Emerson, Lake & Palmer - Tarkus (1971)

Tarkus een ijzersterk nummer .
Kant 2 is jammer genoeg een stukje minder. Are You Ready Eddie is wel de vreemde eend van dit album. Misschien waren ze een beetje melig of stoned dat ze het nummer opnamen.
Toch 5 *****

Are You Ready Eddie is bedoeld voor Eddie Offord die de plaat produceerde . Een melig eerbetoontje (?)

Het voordeel van de lp was dat je dit album inderdaad lekker gemakkelijk kon verdelen in een goede en een slechte kant, op cd is het eerst een topstuk en daarna nog wisselvallig opvulmateriaal. Op lp draaide ik de tweede kant zelden, nu ik de cd heb weet ik weer waarom.

Vind zelf dat er op kant 2 maar echt twee heeel matige nummers op staan: Jeremy Bender en de Eddy song. Voordeel van cd en cd-spelers is dat je die kunt programmeren en wat ik bij deze dan ook altijd doe is eerst kant 2 (zonder die twee bewuste songs) en dan als klap op de vuurpijl Tarkus. Werkt prima op die manier voor mij.

Ik weet niet meer of ik in 1971 eerst dit album in huis had of hun debuut. Ik weet wel dat ik hun muziek overrompelend vond. Ik was al Keith Emerson fan dankzij zijn eerdere werk in de band The Nice. Van hun 5 studio albums had ik hun derde album Nice. Die CD moet ik nog kopen; hopelijk bevat deze dan de originele hoes uit die tijd. Dankzij dat album "begrijp" ik Keith Emerson. Raar hoor hoe wij destijds werden verweten niét van klassieke muziek te houden en jazz vervelend vonden. Op dit album hoor je hoé dat wél goed kon klinken.

Tarkus, ik raak nog steeds sterk geëmotioneerd door het titelnummer. Hoe Emerson via allerlei, dan weer ingehouden dan weer driftige, percussie-achtige klanken uit zijn Hammond dit nummer naar climaxen weet te sturen, is onnavolgbaar. Een orgel was voor rockliefhebbers eigenlijk minderwaardig aan een gitaar. Aan die opvatting heeft Emerson bij mij snel een eind gemaakt. Dankzij zijn spel begon ik (wat later) bijvoorbeeld andere organisten als Jimmy Smith te waarderen.
Het album is caleidoscopisch door de diversiteit van de nummers in stijl en vorm. Net als op hun debuut, hoor je dat ze van alle markten thuis willen zijn. Sommige forumleden kunnen de andere nummers niet zo waarderen. Inderdaad, je moet even schakelen, maar Infinite Space is natuurlijk een symfonisch juweeltje. En in The Only Way worden alle godsdienstigen nog eens even herinnerd aan het goddeloze van de wereld. Iets om in het achterhoofd te houden als de discussie over het "Joods-Christelijk" cultuurgoed weer wordt aangewakkerd.

Are You Ready Eddy kon ik als "ouwe rocker" (toen al! ) heel goed waarderen. Het is een ode aan het virtuoze pianospel van Jerry Lee Lewis en maakt Emerson een goede grap door een rockende solo te laten eindigen in een soort van crash... Hier een stukkie Jerry Lee When Ever You're Ready. Zij die nog twijfelen aan een zekere overeenkomst tussen Lewis en Emerson, moeten nog maar eens gaan grasduinen op YouTube naar live-optredens van beide heren: Qua instrumentbehandeling schuwden ze geen enkel showelement .

Ik heb Trilogie en Brain Salad Surgery onlangs ook aangeschaft, nooit eerder in huis gehad, en ga daar eens goed naar luisteren. Van diverse kanten staan hier positieve recensies, ben zeer benieuwd...

Ik vind dít album nog steeds heel goed en heb geen enkel probleem om 5 sterren te geven.

Mooi bericht. Meer ELP fans zijn altijd welkom. Trilogy en vooral Brain Salad Surgery zullen je vast en zeker bevallen!

ELP fan vanaf het eerste uur, Stijn, maar dat had je al begrepen natuurlijk.
Trilogie en Brain Salad Surgery zijn uitstekende albums en ik heb er commentaar bijgeschreven.
Natuurlijk heb ik inmiddels ook hun Pictures On A Exhibition, kende ik alleen omdat anderen hem hadden, maar moet ik nu nog een paar keer draaien om er een commentaar op te leveren.

Ik heb nog niks gehoord van ELP, maar ik versta echt niet waarom bij 'prog' altijd 'ELP' vermeld wordt als één van de grootste namen/grondleggers in het genre, met Genesis, Yes (ook geen denderend hoge scores en geen consistentie daarin), King Crimson e.d.m. De stemgemiddeldes liggen hier zo laag! Precies een bandje dat prog parodieert, zou je beginnen denken. Echt benieuwd hoe Tarkus zal klinken. Blind gekocht (voor 5 euro dus oké) en straks of morgen eens aandachtig beluisteren onder de koptelefoon, misschien zie ik er de magie van in, misschien niet. Allez ja, ik heb dan toch een klassieker van een povere 3,34* in huis

Ik ben zelf niet meer echt lyrisch over de meeste albums van E.L.P ( iets wat mij niet in dank wordt afgenomen door de progliefhebbers hier aanwezig , maar dat terzijde .)
Het stuk Tarkus is knap en boeiend tot het begin van het einde . Alleen daarom is de aanschaf al de moeite waard . Bitches Crystal is eveneens een heel goede song .

Mwah, niet in dank afgenomen lijkt me zelfs wat overdreven. Als je kritiek uit op een band die ik(en hopelijk ook bij anderen) hoog in het vaandel heb staan, dan kun je een (vriendelijke) tegenreactie verwachten.

Ik verbaas me een beetje erover dat ik hier maar een jaar geleden maar 3.5* aan kwijt kon. Tarkus is een geweldig gecomponeerd nummer en hiermee ook het beste wat de heren gepresteerd hebben. De tweede plaatkant valt daarna inderdaad wat tegen, maar is ook niet heel verkeerd. Bitches crystal maar vooral a time and a place(een soort tarkus in het klein) zijn er sterk. Eigenlijk weet alleen are you ready eddy mij echt te irriteren.

Ok bedankt voor de feedback, ik waag me er zéér binnenkort aan!
Er valt dus toch nog wat prog te ontdekken op deze wereld

Klopt , er wordt op een keurige wijze gereageerd . Niets mis mee verder hoor .
Geen platte toestanden , en zo hoort het ook .

Geeft niet, Mr.Fool. Dat je Tarkus nu meer waardeert, is onderdeel van het proces. Wij waren in onze jeugd sterk ontvankelijk voor muziek die buiten de gebaande paden liep. Nog geen 10 jaar voor de release datum van ELP's eerste album, was de rockmuziek een nogal gladde uitvoering van 3 akkoorden liedjes. Daar hadden veel integere popmuzikanten niet meer genoeg aan. ELP klinkt misschien niet zo "experimenteel" als hun broeders van The Soft Machine en Yes, maar waren wel zeer kundige muzikanten en hadden een tomeloze energie, dat je vooral kunt beluisteren op hun eerste album.
ELP is een band die heel veel muziekstijlen op hun albums wisten te bundelen. Zonder hun vakmanschap en streven naar perfectie was dat nooit gelukt.
Inderdaad, A Time and a Place is een mini-Tarkus, een compact stuk dat precies weergeeft wat ze konden.
Zoals ik hier al eerder schreef, schuwde Keith Emerson met Are You Ready Eddy?, een hommage aan een van de meest flamboyante pianisten, Jerry Lee Lewis, niet.

Tarkus is een topnummer, maar na dit nummer is het maar een heel mager album. Jeremy Bender en vooral Bitches Crystal zijn nog oké, maar de overige liedjes zijn gewoonweg saai. Are You Ready Eddy? is zelfs één van de slechtste nummers die ik denk ik ooit al gehoord heb, verschrikkelijk. Zonder Tarkus kreeg dit album nog geen 2 sterren van mij.

Heeft iemand deze volledig orkestrale versie van 'Tarkus' wel eens gehoord? YouTube - TARKUS ????.wmv

Vorige maand heeft hetzelfde orkest deze wederom opgevoerd, maar ik heb die nog niet gehoord (dus ik weet niet of het arrangement nog is aangepast). Op de van oorsprong vocale momenten werkt 't misschien niet helemaal 100%, maar over het algemeen vind ik dit toch wel erg bijzonder en een erkenning voor de kwaliteiten van ELP.

Iets minder evenwichtig dan het debuut, dit album moet het vooral hebben van het epische titelnummer dat meer dan de helft in beslag neemt maar het is ook een erg knap opgebouwd werkstuk met veel spanning. De overige songs zijn matig (Jeremy Bender beschouw ik meer als opvuller) tot behoorlijk (The Only Way (Hymn) vind ik ook sterk). Het toetsenwerk van Emerson is knap maar soms ook te druk waardoor het mij kan tegenstaan.

Nooit bij stilgestaan, maar nu ik dit lees ligt het zóóó voor de hand. Weet ik meteen waarom ik Are you ready Eddy altijd zo geinig heb gevonden - ik moet zonder te beseffen de link met Great Balls of Fire hebben gelegd. Om de crash moet ik 25 jaar nadat ik het voor het eerst heb gehoord nog steeds lachen.

Aardig stukje over dit album: Interview: Keith Emerson talks ELP's Tarkus track-by-track | MusicRadar

Het gemiddelde valt me tegen terwijl ik het altijd een klassieker vond. Dat geld althans voor het titelnummer die een blauwdruk vormt voor een typisch toetsenwerk en tempowisselingen binnen de symfonische rock. Van Greg Lake moet je houden. Ik vind hier de band goed samenwerken maar al snel hierna gaan de ego's voor hun eigen eer en de prijs voor virtuositeit. Het zou niet beter worden.

Dat gebeurde op dit album eigenlijk al. Greg Lake stond helemaal niet achter 'Tarkus' en de koers die Keith Emerson voor ogen had. Maarja, wat weet Lake er nou van?

Het album kocht ik blind en Tarkus is natuurlijk een top nummer, maar de albums hierna: Trilogy en Brain, Salad Surgery (met die klaphoes) waren voor mij echt top(!) vandaar dat ik beide andere albums iets hoger waardeer

Een hoogtepunt, dat kun je Tarkus wel noemen. Met niets te vergelijken wat er in die tijd uit kwam. Toegegeven, de rest van de nummers (voor de ouderen onder ons: kant twee van de lp) waren duidelijk minder, maar het ging eigenlijk alleen maar om Tarkus. Karn Evil 9 was zeker even goed, die geef ik, net als Tarkus, ook 4,5 ster. Grandioos. Jammer dat ik toen nog te jong was om hun concerten mee te maken. Je moest toch wel over een topconditie beschikken om dit avond na avond uit te voeren....prachtig!

@WPE ook ik heb ELP nooit live aan het werk gezien helaas. Moet fantastisch geweest zijn om Keith Emerson over die toetsen te zien gaan. Natuurlijk DE grote man van ELP
Heb dat in 1977 wel van Yes - in de oude bezetting - gezien in Ahoy. Rick Wakeman liep van hot naar her over zal zijn toetsenboorden. Top.

Mooi album. Alleen dat rock-'n-roll nummertje op het einde had voor mij niet gehoeven.

Verhoog mijn stem naar 5.0. Helaas twee leden van de band waar ik de Symfonische muziek kennis maakte zijn vorig jaar (te) vroeg overleden....dan ben ik blij dat hun muziek nog voort kan leven.

Het Titelnummer 'Tarkus' is geweldig. Vooral dat stuk 1f van 12:47 min. tot 16:56 min is verslavend goed. Het schijnt 'Battlefield' te heten. Is dat nummerstuk ooit op single verschenen?

4,5 ster, echt waar! Dat is dit album waard. Alleen (of met name) vanwege Tarkus, een meesterwerk. Iedere keer als ik hier naar luister word ik meegesleept in hun tomeloze energie die uit dit werk straalt. Geweldig in een woord, nog steeds!

Over één ding zijn we het hier op deze pagina vrijwel allemaal eens: Tarkus is een nummer van ongekende klasse en schoonheid. Onderverdeeld in verschillende afzonderlijke stukken, elk met hun eigen sfeer, maar erg goed bij elkaar passend. Een nummer met een opbouw waar een gerenommeerd klassiek componist zich niet voor zou hoeven schamen.
Maar ik vind dit dus - net als diverse anderen hier - typisch zo'n album waarvan kant 1 ongelofelijk veel sterker is dan kant 2. Het gaat me te ver om al die nummers als opvuller te bestempelen (ik vind met name Bitches Chrystal en het relatieve hoogtepunt Infinite space nog best de moeite waard), maar het is ronduit een teleurstelling als je die plaatkant draait na dat magistrale openingsnummer. Nou is dat ook wel een heel grote uitdaging om op de proppen te komen met iets van vergelijkbaar niveau, maar ik kan aan mijn vinylexemplaar goed merken dat kant 1 veel vaker onder de naald heeft gelegen dan kant 2.

Jammer, want het haalt het album als geheel toch een beetje naar beneden. Kant 1 verdient zonder meer vijf sterren, kant 2 krijgt er niet meer dan 3. Als geheel vind ik hun debuut net wat beter (en de beste ELP-plaat als geheel), maar Tarkus (het nummer) is het kroonjuweel uit de ELP-collectie.

Het heet inderdaad Battlefield, en zou prima op zichzelf kunnen staan als een single. Een kort bezoekje aan Discogs leert mij dat Stones of years op single verscheen, en elders lees ik dat A time and a place in sommige landen op 45 toeren werd uitgebracht. Allemaal zonder noemenswaardig succes.

Ik zie op YouTube wel verschillende video's die dat nummer Battlefield er afzonderlijk uit lichten, dus er zijn meer mensen die dit als afzonderlijk muziekstuk hoog hebben zitten. Maar of het ooit een hit geweest had kunnen zijn? Ik waag het te betwijfelen...

Dat nummer Tarkus is een mijlpaal in de symfonische rock en die andere nummers zijn ook ruim voldoende en dat laatste schijtlollige nummer duurt maar 2 minuten dus daar kom ik ook wel doorheen
Als je dit soort platen kan maken maar een paar jaar later zit je zoiets als Love Beach te fabriceren dan klopt er iets niet met de druk in je schedel