The Durutti Column - LC (1981)
mijn stem
65 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Factory
-
Sketch for Dawn (I) (5:16)
-
Portrait for Frazier (3:33)
-
Jacqueline (2:19)
-
Messidor (2:32)
-
Sketch for Dawn (II) (4:35)
-
Never Known (6:46)
-
The Act Committed (5:04)
-
Detail for Paul (2:01)
-
The Missing Boy (6:35)
-
The Sweet Cheat Gone (2:50)
-
Danny * (3:38)
-
Enigma * (3:02)
-
For Mimi * (4:33)
-
For Belgian Friends * (5:23)
-
Self-Portrait * (4:41)
-
Favourite Painting * (5:00)
-
Zinni * (6:02)
-
Mavuchka * (5:10)
-
Experiment in Fifth * (3:35)
-
Portrait for Paul [Graveyard Version] * (6:28)
-
The Act Committed [Graveyard Version] * (6:16)
-
Portrait for Frazier [Graveyard Version] * (5:05)
-
Never Known [Graveyard Version] * (7:11)
-
Untitled LC Demo * (3:40)
-
For Patti * (2:41)
-
Weakness and Fever * (5:23)
-
The Eye and the Hand * (2:30)
-
Party * (3:31)
-
One Christmas for Your Thoughts * (4:26)
-
Hommage to Martinů [Flange Version] * (3:10)
-
Sleep Will Come * (1:45)
-
Piece for an Ideal * (2:08)
-
Piece of Out of Tune Grand Piano [Edit] * (2:41)
toon 23 bonustracks
totale tijdsduur:
41:31
(2:19:30)
0
geplaatst: 3 oktober 2007, 20:50 uur
Even een bericht van een liefhebber van deze plaat.Heerlijke drums overgoten en omstrengeld door de gitaarklanken van Vini Reilly.Dromerig en zweverig.Klanktapijten geweven door een muzikant met een geheel eigen stijl,zeker in een periode van veel new wave geweld.Hij deed het en gelukkig maar.Hij is er goed in .
Alleen hoe verzint hij de titels bij de songs zeker bij deze instrumentale stukken?
4 sterren hoera
Alleen hoe verzint hij de titels bij de songs zeker bij deze instrumentale stukken?
4 sterren hoera
0
geplaatst: 3 oktober 2007, 20:52 uur
Ik ken hem voornamelijk door zijn werk met Anne Clark; was een zeer goede combinatie.
0
fastpulseboy
geplaatst: 3 oktober 2007, 21:06 uur
En waarschijnlijk ook van zijn bijdragen op viva hate van morrissey.
0
geplaatst: 3 oktober 2007, 23:40 uur
Dat wist ik dan weer niet. Ik zal er eens goed naar luisteren. Vini Reilly heeft wel een zeer herkenbaar geluid.
0
geplaatst: 3 januari 2008, 01:09 uur
Hij had de bijnaam "het zieligste jongetje van Engeland". Maar wel mooie klanken.
Grappig ook dat Durutti Column verwijst naar de anarchistische brigade van Buenaventura Durruti tijden de spaanse burgeroorlog, maar door Vini fout werd gespeld.
Grappig ook dat Durutti Column verwijst naar de anarchistische brigade van Buenaventura Durruti tijden de spaanse burgeroorlog, maar door Vini fout werd gespeld.
0
geplaatst: 9 februari 2009, 21:44 uur
Prachtig weemoedig.
Het gitaarwerk in combinatie met de drumcomputer doet bij vlagen behoorlijk aan Manuel Göttsching denken. De zang aan David Kilgour (The Clean).
Het gitaarwerk in combinatie met de drumcomputer doet bij vlagen behoorlijk aan Manuel Göttsching denken. De zang aan David Kilgour (The Clean).
0
geplaatst: 11 augustus 2009, 17:05 uur
LC (1981)
De muziek van Vinni Reilly en zijn Durutti Column heeft tegelijk iets
impressionistisch en minimaals. Veel composities zijn op het eerste gehoor
onderling inwisselbaar ... springen zelden meteen uit de band.
Bij de nummers waarin iets meer rock elementen
zijn verweven lukt het wel om mij meteen te bekoren.
Sketch for Dawn I heeft tijd nodig om te ontwaken.
Song evolueert van mistig gitaar gepriegel naar rock.
Dit nummer vind ik na drie beluisteringen okee.
Portrait for Frazer is van een "unbearable" kleurloosheid
die als een slaperige sluier over het hele album ligt.
Jaqueline valt op omwille van de mooie melodie.
Francis Goya loert hier anders guitig om de hoek.
Een klein kippenvelmoment (in positieve zin).
Messidor is voorzien van doorsnee bas- en drumwerk.
Een aardige instrumental die wat van The Cure heeft.
The Durutti Column geïnspireerd door 17 Seconds.
Sketch for Dawn II heeft een lijzige vocale inkleuring.
Net als voorganger Sketch for Dawn I maar minder subliem.
De aardige muzikale vondsten ten spijt ...
Op Never Known blijven de vocalen droevig.
Muzikaal doet dit het sterkst denken aan het werk
dat Vinni Reilly deed voor Anne Clark op Changing Places.
The Art Committed lijkt hard op zijn voorganger.
Hij is iets strakker omdat hier de vocalen ontbreken.
Het is alsof Anne Clark elk moment het woord zal nemen.
Detail for Paul is een heropflakkering.
Een korte instrumental met pit die voor de nodige variatie zorgt
op dit album met een net iets te hoog valium gehalte.
The Missing Boy is samen met Jaqueline "hitmateriaal".
Het zijn nummers die op zichzelf beter genietbaar zijn dan een heel album lang.
Op dit nummer rammelen de gitaren ook wat steviger.
De afsluiter The Sweet Cheat Gone heeft een mooie piano
die doet denken aan Harold Budd ... een welgekomen arrangement
dat met het schier eindeloze gitaargepriegel op dit album contrasteert.
Een plaat die twijfel tussen 3 en 4 sterren.
Te beluisteren op een schemerige herfstavond volgens mij.
Paradoxaal ... grijs als de nevel die graag blijft hangen.
Een plaat met groeimarge ...
De bonustracks bieden iets meer variatie, gek genoeg.
Geschreven na twee beluisteringen
en pas afgewerkt en gepost na de derde.
De muziek van Vinni Reilly en zijn Durutti Column heeft tegelijk iets
impressionistisch en minimaals. Veel composities zijn op het eerste gehoor
onderling inwisselbaar ... springen zelden meteen uit de band.
Bij de nummers waarin iets meer rock elementen
zijn verweven lukt het wel om mij meteen te bekoren.
Sketch for Dawn I heeft tijd nodig om te ontwaken.
Song evolueert van mistig gitaar gepriegel naar rock.
Dit nummer vind ik na drie beluisteringen okee.
Portrait for Frazer is van een "unbearable" kleurloosheid
die als een slaperige sluier over het hele album ligt.
Jaqueline valt op omwille van de mooie melodie.
Francis Goya loert hier anders guitig om de hoek.
Een klein kippenvelmoment (in positieve zin).
Messidor is voorzien van doorsnee bas- en drumwerk.
Een aardige instrumental die wat van The Cure heeft.
The Durutti Column geïnspireerd door 17 Seconds.
Sketch for Dawn II heeft een lijzige vocale inkleuring.
Net als voorganger Sketch for Dawn I maar minder subliem.
De aardige muzikale vondsten ten spijt ...
Op Never Known blijven de vocalen droevig.
Muzikaal doet dit het sterkst denken aan het werk
dat Vinni Reilly deed voor Anne Clark op Changing Places.
The Art Committed lijkt hard op zijn voorganger.
Hij is iets strakker omdat hier de vocalen ontbreken.
Het is alsof Anne Clark elk moment het woord zal nemen.
Detail for Paul is een heropflakkering.
Een korte instrumental met pit die voor de nodige variatie zorgt
op dit album met een net iets te hoog valium gehalte.
The Missing Boy is samen met Jaqueline "hitmateriaal".
Het zijn nummers die op zichzelf beter genietbaar zijn dan een heel album lang.
Op dit nummer rammelen de gitaren ook wat steviger.
De afsluiter The Sweet Cheat Gone heeft een mooie piano
die doet denken aan Harold Budd ... een welgekomen arrangement
dat met het schier eindeloze gitaargepriegel op dit album contrasteert.
Een plaat die twijfel tussen 3 en 4 sterren.
Te beluisteren op een schemerige herfstavond volgens mij.
Paradoxaal ... grijs als de nevel die graag blijft hangen.
Een plaat met groeimarge ...
De bonustracks bieden iets meer variatie, gek genoeg.
Geschreven na twee beluisteringen
en pas afgewerkt en gepost na de derde.
0
geplaatst: 12 december 2013, 11:46 uur
Sketch for Dawn (I), Never Known en The Missing Boy zijn hier de topnummers.
The Missing Boy is een eerbetoon aan labelgenoot Ian Curtis:
There was a boy
I almost knew him
A glance exchanged
Made me feel good
Leaving some signs
Now a legend
The Missing Boy is een eerbetoon aan labelgenoot Ian Curtis:
There was a boy
I almost knew him
A glance exchanged
Made me feel good
Leaving some signs
Now a legend
1
geplaatst: 3 november 2021, 14:24 uur
blunnie:
Toegegeven de uitgesproken treurwilgen van Joy Division - en ook hun minder uitgesproken & meer dansbare erfopvolgers New Order - kaapten wel veel van de aandacht weg, maar dat is zeker onverdiend. Ik vind het zeer aangenaam wat ik hier allemaal hoor. De column was heerlijk tegendraads in haar lichtheid en dromerigheid als je het afzet tegen de doem die toen nog overheersend was. Wat een heerlijke gitarist is die Vini Reilly, met zijn heerlijk heldere (treble-/chorusrijke en distortian-arme) sound en soms Jazzy akkoorden. Schitterende gitaarminiatuurtjes. The Sundays zouden later met dit voorbeeld nog hun voordeel doen. Belangrijk ook: voor nog geen milimeter gedateerd!
Dromerig en zweverig.Klanktapijten geweven door een muzikant met een geheel eigen stijl
Hoe heb ik geheel die jaren tachtig zo om deze band heen kunnen luisteren?Toegegeven de uitgesproken treurwilgen van Joy Division - en ook hun minder uitgesproken & meer dansbare erfopvolgers New Order - kaapten wel veel van de aandacht weg, maar dat is zeker onverdiend. Ik vind het zeer aangenaam wat ik hier allemaal hoor. De column was heerlijk tegendraads in haar lichtheid en dromerigheid als je het afzet tegen de doem die toen nog overheersend was. Wat een heerlijke gitarist is die Vini Reilly, met zijn heerlijk heldere (treble-/chorusrijke en distortian-arme) sound en soms Jazzy akkoorden. Schitterende gitaarminiatuurtjes. The Sundays zouden later met dit voorbeeld nog hun voordeel doen. Belangrijk ook: voor nog geen milimeter gedateerd!
* denotes required fields.
* denotes required fields.