Kendrick Lamar - To Pimp a Butterfly (2015)

Ik moet er alleszins niet om lachen, lyricaal gezien misschien zelfs het beste nummer van het album. Serious business is het.

Bedankt voor de tip!
Toch heb ik al een echt goed klinkende Australische release op doorzichtig vinyl.

Vind deze zonder twijfel beter dan GKMC. Muzikaal gezien interessanter en meer mijn sound qua producties, concept nog toffer uitgewerkt.

Lang geleden dat ik me weer eens verdiept heb in hiphop. en omdat deze zulke goede recensies kreeg blind aangeschaft. Het heeft een tijdje geduurd voordat ik dit album echt ben gaan waarderen. Maar ik geef hem de volle mep. Dit omdat het tekstueel ontzettend goed is Kendrick rijmt de teksten ontzettend knap in elkaar. En de beats ( muziek ) er achter is zo goed gedaan en zit gewoon een fijne flow in het album. Het gedicht tussen de nummers door leidt je eigenlijk door het album heen waardoor het album een extra dimensie krijgt. Ben benieuwd waar dit album over 10 jaar staat maar voor mij is dit album net als het album van NAS Illmatic dat misschien door de tijd heen wel eens rijper kan worden.

Wat mij betreft is good kid, m.A.A.d city toch wel echt een paar niveaus beter. Op MusicMeter drukt zich dat uit in de volle mep voor dat album, en een half puntje lager voor To Pimp a Butterfly, maar daar zit toch een wat groter verschil in dat dat halve puntje. gkmc vind ik qua concept en storytelling van een hoog literair niveau (en dat zeg ik niet heel vaak over popmuziek). Op TPaB vind ik de teksten toch minder imposant, en de flows soms wat te lui. Ook vind ik het niveau van de nummers soms wat schommelen, terwijl gkmc van begin tot eind echt briljant is. Maar ja, dat is dan ook m'n absolute lievelingsplaat.

Hoe Kendrick Lamar mijn interesse voor hip-hop naar een hoger niveau heeft getild.

Ik was altijd al geïnteresseerd in hip-hop, maar ik was wel meer van de oldskool artiesten uit de jaren negentig. A Tribe Called Quest bijvoorbeeld of Gang Starr, maar Illmatic stond altijd op gigantisch voetstuk. Ik vond moderne hip-hop altijd zoveel minder, ik luisterde het wel, maar echt pakken zoals de goden uit de jaren negentig deed het me niet. Experimentele shit zoals bijvoorbeeld Shebbazz Palaces kon ik altijd wel waarderen, maar in de top van mijn eindejaarslijsten ging het nooit belanden.

Toen verscheen Kendrick Lamar ineens op het toneel, ik leerde hem kennen zoals zo velen met het album good kid, m.a.a.d. city. Wat mij betreft een bescheiden meesterwerk die vooral tekstueel ongekend goed is. Kendrick had iets te vertellen en deed dat op zijn eigen manier. Sing About Me gaat door merg en been en staat toch wel in mijn top tien hip-hop tracks aller tijden.

Hoe moet je dat dan opvolgen? Nou met deze knaller die ik nu al maanden achtereen blijf luisteren. Waar het tekstueel op gigantisch hoog niveau is gebleven doet Kendrick er muzikaal twee schepjes bij. De sound van dit album ontstijgt hip-hop, er zit zoveel diversiteit in. Van jazz tot een gitaarsolo, van hardcore hip-hop tot bijna spoken word. Ik ben geobsedeerd door dit album en kan eigenlijk geen vergelijkbaar geluid voor de geest halen. Het is een puzzel zorgvuldig van begin tot eind in elkaar gelegd. Er zit zo ontzettend veel in dit album achter de verses van Kendrick Lamar. Over vele jaren gaan we het nog over dit album hebben. Het album dat de tweede gouden eeuw van hip-hop gaat inleiden.

4,5/5 (misschien zit de 5 er nog in)

Ik kan jou eerste zin en laatste alinea alleen maar volledig onderschrijven Obscure Thing. Er zit zo ontzettend veel in dit album, zowel muzikaal als de teksten. Elke keer dat ik hem luister hoor ik wel weer wat nieuws.

Mijn verleden met hip-hop is wel heel anders als die van jou, want ik luister er pas een half jaartje naar. Daarvoor dacht ik dat alle hip-hop was als die rap troep die in de hitparades staat. To Pimp a Butterfly was voor mij de eerste hip-hop plaat waar ik echt aan verslingerd ben geraakt. Ik had daarvoor good kid, m.a.a.d. city al wel gehoord, maar die plaat weet me (nog) niet zo te grijpen als deze.
Inmiddels ken ik al veel meer geweldige hip-hop (Atmosphere, CunninLynguists, Typhoon Nas, to name a few), maar als je me nu zou vragen wat ik de beste hip-hop plaat ooit vind zou ik To Pimp a Butterfy antwoorden.

Nou...

Ik krijg goede hoop door deze plaat of blijven we met zijn allen pure stront als "Watch Me" van Silentó luisteren

Alright is echt een meesterlijke track. Nigga!

Ja, wat is er?

Denk maar, Maarten. De enige wijze waarop jij iets weg hebt van een neger is als je voor Zwarte Piet gaat spelen.

Ben het hier volledig mee eens. Ben groot liefhebber van Kendrick en vind ook deze plaat geweldig maar voor mij is GKMC beter. Zit hem inderdaad in de structurele genialiteit van dat album wat ik bij deze mis.

Ik wil graag de CD kopen / beluisteren. Nu vond ik op het internet dat er een amerikaanse, europese, en limited editie te koop was. Op bol.com vindt je dan ook die limited edition, maar kan iemand mij vertellen wat de verschillen zijn? op wikipedia staat hier ook niks over.

Video upload (wMYj) - vidme

Voor de liefhebbers.

Ik had het vooral over de term gouden eeuw, terwijl de vorige golden era toch maar een jaartje of tien heeft geduurd en hip hop tout court nog geen eeuw mee gaat

Edit: oh ja, deze is bij mij veel sneller binnen gekomen dan gkmc. Dat album digde ik pas echt ten volle een jaar na de release en section 80 vind ik nu nog steeds wisselvallig. Na een half jaar deze grijs te hebben gedraaid, heb ik toch maar besloten om ook hier naar een 5 te gaan, al blijft gkmc toch pakweg 1 procentje beter...

'Momma' komt fokking hard. No Oedipus.

Het heeft even geduurd maar......Tromgeroffel..... ik ga één ster omhoog, en zet daarmee dit meesterwerk op 5 sterren. Ik blijf maar naar dit album luisteren, ben er totaal verslaafd aan geraakt. De smeltkroes van hiphop, jazz, pfunk, soul en pop is werkelijk zo knap gedaan, het geheel klinkt zó organisch, zó diep en urgent. Ik blijf er maar nieuwe geluiden en instrumenten in ontdekken. Zelfs het nummer U kan kan mij inmiddels bekoren. D'Angelo overdonderde me vorig jaar met Black Messiah, en nu doet Kendrick Lamar dat met TPAB ( en dat terwijl ik in eerste instantie niet zoveel met dit album kon ). Of het de status klassieker krijgt moet de toekomst uitwijzen, maar voor mijn is TPAB het beste hiphop album van de afgelopen paar jaar.

Stem meestal pas aan het eind van het jaar, maar geef deze vast 5 sterren. Net weer helemaal van voor naar achter geluisterd met alle lyrics erbij, pure genialiteit dit. Weet niet waar te beginnen om dat te beschrijven, beste hiphopalbum in jaren voor mij.

Wie is die Twopack waar ie steeds tegen aan het lullen is? Moet ik hem ergens van kennen ofzo.

Nou, doe maar eens een poging.
In je eigen woorden.
Die hiphopbeschrijvingen zijn vaak maar vage shit

Een of andere eastcoastrapper.

Oh, die ene.

Als je 2Pack niet kent weet je egt niet wat egte hip-hop is

Dat is toch die dikke kerel?

Nee das Piggy

Dit album wordt alleen maar beter en beter naarmate ik het vaker luister. GKmC heeft me nooit weten te overtuigen, maar dit is gewoon een geweldig ongepolijst kristal van hiphop, funk, soul, jazz, woede, verontwaardiging, liefde, wanhoop, hoop, en héél veel creativiteit en oprecht plezier. Het heeft even geduurd voor ik me aan To Pimp a Butterfly durfde te wagen, ook omdat ik het briljante van de voorganger nooit in heb gezien, en de eerste paar keer dat ik het beluisterde wist ik niet helemaal wat ik ermee aan moest, maar nu ligt het op koers om album van het jaar te worden.

Video voor These Walls is ook weer briljant. Heb het album maar weer eens gedraaid, en natuurlijk is het het beste album van 2015 by far. Ik zie in 2 maanden geen materiaal meer droppen wat dit zou moeten overtreffen. Chapeau Kendrick, je hebt het toch maar weer geflikt

Eens.

Sowieso... En dan kan je wel zeggen dat zoiets in de lijn der verwachtingen lag maar voor mij was dat zeker niet het geval. Ik had verwacht dat hij GKMC wat zou herkauwen en zou stranden op "lekker album maar weinig innovatief, 4tje".