Styx - Cornerstone (1979)

Styx op zijn commercieelst! Dit is het zwakste album dat ik ken van de band.

babe is een prachtnummer

babe en boat on the river vind ik meesterwerkjes...

Het zwakste tot daartoe althans... Kilroy was here moest nog verschijnen...

Hier een paar aardige deuntjes, maar 't is wel erg glad allemaal, ook de 'uptempo' nummers. 2½*

Bekend van "Babe" en in mindere mate van het veel mooiere "Boat on the river". Ten opzichte van "Pieces of eight" een hele stap terug. Meer commercieel, meer "radio friendly", dus minder hardere nummers. Maar "Borrowed time", "Eddie" en "Love in the midnight" maken nog veel goed.

Babe, verschrikkelijk mierzoet zeikerig nummer. Moet het een paar keer per week aanhoren tijdens werk in de supermarkt. Gadverdegadver.

Boat on the River is een hartverscheurend mooi liedje

De rest van deze plaat (op het welerg kitcherige Babe na) ken ik niet, heb m laatst wel voor 1 euro op vinyl gekocht. Ik verwacht er ook niet heel veel van eigenlijk...

Mooie prijs voor deze plaat. En je moet er ook niet al teveel van verwachten, dit is de mierzoete poppy Styx... Je was beter met The Grand Illusion begonnen...

Helemaal mee eens. Commercieel kan mij nog niet eens schelen, als het maar goed is.

En daar schort het behoorlijk aan, met Cornerstone. De twee voorgaande cd's waren echt prima, The Grand Illusion en Pieces of eight behoren zelfs tot het beste werk van Styx ooit. Hoe ze daarna op Cornerstone zijn gekomen.......................

Het zijn allemaal popliedjes en in plaats van het (langdurig) gierende orgel van Dennis DeYoung en het stevige gitaarwerk van James Young is het een braaf samenspelend bandje geworden.

Ja, en dan vallen er opeens allerlei dames, ook van oudere leeftijd (excuus, ik wil deze groepen niet opzettelijk discrimineren) voor Babe. Symfonische bombastische mannenrock ingeruild voor zo'n nummer. Dat is even slikken ja.

Er is gelukkig maar één zo'n draak van een ballad op deze cd, de rest mag acceptabele pop/rock heten. Maar niet meer dan dat.

Zo jammer...... Chicago heeft hetzelfde "probleem" De eerste albums zijn briljant, daarna werd het eveneens een braaf samenspelend bandje zonder reuk noch smaak.

"Cornerstone (1979)" vond ik, na het briljante Styx album "Pieces of Eight", een afknapper van jewelste.

Ik heb dit eens op vinyl meegepakt voor een half eurootje.
Weinig geld gelukkig, want voor de volle 100% weggegooid.

De eerste kennismaking - voor mij - met Styx (15 jaar).
Een indrukwekkende hoes met een mooi nummer: Babe.
Heeee, maar dit rockt. En da's toch wel lekker.

Dertig jaar na aanschaf, en dertig jaar muziek verder, duw ik de cd in de schuif van mijn cd-speler in de auto (ja, da's soms nog de enige plek waar je de muziek onbeschaamd hard mag zetten).

Mijn MPV wordt gevuld met de perfecte klanken van:
Lights. Oja. Geweldig nummer. Poppy.
Why me. Swingt lekker, maar blijft niet meer zo hangen als 30 jaar terug.
Babe: Skippen.
Never say never. Watblief: "take time to smell the roses". Heemeltje.
Boat: Skippen
Borrowed time: Ja, daar doen we het voor, een heerlijk nummer met een kop en staart. Te gek.
First time: glazuur slijtend spul.
Eddie: Ja, ik weet het weer, een goed nummer door JY.
Love in the midnight: Eindelijk het echte Styx geluid. Subliem.

Tis alweer afgelopen.

Resumé: 4 redelijk tot goede nummers.
Een zwakte-aanbod na de geweldige Pieces of Eight.

Ach in 1979 was ik nog jong, en naief (?).

Nu achteraf gezien inderdaad 1 van de mindere albums van Styx en inderdaad een stuk "commercieler" klinken dan voorheen.

Dat de vorige 2 cd's een stuk beter zijn heeft er volgens mij ook mee te maken dat JY en Tommy Shaw elkaar hebben geinspireerd met als gevolg dat hun gitaargeluid op beide albums zo belangrijk was voor het geluid. En op Cornerstone heeft volgens mij Dennis Deyoung weer meer invloed "opgeeist"/gekregen.

Zelf draai ik in ieder geval Cornerstone eigenlijk nooit meer maar The Grand Illusion wel helemaal en van Pieces Of Eight vooral Great White Hope, Blue Collar Man, Queen Of Spades en Renegade.

Het intro van Borrowed Time werd volgens mij voor een Veronica programma op TV gebruikt.
Was dat niet Countdown Clips?

Fan vanaf The Grand Illusion. Toen snel Equinox en Crystal B. gehaald. Vooraan in de rij gestaan voor Pieces of Eight. Geweldig allemaal, muziek die je bij je strot grijpt. En steeds maar weer draaien ....
En dan dit....
Wat een flut Album. Gedacht dat je eerst een paar in z'n geheel moest draaien eer het je gaat interesseren maar niets is minder waar. Een 'Babe' wordt een wereldnummer. Wat een slecht beeld geeft dit nummer van de band zeg.. Dit album met Babe voorop is veel te glad geproduceerd. Maar ja wat kun je ook anders met verder zulke matige nummers. Jammer, na dit album ben ik goed afgehaakt.

Dat had nog niet gehoeven, het is met Paradise theater en Kilroy was here niet slechter geworden.

Ik kan me je gevoelens wel voorstellen, ik denk dat ze ook wel terecht zijn. Voor de Styx fans van het eerste uur kán het niet anders dan dat Cornerstone rauw op het dak is gevallen.

Ben je overigens nooit begonnen aan de eerste vier cd's?

Was mijn eerste Styx album, het heeft Styx groot gemaakt, de een vind het mierzoet de ander commercieel, ik houd niet zo van deze termen, bands maken muziek om in de eerste plaats hun hobby uit te oefenen en als dit gelukt is moet er brood op de plank komen, de mannen van Styx hebben met deze plaat hun oude dagvoorziening gestalte gegeven, en met de opvolger(paradise theatre)ook nog wat dollars kunnen bij tekenen.

Ik vind babe nog steeds leuk ook boat on the river kan mij nog wel bekoren, kortom ik vind het nog steeds een leuke plaat, alhoewel ik de eerdere albums beter vind en vooral The grand illusion en Pieces of eight liggen nog vaak in cd lade(de vinyl versies staan keurig gerangschikt op zolder)

Sorry, maar ik had deze groep heel hoog zitten en Live klonk het als een huis (gezien in den Haag in 1976), maar dit was de grootste ontgoocheling met Babe en Boat on the River als dieptepunten

Boat On The River vind ik geslaagd eerlijk gezegd. Ik hou wel van die folky insteek. Ik heb de plaat eens (lang geleden ) gehoord, maar het ging erg langs mij heen. Weinig avontuur en erg save.
Maar het is te lang geleden om er een oordeel aan te hangen. Maar is dit werkelijk de moeite waard om het eens te herkansen ???

Zeer zeker van mijn kant never nooit. Draai eerst maar even Equinox en Crustal Ball en je krijgt een knal in je gezicht als je dan dit album draait

Cornerstone is niet het slechtste album uit de jaren 70 van Styx.

Hieronder mijn lijstje van de albums uit de jaren 70:
1.II 1973
2.Styx 1972
3.Man of Miracles 1973
4.The serpent is Rising 1973/Pieces of Eight 1978/Cornerstone 1979
7.Equinox 1975
8.Crystal Ball 1976
9.The grand Illusion 1977
De laatste twee albums vindt ik afgrijselijk

Ha, ik heb (weer) een mooi nummer teruggevonden: Boat on the River. Ja, écht wel. Maar dat is dan ook het enige nummer van Cornerstone dat ik enigszins te pruimen vind. Styx was en is verder - vind ik - over het algemeen nog steeds een prima band. Met zo nu en dan prachtige liedjes. Mits ze natuurlijk niet al te melig gaan klinken zoals op Babe.

‘Kan ik mee naar Kmart?’ vraagt de veertienjarige Ronald James eind oktober 1979 aan zijn ouders. Hij heeft een krantenwijk, waarvoor hij iedere ochtend door de wijk fietst, de krant op de groene gazons van de abonnees gooiend. Het leven in de lommerrijke suburb van deze grote Amerikaanse stad is groen en onbezorgd, de mensen vriendelijk. Zijn moeder knikt blij verrast haar zoon toe. Gezellig, dat wil hij anders nooit! Zoonlief laat sinds een jaar zijn haar lang groeien, iets waarvoor ze het voor hem opneemt als haar man daarover moppert. 'Kijk eens hoe mooi zijn haar golft!' zegt ze dan en als ze haar napruttelende man koket op de mond kust, keert de rust weer.
Het zijn lieve mensen met enig overgewicht en een energieslorpende chevrolet, een grote kleuren-tv en een groot, vrijstaand huis met veranda, garage en grote kelder als trotse symbolen van hun status, waarvoor hard is gewerkt.
Ma weet niet dat vorige week de nieuwe Styx is uitgekomen en aangezien winkels niet dichtbij zijn, leek het Ronald het beste om die met zijn zojuist ontvangen maandloon bij Kmart te gaan kopen. Twee maanden geleden kocht hij In the Heat of the Night, het debuut van Pat Benatar en vorige maand Street Machine van Sammy Hagar, allebei heerlijke melodieus-rockende albums.
Ondertussen was Babe van Styx een hit geworden. Dat vindt Ronald een klef liedje, maar hij gunt zijn helden hun commerciële hit. Voorgangers Crystal Ball en The Grand Illusion kocht hij zelf en Pieces of Eight kreeg hij voor zijn verjaardag. Prachtige muziek vindt hij dat, met deze groep is het altijd genieten!

Zijn moeder had verbaasd gekeken toen hij na afloop plotseling met een elpee in handen in de auto stapte, zijn vader had begrijpend geglimlacht. Boys will be boys! Op zijn kamer haalt hij de elpee voorzichtig uit het folie en kijkt verbaasd: wat een aparte hoes! De voorzijde mysterieus en donker, moet de achterkant worden opengevouwen als een servet. De binnenhoes lijkt wel van staal en toont hetzelfde geheimzinnige symbool als dat op de voorzijde, waarschijnlijk de Cornerstone waar de titel naar verwijst.
De slijmballade komt niet meteen, die staat pas als derde nummer op de A-kant. Eerst zal het stevig rocken worden met Styx’ driestemmige koortjes en ingewikkelde muzikale passages.

En dan gaat het mis. Lights komt niet van de grond en Why Me ook niet. Erger nog: er zitten blazers in die twee nummers! Ronald fronst de wenkbrauwen. Dan de verfoeide ballade, waarna Never Say Never voor het eerste lichtpuntje zorgt: mooi hoe elektrische en akoestische gitaar samengaan, al merkt hij op dat Boston dat op hun twee elpees net wat mooier liet klinken. Hij kijkt eens naar de kleine lettertjes: aha, opnieuw geproduceerd door de groep zelf, maar met andere technici achter de knoppen. Zou het daardoor zijn dat de productie minder vol is?
Op Boat on the River klinkt een mandoline, wat op zich leuk is, maar het is al het zoveelste rustige nummer. Eeeeh, hoort hij een accordeon bijvallen? Wat gebeurt hier toch?

Hij zet de B-kant op, hopend op stevig herstel. Het intro van Borrowed Time is veelbelovend en daarna ontvouwt zich een prima rockertje, maar First Time met zijn elektrische piano is de tweede slijmballade, waar zelfs het aardige refrein, sterke koortjes en strijkers niets aan kunnen doen.
Dan eindelijk een nummer van ruige rocker James Young: Eddie is stevig maar voorheen was het steviger bij deze gitarist en bovendien heeft hij betere nummers geschreven: Blue Collar Man van de voorganger bijvoorbeeld. Love in the Midnight tenslotte heeft een mooi akoestisch intro, al vraagt Ronald zich angstvallig af of dit de derde ballade zal blijken of het fraaie intro van een nummer met de stevige symfonische rock van voorheen. Het blijkt midtempo te zijn, niet onaardig maar te weinig om het album nog echt glans te geven.
Ondanks de nodige draaibeurten, hopend dat zijn duurgekochte plaat langzamerhand zal groeien, komt het niet meer goed. Enkele maanden later zal hij Cornerstone ruilen voor Freedom at Point Zero van Jefferson Starship van een klasgenoot, die dat veel te stevig vindt.

Dit verhaal speelde zich af in een parallel universum. De Ronald in dit universum maakte het jaar ervoor in Nederland iets soortgelijks mee toen Status Quo If You Can’t Stand the Heat uitbracht, waarmee de Britse rockers voor pop gingen. Dat komt binnen op die leeftijd, als je muzikale helden je zo tegenvallen.

Babe haalde in februari 1980 in Nederland #11 en Boat on the River werd hun laatste hit hier, #29 in april dat jaar. Nummers die mij niets deden.
Als popalbum heeft Cornerstone zijn momenten, maar met de oren van nu wordt er teveel op twee gedachten gehinkt. Daarvoor ben ik niet in Styx’ discografie gedoken. Vier nummers voor mijn afspeellijst: de steviger composities Never Say Never, Borrowed Time en Love in the Midnight en Boat on the River is een kleinood dat ik inmiddels wél kan waarderen. Omdat echte topnummers ontbreken en de mindere nummers diep onvoldoende zijn, vormen twee sterren een reële score. Ook voor iemand die allang niet meer veertien is.

Dit is een bijzonder matige Styx plaat, ontdaan van elk avontuur. 2 sterren

is gewoon voor Styx doen zeer zeer zwak.
( i.v.m. Crystal Bal, Equinox en the Grand Illusion)

Nou, dat vinden we dus kennelijk allemaal. De 'bedachte' ervaring van RonaldjK's Amerikaanse alter ego komt aardig overeen met de mijne. Ik herinner me dat nog goed, omdat ik destijds, in mijn middelbare schooltijd, een enorme Styx-fan was. Maar dit was de eerste plaat die tegenviel. En niet zo'n beetje.

De single Babe stond al in de hitlijsten toen het album uitkwam. Vond ik niet heel geweldig, maar het klonk als een onontkoombare hit, die ik de mannen graag gunde. En ach, één obligate pop-meezinger - met een overigens wél mooi meerstemmig middengedeelte - op een verder prima plaat kon ik wel hebben, dacht ik.
Mijn ervaringen van toen kwamen aardig overeen met de beschrijving hierboven: mooie hoes, was het eerste wat ik dacht toen ik de pas verworven aankoop uitpakte (zonder sealverpakking, want daar deden ze in Europese landen niet aan, i.t.t. Amerika). Vooral die zilverkleurige binnenhoes en de mysterieuze afbeelding op de binnenzijde van de klaphoes spraken me aan. Dát aspect hebben ze in elk geval weer goed voor elkaar, dacht ik nog.

Het schroefde de verwachtingen alleen maar verder op. Maar de muziek was ronduit teleurstellend. Precies wat Ronald schrijft en dacht: het was allemaal aardig geprobeerd, in lijn met voorgaande albums, maar minder rockend en gladder geproduceerd. En de composities komen overwegend niet echt van de grond. Vooral First time is van een niet eerder vertoonde zeikerigheid. Alleen het klein gehouden Boat on the river vond ik toch wel een klein briljantje. Het werd terecht de tweede hitsingle (in enkele Europese landen althans, in Amerika kozen ze voor Why me).

Het was ook de eerste keer dat ik begon te twijfelen aan de kwaliteiten die ik mijn idolen toedichtte. Vooral de overmatig geaffecteerde zang van Dennis deYoung begon me hier een beetje tegen te staan. Opvolger Paradise theater luidde een licht herstel in (hoewel ook daar een dieptepunt op stond in de vorm van She cares), waarna Kilroy was here, ondanks een paar aardige nummers, duidelijk maakte dat ik Styx niet meer tot de eredivisie van de popmuziek rekende. Toch ben ik ook hun latere escapades blijven volgen uit een soort van merkentrouw. Daar zaten nog best aardige momenten bij, maar zo goed als ten tijde van de eerste A&M-albums werd het nooit meer, ook door de ruzies en de personeelswisselingen.

Aaaah, leuk om te lezen dat het écht zo is gegaan als in mijn fictieve verhaaltje! Hoe vind je hun laatste albums The Mission en Crash of the Crown?

The Mission vond ik echt wel weer een opleving. Van Crash of the crown heb ik een aantal nummers gehoord die me wel aanspreken, maar van dat album heb ik nog geen fysiek exemplar aangeschaft. Gaat er vast nog wel van komen.

Nog even over Cornerstone: in tegenstelling tot jouw Ronald heb ik die plaat nooit geruild of verkocht. Later zelfs nog op CD aangeschaft, al was dat volgens mij wel in de uitverkoopbakken. Tja, sommige collecties wil je toch een beetje op peil houden, nietwaar?

En nog even over If you can't stand the heat van Status Quo: ik hoor wat je bedoelt: er kwamen ook op die plaat blazers aan te pas. Maar zó erg pop gingen ze op dat album toch ook weer niet? Ik vind eerste single Again and again zelfs een van hun betere nummers.

Aardig, maar haalt nooit meer het peil van: Crystal Bal, Equinox, Grand Illusion en Pieces of Eight. Dat waren 100% knallers!

gaucho, ik zie dat ik niet had gereageerd op je vraag van vorig jaar. Inderdaad, van die Quo was Again and Again de instant-klassieker en er staan een paar groeinummers op met de oren van nu.
Deze Styx heeft dat dus nauwelijks. Het is me te plat, te veel op een hitparadepubliek gericht. Wel hun best genoteerde elpee tot dan, in november 1979 #2. Niet verrassend natuurlijk. Momenteel op afscheidstour met Foreigner.