Mumford & Sons - Wilder Mind (2015)

Dat is al jaren niet meer zo. Europese realeses zijn altijd vrijdag, net voor het weekend. (Want logischerwijs is dat ook de tijd dat een nieuw album het beste verkoopt, dat eerste weekend). Wat jij zegt geld enkel nog als er een brief van de maatschappij bij zit waarop vermeld is dat het pas op een bepaalde datum mag worden verkocht. In USA en UK zijn ze daar wel strict in.

Overigens op 25 cds EN lps pas 1 verkocht, succes nummertje dus

Dat zegt misschien ook wel iets over de gemiddelde M&S fan, die komen blijkbaar helemaal niet meer in een platenzaak anno 2015....

Lichte tegenvaller. Ik mis het typische Mumford & Sons geluid. Verder zijn er heel wat vlakke liedjes op dit album.
Kan me nog niet echt bekoren.

Voorlopig 3* (1* minder dan het vorige en 2* minder als hun eerste album)

Hmm.. Had toch op wat meer rock gehoopt.. Snake Eyes veruit de beste track. Voorlopig 3,5 en vrees dat t eerder minder wordt dan meer.

The Fray is opgegaan in Mumford & Sons? Deze band heeft geen identiteit meer.

De vraag of M&S nog een eigen identiteit heeft laat ik even achter wegen, maar ik vind dit geen onaardige plaat (tegen verwachtingen in). Tompkins Square Park, The Wolf en Snake Eyes vind ik wel geslaagde songs. Hier en daar hoor je licht The National terug als inspiratie, wat ondere komt doordat Aaron Dessner heeft geholpen bij deze plaat. Je hoort dit een beetje aan de drums en gitaren. De eerste helft van de plaat is beter dan de tweede helft, vooral de nummers na Snake Eyes vind ik zwakjes en nietzeggend. Het algehele geluid van de plaat is die van een stadion rock band geworden. Ben benieuwd hoeveel zieltjes ze hier mee gaan winnen of verliezen.

Ik ben een groot voorstander van artiesten die een nieuwe weg inslaan. Soms pakt het goed uit, soms niet. Zo hier. Bij voorgaande albums wisselden vrolijke nummers en donkere, grimmige nummers elkaar af. De mix van het emoties (en ja, de banjo) hielden de muziek interessant. Wilder Mind is echter een saai en vlak geheel; weinig emotie en tamme liedjes. Mumford & Sons liep eerder voorop en veel artiesten lieten zich inspireren door hen. Met dit album bevinden zij zich echter in die groep artiesten en is er weinig spannends of origineels te vinden.

Hmmm.....
Veel negatieve reacties op deze plaat.

En na een aantal luisterbeurten ben ik het daar niet mee eens.
Ja, de sound is commerciëler en geen banjo meer... maar slecht kan je dit echt niet noemen.

Ik was toch prettig verrast, na believe wat ik een veel te commercieel lied vind, dat ik de rest
toch zeker wel kan waarderen.
De invloed van The National is zeker te horen en dat vind ik niet slecht.
Voorlopig een 3,5 met ruimte om te groeien.

Beste songs op dit moment : Snake Eyes, broad-shouldered beasts en Ditmas

Tompkins Square Park
The Wolf
Snake Eyes
Broad-Shouldered Beasts
Ditmas

Zijn echt wel te pruimen... de rustigere nummers minder.
Blij met de toevoeging van de live tracks. Klinken veel puurder dan die gemixte tracks.

wat een slap album slaapverwekkend nog vervelender dan babel

Jammer om te lezen, maar een halve ster is niet veel, is het voor jou echt niet iets meer waard?

Matig album.
Nu ben ik toch al niet zo een grote fan van mumford & sons maar dit album maakte me toch wel nieuwsgierig.
Maar het viel een beetje tegen. De eerste nummers zijn nog wel aardig maar hadden net zo goed van een andere band kunnen zijn.
En met het verdwijnen van de banjo is ook het eigen geluid voor het grootste gedeelte verdwenen.
De rest van het album is nogal rustig en kabbelt eigenlijk maar wat voort. Nee dit is geen album voor mij.
Tegenvaller.

Een grillig album waarop de band terugkeert naar hun jeugdperiode zoals ze zelf zeggen. Voor mij ligt de kracht van deze band toch vooral bij hun concerten, daar hebben ze mij nog nooit teleurgesteld en gebeuren er altijd wel speciale dingen of momenten die blijven heugen.

Mumford & Sons: Wilder Mind | Album Reviews | Pitchfork

Vaak lees ik die pitchfork reviews met bijbehorend cijfer en denk ik.. tja. Nu zijn ze spot on.

Had ik inderdaad ook gezien en gelezen, vind een 2 alleen wel erg overdreven. Ik ben het overigens wel eens met ze op een aantal punten, maar vind ook dat ze wel erg veel over randzaken praten (zoals wel vaker) dan over de kwaliteit van de nummers opzich.

Ja hoor, lekker slappens - meehuilen met de wolven in het bos

Deze M&S draait hier geen deuk in een pakje boter, maar om nou te pronken met de schrijfsels van Pisvork gaat me erg ver. Met een beetje moeite kan ik een aantal reviews boven toveren waarvan de honden - laat staan de wolven - geen brood lusten. La 'k eens gokken: geen enkel album van The National onder de 8,4. En dat is imo de ultieme braafmansenband voor de jonge weltschermzende pseudo-hipperik.

Allebei morgen geen toetje

Ik gaf mijn mening en stem eerder dan pitchfork, sterker nog.. ik was de eerste stem op dit album op deze site, beste Mjuman. Pitchfork aapt mij Lekker na

Mumford & Sons klinken inderdaad wel anders Tompkins Square Park opent al met een New Order achtige drumpartij, en de zang sluit meer aan bij Echo & the Bunnymen.
Stoor ik mij hier aan?
Nee, eigenlijk helemaal niet.
Klinkt dit nog wel als Mumford & Sons?
Nee, eigenlijk helemaal niet.
Ik denk dat deze band het bij hun eerste twee albums al lastig heeft gemaakt.
De formule was zo onderhand wel bekend, en het kunstje dus ook wel.
Een derde album in deze stijl zou hoe dan ook inwisselbaar zijn geweest.
Eigenlijk was het na Babel wel klaar.
De enige keuze was dus een totaal andere aanpak.
Ik vind dat ze hier prima in geslaagd zijn.
Het album ademt, en straalt meer rust uit dan de vorige twee albums.
Alles loopt lekker in elkaar over, en de sfeer is ontspannen.
Het geluid is meer jaren 80, misschien nog het beste te vergelijken met White Lies.
Wat commerciëler allemaal.
Nu blijkt helaas wel dat Marcus Mumford niet de beste zanger is, dat is natuurlijk wel een minpunt.
Soms lijkt zijn stem wel op die van Greg Dulli van Afghan Whigs, dan weer op Adam Duritz van Counting Crows, maar dan met een stuk minder emotie dan deze grootheden.
Het gitaarspel en de al eerder aangegeven drums zijn echter prima in orde.
Invloeden van The War On Drugs hoor je vooral ook in de sfeer terug.
Alleen hebben de nummers op Wilder Mind meer kop en staart.
Maar ze zullen vanaf heden wel in het afgeschreven hoekje geplaatst worden langs Coldplay en U2.

Nog steeds geen toetje, hoogstens een banaan

Dat klopt niet helemaal beste Mjuman. Alligator kreeg een 7.9 en het debuut een 6.6. The Virginia EP zelfs een dikke onvoldoende. Ik begrijp niet helemaal waarom je er opeens een andere band bij haalt die toevallig wel goed scoort bij PF, maar muzikaal nauwelijks raakvlakken heeft met Mumford & Sons. Lees Aaron Dessner een bijdrage heeft geleverd, dat zou van enige invloed kunnen zijn maar verder is een vergelijking vergezocht. Braafmansenband?

Ik postte die review van PF hier omdat hij aardig in overeenstemming is met het merendeel van de reacties/stemmen hier. Een 2 is enorm uitgesproken, maar hier deelt 1 op de 3 users ook een onvoldoende uit dus extreem opzienbarend hoeft dat ook niet te zijn. Ik ben zelf nog niet verder gekomen dan de twee vrij abominabele singles, maar deze beoordelingen stemmen me weinig hoopvol over de kwaliteit van de rest van het album.

Zoiets shockerend suf, futloos, platgestreken en generiek hoorde ik zelden eerder. Fascinerende move om van de meest herkenbare naar de meest anonieme sound denkbaar te gaan.

Eenieder mag vinden van een album wat ie vindt en dat op z'n eigen manier duidelijk maken (mijn mening hieronder trouwens). Waar bij mijn de schoen gaat knellen is alleen een link naar PF posten en dan een smiley plaatsen, zo van kijk mij link en slim - dat vind ik een treurniswekkende vorm van banging the drum a.k.a. ego boosting.

Plaats dan een (enkel citaat) en zeg daarbij, bijv dat daar de spijker op de kop geslagen wordt.

M&S as they stand: het eerste album gekocht, gedraaid en totaal niet gesnapt waar the fuzz (of hype) is all about: tamme muziek voor EO-landdagjongeren, waar ze ook hun ouders nog blij mee kunnen maken "omdat er tegenwoordig heus nog wel goede muziek wordt gemaakt."

Overigens snap je m'n PF punt heel goed en neem je de moeite om het 'tegendeel' te bewijzen. Echter PF is tamelijk chauvinistisch (US weetjewel, weetjeniet). The National (3 albums hier in huis, voor alle duidelijkheid), prettige muziek, niet-storend, luistert heerlijk weg, maar - en nou komt het - escapistisch en conformistisch. Het kan zijn dat de muziek een boodschap naar 'the way out bevat' maar ik hoor 'em niet - het verbaast me dan ook dat deze muziek in het huidige tijdsgewricht zo populair is. Aan de andere kant - o paradox - juist ook weer niet: escapisme, hedonisme rules en The National lijkt mij een ideale soundtrack om social media te bedrijven

Dit album: eenmaal gansch gehoord - en moest ik het samenvatten: please flush and don't forget to close the lid!

Wilder Mind is een meer dan aardig album waarop ik de banjo's eigenlijk amper mis. De beste nummers van dit album beklijven weliswaar wat minder dan de toppers van Sign No More en Babel, maar daar staat tegenover dat geen enkel nummer hier een onvoldoende scoort. Alleen het saaie Monster komt dicht in de buurt.

Ja, dit album is erg toegankelijk, maar dat vind ik helemaal niet erg. Het wordt nergens plat of simpel en de band heeft nog steeds een duidelijk eigen geluid. En dat geluid bevalt me wel. Bovendien staan er genoeg mooie nummers (Only Love, Snake Eyes, Broad-Shouldered Beasts) en lekkere nummers (Tompkins, The Wolf, Ditmas) op dit album.

Ik zie daarom geen enkele reden om Wilder Mind af te kraken en dat ga is dus ook niet doen. Sterker nog: Ik geef gewoon een dikke voldoende.

Alleen het debuut had een paar aardige tracks, maar de M&S sounds was al niet bijster origineel. Opvolger Babel volgde dezelfde formule, maar dan zonder de sterke songs. De beslissing om voor een andere sound te gaan is dus wel begrijpelijk, aangezien de eerder ingeslagen weg door de band feitelijk doodiep met dat album.

Helaas is de stijl waar ze nu voor gaan misschien revolutionair voor de band zelf, maar op de radio al 15 jaar gemeen goed. Tel daar het droevige song materiaal en de middelmatige productie bij op en het resultaat is beschamend zwak. Weer een 'grote' naam die finaal door het ijs zakt.

Ik vind de meeste reviews toch helaas te vergelijkend met vorige albums. Ik bekijk toch liever elk album apart. Waarom moet een artiest elk album hetzelfde blijven doen? Er mag toch wel eens uit een ander vaatje worden getapt? Hadden ze het met banjo gedaan ging iedereen zeggen: 'Daar zijn ze weer met die verrekte banjo'
Blijkbaar is Mumford en Sons zonder banjo heiligschennis... Nu vind ik dat ze er toch in slagen om een deftig album af te leveren. Er staan geen classic songs op, maar ook zeker niet om bij weg te lopen. Integendeel, ik werd in de cd-winkel net gecharmeerd door de plaat en was aangenaam verrast dat het Mumford en Sons was.

En na het horen van een live-uitvoering van The wolf stond ik toch perplex van de drive en kracht die uit dat nummer kwam.

Nog niet afschrijven deze band (zonder banjo)...

Banjo of niet, ik vind dit een bijzonder slap album. Daarbij is de verandering van stijl te geforceerd en komt het niet uit het hart. Het klinkt als een album dat door ieder debuterend bandje gemaakt had kunnen worden. De vocalen komen ook niet lekker uit de verf, daar waar het op hun debuut soms toch nog eerlijk rauw klonk. Deze band heeft het nooit van hun diepgang en veelzijdigheid moeten hebben maar dit is gewoon een stap terug.

Met menig andere band zou ik het met je eens zijn geweest, Mumford & Sons daarentegen is een product die hun hele imago rondom "folk" hebben gebouwd en succesvol. Door dat imago nu volledig te veranderen verraad dat hun intentie niet 'eerlijke muziek' maken was maar om relevant te blijven in de schijnwerpers. Was hun eerdere imago dan ook wel oprecht? Ik denk het niet, Folky pop was een tijdje weer hip en daar maakte de buisnessman Marcus Mumford gebruik van. Prima natuurlijk, zo werkt de pop muziek nou eenmaal, het album Sigh no more was ook nog is een leuk album. Maar eenmaal een imago te hebben gemaakt plakt dat als een stigma aan je product.
Ik vind het niet meer dan logisch dat mensen hier niet in meegaan, muziek als product heeft nou eenmaal een persoonlijke lading en als je bekend bent om een stijl dan kan je niet zomaar een ander product je oude publiek voorschotelen en verwachten dat ze het slikken. Dan had je niet zo dik het folk imago op je naam moeten smeren, dan had je er minder last van gehad en meer bewegingsruimte om te experimenteren. Nu is Mumford & Sons een product van een overgewaaide trend en niemand is meer geïnteresseerd.

Ach, staan prima nummers op. Ik vind de toon in veel recensies wel heel erg negatief. Het is niet vernieuwend en ook niet origineel, maar wel best goed en lekker.

Dit is een echte groeiplaat. Veel kritiek vind ik wel een beetje in de trant van "Ik wel best over auto's praten, als het maar een Opel is". Als je als band in een hoek wordt geacht dan moet je er ook blijven. Het lot wat ook de Editors over zich uitgehoond kregen na hun laatste album, en dat was ook onterecht. Gek dat zovaak als kritiek wordt gegeven dat iets niet vernieuwend is, maar ondertussen willen we wel dat er niet teveel veranderd. Dit album van M&S is inderdaad niet vernieuwend als plaat maar wel ten opzichte van hun eerdere werk. En die banjo, nou als je banjo wil moet je maar een plaat opzetten van Earl Scruggs. Deze plaat van M&S verdiend een kans.