Earth & Fire - To the World of the Future (1975)

De kwestie Jerney Kaagman en Patricia Paay is een flink dieptepunt in de carrière van Earth & Fire, dat is duidelijk.
Feitelijk achter de rug van Jerney is Patricia Paay in 1974 benadert om bij de band te komen.
Patricia , een loyale collega en goed bevriend met Jerney, wees het bod overigens gelijk af.
Jerney moest naar eigen zeggen van Jan Akkerman horen hoe het zat.
Een niet al te beste beurt van haar collega's/ management toendertijd.
Het zal ongetwijfeld te maken hebben gehad met bepaalde toonsoorten van composities waar zij vocaal waarschijnlijk moeite mee heeft gehad.
Paay was vrij all-round, deed sessies voor anderen (oa. Kayak en de Earring), en was kennelijk de ideale zangeres voor de band.
De leden waren uiteindelijk ziek van deze actie, is er één en ander uitgesproken en weer tot de orde van de dag gegaan.

Jerney Kaagman was de perfecte zangeres/ boegbeeld van de band, al was zij daar zelf heel bescheiden over.
Het ging uiteindelijk om de band.

Hoewel Earth & Fire een uitgesproken singlesband was waren hun eerste 4 albums ook sterk. Hier worden jazz en funkinvloeden in de sound geïntegreerd maar het geluid blijft zeer herkenbaar door de mellotron, de symfonische inslag en de karakteristieke stem van Jerney Kaagman. Ik vind haar zang perfect bij het totaalgeluid passen en ik kan mij Earth & Fire niet voorstellen met een andere zangeres.
De daaropvolgende albums vind ik een pak minder al brachten ze nog sterke singles uit. In de jaren '80 was deze band artistiek en commercieel weinig meer relevant.

De band begon als typische Singles band, het eerste album, tevens het meest rockende, bevat de vroege singles, begonnen met Seasons (Geschreven door George Kooijmans) daarna volge nog enkele uptempo rocksongs Ruby is the One en Wild and Exciting.

Vanaf album 2, Song of the Marching Children, begon de groep conceptalbums uit te brengen, de single Storm and Thunder, van dat album werd éen van de meest gedraaide en bekendste nummers. Jerney Kaagman gaf daarmee direct haar visite kaartje internationaal af.

Album 2 t/m 7 zijn hun conceptalbums, op die albums een lang uitgesponnen track aangevuld met diverse songs:

- Song Of the Marching Children
- Atlantis
- To the World of The Future
- Gate to Infinity
- Reality fills Fantasy
- Andromeda Girl

Misschien ben ik bevooroordeeld maar ik heb al deze albums grijsgedraaid in de tijd van de release en ook nog heel vaak daarna. Deze albums werden grotendeels gecomponeerd door de broers Chris en Gerard Koerts regelmatig met tekstschrijver Hans Ziech, de muzikale motor werd echt door de broers vormgegeven met als handelskenmerk de mellotron en de stem van Jerney Kaagman.

Na Andromeda Girl, bracht de groep nog twee albums uit
- In a State of Flux. Geen conceptalbum maar een album met losse songs

En daarna:
- Phoenix, ten tijde van dit album hadden de broers Koerts de band al verlaten en werd er veel materiaal geschreven door de grote Kayak componist Ton Scherpenzeel en zijn partner Irene Linders, die ook meespeelden op het album.

Jerney Kaagman heeft onmiskenbaar een buitengewoon groot stempel gedrukt op de belangrijkste periode van de band (eigenlijk vanaf bijna het begin tot het einde)

De enige smet die Bikkel2 hierboven perfect verwoord heeft was de vervangingskwestie van Jerney Kaagman. Het had alles te maken met de toonsoort van bepaalde nummers, ten tijde van Gate to Infinity. Toen die toonsoort / maat is aangepast (de technische details kan ik niet benoemen maar staan in de biografie) was de kwestie ook opgelost. Maar dat de heren in de band toen een faux pas hebben gemaakt staat buiten kijf.

Het siert Jerney en zegt wat over haar karakter dat ze daarna met hetzelfde elan en professionele houding het werk van de band over het voetlicht heeft gebracht.

Een groot zangeres voor mij die met haar kenmerkende geluid het succes heeft gebracht.

De naam van de beste rockband allertijden: schrijf het goed of schrijf niets!

Alle respect voor Jerney Kaagman. God hebbe je ziel Jerney!
"To the World of the Future" is in mijn beleving met kop en schouders het beste album van Earth & Fire.

Sorry dat icoontje was niet de bedoeling, laat dat helder zijn. Zelf weet ik niet hoe ik dat icoontje er neer heb gezet. Vermoedelijk per ongeluk een willekeurige toets ingedrukt. Natuurlijk is het DEEP PURPLE!!!!!

Kan gebeuren .

Met het heengaan van Jerney naar De Hemelse Heerlijkheid is er weer een muzikale grootheid van ons vertrokken. Het stemt mij de laatste tijd enigszins droevig. Wanneer word ik uitgenodigd om aan mijn laatste reis te beginnen?
Earth en Fire is ook zo'n band die bepalend was in mijn jeugdige leven. Wat ik vandaag al schreef: "To The World of the Future" vond en vind ik zo'n waanzinnig album. Onnederlands goed zou ik haast willen zeggen. Toen ik deze week hoorde dat Jerney het aardse tranendal had verlaten heb ik diezelfde avond mijn favoriete Earth & Fire album gedraaid. Met weemoed.
Jerney Kaagman was de levenspartner van Bert Ruiter, jaren lang bassist van de band Focus. Bert is een paar jaar geleden in 2022 overleden. Ik hoop oprecht dat Jerney en Bert elkaar in De Hemelse Heerlijkheid weer zullen treffen. En dat zij daarboven, samen met andere overleden muziekhelden, alle dierbaren die ons zijn voorgegaan hun muzikale kunsten willen vertonen.

Volkomen mee eens ! Earth and Fire is voor mij sowieso de beste Nederlandse band aller tijden en binnen hun geweldige oevre springt deze er dan nog eens bovenuit.
Het eerste nummer is al magistraal met die prachtige gitaarsolo in het breed uitgesponnen middenstuk. Het ingetogen How Time Flies betekent ontroering en kippenvel. En dat geldt ook voor het instrumentale The Last Seagull met dat geweldige keyboardtapijt dat daar wordt neergelegd. Sodeknetters, wat een wereldnummer is dat !
Op de B kant horen we Jerney op haar best in het schitterende Only Time Will Tell. Het daarop volgende Voice from Yonder vind ik dan net iets mInder, die zogenaamde geluidsopname van een overledene tijdens een spiritistische seance is niet echt aan mij besteed. De single Love if Life is weer helemaal top en de schijf wordt waardig afgesloten met Circus.
Wat heb ik al die jaren - en nog steeds - genoten van Earth and Fire. Jerney, bedankt voor al het moois dat je in de muziek hebt toegevoegd. R.I.P.

Nog even over Deep Purple, Deep Purple behoort tot de fab five bands, bands die het fundament hebben gelegd onder de (hard) Rock en het geluid hebben bepaald. De gevolgen zijn bekend, en ik heb een eigen stelling bedacht : eens Deep Purple altijd Deep Purple, dit terzijde. Earth and Fire kan je beschouwen tot de fab ten bands. Deze bands zijn bepalend geweest voor het fundament onder de Nederpop en het geluid hebben bepaald. Heden ten dage hoor je daar helaas niets meer van terug, wat mij alleen maar meer doet verlangen naar die prachtige tijd van eind jaren zestig halverwege de jaren zeventig. Helaas heb ik dit album (nog) niet en kan dus maar twee nummers beoordelen. Only time will tell. Toen ik dat nummer las op het compilatie album The Singles. Dacht ik van is dit het origineel van wat Asia later in 1982 uitbracht. Maar dat bleek niet het geval te zijn. Het zijn 2 totaal verschillende nummers. Maar wel met een overeenkomst : in beide gevallen zet ik de volume knop vol open. Of het nou gaat om de super gevoelige zang van Jerney Kaagman of de bombastische symfonische rockuitvoering van Asia. Ik vind het allebei echt krankzinnig goed. En de buren mogen mee genieten of ze nou willen of niet, dit terzijde. Love of life is ook weer een prachtig nummer wat heel goed wordt gebracht met een prachtig intro, de muziek en de vocalen maken er eeen prachtig nummer van. De singel hoor je bijna nooit en dat is jammer. Tot slot , in die tijd was het trending dat er naast gitaren ook een orgel wordt toegevoegd in de band. Helaas is dat al heel lang verleden tijd. De orgel heeft plaats gemaakt voor de keyboard, maar ik vind nog steeds dat de orgel meer toevoegt dan een keyboard. Maar dat is mijn mening, terug komend op jou reactie. Zo sta ik er ook in. Ik denk vaak van als ik in de hemel kom dan ontmoet ik naast mijn familie ook al m'n idolen. Waar op aarde een hele grote afstand tussen zit, en in de hemel sta je ineens oog in oog, maar dat is een hele andere discussie. Dit album heb ik (nog) niet maar op basis van de twee nummers die ik wel ken en op dit album staan. Is het vrijwel zeker dat als ik dit album heb beluistert dat het ruimschoots op een voldoende uit komt. Earth & Fire een band om nooit te vergeten!!!!!!!