Earth & Fire - To the World of the Future (1975)

De laatste van de "grote vier" symfonische albums van Earth & Fire, en wat mij betreft ook de beste. De titeltrack is meteen het hoogtepunt, Only time will tell is een prachtige single met een geweldige gitaarriff (op de oorspronkelijke vinylelpee viel kant 2 op die manier met de deur in huis), en de inzet van de gitaarsolo in The last seagull is één van de ultieme ademstokmomenten in de popmuziek. Fantastische plaat.
 

Lastig album. Deze heb ik vier keer gedraaid om tot een conclusie te komen. Er zijn elementen die ontzettend goed zijn, maar aan de andere kant heb ik ook best wat moeite met deze plaat. Hoewel Earth & Fire als band duidelijk gegroeid zijn, is het roer omgegooid als het aankomt op stijl. Op de vorige twee albums was de muziek organisch. Lieflijk is ook een goed woord, ondanks dat de thema's dat niet altijd waren. Met organisch bedoel ik ook dat het alle kanten op kon gaan. To The World Of The Future volgt meer een formule (niet in de kwade zin van het woord). Er is een visie. Haaks op het oude organische geluid zijn de nogal harde elektronische klanken waar Gerard Koerts mee gekomen is. Verder is Jerney duidelijk anders gaan zingen en staat ze ongeveer de helft van de zangpartijen af aan een man (ik vermoed Chris Koerts). Het zijn de erg moderne klanken (zelfs vandaag de dag klinkt het nog niet verouderd) die me afstoten, maar aan de andere kant kan ik niet ontkennen dat Earth & Fire hier wel degelijk goed werk doet. Ik vind het een heel knap album. De opener zit knap in elkaar en Voice Of Yonder en Love Of Life kan ik op zich nog wel waarderen. Dit is zo'n zeldzaam album waar je eigenlijk niet blij mee bent, maar waar je het de band wel gunt. Ik weet wel een beetje welke richting Earth & Fire op gaat en dit is het punt waar, in het kader van de affectie, de wegen vriendschappelijk scheiden.


Tussenstand:
1. Song Of The Marching Children
2. Atlantis
3. Earth & Fire
4. To The World Of The Future

Een behoorlijke verrassing dit. Er is een flinke toename van funk/jazz-invloeden en dit gaat ten koste van het symforock aspect, maar het zorgt wel voor een flink aantal erg progressieve composities die me echt enorm intrigeren. De openingstrack met electronica en koortjes is erg leuk, maar het is vooral het met dubbele vocalen opgeleukte Voice From Yonder waar ik helemaal geintrigeerd ben door de compositie. Ook opvolger Love Of Life is niets minder dan enorm majestueus te noemen. Ook Circus is een prachtige bombastische afsluiter waarbij Kaagman's zang een waar hoogtepunt genoemd mag worden. Tof en nog steeds erg experimenteel te noemen!

Tussenstand:
1. Atlantis
2. To The World Of The Future
3. Song Of The Marching Children
4. Earth & Fire

Afgelopen weekeinde weer al de albums van Earth and Fire de revue laten passeren en het was wederom een zeer aangename middag. Daarbij moet wel gezegd worden dat ik altijd al een zwak voor de band heb gehad.
Samen met de eerste Kayak formatie voor mij de twee beste (symfonische) popgroepen die Nederland heeft voortgebracht.

To the World of the Future vind ik daarbij misschien wel hun beste album. De titeltrack staat nog steeds als een huis overeind en de productie en arrangementen doen naar mijn idee na bijna 50 jaar niet onder voor producties van nu!

Jerney Kaagman heeft altijd veel kritiek over zich heen gekregen, maar ik vind haar stem tot de meest aangename horen die dit land heeft voortgebracht.
De diverse tracks op dit album laten haar ook op verschillende manieren horen.

Naast een perfecte album band heeft Earth and Fire ook een stroom aan waanzinnig goede single afgeleverd, veel diversiteit ook in die rij, waarbij ook de stem van Jerney absoluut heeft bijgedragen aan het grote succes. Als voorbeeld de grote hit Love of Life op dit album.

Albums als deze worden helaas niet vaak meer gemaakt, koesteren dus!