er honderd liedjes uit deze periode en wellicht nog wel veel meer te vinden, die ik nóg 'verschrikkelijker' vond/vind. 'Dat ìk dit nummer 'verschrikkelijk' vind, wil dus nog niet zeggen dat Don't You een slecht nummer is. Maar wel een van de minst geliefde SM nummers. ?

Jij bent meer van het harde SM werk?

Ik hou wellicht meer van obscuurder SM werk...?

Ik vind het altijd lastig om te kiezen welk album ik van de Simple Minds in mijn top 10 zet. New Gold Dream, Sparkle In The Rain en Empires And Dance behoren ook tot mijn favorieten maar op geen enkel album is er zoveel ruimte voor het experiment als op dit album. Daarom kies ik voor dit album dat ik halverwege de jaren 80 voor het eerst hoorde toen de Simple Minds al "groot" waren. Dit album is zo rijk aan experiment en het geluid is zeker zo mooi en warm als op New Gold Dream. Het is nog steeds modern en vernieuwend in mijn ogen. Het had vandaag ook uitgebracht kunnen worden.

Dit album waardeer ik bijzonder vanwege zijn ruwe sound. Er staan drie magische nummers op dit album, te weten Theme for Great Cities, League of Nations en The American.

Dit is een experimenteel en vernieuwend album dat een mythische sfeer uitademt.

Helemaal eens wat betreft de top nummers met Arbeidsdeskundige. Ben er alleen nog niet helemaal uit welke ik van de twee albums beter vind. Al hoef ik dat ook helemaal niet te vinden besef ik me Beide albums laten gewoon een prille en dus nog behoorlijke pure Simple Minds horen. Nog niet top maar dat zou niet veel later alsnog goed komen.

In de periode 1980-1984 produceerde Simple Minds haar beste albums. Na Sparkle in the Rain werd het toch allemaal minder, met nog slechts een paar positieve oprispingen.
Dit album behoort wel tot mijn favorieten, in hou veel meer van de obscure Simple Minds, niet van de bombastische stadionband.

Simple Minds is voor mij een wat harde noot om te kraken. Begin jaren 80 had de band in vergelijking met zijn tijdgenoten op eerste gehoor niet het venijn van de (hardcore) punk scene, niet de broeierige gekheid van post-punkers als een Joy division en Pere Ubu en ook niet de uitgesproken creative durf van een Talking Heads of Ultravox. Het zweeft ergens tussen deze stijlen in. (Dit zijn natuurlijk wel slechts de observaties van iemand die de jaren ’80 niet meegemaakt heeft, en slechts de retrospectieve kennis uit diverse lijstjes haalt )

Na meerdere luisterbeurten wordt wel evident dat Simple Minds op Sons and Fascination iets bewonderenswaardigs probeert door de duistere post-punk ambiance uit te dossen in een toegankelijker, maar majestejeus pop rock jasje. In mijn optiek een wat ondankbare taak: Het zijn twee genres met uiterste ambiances, krijg die maar eens tot een coherent geheel.

Het resultaat is dan ook wat gemixed, het album kent zijn momenten maar dreigt ook een vrij onschuldig luisterspel te vormen. Het weet me grotendeels nooit echt volledig te prikkelen of te overdonderen. Iets meer variatie in de zeer aanwezige drum ritmes was ook zeer welkom geweest.

Máár ik ben iets te negatief, met vlagen is het potentieel van de band zeker te horen. De funky salvo’s van Sweat in Bullet, de meerdere verweven zanglijnen op 70 Cities as Love Brings the Fall, de snijdende gitaren op Love Song, de futuristische en melodieuze ambiance van Seeing Out the Angel… Genoeg positieve (hoogte)punten op te merken aan dit album.  

Overigens heb ik dit album als dubbelaar met Sisters Feelings Call geluisterd en ik wil nog even noemen: Theme for Great Cities en The American zijn wat mij betreft twee positieve uitschieters waar de beoogde sound van Simple Minds ook zeer goed uit de verf komt. Deze kant van Simple Minds spreekt me ook meer aan dan wat nog komen gaat.