Simple Minds - Sons and Fascination (1981)

Het was 1990 en ik zat in dienst (lichting 89-6), een kamergenoot liet me een cassettebandje horen met dit album erop.
Hij vond het pure cultmuziek en was heel verrast dat het van de Simple Minds afkomstig was.
Ikzelf vond het al gauw beter als hem, en tot op de dag van vandaag is het mijn favoriete niet-(hard)rock album geworden (ik luister voornamelijk naar de betere hardrock).
Eigenlijk heb ik dit soort muziek verder helemaal niet, als ik wave uit die tijd hoor vind ik het vaak niet interessant.

Echter dit album is van de buitencategorie, het heeft een hypnotiserende flow waar vooral de bassist en de stemmig donkere keyboardgeluiden verantwoordelijk voor zijn.
Het is grotendeels ook dansbaar wat het toegankelijk maakt en de soms bizarre experimenten op de voorgaande albums zijn verleden tijd wat de samenhang van het album alleen maar versterkt.
Mijn favoriete songs zijn het monotone dreigende "Boys from Brazil" en het sombere "Seeing Out the Angel".
Verder valt "This Earth That You Walk Upon" ook op, net als mijn favorieten niet dansbaar en uitermate deprimerend.

Geen goed album zonder minder nummer en dat is hier het titelnummer, de coupletten en de zang klinken gezocht en het wil maar niet op gang komen.
Zonder dat ik het negatief bedoel vind ik de rest van de songs inwisselbaar, beetje dezelfde tempo en sfeer maar afzonderlijk uitermate sterk.

Ik heb ze slechts 1x zien optreden en dat was in 1991 tijdens de "Real Life Tour" waar ze volgens mij "Love Song" speelden en ik baal nog steeds dat ik pas van de 5x5 tour hoorde terwijl ze al in Amsterdam geweest waren.
Toch maar eens speuren naar goede live opnames van voor "New Gold Dream".

Simple Minds is voor mij een wat harde noot om te kraken. Begin jaren 80 had de band in vergelijking met zijn tijdgenoten op eerste gehoor niet het venijn van de (hardcore) punk scene, niet de broeierige gekheid van post-punkers als een Joy division en Pere Ubu en ook niet de uitgesproken creative durf van een Talking Heads of Ultravox. Het zweeft ergens tussen deze stijlen in. (Dit zijn natuurlijk wel slechts de observaties van iemand die de jaren ’80 niet meegemaakt heeft, en slechts de retrospectieve kennis uit diverse lijstjes haalt )

Na meerdere luisterbeurten wordt wel evident dat Simple Minds op Sons and Fascination iets bewonderenswaardigs probeert door de duistere post-punk ambiance uit te dossen in een toegankelijker, maar majestejeus pop rock jasje. In mijn optiek een wat ondankbare taak: Het zijn twee genres met uiterste ambiances, krijg die maar eens tot een coherent geheel.

Het resultaat is dan ook wat gemixed, het album kent zijn momenten maar dreigt ook een vrij onschuldig luisterspel te vormen. Het weet me grotendeels nooit echt volledig te prikkelen of te overdonderen. Iets meer variatie in de zeer aanwezige drum ritmes was ook zeer welkom geweest.

Máár ik ben iets te negatief, met vlagen is het potentieel van de band zeker te horen. De funky salvo’s van Sweat in Bullet, de meerdere verweven zanglijnen op 70 Cities as Love Brings the Fall, de snijdende gitaren op Love Song, de futuristische en melodieuze ambiance van Seeing Out the Angel… Genoeg positieve (hoogte)punten op te merken aan dit album.  

Overigens heb ik dit album als dubbelaar met Sisters Feelings Call geluisterd en ik wil nog even noemen: Theme for Great Cities en The American zijn wat mij betreft twee positieve uitschieters waar de beoogde sound van Simple Minds ook zeer goed uit de verf komt. Deze kant van Simple Minds spreekt me ook meer aan dan wat nog komen gaat.

Destijds pas ontdekt na NGD via mijn oudere broer. Ik zal nooit vergeten de eerste keer dat ik Love Song hoorde: de hemel ging open; wat een fantastisch nummer.
Vanaf dan 110% fan.
Daarna de albums SAF/SFC verder ontdekt net als al hun vorig werk; één grote schattenjacht. En ik realiseerde me dat ik er meer van kende dan aanvankelijk gedacht en ... wat dit dubbelalbum betreft geen enkel zwak moment maar het ene meesterwerk na het andere.
En nu vandaag is er nog geen enkele slijt te vinden; je blijft gewoon teruggrijpen naar deze albums met hetzelfde plezier als zoveel jaren geleden.

Vandaag weer even op de speler. Wat een fantastisch album blijft dit toch. De 5 sterren blijft stevig staan en ik zou meer geven als dat mogelijk zou zijn. Een absolute jaren 80 klassieker waarin ook het bijzondere en gelaagde gitaarwerk van Burchill een dikke pluim verdient. Heel fraai...

Op reis door new wave kom ik na de vorige Simple Minds Empires and Dance bij hun vierde album Sons and Fascination. Het verscheen gelijktijdig met Sister Feelings Call.

Twee albums tegelijkertijd uitbrengen? Heel bijzonder en de albums daarvoor volgden elkaar ook al in hoog tempo op. Deze Simpele Zielen bleken creatieve én productieve Schotten die bovendien volop in ontwikkeling waren wat betreft hun geluid.
Sons and Fascination had ik eigenlijk beter ná tweelingzus Sisters Feelings Call kunnen bespreken, want die laatste leverde hun tweede Britse hit op, te weten The American in mei '81. Van Sons and Fascination werd Love Song in augustus dat jaar een hit. Maar goed, ik houd me maar even aan de planning...

Mijn kennis van de Simple Minds beperkte zich tot enkele hitsingles, mede daarom het foutje dat ik zojuist benoemde. Toch ben ik verbaasd dat menigeen deze Simple Minds zo superieur acht ten opzichte van de latere jaren. Ik ben namelijk over Sons and Fascination niet zo wild enthousiast, waarover dadelijk meer.

De eerste twee albums vond ik zeer prettig met alle zijsporen, via Empires and Dance werd voorzichtig het begin van een eigen geluid gerealiseerd. Op Sons and Fascination hoor ik wel degelijk voorbodes van wat door sommigen neerbuigend als stadionrock wordt omschreven.
De nummers in vogelvlucht: als een milde Joy Division klinkt lichte postpunk in de 6/4-maat van In Trance as Mission, de riff van Sweat in Bullet klinkt als een voorbode van wat U2 en INXS later zouden doen (stadion!), wat in november '81 een bescheiden #52 opleverde. Ietwat monotoner is 70 Cities as Love Brings the Fall, maar dat heeft wél een uitbundig refrein (stadion!). Kant 1 sluit af met een drumgroove die me aan XTC's Makin' Plans for Nigel doet denken, dit in het lekkere Boys from Brazil.

Love Song opent niet alleen kant 2, het haalde als single in augustus 1981 #47 in het Verenigd Koninkrijk. Voor het eerst hoor ik daar de synths van het vorige album, waar de invloed van Giorgio Moroder zo doorklonk. Ingetogener synths in This Earth That You Walk Upon en ook in titellied Sons and Fascination, alsof ik iets van Depeche Mode of Yazoo hoor. Funkbas en synthesizers in slotnummer Seeing Out the Angel.

Daarbij zijn de composities langer dan voorheen met ruimte voor uitbouwen en herhalen: slechts acht nummers, de kortste 4'30". Op kant 1 meer ruimte voor gitarist Charlie Burchill, op kant 2 is het toetsenist Mick MacNeil die dominanter is. Derek Forbes en Brian McGhee vormen daarbij een lenige ritmesectie die van postpunk naar funk en terug kan laveren en Jim Kerr heeft zijn diepe stem gevonden die aardig kan galmen (stadion!).

Hierboven las ik enthousiaste, vaak mooie verhalen van liefhebbers van dit album. Ik vind de composities echter niet spannend genoeg in verhouding tot de lengte ervan en kom uit op een wat saaie 7 als schoolcijfer. In Oor dacht Bert van de Kamp er het zijne van (even scrollen).
Tezamen met Sister Feelings Call werd in september 1981 #14 gehaald, hun hoogstgenoteerde elpee tot dan toe.

Spoedig kom ik uit bij The American, de eerste hitsingle van dit dubbele album. Tussendoor ga ik kort naar een andere hit uit mei '81: The Sound of the Crowd van The Human League, te vinden op Dare.