Kendrick Lamar - To Pimp a Butterfly (2015)

Daarom; white power. Dat verveelt tenminste niet.

Volgens mij is Kendrick juist vrij genuanceerd over de problematiek (zeker vergeleken met vroeger PE bv), ervaar dit album geen moment als black power gejank.

Luistertip: Download het titelloze nummer dat Kendrick bij The Colbert Report deed en plaats deze na For Free? (Interlude).

1/2 * omlaag gehaald, omdat ik de de cd niet meer opzet, en vooral omdat wanneer ik ze opzet ik constant stukken zit te skippen die mij irriteren. Wat ik eerst leuk vond, vind ik nu irritant. Bof, ben dan ook geen hip-hopper.

Bij mij juist het tegenovergestelde. Mezelf op een gegeven moment een luisterverbod opgelegd omdat ik bang was het album stuk te draaien. Ik heb het hip hop genre sinds de mid '90's niet meer meer gevolgd. Zat ik ook nooit écht in de 'scene'. Mijn aandacht werd destijds meer getrokken naar (hard)rock, alternative, grunge, metal en nog later de folky singer- songwriters. Overal te lang blijven hangen, want man, wat heb al die jaren geweldige hip hop artiesten en albums aan me voorbij laten gaan. Mede (met name) door Kendrick is mijn liefde voor hip hop weer opgebloeid. En ik ben de laatste maanden/ jaren goed aan het inhalen.


THX PETExFISH. Heerlijk jazzy nummer. sluit naadloos op het geweldige dynamische en chaotische einde van 'For Free' en vervolgens op de hitsingle 'King Kunta'... Overigens ook en zeer toffe live performance en vooraf een nietszeggend maar geinig 'interview' bij The Colbert Report

Nadat ik Good Kid M.A.A.D City kapot gedraaid had, keek ik reikhalsend uit naar het nieuwe Kendrick Lamar album. En om er maar niet omheen te draaien: hij valt me een beetje tegen.

Toen i als eerste nummer uitkwam, vreesde ik er al voor. Het is een prima popnummer, maar meer dan dat vind ik het ook niet. Na het optreden bij the Colbert Report en na het droppen van the Blacker the Berry kreeg ik weer hoop. Helaas mocht dit niet baten...

Er staan wat mij betreft veel te veel kleine irritatiefactortjes op dit album, zoals de te harde bas op Wesley's Theory, het nutteloze en irritante For Free, de irritante stemmetjes/refreintjes op u, Institutionalized en Hood Politics en vooral het nietszeggende en veels te lang durende interview met 2PAC. Zonde, want ik vind veel van deze nummers erg vet. Ook kan ik mij soms ergeren aan Kendrick's teksten. Waar hij naar mijn inziens het racisme in de VS perfect weet te verwoorden op TBTB, snap ik het nut niet van nummers als These Walls en wederom For Free.

Waar GKMC echt een verhaal was, vind ik de structuur van TPAB erg matig. Het is wel erg simpel om een paar nummers te schrijven en naderhand een gedicht te maken die daar zogenaamd bij aansluit.

Dat ik zo kritisch ben over het album ligt vooral aan het feit dat ik Kendrick zo hoog heb zitten. Ik verwachtte geen perfect album, maar had wel gehoopt op een album met een langere houdbaarheidsdatum. Ik ben overwegend positief over TPAB, maar toch wel lichtelijk teleurgesteld.

Ik zie Kendrick tegenwoordig vaak vergeleken worden met mensen als Martin Luther King en Malcolm X en hoewel ik het hiermee eens zou zijn als dit een album was gevuld met geweldige nummers als TBTB, vind ik deze vergelijkingen ongepast als Kendrick blijft rappen over het potentiële spraakvermogen van vrouwelijke genitalia en over de waarde van zijn jongeheer.

3.25*

Bij de eerste luisterbeurt van To Pimp a Butterfly werd mij meteen duidelijk dit album een flinke kluif zou worden. Je moet er echt vaak naar luisteren om tot een goed oordeel te komen. Inmiddels ben ik minstens tien luisterbeurten verder, en heb ik een duidelijke mening gevormd.

Hoewel ik de algemene jazzy sfeer op het album fijn vind, ben ik toch best teleurgesteld. Daar waar ik bij Good kid Maad City echt mee kon gaan in het verhaal en de daarbij behorende interludes, komt het hier op veel momenten geforceerd over.

Kendrick refereert er weer op los en zet daarbij net als bij GKMC veel verschillende stemmen op om daarmee zijn boodschap duidelijk te maken. Soms doeltreffend maar vaker storend en schreeuwerig, waarbij ik U zelfs tenenkrommend vind. Na al het geschreeuw klinkt er halverwege het nummer een soort dronkenmans gebrabbel met daaroverheen óók nog het geluid van flessen die tegen elkaar tikken. En dat terwijl de boodschap allang duidelijk was. Rode rozen rood verven noemen we dat.

Die overkill typeert meerdere tracks. Het lijk wel of Kendrick zoveel te vertellen had, dat hij daarom geen concessies deed maar al zijn ideeën opnam en verwerkte tot dit album. Gevolg: teveel aan alles. Zowel productie, aantal tracks en speeltijd.
Toch drie sterren omdat ik Kendrick als rapper hoog heb zitten, en er ook nog genoeg genietbare momenten op dit album staan.

Vind ik juist één van de hoogtepunten van het album. Gaat door merg en been. De boodschap versterken noemen ze dat.

Mee eens, ik vind U ook heel aangrijpend. Dat wordt inderdaad versterkt door zijn manier van rappen.

Maar het is ook gewoon een groeier, net als dit hele album. Lees mijn mening/recensie maar eens bij dit album, ik schaam mij kapot

Oef, naarmate ik sommige nummers zoals How Much A Dollar Cost of Complexion steeds genialer begin te vinden, beginnen nummers als Hood Politics (dat geboo-boo..) en For Sale? steeds vervelender te worden. Echt een album vol hits en misses dit.

Smaken verschillen, gelukkig maar. Vooralsnog werkt U vooral op mijn lachspieren.
Wat betreft de potentiële groei: Ik laat het album voorlopig maar even links liggen, ben er wel even klaar mee.

Ik vind dat hij juist meer volwassen wordt kwa teksten, er zit wat meer diepte in.
De beats klinken ook veel dragender. Ik vond de vorige ook nice hoor, maar deze een stuk beter.

Ik luister deze plaat de laatste dagen weer heel vaak, na hem enkele weken niet gehoord te hebben. Nog meer dan voorheen weet To Pimp a Butterfly mij te raken. Ik weet niet wat het is, maar deze plaat werkt verslavend. De raps, de rijke instrumentatie, de beats, het klopt allemaal. Er zitten zeker een aantal aparte dingen bij, zoals de nummer For Free? en For Sale?, het boo boo in Hood Politics en what's the yams in King Kunta, maar het werkt wel, in elk geval voor mij. Ook u vond ik in eerste instantie een wat overdreven nummer, maar het begint steeds meer te groeien.
De voorganger ken ik nog niet goed genoeg om een vergelijking te kunnen maken, maar ik kan in elk geval zeggen dat ik To Pimp a Butterfly op dit moment één van de beste hip-hop albums vind die ik ken. Hier moet ik wel aan toevoegen dat ik pas enkele maanden serieus naar hip-hop luister.

Overigens wil ik hier nog even aan toevoegen dat één van de redenen is dat ik eerder nooit naar hip-hop luisterde was dat ik een hekel heb aan rappers die het continu over niggers en bitches hebben. Nu doet meneer Lamar dat ook wel, maar van hem kan ik het op de één of andere manier wel hebben. Waarschijnlijk omdat hij echt iets te melden heeft, in tegenstelling tot veel van z'n genregenoten.

Het is slechts een kwestie van tijd voordat de suggesties je hier om de oren zullen vliegen Jelle.

Zie die suggesties maar vast als argumenten waarom Jelmer ongelijk heeft

Inderdaad. Er zijn zat rappers die wat te melden hebben.

Ik zal ze dan maar meteen allemaal in één keer doen (elk rijtje is op volgorde van mate van aanraden):

Voor als je beschaafde hiphop met echte instrumenten wilt:
Atmosphere - When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold (2008)
The Roots - How I Got Over (2010)
The Roots - undun (2011)
Atmosphere - You Can't Imagine How Much Fun We're Having (2005)
Nujabes - Modal Soul (2005)
Atmosphere - Southsiders (2014)
CYNE - Time Being (2003)

Als je van progressief houdt of wat meer diepgang wilt:
Deltron 3030 - Deltron 3030 (2000)
El-P - C4C (2012)
CunninLynguists - A Piece of Strange (2006)
El-P - I'll Sleep When You're Dead (2007)
Jedi Mind Tricks - Violent by Design (2000)

Als je wat meer pop wilt:
Common - Be (2005)
Kanye West - My Beautiful Dark Twisted Fantasy (2010)

Als het wat vrolijker moet:
A Tribe Called Quest - Midnight Marauders (1993)
De La Soul - 3 Feet High and Rising (1989)
Eric B. & Rakim - Paid in Full (1987)

Als je eens Nederlandstalig wilt proberen is Typhoon denk ik wel het beste om mee te beginnen:
Typhoon - Tussen Licht en Lucht (2007)
Typhoon - Lobi da Basi (2014)

En als je al gewend bent aan de sound van hiphop dan zal ik als ik jouw was beginnen met deze klassiekers:
Nas - Illmatic (1994)
Mobb Deep - The Infamous (1995)
Masta Ace - A Long Hot Summer (2004)
OutKast - Aquemini (1998)

Deze bestaan volgens mij (bijna) uitsluitend uit samples. Zeker die laatste.

Kan goed kloppen, maar de samples klinken wel alsof het "echte muziek" is.

Dank voor de suggesties! Een groot deel van deze albums ken ik al, want ik had een paar maand terug in deze topic al eens verteld over hoe ik sinds kort hip-hop ben gaan waarderen. Daar heb ik een deel van de suggesties die jij nu doet al gekregen. Vooral The Roots, Atmosphere, CunninLynguists en Nas vind ik erg tof. Ook Liquid Swords van GZA vind ik een erg goed album. Ik zal jou overige suggesties binnenkort eens gaan beluisteren.

Oh joh, als je GZA tof vind zijn mijn tips allemaal veel te soft

Dan denk ik dat je het beste El-P eens kan gaan proberen. En daarna de door El-P geproduceerde platen Cannibal Ox - The Cold Vein en Killer Mike - R.A.P. Music. EDIT: Ik lees dat Run the Jewels je beviel, dus dat maakt mijn tip nog wat beter

El-P en Killer Mike zal ik sowieso binnenkort eens proberen. De samenwerking tussen die twee bevalt me immers prima. Cannibal Ox heb ik al in een afspeellijst staan in Spotify, dus zal binnenkort ook wel eens voorbij komen.

Jelle78, check ook zeker Doomtree; dan denk ik aan hun gezamenlijke platen als No Kings en All Hands, en van de afzonderlijke leden zijn sowieso de albums van P.O.S en Dessa absoluut de moeite waard. Together/Apart van Grieves is ook echt een persoonlijke favoriet. Ultraviolet en Flowers For My Father van Sadistik. Li(f)e van Sage Francis, goede hiphop/folk-crossover. En qua nederhop heeft Les Demoiselles van Freez & A.R.T. veel te weinig aandacht gekregen.

En sowieso: prik eens door dat gebitch en genigga heen, dan valt er nog veel briljante muziek te ontdekken. Ik dacht dat het 50-Cent-is-hiphop-idee intussen passé was.

Dit hier inderdaad. Superveel rappers kunnen geweldige vibes creeeren, wat ze ook zeggen. Ik luister graag naar Young Thug en ook heel graag naar Kendrick Lamar.

Als je, zoals ik tot voor kort, voornamelijk naar rock, blues, metal en andere door gitaren gedomineerde muziek luisterde, is de enige hip hop die tot je komt dat wat in de hitparade staat. Dat is dus de commerciële hip hop ala 50 cent. En daar moet ik nog steeds niks van hebben. Daar komt bij dat ik heel lang alle vormen van rap muziek heb geassocieerd met types als 50 cent. Als een MC begon te rappen zag ik meteen de met goud behangen en arrogant kijkende stereotype rapper voor me. En dan hoefde het al niet meer voor mij, ongeacht de muziek en waarover gerapt werd. Dat beeld ben ik nu gelukkig kwijt. Mede door de vele tips die ik hier heb gekregen van hip hop artiesten die ik dus wel enorm kan waarderen.
Om maar weer even terug te komen bij Kendrick Lamar, die man heeft zoveel meer te bieden aan tekstuele en muzikale diepgang dan al die hitparade hip hop dat een bitch of nigga meer of minder mij niet meer zo stoort. En blijkbaar is het ook gewoon onderdeel van het idioom van de meeste rappers, dus zou het flauw zijn ze af te rekenen op het aantal keer dat ze dat roepen.

Wat is dat trouwens met al die blanken die hier nigga zeggen? Het lijkt wel een avondje met Michael Richards.

Zal ik ook nog ff wat toevoegen dan:

- instrumenten ding: Ozomatli (mix van salsa/latin flavor en hiphop...echte intstrumenten en ook een turntable in de vorm van gewledige dj Cut Chemist), ArtOfficial en van eigen bodem Pete Philly & Perquisite

- Meer inhoud: Jeru the Damaja, Poor Righteous Teachers, Kero One, Blu & Exile, Mr Lif, J Live, Brother Ali, Action Bronson.

- Word play en vette beats: Chino XL (forget Eminem dit is de beste battle mc, plus die kerel is gewoon lid van Mensa dus geen domme nigga/bitches gast), Gangstarr (laat je niet misleiden door de naam)

- NL's; Opgezwolle, Winne, Jawat.

Classic: Gangstarr - Hard To Earn/ Moment Of Truth, The Pharcyde - Labcabetc..., Aceyalone - All Balls Dont Bounce, Binary Star - Masters Of the Universe, Black Star- Black Star, Mos Def - Black On Both Sides, Charizma & Peanut Butter Wolf, Jurassic 5 - Power In Numbers, Little Brother - The Listening etc etc

Wat is dat trouwens met al die rassen aanduidingen, lijkt wel jaren 20 hier