The Moody Blues - Caught Live +5 (1977)

Liveopnames dateren uit december 1969. De "nieuwe" nummers zijn uit 1968 en 1969 en staan als een huis. King and Queen vind ik het mooiste van de nieuwe nummers. In tegenstelling tot de Live in Paris-dvd is dit echt live!

Dit dubbel-album verscheen in 1977 en bevat 3 plaatkanten met opnames van een concert dat ze eind 1969 in The Royall Albert Hall gaven. Het album geeft prima weer hoe het er tijdens een Moody Blues concert aan toe ging. Dit live-werk is een goede aanvulling op alle studio-albums die ze tussen 1967 en1972 maakten.
Ik heb ook de DVD 'The lost performance, Live in Paris '70' in mijn collectie staan. Het is natuurlijk leuk om de band live bezig te zien, maar op veel nummers wordt er wel met de orkestbanden meegespeeld en meegezongen. Dit is goed te vergelijken met The Rolling Stones in 1967 in de Ed Sullivan Show.
Het hoogtepunt vind ik de vierde plaatkant met outtakes uit de jaren 1967/68 dus de jaren waarin de prachtige albums 'Days of future passed' en 'In search of the lost chord' verschenen.
Deze 5 studio-opnamen zijn van een hoog niveau en zijn veel te mooi om afgekeurde opnamen te zijn.

Er is ook een uitgave van 'Caught live' (dus 'Live tracks' - Decca LMB 101/2) met 4 live-kanten. Helaas ben ik die nog niet tegengekomen, maar ik ben erg benieuwd naar die 4e plaatkant.
In 1977 bracht de groep Kiss ook een dubbel-album uit met 3 live-kanten en een studio-kant.
Groepen zoals Pink Floyd en The Byrds brachten beiden een dubbel-album uit met op kant 1 en 2 concert-opnamen en op kant 3 en 4 studio-opnamen.
Het zijn net zulke trends als The Rolling Stones die een lang nummer op 'Aftermath' zetten en Q65 dat in hetzelfde op hun album 'Revolution' ook doen.
Groepen zoals Love, Iron Butterfly, The Byrds en onze eigen Golden Earring deden 1 lange song op een gehele plaatkant.
Jethro Tull maakte het op zijn 'Thick as a brick' nog bonter.

Wat doet die vis op de voorzijde van de hoes?

Ontworpen door Hipgnosis

Weet nog niet echt wat ik hier van moet vinden. Live niet zo bijzonder vind ik.

Ik ken er een aantal stukken van . The Moodies waren absoluut niet slecht live , maar het was moeilijk om 1 en ander te vertolken op de manier waarop ze dat deden op hun studioplaten . Die zaten produktioneel razend knap inelkaar . Reden voor de band om op A Question Of Balance wat meer basic te gaan klinken . In 1969 was daar nog geen sprake van . Maar wat ik gehoord heb klonk best ok.

Dit album heb ik eerst als dubbel-album gekocht en later weer als enkele CD.
De 3 plaatkanten laten horen dat The Moodies hun albumwerk live ook kunnen brengen.
Toch klinken die studioprodukties natuurlijk beter, omdat daar flink aan gesleuteld is.
Eind 1969 was de LP To Our Children's Children's Children verschenen. Vreemdgenoeg is van dat album alleen het nummer Gypsy aanwezig.
In 1977 zijn er wel proefpersingen gemaakt van Caught Live met 4 plaatkanten live. Later heeft men toch besloten kant 4 voor studio-outtakes van de jaren 1967/68 te reserveren.
In 1987 werden de 5 studio outtakes van Caught Live+5 nog een keer gebruikt voor de compilatie Prelude uit 1987:

1. Fly Me High > single uit 1967
eerst verschenen op de compilatie Boulevard De La Madeleine, 1968
2. I Really Haven't Got The Time > b-kantje van Fly Me High
eerst verschenen op de compilatie Boulevard De La Madeleine, 1968
3. Leave This Man Alone > b-kantje van Love And Beauty
eerst verschenen op de compilatie Boulevard De La Madeleine, 1968
4. Love And Beauty > single uit 1967
eerst verschenen op de compilatie Boulevard De La Madeleine, 1968
5. Cities > b-kantje van Nights In White Satin
eerst verschenen op de compilatie The Beginning vol. 1, 1973
6. A Simple Game > b-kantje van Ride My See-Saw
eerst verschenen op de compilatie This Is The Moody Blues, 1974
7. Gimme A Little Somethin' > 1968
8. Please Think About It > 1967
9. Long Summer Days > 1967
10. King And Queen > 1968
11. What Am I Doing Here? > 1968
12. Late Lament > van Days Of Future Passed, 1967


Inmiddels zijn er sacd-versies van de originele albums met een heleboel bonus tracks.
Repertoire records bracht het debuutalbum The Magnificent Moodies uit met nog meer bonus tracks dan de 1988 versie. Er staat zelfs een nummer op dat ik nooit eerder gehoord heb 'People Gotta Go'.
Een tijdje terug verschenen ook nog Live At The BBC 1967-1970 en Live At The Isle Of Wight 1970. Ik ben benieuwd wat ze nog meer in de Moody Blues archieven opduiken. Mijn favo-jaren zijn 1967 t/m 1972. Op Youtube kwam ik ook veel BBC opnamen tegen met The Moody Blues die in de studio hun albumnummers playbackten of met de orkestbanden meezongen.
De DVD 'The lost performance, Live in Paris '70' heb ik ook in mijn collectie. The Moody Blues spelen op sommige nummers live, maar zingen bij de ingespeelde banden en/of playbacken. Live At The Isle Of Wight vind ik tot nu toe de beste registratie van The Moody Blues live.

Ik heb deze van een vriend gekregen voor mijn verjaardag al een hele tijd geleden, maar ik moet hem nog steeds luisteren. Binnenkort gaat dat wel gebeuren denk ik.

Caught live...

Volgens de All Music Guide gaat er onder fans het gerucht dat de bandleden er niet zo happig op waren om deze plaat uit te brengen omdat ze tijdens dit concert stoned en dus niet zo scherp waren. Zeker in de geremasterde CD-versie is daar echter niets van te merken, want iedereen klinkt op z'n best, de instrumenten komen hard en duidelijk door en de samenzang is prima. Gelukkig is er bij de uitstekende remastering ook op toegezien dat het applaus tussen wat oorspronkelijk de drie verschillende elpeekanten waren netjes doorloopt, zodat je nu ongeveer een uur lang een zeer onderhoudend Moody Blues-concert hoort.

Hoogtepunten zijn voor mij de opener Gypsy (merkwaardig genoeg het enige nummer van To our children's children's children, terwijl die plaat ten tijde van dit concert toch al een maand uit was), Tuesday afternoon (hoewel het wel even wennen is dat Hayward de titel met een afwijkende frasering zingt), de Have you heard-suite van On the threshold of a dream, en het fraaie Legend of a mind. De bonusnummers horen geen van alle tot het beste wat de band ooit heeft opgenomen, maar de laatste twee (allebei van Hayward) zouden met hun sterke en melancholische melodieën wat mij betreft op een studio-album toch niet hebben misstaan.

Die vis op de hoes lijkt me een baars, hoewel je die, kan ik me van vroeger herinneren, toch niet met de vlieg vangt, maar gewoon met een pier (regenworm).
En die drummer lijkt op deze hoes wel heel erg op Jeff Lynne.

Ik vind deze dubbel-LP nu (na enkele keren draaien weer) iets beter dan vroeger.
Gypsy en The Sun Set klinken erg lekker hier en dienen gewoon keihard gedraaid te worden.
Nights In White Satin is live ook magistraal.
Tuesday Afternoon is ook goed en heeft een beklijvend refrein.
Legend Of A Mind vind ik ook fraai net als de Have You Heard-suite.
Waarmee ik bij dezelfde nummers uitkom als Boy On Heaven Hill.
De studionummers zijn aardig, maar ook niet meer dan dat. King And Queen is er de mooiste van. Leftovers lijken het me in ieder geval niet.

Plaat klinkt wat doffig geproduceerd met weinig treble, maar ik neem aan dat de CD een stuk beter klinkt, zeker geremasterd. Misschien komt het er nog eens van.
Voorlopig heb ik deze nog op vinyl op het label Nova en een Duitse persing.
Deze platen zijn helaas vroeger door zo'n antistaties wasmasjientje heen geweest, waardoor ze inderdaad wel antistaties werden, maar de aanwezige stofjes lekker erin geperst werden en dat hoor je een beetje.
Geplastificeerde binnenhoezen blijven de beste oplossing.

Maar toch ruim 3,5 ster en ik moet toch eens achter wat meer Moody Blues aan.

Dit is, binnen mijn perceptie, een erg moeilijk te vinden plaatje op cd. Misschien wel een missing link in mijn collectie...

Volgens Bol.com gewoon leverbaar!

Had ik kunnen denken, dat bestellen via net is nog niet helemaal ingeburgerd bij mij

Naar aanleiding van het bericht van Supersid heb ik dit album weer eens afgespeeld, en het moet me van het hart dat het voor mij een teleurstellend album is. Het concert vind ik maar middelmatig. Nu weet ik niet hoe de Moodys doorgaans live klonken, maar voor mij voegt het erg weinig toe aan hun mooie studioplaten. Misschien was het vertolken van de songs op die albums technisch moeilijk realiseerbaar? Aan een concert van de Moodys in het Amsterdamse Concertgebouw, als ik mij goed herinner ergens in het midden van de jaren '70, bewaar ik trouwens geen goede herinnering, misschien kleurt dat wel mijn appreciatie van dit album, wie weet.
De extra studionummers zijn het aanhoren wel waard, maar toch naar mijn mening van een wat minder niveau.

Live at the Isle of Wight '70 uit 2008 is waarschijnlijk een betere keuze in dat geval

Die zal ik dan eens opzoeken en binnenkort kritisch doch onbevangen beluisteren. Zag namelijk dat ik dát album slechts 2,5 punten had toebedeeld. Maar misschien heb ik niet goed genoeg geluisterd, dat gebeurt wel eens natuurlijk.

Midden jaren 70 waren de heren dan ook wel een beetje uitgeblust en lastten ze een pauze in om pas in 1978 weer terug te komen.

Een deeltje van de studio-magie hebben ze echter nooit helemaal op podium kunnen toveren, ik zie ze (tot het geregistreerde tegendeel dat bewijst) toch vooral als een briljante studiogroep...

Misschien ligt het aan het feit dat het nu (bijna) zomer is en ik mij geheel anders voel dan een half jaar geleden, maar het album bevalt me nu aanmerkelijk beter.
Ik doe er daarom (voorlopig) een half puntje bij.

King and Queen is wel een verborgen pareltje... Kan me voorstellen, dat niet iedereen die song kent. Prachtig!

Long Summer Days is overigens ook wel lekker.

En wat vind je van ...What Am I Doing Here?
Is wat mij betreft zeker weten ook een pareltje

Dit hadden ze beter niet op plaat kunnen zetten. Hoe goed materiaal vals gezongen kan worden. Tenenkrommend.

Ik heb het album ook, maar jaren niet meer gedraaid.
Wat is ook weer de geschiedenis?

Want niet eerder weer bij elkaar dan 1978 (Octave) en dit album is uit 1977. Dus oudere opnames.
En dan +5.
Vijf nieuwe, nog niet eerder uitgebrachte nummers? Terwijl de opnames voor Octave nog moesten beginnen?

Altijd een beetje een raadselachtige uitgave geweest, voor mij.

Als ik mij goed herinner zijn de studio-nummers overblijfsels van de sessies voor Days of Future Passed en In Search of the Lost Chord. Niet zo bijzonder misschien, maar wel leuk voor de liefhebbers (zoals wij). Het concert werd in 1969 opgenomen, dat weet ik zeker. Zal de cd weer eens opzoeken om te horen hoe het allemaal ook alweer klonk. Misschien heb ik niet goed geluisterd.

Klopt, de studionummers stammen van tussen mei 1967 en november 1968. En volgens mij werd deze liveplaat uitgebracht om de interesse van Moody Blues-fans na al die jaren weer aan te wakkeren met het oog op de komende release van Octave.

Ook dat klopt 12 dec 1969 Royal Albert Hall (info Cd boekje)
De opnames zijn prima ,je tenen blijven gewoon recht ,je moet wel Moody Blues liefhebber en je verplaatsen naar '69 toen was alles Live niet zo perfect als nu ,af en toe een foutje, so what.?..meer de band puur... heeft ook zijn charmes
Fijn dat de opnames toch nog uitgebracht zijn in '77

Nog een luisterTip voor de liefhebbers.... en lees ook mijn bericht bij Live at the Isle of Wight (1970)

Of je de zang hierop echt vals kunt noemen weet ik niet, maar waar de hoge stem (van John Lodge?) in de mix van de studioplaten nog vrij goed in het geheel wordt ingepast (en door de lagere stemmen als het ware "met de mantel der liefde wordt bedekt") klinkt die hier af en toe vrij schril – met name bij Nights in white satin en Ride my see-saw moet ik oppassen dat ik er niet te veel op let, want het klinkt niet altijd even fraai.
        Wat de bonusnummers betreft, Long summer days klinkt echt nog vroeg, met z'n folky sound, het beat-tussenstuk en Haywards voorzichtige zang – het werd dan ook opgenomen in mei 1967, toen de band nog aan z'n nieuwe leden en z'n nieuwe repertoire moest wennen. Mike Pinders Think about it (juni 1967) klinkt echter nog veel ouder: qua songstructuur, koortje, simpele liefdes-tekst en bluesy pianosolo zou het zomaar kunnen stammen uit de Go now!-periode toen Pinder samen met Denny Laine verantwoordelijk was voor een belangrijk deel van het repertoire van de pre-Hayward/Lodge-Moody Blues (14 van de 26 nummers op de ultieme 1964-1967-compilatie The magnificent Moodies). Maar King and queen en What am I doing here? (beide van Hayward) blijven kleine meesterwerkjes.

De hoes liegt niet van wanneer alle songs zijn.

De livesongs zijn van de Royal Albert Hall, 12 december 1969. De studiosongs zijn nog ouder:

Gimme a Little Somethin' (1968)
Please Think About It (1967)
Long Summer Days (1967)
King and Queen (1968)
What Am I Doing Here? (1968)

Een fantastische plaat, samen met This Is The Moody Blues, als je rond die tijd leefde.

Wellicht nu in 2022 niet zo relevant, maar toen denk ok dus wel. Als liefhebber verplichte kost en ik snap eigenlijk waarom ik deze op 3,5* had staa. Hop, halve punt erbij.

Leuk weetje: de hoes is van Hipgnosis, en vind ik zelf niet zo heel mooi.