Grateful Dead - Terrapin Station (1977)

terrapin station!!! een prachtig nummer, eens gehoord bij een vriend, jammergenoeg heb ik nooit het genoegen gehad om de rest te beluisteren
ik heb de cd trouwens nog nooit ergens zien staan

Aardige CD hoor, maar Dancin' In The Streets hadden ze maar beter niet op een studio plaat gezet ...........

Alleen al voor Terrapin Station dit cd'tje meegenomen toen ik de kans had, want wat een prachtnummer is dat wel niet zeg. Jammerlijk genoeg zijn de nummers 2 tot en met 5 niet echt de moeite, alleen Estimated Prophet is nog een leuk nummer. Gelukkig maakt de titeltrack veel zoniet alles goed. Toch nog een 3.5*.

Geniale plaat, die verschrikkelijk onder de matige productie lijdt. Ik heb al deze nummers live gehoord (op archive.org) en de album versies halen het er niet bij. Heb dan ook maar een live versie gemaakt voor mezelf. De studio versie is daarbij vergeleken maar een slap aftreksel.

Luister hier bijvoorbeeld maar eens naar de live versie van Dancing in the Streets en Estimated Prophet. En hier naar Terrapin Station (heeft ook een geweldige Help On The Way-> Slipknot!-> Franklin's Tower trouwens!)

Ik geloof dat het Ad Visser was, (wiens smaak ik bewonder ten tijde van zijn "Supercleandreammachine", dat toen mijn referentiekader was) die 'Terrapin Station" een van de mooist geproduceerde platen ooit, vond.

'Dancin' in the Street' sla ik ook liever over, maar wees blij dat 'Samson & Delilah' niet een cover van die Middle of the Road-song is.
Redelijk album met als hoogtepunt het magnifieke 'Terrapin Station Part 1'.
Als je de cover van het album ziet, zou je denken dat het een album van The Turtles betreft.

Door Deadheads -en door de band zelf ook- wordt dit album altijd wat meewarig bekeken. Big production job. Tamelijk un-Dead, gepolijst. Beetje prog zelfs. Compleet koor in het titelnummer. Wat misplaatste disco-invloeden. Maar toen -1977- leek dat allemaal een goed idee, en geef ze eens ongelijk: The Grateful Dead scoorde zelden met hun studioalbums, dus waarom niet eens een andere invalshoek geprobeerd.
En, tsja, ik heb altijd een zwak gehad voor Terrapin Station. Op Dancin' In The Street en Samson And Delilah, speeltjes van Bob Weir, wordt geflirt met disco en dat kan me gestolen worden. Maar dit wordt ruimschoots goedgemaakt door Estimated Prophet (Dead goes jazzrock, eveneens Weir) en het titelnummer (Dead goes progrock, collaboratie Garcia-Hunter). De ballad Sunrise (hoofdrol voor Donna Jean Godchaux) is echt mijlenver verwijderd van wat je gewend zou zijn van The Dead, maar ik vind het een heel fraai nummer.
Maar de show wordt gestolen door het titelnummer, een meeslepende songsuite de hele kant 2 innam van de oude plaatversie met een oneindig instrumentale climax. Tsja, en dat koor dan. Dat hoeft voor mij niet (hoewel het me niet echt stoort), maar er zijn talloze heel goede live versies te vinden met enkel de band.
Volle 5 sterren voor het titelnummer, minpuntje voor de disco-ingrediënten, waarmee ik eindig op
4****

Weer eens iets anders, klinkt fris en vloeiend maar ik heb toch liever een zingende Garcia!

Natuurlijk was de Dead een veelzijdige band, die je nooit kunt vastpinnen op één genre, maar hier hoor ik echt niets meer wat nog doet denken aan de (klassieke) Dead. Ik heb echter niet veel moeite met de productie, maar wel enigszins moeite met het songmateriaal.

Het album komt bijzonder moeizaam op gang met 'Estimated Prophet', wat ik als een nummer van Sting (saaie, deprimerende gladjanus pur sang) vind klinken, en ook hun versie van 'Dancin' in the Streets' is niet best.

'Passenger' en 'Samson & Delilah' vind ik aardig. 'Sunrise' is zelfs heel aardig, maar dit is voor mij de Dead niet meer....

'Terrapin Station' is best goed, maar om het nou zo gigantisch op te hemelen gaat ook weer wat te ver.

Mwa, eigenlijk niet al te beste plaat, Terrapin Station zelf blijf ik een prachtig nummer vinden, de rest is toch ondermaats tot zwak tot gewoon rommel.

Hé Harm, weet jij misschien waarom het laatste nummer "Terrapin Station Pt 1" is genoemd? Er is toch nooit een vervolg gekomen?

Geen idee, de album versie is in ieder geval een suite:

* "Lady With a Fan" (Jerry Garcia, Robert Hunter)
* "Terrapin Station" (Garcia, Hunter)
* "Terrapin" (Garcia, Hunter)
* "Terrapin Transit" (Mickey Hart, Bill Kreutzmann)
* "At a Siding" (Hart, Hunter)
* "Terrapin Flyer" (Hart, Kreutzmann)
* "Refrain" (Garcia, Hunter)

Er zou wel een tweede deel komen, zijn ook wat lyrics van, maar zover is het nooit gekomen:
http://www.whitegum.com/introjs.htm?/songfile/TERRSUIT.HTM

Heel warm word ik bij het beluisteren van het tribute van The National en Grizzly Bear. De laatste is mij (nog) onbekend, maar dat The National respectvol om gaat met G.D.'s nalatenschap is duidelijk. De status van the Dead is groot in de VS, zo megagroot dat je van national heritage kun spreken sinds de band na Jerry Garcia's verscheiden werd opgeheven. De gitarist, A. of B. Dessner klinkt niet zo helder als de rinkelgitaar van Bob Weir, maar door het toevoegen van een tweede drummer komt de band dicht op de huid van het geluid van het Grote Voorbeeld. Een van de meest ambitieuze stukken uit het repertoire van de Dead, dat 'Terrapin Station', en een van de weinige echt geslaagde samensmelting van rock en klassieke muziek in de popgeschiedenis naar mijn mening. Misschien wat bombastisch, maar groots en meeslepend. Mooi ook hoe het tussenstuk wordt ingevuld met gamelan en ander 'progressief' gefröbel, alles in de geest van het origineel.
Het kan haast niet anders dan een geweldige tributeplaat worden met dit voorschot.
Ook mooi en ontroerend is de live uitvoering op het YouTubefilmpje met een breekbare Garcia...

Een halfje eraf voor Dancin in the street. Beetje overbodig op een studio album. Wel een prachtig titelnummer met hele mooi tekst van Robert Hunter : "Inspiration, move me brightly, light the song with sense and color, hold away despair, more than that I will not ask" en Bob Weir op zijn best in het reggae-achtige Estimated Prophet. Passenger is een heerlijke rocker. Sunrise, prachtig gezongen door Donna, is het meest a-typische Grateful Dead nummer dat er is en dat wil wat zeggen. Maar wel prachtig dus. Heel geschikt ook voor mensen die niets met de band hebben en dat zijn er in Nederland en Belgie nog steeds veel te veel. Jammer hoor.

Bij studioalbums van de Grateful Dead lijkt de focus vaak te liggen op het tweeluik American Beauty en Workingman's Dead. Daar valt absoluut iets voor te zeggen maar dat betekent niet dat latere albums zoals Shakedown Street of deze Terrapin Station geen bestaansrecht hebben. Sowieso omdat hier een aantal nummers opstaan die in de loop der jaren zouden uitgroeien tot heuse liveklassiekers (Estimated Prophet bijvoorbeeld maar ook in de omgekeerde richting aangezien Dancin' in the Street al reeds in de jaren '60 in het live repertoire van de band zat vooraleer ze het dus meer dan 10 jaar later in de studio opnamen) maar Terrapin Station bevat ook één van mijn favoriete nummers tout court: Passenger! Ik vermoed dat iedereen wel had gedacht dat ik het titelnummer ging noemen - dat ook gewoon heerlijk is, daar moeten we niet over liegen - maar er zit gewoon zoiets heerlijk funky en opzwepend in Passenger dat ik het maar niet beu geraak. Een nummer met Donna Godchaux op de leadvocals en voor mij dan ook het perfecte voorbeeld dat ze haar plaats in de band verdiende. Samson & Delilah heeft ook een energie waar het live soms wat ontbreekt en ik wil toch ook nog even een lans breken voor het geweldige Catfish John. Dat staat weliswaar niet op het initiële album maar is een studio outtake die voor het eerst verscheen in de Beyond Description boxset en in 2006 ook als bonustrack werd toegevoegd bij de re-release van het album. Wie de bonustrack van Dancin' in the Streets kan waarderen moet hoogdringend het volledige Cornell 5/8/77 concert checken, al zijn er betere optredens als je het mij vraagt.

Er zijn van die groepen uit de jaren 60/70, die ik wel van naam ken, maar eigenlijk de muziek niet echt. Grateful Dead is zo'n band. Wat weet ik eigenlijk van die band ? Een echt oorspronkelijke hippie band met als bekendste lid Jerry Garcia. Bekend om het drugsgebruik (waar Jerry ook aan overleed) , door collega's een zeer gewaardeerde band, heel veel optredens en muzikaal niet vast te pinnen.

Ik was duidelijk te jong nog om deze band bewust mee te maken en hoewel bij een aantal bands ik achteraf nog wel een inhaalslag heb gemaakt, is dat met deze band niet gebeurd. Ik weet dat ik nog een 'tribute' album van deze groep heb Deadicated (1991) , maar dat deed me niet zo veel. Misschien nu vele jaren later dat ik dit nu wel meer waardeer.
Het enige nummer dat ik eigenlijk ken van Grateful Dead is 'Truckin' ,omdat het op een 4 verzamelalbum staat over de seventies.
In ieder geval stond deze cd op een beurs bij een aanbieding 4 voor een tientje. Toch maar mijn muzikale horizon verbreden.
Nu begreep ik al snel dat dit niet een doorsnee album van the Grateful Dead is zo richting jaren 80. Maar omdat ik het andere werk niet ken , kan ik redelijk neutraal de muziek beluisteren.
Wat me ten eerste opvalt, het is geen coherent geheel, maar muzikaal worden vele paden betreden. Het eerste nummer vind ik redelijk goed "Estimated Prophet' is best een ingewikkeld nummer, ritmisch redelijk complex maar zit best knap in elkaar.
'Dancing in the streets' vind ik niet zo veel aan, daar heb ik betere versies van gehoord. Het lijkt zowaar een beetje disco, maar naar ik begreep ging Grateful Dead niets uit de weg. De andere nummers op kant zijn wel redelijk. Interessant wordt het 16 minuten durende 'Terrapin Station Part 1' een ware suite. Daar worden alle remmen losgelaten met een waar orkest en koor. Hoe seventies wil je het hebben ? Het klinkt allemaal redelijk barok, maar het blijft precies binnen een bepaalde kwaliteit, geen kitsch.
Al struinend in mijn omvangrijke vinyl en cd verzameling vond ik zowaar nog een best of van Grateful Dead Skeletons from the Closet (1974) . Bij deze cd ontbrak het hoesje en zat enkel in een dunne lay in en was ergens achter verstopt. Deze cd bevat meer de hoogtijjaren begin jaren 70 en is ook echt niet te vergelijken met Terrapin Station.
Toch ben ik van plan om me verder te verdiepen in deze psychedelische groep , er valt volgens mij nog wel wat te ontdekken.

Teacher, ik zou gewoon chronologisch door de studio en live albums werken. Daarna is er nog ruim de tijd voor archival live albums.

De band is zo veelzijdig dat je je lol op kunt met het vele live materiaal. 1972 is wat mij betreft het beste jaar, live. 1977 volgt daarna.