Kendrick Lamar - To Pimp a Butterfly (2015)

Grappig, ik vind dit juist hiphop ten top: het integreren van allerlei stijlen in je werk, het tot je beschikking hebben van een complete muziekgeschiedenis.

Alsjeblieft zeg, als er ook maar iets is dat Kendrick op dit album (nooit eigenlijk) ophemelt is het "bitches, Ho's and nigga's". Een woord als 'nigga' komt inderdaad vaak voor hier, maar als je denkt dat dit geen ander doel heeft dan stoer doen met scheldwoorden doe je niet alleen Kendrick maar ook jezelf tekort.

Funky, soulvolle hiphop, met in elke uithoek van het sonische landschap een trompet, heb ik een enorme afkeer tegen. Het geniale waar iedereen het al watertandend over heeft van de poëtische teksten die onze consiousness over de raciale kwesties in Amerika doet toenemen heeft me nou ook niet zo kunnen imponeren. Ik vind het vooral maar een pretentieuze boel.

Goed, ik zet Good Kid, m.A.A.d City weer op.

Waarschijnlijk brengen deze teksten zijn boodschap over zoals hij het wil naar de doelgroep die hij bedoelt , maar ik ben duidelijk niet zijn doelgroep. Het zegt me -tekstueel- even weinig als de teksten van Mastodon over Valkyrie's. Muzikaal gezien vind ik het best goed maar persoonlijk heb ik weinig boodschap aan zijn teksten. de kwesties waar hij op wijst heb ik weinig mee te maken (ik woon niet in de VS, niet in een achterbuurt, ben niet zwart, mijn grootouders waren mijnwerkers en keuterboerkes, veel slaven hadden die niet in de Kempen, ze werden wel onderdrukt door de toenmalige adel en clerici (maar dat is een ander verhaal : klassenstrijd ).Dus voel ik mij niet aangesproken door de teksten van het album, misschien ligt dat wel aan een gebrek aan inlevingsvermogen van mij maar het zij zo.

Maar blijkbaar mogen er alleen toffe, leuke dingen gezegd worden over Kendrick.

dus : It's awesome, really great, great lyrics about important stuff.

Ik heb het eerder willen doen, maar mijn eerste luisterbeurt zit er op. En mijn eerste indruk is absoluut positief. Ik heb wel wat moeite met de interludes (vooral dan For Free?), maar die vergeet ik snel wanneer de 'echte' nummers weer beginnen. Qua samplegebruik en uiteraard Kendrick's flow is dit één van de betere hip-hop releases tot nu toe. Ik wacht met stemmen tot ik daar absoluut zeker van ben.

Blijkbaar mag er niet gereageerd worden op negatieve kanttekeningen.

Ik snap best dat zijn teksten ver van jou af liggen. Maar wat mij betreft zijn boeken, films en ook muziek mooie platformen om juist eens uit je eigen wereld getrokken te worden. Zo behoren American History X (een verwant thema) en La Haine (over de banlieus in Parijs) tot mijn favoriete film. Een film die precies laat zien wat er in mijn eigen leven speelt, lijkt mij juist minder interessant, al is het natuurlijk wel zo dat een aspect van identificatie wel goed werkt.

Bovendien raken kwesties die ver van mij afstaan mij ook dikwijls als het in het nieuws komt. Of het nou om tsunami's of aardbevingen gaat (nooit meegemaakt), om oorlog (ook nooit meegemaakt), of over Nelson Mandela (waar Kendrick weer naar verwijst), het is allemaal een ver van m'n bed show, maar maakt dat het minder aangrijpend?

Overigens snap ik dat je, als iemand die niet vaak zwarte Amerikanen hoort praten, nogal moet wennen aan zijn taalgebruik. Maar zijn emoties, de onmacht en zelfhaat (wat sterk uitgedrukt) in u, de boosheid en frustratie in The Blacker the Berry, dat zijn toch universele emoties? Bovendien is het misschien de moeite waard om eens op te zoeken wat ie eigenlijk nou precies te vertellen heeft in zijn teksten middels Rap Genius. Maar dan moet er natuurlijk wel al een vorm van interesse zijn.

Hoe dan ook, ik bedoel dit niet als kritiek. Ik begrijp dat het ver van je afstaat. Ik verbaas me alleen wat over de houding: staat ver van me af, dus niet interessant, dus het doet me niks. Daarom wilde ik graag met je delen hoe ik dat zie.

Ik besef dat ik hiermee even off-topic ga, maar ik ben benieuwd: in welk nummer zingt Mastodon over de Walkure? Want ik heb alle albums en dat heb ik er nog nooit in gehoord.

Maar dan kan hiphop dus nooit het genre ontstijgen? Definitiekwestie, niet echt spannend, ik wil er alleen mee aangeven (in jouw termen) dat ik het enorm brede verzameling van stijlen is, maar ook dat zijn rap, zang, declameer & vertel stijl ook een heel breed gamma omspant

Zo beter?

Begin het album steeds meer te waarderen, het is wel intensief luisteren

Wellicht ontketenen we hier dan een groter debat over hiphop, maar het lijkt mij dat het integreren van al die Afro-Amerikaanse muziekstijlen kenmerkend is voor hiphop dat uit die onderdrukte minderheidscultuur komt die extreem van zichzelf bewust is. Precies dat meen ik ook qua teksten te herkennen in dit album. Het is logisch dat een album waarop Kendrick zich zo intensief bezighoudt met alle facetten van het zwart-zijn in Amerika ondersteund wordt door muziek die componenten van alle hoogtepunten in de zwarte muziekgeschiedenis meeneemt. Dat maakt het totaalplaatje voor mij compleet. Ik denk dus wel dat hiphop zichzelf kan ontstijgen door zelf toe te voegen aan die rijke geschiedenis.

Hoe kan een genre zichzelf eigenlijk 'overstijgen'? Is dat in dit geval niet net zoiets als een cross-over? Overstijgt Aesop Rock het genre tekstueel, aangezien het vrij ver afstaat van wat men typische hiphopteksten vindt? Wat mij betreft valt het allemaal binnen hiphop, een genre waarvan de mogelijkheden inderdaad immens zijn, en waarvan je ziet dat die mogelijkheden steeds verder en verder verkend worden, zeker nu de laatste jaren artiesten als Death Grips en clipping. ook heel onconventionele dingen aan hiphop toevoegen. Death Grips, dat zou ik dan eerder 'genreoverstijgend' vinden. Maar daar is bij wijlen ook helemaal geen stickertje meer op te plakken, net zoals bij Young Fathers en Flying Lotus en dergelijke. Ook kenmerkend voor deze tijd, waarin iedereen alles overal mee kan integreren en kan horen via internet, denk ik.

De typische nineties hiphopsound steunt vaak hevig op funk, jazz en soul. Precies zoals dit album. En de uitwerking ervan is ook redelijk conventioneel, met af en toe wat gewaagdere uitspattingen ('U'). Helemaal op en top hiphop. Fantastisch zijn de beats overigens hoe dan ook, vinnik

Het is in zekere zin een non-discussie, tuurlijk. Aan de andere kant vind ik het dus, zoals gezegd, juist bij hiphop zo cool dat je beats op kunt bouwen met letterlijk elk genre, instrument, geluid, noem het maar op. Bovendien is hiphop een genre waarbij er vaak naar cultuur en inhoud gewezen wordt - 'dit en dit zijn typische hiphoponderwerpen en dit is typisch hiphopwoordgebruik' - en zelfs sommigen beweren dat er ook muzikaal bepaald kan worden wat wel en geen hiphop is (de 'backpackers'). Dus wel jazzsamples, maar geen dance, bijvoorbeeld. Want dan wordt het hippop. Naar mijn persoonlijke mening onzin - Lil' Wayne is net zoveel hiphop als Kendrick Lamar, wat net zoveel hiphop is als Ratking, wat dan weer net zoveel hiphop is als Gang Starr.

Het is niet voor niets het tofste en interessantste genre van deze tijd Om dat even kracht bij te zetten: wát een hiphopmaanden zijn dit Joey Bada$$, Action Bronson, Ghostface & BADBADNOTGOOD, Earl Sweatshirt, Cannibal Ox, Lupe Fiasco, Kendrick Lamar......

Tot zover dit relaas.

Na tien luisterbeurten heb ik besloten om mijn luisterervaringen in een voorlopige stem te gieten.

Ik geef deze wel erg bijzondere plaat een 4.5! Voor mij het maximum dat een plaat op korte termijn kan krijgen.

De plaat evolueerde voor mij met elke luisterbeurt van een interessant, steengoed album naar een geweldig muzikaal epos. Het centrale thema waarbij hij zijn eigen leven en bij uitbreiding de Amerikaanse maatschappij ophangt aan een gedicht dat naarmate de plaat evolueert, meer en meer naar voor komt, is betrekkelijk geniaal. Maatschappijkritiek mag dan een clichéthema zijn binnen hip hop maar Kendrick trekt de lijn door van de blanke naar de zwarte bevolking en van rijk naar arm. Maar daar stopt het niet, hij past het thema ook en vooral toe op zichzelf. De strijd tussen de caterpillar en de butterfly speelt zich immers ook af binnen zijn eigen psyche. Hij was de good kid uit de mad city en werd plotsklaps multimiljonair en algemeen gerespecteerd door GKMC. Je voelt hem worstelen met die status en het conflict dat het veroorzaakt met die jongen uit Compton die hij diep vanbinnen gewoon nog altijd is, al was hij ook in zijn jeugd al een buitenbeentje dat er diep vanbinnen alsnog gewoon wilde bij horen (zie GKMC).

Dit alles wordt in 1 lange muzikale trip gegoten. Kendrick gooit de R&B invloeden overboord zonder daarbij zijn eigen sound te verloochenen. Nog steeds hoor je die West Coast touch maar dan wel onder de vorm van een moderne versie van de (G)-funk. Tel daarbij een flinke portie jazz, spoken word maar tegelijk ook boom bap en die typische Kendrick sound en je krijgt een heel gevarieerd geluid. Een geluid dat dermate complex is, dat je bij de eerste luisterbeurt al meteen geïntrigeerd bent maar nog niet helemaal weet wat het nu precies bij je losmaakt. Door de uitstekende keuze van beatbakkers en gastartiesten en het meesterschap van de excecutive producers voelt de plaat ondanks de grote variatie aan invloeden, aan als een harmonieus geheel. De plaat bestaat uit verschillende delen die vakkundig aan elkaar gelijmd worden en quasi natuurlijk in elkaar over vloeien. Dat de muzikale evolutie op de plaat samen gaat met de manier waarop het centrale thema zich beetje bij beetje ontrafeld, is iets dat je pas na een 10tal luisterbeurten écht naar waarde kan schatten. Dat een plaat dat kan bewerkstelligen zegt al genoeg over de kwaliteit ervan en allicht nog meer over de ingenieuze en doordachte manier waarop Kendrick en zijn team dit album in elkaar hebben gestoken.

Kendrick heeft me enorm verrast op een erg positieve manier. Ik had nooit verwacht dat hij enerzijds de sound die hem een iconische status bezorgd heeft, zou omgooien en anderzijds toch de kwaliteit van zijn magnum opus kon evenaren. Een diepe buiging is op zijn plaats, er moet al veel water naar de zee vloeien om TPAB niet te laten uitgroeien tot het album van het jaar!

Een diepe buiging is op zijn plaats

Woord vooraf
Ik vang aan een stukje te schrijven over mijn positie/ beleving van hip-hop. Normaal gesproken schrijf ik weinig binnen dit genre. Omdat ik niet het idee heb dat ik hier iets aan kan bijdragen. Misschien ook nu niet, maar ik ga het toch proberen. Lange tijd – ik gok tussen 1997 en 2012 – heeft hip-hop ver van me afgestaan. Omdat deze trending release van Kendrick ook veel muziekliefhebbers zal aantrekken die weinig of zelfs niets hebben met hip-hop kan ik me voorstellen dat dit album aanvankelijk klinkt als een van vele hip hop releases. Maar ik beluister wel degelijk een extra dimensie in dit album.

Begin jaren ’90 luisterde ik nog redelijk wat hiphop. Snoop Dog, 2 Pac, Dr. Dre, L.L. Cool J. Tone Loc, Eminem. De toen gevestigde namen en dus niet echt underground hip-hop. gaandeweg de jaren ’90 werd ik meer naar de Rock en Grunge getrokken en nog wat later heb ik een behoorlijk lange uitstap gehad naar het singer- songwriters genre. Hoe dan ook raakte hip-hop vrijwel geheel uit beeld bij me. Eminem is de enige die ik altijd ben blijven volgen.

Sinds 2012 ben ik weer meer aan het luisteren naar hip-hop. Het aandeel hip-hop waar ik naar luister neemt ook weer per jaar toe. Eigenlijk sinds de ontdekking van de meer melodieuze soul en jazzy hip-hop. ‘Orange’ van Frank Ocean uit 2012 was zo’n album wat me erg nieuwsgierig maakte naar de (voor mij) nieuwe lichting hip-hop. In hetzelfde jaar kwam ook Kendrick Lamars’ Good Kid, m.A.A.d. City uit. Destijds voor mij beiden albums die niet gelijk op de juiste plek vielen bij me, maar vanwege de hoge scores hier op MuMe wel blijven luisteren. Totdat de muziek wel echt binnen kwam. Stilletjes aan zijn er best veel hip-hop acts bijgekomen die ik erg goed weet te waarderen, zoals; The Roots, Atmosphere, CYNE, Cunninglynguists, Lupe Fiasco, Common, Ab Soul, Drake, de 'stal' van A$AP maar ook Justin Timberlake. Vorig jaar zijn daar J.Cale, Logic en Run The Jewels bijgekomen. En dit jaar Joey Bada$$, Ghostface Killah en Earl Sweatshirt.

Ik denk dat er een bepaalde overeenkomst zit in de flow en sound van de hierboven genoemde acts. Want er zijn ook behoorlijk wat hip-hop acts waar ik nog steeds weinig tot niets mee kan (zoals dit uiteraard ook geldt binnen andere genres). Als voorbeeld; op Good Kid, m.A.A.d. City (GKMC) van Kendrick rapt ene ‘MC Eiht’ mee op de titeltrack. Geweldig nummer, maar als ik vervolgens naar het werk van ‘MC Eiht’ luister kan ik daar erg weinig mee. Daarmee lijkt het alsof de hardere ‘Gangstra Rap’ verder van me afstaat en ik dus meer neig naar de ‘Gangstra Funk’ (G-Funk). Wat dat betreft is mijn smaak van hip-hop dus nog niet heel veel veranderd als ik kijk naar de hip-hop waar ik vroeger in de jaren ’90 naar luisterde.



To Pimp A Butterfly
To Pimp A Butterfly is werkelijk een geniaal concept album. Een album met een verhaal wat perfect aansluit op Kendricks’ vorige album. Ik heb naar aanleiding van deze release de berichten ook weer ‘s gelezen die staan bij GKMC. Wel leuk om te lezen dat sommige metaforen niet worden opgepikt. Zoals bijvoorbeeld bij het nummer ‘Backseat Freestyle’. Dit lijkt gewoon een heel erg vuig nummer. En dat is het ook -lol-, maar er zit wel meer achter zijn wens om een lul te hebben die zo groot is als de Eifeltoren (er staan ook niet voor niets 72 namen gebeiteld in de Eifel toren). Zijn grootheidswaanzin in dat nummer staat als metafoor voor wat hij wil bereiken als rapper/ hip hop artiest. Heel GKMC staat in het teken daarvan. ‘Bitch Don’t Kill My Vibe’ is daar ook een heel duidelijk voorbeeld van. Dat Kendrick ten koste van alles het wil maken met zijn muziek. En met dit nieuwe album borduurt Kendrick daar op door. Ten tijden van GKMC is Kendrick nog de niet ontpopte cocon. De cocon waarmee ook dit album begint met ‘Wesley’s Theory’.

gaandeweg het album hoor je steeds hetzelfde stukje tekst wat steeds verder wordt aangevuld. Een gedicht wat feitelijk geen gedicht is. Hier kom je pas achter als je het afsluitende ‘Mortal Man’ heb geluisterd. Het zijn flarden tekst afkomstig met een interview wat Kendrick had met Tupac in Zweden (1994);

It is revealed that Lamar was reading this poem to the late great hip hop icon, and Lamar’s biggest influence, Tupac Shakur. Using snippets from a 1994 interview with the Swedish radio show P3 Soul, Lamar is able to ask his idol every question that has been troubling him throughout the album: what it means to be rich, how to keep sane and in touch with your roots despite fame and success, when a man should fight, what the future holds for himself and his generation. Tupac, also from the West Coast, was an icon, still is, and during his height of fame he tried to remain connected to the streets that raised him, despite the efforts and temptations used to corrupt him: the money, the women, the court cases - “when shit hit the fan, is you still a fan?”.

Misschien wat arrogant van Kendrick. Maar hij ervaart een gelijkenis met zijn neergeschoten idool. Kendrick wil (net als Tupac) worden gezien als wereldverbeteraar. Veel luisteren en lezen draagt bij aan het besef waar het album over gaat. En nee, dat doe ik niet bij elk concept album. Maar bij deze deed ik het gelukkig wel. En was het meer dan waard. Draagt zeker bij aan mijn waardering voor het album. Eerder verwees user FelipeGutiérrez al naar deze link; http://thehippestkidsintown.tumblr.com/post/113897519856/kendrick-lamar-to-pimp-a-butterfly-explained.. Dank voor het plaatsen! Ik denk dat de schrijver van dat stuk erg dicht op het verhaal van Kendrick zit. Leuk om te ontdekken dat nummers een diepere laag hebben. ‘These Walls’ gaat bijvoorbeeld niet alleen over sex! Alle tracks vóór ‘Momma’ zouden gaan over zijn tijd buiten Comptom en vanaf ‘Momma’ (tweede deel van het album) is Kendrick weer teruggekeerd naar zijn ‘mad city. Binnen het totale verhaal en daarmee Kendricks' leven is Mortal Man een prachtig slotstuk. Het interview van Tupac functioneert als rode draad door het album. Fungeert als fundament (de cocon) van dit album. Dit ‘vlindertheorie’ laat zich pas op het laatst ontpoppen.. Zeer fraai neergezet.

Iets wat nog nergens heb gelezen maar zelf vermoed. Kendrick heeft het regelmatig over Lucy (met name in de track For Sale). Is Lucy zijn nieuwe vriendin ná Sherane? (GKMC). Of toch een metafoor voor drugs, met hierin een verwijzing naar The Beatles (LSD Lucy in Sky with Diamonds). Iets waarvan Kendrick claimt dat hij het nooit heeft gebruikt!?

En verder ben ik nog erg benieuwd naar de albumversie van 'I'. Aanvankelijk was ik wat teleurgesteld dat niet de singleversie erop stond die ik erg tof vind. Na vele luisterbeurten ben ik om. Deze live versie met opstootje in zijn eigen zwarte publiek past zo waanzinnig goed op het album dat het ervoor gemaakt lijkt te zijn. Als het werkelijk een geïmproviseerde liveregistratie betreft, is Kendrick nog briljanter dan ik nu al denk. Waanzinnig knap hoe hij dat oppakt en weet om te buigen naar een 'positief' verhaal.

Met de achtergrondinformatie en GKMC in het achterhoofd luistert To Pimp A Butterfly weg als een film. En in dit geval een waargebeurd verhaal. Ook al staan wij ver weg van de straten van Comptom waarin Kendrick is opgegroeid weet hij het verdomd goed in beeld te brengen. En dat zonder beelden, maar door middel van heerlijke flows, gevarieerde muziekstijlen een afwisselend stemgeluid. Alles tezamen gegoten in een coherent geheel. Het zit heerlijk melodieus in elkaar met soulvolle, jazzy en funky hip-hop sound. Als je het album vaker luistert zal je merken dat de interludes werken als lijm die de boel stevig bij elkaar houdt. Zo ervaar ik het tenminste.

Voor mij behoort Kendrick Lamar met het uitkomen van zijn nieuwe album tot de top van de huidige hip hop scene. Tot zover ik de scene kan overzien dan hè! Ik verdiep me niet altijd in een album als het uitkomt, maar deze release vroeg er gewoon om.. Waúw!

Mooi stuk, keijzm73. Even voor alle duidelijkheid, in 1994 was Kendrick een jaar of zeven. Het gaat dus niet om een interview dat hij zelf met 2Pac had, maar gewoon een interview met 2Pac waar hij stukken uit heeft gehaald, en stukken van hemzelf tussen heeft geplakt, waardoor het op een echt gesprek/interview lijkt.

Oh, en ik heb begrepen, en dat klinkt aannemelijk, dat Lucy verwijst naar Lucifer, oftewel, de duivel, oftewel, de slechte verleidingen in het leven (geld, drugs, etc.).

Dank je Arrie. Voor je compliment, maar zeker ook voor je aanvulling/ verbetering en extra stukje duiding. Ik heb inderdaad niet teruggerekend naar 1994 en meer aangenomen als feit -hahaha- Ook met betrekking tot de 'Lucy figuur'. Bedoeld of onbedoeld. Geweldig dat je met zoiets kleins al meerdere kanten op kan denken! Er zit vaak meer in de teksten dan je aanvankelijk letterlijk hoort.

En in mijn stuk thgryda alsnog vergeten te vermelden voor zijn mooie review. Erg herkenbaar wat je boven me hebt geschreven Het album begon bij mij ook pas na de 3e luisterbeurt echt in te werken. En na wat verdieping. K.dot heeft uiteraard ook wel wat waar te maken na GKMC. Dan is het in het begin (zoals wel vaker) vrij lastig om objectief te luisteren en te beoordelen.

Hoezo interpreteren mensen dat gesprek met Tupac als arrogant van Kendrick? Heb dit al vaker gelezen. Hij interviewt Tupac. Een interviewer is 9 van 10 keer anoniem en niemand geeft een fcuk om de interviewer. Dus door zichzelf als interviewer neer te zetten stelt hij zich juist eerder onderdanig op, in ieder geval alles behalve arrogant. Beetje vage interpretatie van mensen. Komt door al die overanalyses waarschijnlijk.

@ Keijzm: Frank Ocean en Justin Timberlake zijn geen hip-hop acts en Eminem zuigt. Verder wel leuke bijdrage hoor! Zeker van een niet hip-hop liefhebber.

Ja, dat idee had ik ook al eerder, ook omdat ik moest denken aan Lucy Ford van Atmosphere.

En Kendrick heeft trouwens zelf niet Tupac geïnterviewd zoals hierboven wordt beweerd, maar ene Mats Nileskar. Kendrick heeft fragmenten van die opname gebruikt om het zo te laten lijken of hij met Tupac in gesprek gaat.

Ja, dat zei ik al, Maarten. Wel blijven opletten.

Overigens vind ik niet eens echt dat ie zichzelf als interviewer neerzet. Over het algemeen laat een interviewer geen zelfgeschreven en door vrienden geschreven dingen horen. Ik vind het meer naar een gesprek neigen.

O ja, sorry hoor, Arnout.

Uhm, nee. Ik ben het overigens verder helemaal eens met je.

Zat te denken hoe ik een voorbeeld kan geven, beetje discutabel maar vooruit: Star Wars is een science fiction film, maar de populariteit (breed publiek) en de achterliggende boodschap (substituut voor religie voor de jeugd) maken dat die films het genre onstegen zijn en klassiekers zijn in de filmindustrie. Een crossover legt eerder verbing tussen twee stijlen imho. Urban Dance Squad bijvoorbeeld (Of Typhoon die Iedereen Is Van De Wereld doet )

Ralph. Eminem zuigt? Als er nu één inhoud geeft aan flow is hij het wel, het feit dat de rap gemeenschap hem geaccepteerd heeft zegt ook wel wat. Persoonlijk hou ik meer van Vanille Ice [kuch]

Ik merk overigens dat ik TPAB meer en meer draai, maar de hallelja stemming rond dit album remt mijn objectiviteit en waardering enigszins, word er wat kritisch kriegelig van.

Jeetje, lastig te beoordelen album hoor! Zoveel stijlen en genres die voorbij komen. Jazz, funk, soul, electronic en natuurlijk hip-hop. Flying Lotus meets The Soulquarians; één grote jazzy en funky mix, waarbij het gevoel per nummer anders is. Het ene moment zit ik op het puntje van mijn stoel te luisteren naar teksten over het straatleven en racisme, het andere moment lig ik op de grond omdat ik van diezelfde stoel ben gestuiterd.

Kendrick switcht met alle gemak tussen onderwerpen en sferen. Good Kid Maad City kon ondanks de verschillende nummers met wat duwen en proppen nog wel in het hokje 'hip-hop' gedrukt worden, maar hier kan dat niet meer. Soms vormt een genre een bindende factor, maar hier is juist het ontbreken ervan het bindende element. Een spannend concept dat de nodige risico's met zich meebrengt. Als het goed wordt uitgevoerd kan de muziek briljant zijn. Zo niet, dan wordt het chaotisch en slap experiment.

Hier is gelukkig het eerste het geval. Na dit album veelvuldig beluisterd te hebben kan ik zeggen dat het concept vrijwel perfect is uitgevoerd. Zo'n consistent geheel maken met zoveel verschillende genres, stijlen en sferen? Dat is briljant! To Pimp a Butterfly laat je swingen, (weg)dromen én nadenken. De variatie maakt dit album zo bijzonder en sterk. Misschien duurde het daarom even voordat het kwartje valt, maar ik ben echt onder de indruk!

Geen kritiek verder, maar ik denk dat je met 'overstijgen' niet helemaal in de goede richting zit. Ik snap wat je bedoelt, maar je Star Wars-voorbeeld heeft een impliciete ondertoon van 'science fiction kan alleen een beperkte groep geïnteresseerden aanspreken, en heeft geen achterliggende boodschap', en dat wordt mij toch iets te connotatief. Ik denk dat je niet zozeer naar hoogte moet gaan kijken, maar naar breedte: Star Wars en Kendrick Lamar hebben allebei het potentieel om een bredere doelgroep aan te spreken dan alleen science fiction- respectievelijk hiphopliefhebbers.

Zo bedoelde ik het idd niet, je hoogte / breedte vergelijking is beter, Slowgaze

Nu de hype een beetje overgewaaid is blijkt dit album toch beduidend minder te zijn dan GKMC. 4,5

Niet alleen dat, Lucy is ook nog Republikeins Amerika, de Amerikaanse staat, de muziekindustrie etc. Zie bijvoorbeeld de vergelijking my name is Uncle Sam, I'm your dog / Motherfucker you can live at the mall in "Wesley's Theory" en my name is Lucy, I'm your dog / Motherfucker you can live at the mall in "Alright". Lucy heeft niet één identiteit, staat nooit één op één met een bepaald fenomeen: Lucy is de belichaming van alles waar Kendrick tegen ageert in TPAP, zowel concreet (bijv. de Amerikaanse staat) als abstract (bijv. verleiding) en is daarmee feitelijk de samenvatting van Kendricks problemen. The evils of Lucy was all around me betekent meer dan 'ik werd blootgesteld aan verleidingen'; ook de druk van de instituties, zijn eigen hypocrisie en depressie en de onderdrukking van de zwarte man worden hiermee bedoeld.

Kendrick Lamar? Nog noooit van gehoord..
Kennelijk mis ik iets, nummer 1 op de rotatielijst, grammy nominatie, hiphop..
Dat is het mooie van MuMe het laat je kennismaken met nieuwe artiesten, die kennelijk binnen een bepaalde kring toch de nodige aandacht krijgt.

Eens kijken, luisteren beter gezegd, wat ik ervan vind.. Een goede hiphopplaat kan ik altijd wel waarderen

Volgens mij zitten we nog middenin die hype, en waar ik bij de eerste luisterbeurt nog dacht: mooi concept, maar dit gaat niet beter kunnen zijn dan GKMC, vind ik dit album met de luisterbeurt beter worden en inmiddels is hij voor mijn gevoel de vorige voorbijgestreefd. Waar dat album eentje vol knallers is, waardoor ik het album dan ook niet vaak in zijn geheel draai maar vooral de knallers zoals Money Trees, Bitch Don't Kill My Vibe, het duo Good Kid en MAAD City en Swimming Pools vind ik deze in z'n geheel toch een stuk consistenter en qua sfeer nog mooier.

Ik neig naar 4,5 ster. Maar ik wacht nog een paar weekjes met stemmen hihi. Album is wel echt een groeier.

En daar ben ik het nou helemaal mee eens.

Ik vind GDMC veel beter omdat de muziek véél meer 'beeldend,' overkomt i.t.t. dit album waar het meer draait om jazz/funk elementen en vergezochte metaforen.

Als voorbeeld het nummer de 'The art of peer pressure,' van GDMC is ontzettend beeldend verteld waardoor ik in die witte Toyota zit met de homies en ergens ga inbreken midden in de nacht.

En zo ervaar ik het hele album eigenlijk, speelt veel meer in op beeld en gevoel dan dit album.

Dit album is veel te gehyped als het ware waar iedereen maar op in springt om het goed te vinden maar het is helemaal niet zo goed eigenlijk een behoorlijk irritant, schreeuwerig album zelfs.
Ja, lovin you is complicated!

Overigens hoor ik ook vaak hier dat het allemaal zo complex is om dit album te begrijpen maar dat vind ik nooit positief commentaar. GKMC was niet zozeer complex en dat hoorde ik vrijwel nooit bij dit album maar schijnbaar moet je voor dit album een soort hoge hiphop IQ hebben om dit te waarderen en dat is uhm pretentieus...

Alsof mensen het goed vinden omdat het juist zo complex is, dat wil eigenlijk zeggen dat het gewoon slecht is.

Ik zal soms nog wel een nummer opzetten van dit album maar ben het na een week helemaal beu.
Ik ga lekker viben op de muziek van Sweatshirt.