Rush - Hold Your Fire (1987)

Mooi stukje, Sir.
Ik heb het album laatst weer eens beluisterd en heb weinig toe te voegen aan jouw verhaal. De geremasterde versie klinkt iets minder schel en luistert wat prettiger.

dusdanig goed beschreven inderdaad dat ie maar weer eens even uit de kast moet. Enne Sir, zo ver is Rotterdam toch ook weer niet vanuit Belgenland? Verbluffend wat die drie mannen aan geluid produceren op het podium.

Hold Your Fire is een Rush-album dat naar mijn mening een beetje ondergewaardeerd wordt. Het staat een beetje in de schaduw van de 'klassiekers' van de jaren '70 en begin van de jaren '80. Terwijl ik dit eigenlijk nog wel beter durf te noemen dan die albums. Het album geeft een heel andere, maar wel veel frissere en spontanere Rush neer.
Het album begint met Force Ten. Een nummer, zoals Sir Spamalot ook al zei, wat redelijk heavy is voor Rush. Maar het zet wel meteen de toon voor de rest van het album. Degelijk, stevig en goed. Het nummer neemt je mee in het album en is mijns inziens de perfecte opener.
Op Time Stand Still neemt Rush een beetje gas terug, maar dat is dan ook niet verwonderlijk. En niet slecht overigens, verre van zelfs. Ik persoonlijk vind het het prachtigste nummer dat Rush ooit gemaakt heeft. De subtiele schoonheid die Aimee Mann aan het nummer weet toe te voegen is van ongekende aard. En als Geddy Lee dan nog even zijn emotie op een bovenaardse manier aan het nummer weet toe te voegen, kan het nummer gewoon niet meer verpest worden voor mij.

Time stand still
I'm not looking back
But I want to look around me now
See more of the people
And the places that surround me now

Freeze this moment
A little bit longer
Make each sensation
A little bit stronger
Experience slips away...

Dit is met zekerheid het mooiste stuk van het nummer voor mij en het mag een aantal keren voorbijkomen, gelukkig.
Voor Open Secrets is het natuurlijk dan heel erg moeilijk om me nog te overdonderen. En dat lukt het ook niet, niet na Time Stand Still. Maar om het nummer dan slecht te noemen, is een overstatement, en hoe. Het nummer is gewoon erg goed. Meer niet, maar ook zeker niet minder. Alleen jammer van haar plaats na Time Stand Still, hoewel het eigenlijk niet uit maakt wat er had gestaan.
Second Nature is zo een nummer dat prachtig wordt opgebouwd. Heerlijk subtiel wordt het nummer steeds harder, om vervolgens weer even gas terug te nemen. Er ontstaat in dit geval een erg mooi, ingetogen maar zeker geen saai nummer. Dan voor mij als een soort 'rustpuntje' op het album geldt. Dit 'rustpuntje' heeft dan puur en alleen betrekking het gitaarwerk aangezien het weer van enorme schoonheid is.

We fight the fire
While we're feeding the flames

Prachtig toch!

Ook Prime Mover is een nummer, dat volgens mij niet vaak meer live gespeeld wordt, net als de rest van dit album eigenlijk. En toch, ik hoor dat het live gewoon enorme potentie zal hebben. Met dit nummer geeft Rush weer een beetje gas bij en komt de rock weer terug in de muziek. En dat is toch wat we van de heren willen horen!

Lock And Key is dan een heerlijk nummer dat zo een single had kunnen worden (ik weet niet of dat ook is gebeurd?). Het nummer bouwt zich rustig op en er wordt de tijd genomen. Iets wat ik als erg prettig ervaar. Het lijkt of het nummer zich gewoon vanzelf ontwikkelt, alsof het zo hoort en niet gemaakt is door drie mannen. Het heeft gewoon iets over zich heen, iets wat ik niet kan beschrijven, maar iets dat het nummer wel érg mooi maakt. Het is het begin van Kant B en zoals Kant A begon met Force Ten en hiermee meteen de toon voor het album (en Kant A) wist te zetten, is dit precies hetzelfde het geval voor Lock and Key.
En ook op Kant B komt vervolgens als tweede nummer een ware parel voorbij, ditmaal in de gedaante van Mission. Mij staat dit nummer altijd bij als 'Hold Your Fire', maar dat zal komen doordat dat de openingszin van Geddy Lee hier is, en dat toch wel enige gelijkenis vertoont met de albumtitel... Het nummer mag eigenlijk niet onderdoen voor Time Stand Still, maar als ik dan toch echt moet kiezen, ja, dan kies is voor het afwisselendere karakter van Time Stand Still. En dat komt dan vooral door de gastbijdrage ben ik bang.
Het basloopje dat Turn The Page inleidt, verdient ook even een aparte vermelding, Het luidt het nummer echt prachtig in en zet meteen de sfeer voor het nummer goed neer. Snel, opgewonden maar toch beheerst. Net zoals het nummer dus. Overigens is op dit nummer de gehele baslijn echt goed te noemen. Turn The Page maakt de verwachtingen beter waar dan Open Secrets en dat getuigt toch ook echt van klasse.
Thai Shan vervolgens creëert dan precies zo een sfeer die je van een nummer met een dergelijke titel zou verwachten. Een panfluit creëert een sfeer die Oosters aandoet en waar Geddy Lee op fenomenale wijze een prachtige tekst aan weet toe te voegen. Het nummer is net als second Nature heel ingetogen en rustig. Een prachtige ballad en een mooi uitstapje naar een andere cultuur.
High Water is dan de afsluiter en vind ik helaas in deze rol een beetje tekortschieten. Het nummer past perfect bij de rest van het album, maar is gewoon geen afsluiter. Daar is het te onuitgesproken voor. Het is een nummer dat ik eerder op plaats 6 of 7 op een album zou zetten. Verder is het helemaal geen verkeerd nummer. Maar wel het minste van het album.

Het mooie van het album is, dat Rush er hier in weet te slagen de trends uit de jaren '80 te combineren met hun typerende eigen geluid. En dit weten ze op een danige manier te doen dat het eindproduct werkelijk prachtig is te noemen. Waar rush in de jaren '70 me te zeer een product uit haar tijd is en waar veel synth-geörienteerde bands uit de jaren '80 me totaal niet weten te boeien, is de vereniging van deze twee elementen een gouden combinatie gebleken. Althans voor mij.

4,5* (vanwege High Water)

Mooi stukje Wouter.
Je bent echt de laatste tijd fijne muziek aan het ontdekken.
Inderdaad een top-plaat, die ten onrechte wordt weggemoffeld.

Idem, mooi geschreven Wouter.

Haha, dankje
Hoewel ik stiekem deze en de andere platen die ik de laatste tijd allemaal van een review ben aan het voorzien al langer ken hoor
Evengoed ben ik blij om te horen dat mensen mijn bijdrages leuk vinden!

Zeer krachtige plaat! Mooi in het verlengde van Power Windows. Als ik de stemgemiddeldes bekijk is dit de laatste in het rijtje goede platen van Rush.

In mijn ogen zeker, na deze plaat liep het voor mij toch een beetje stuk.
Maar alles hiervoor, tot deze is subliem !! (L)

Voor mij begon het Rush-hoofdstuk bij de live-cd A Show Of Hands, en ik heb eerst de albums gekocht waarvan er daar nummers opstonden. Die albums blijven dan ook mijn Rush-favorieten.

Na Hold Your Fire wordt de sound dan toch anders, in eerste instantie vond ik dat ook wat minder, maar inmiddels denk ik eigenlijk dat (vooral) Presto toch wat wordt ondergewaardeerd (waarschijnlijk door de dunne produktie).

Counterparts blijft natuurlijk een topper, al evenaart ook die niet het magische Rush-gevoel dat voor mij altijd in die periode 1980-1987 zal blijven liggen.

lees nu pas, sinds mijn aankoop van deze plaat ergens eind jaren 80, dat Aimee Mann meezingt (op het prachtige "time stand still"); dit maakt het album nog fascinerender. Kan me ook veel meer bekoren dan het veel geroemde "moving pictures".

Samen met Power windows is dit mijn favoriete Rush album ooit!!! Ik weet niet wat en waarom precies maar alles klopt op dit album. Time stand still is ronduit adembenemend, zo mooi! Dat was het eerste nummer wat ik van dit album kende en daardoor werd mijn interesse gewekt om meer op te zoeken van de heren.
Force ten is een opener van jewelste! Als een stoomwals komt het album je speakers uitzetten, heerlijk!
Mission, Prime mover, Turn the page, Lock & key....tsja eigenlijk vind ik gewoon alles gaaf op dit album

Kwam net dit filmpje tegen van een cover van Time Stand Still...door Nelly Furtado !

Een van de opmerkingen op het filmpje wil ik jullie niet onthouden:

Ware het wel dat ik geen 2 drummers zie maar een drummer en een percussionist wat ik dan wel weer logisch vind gezien haar eigen muziek die nog al percussion heavy is soms. Wat moet die best man dan tijdens dit nummer doen op het podium ... niks?

5 sterren omdat hier geen enkel zwak nummer opstaat.
Tai Shan vind ik één van hun meest betoverende nummers.

Begin deze steeds beter te vinden, en heb daarom mijn stem met een halfje verhoogd. Favorieten zijn Time Stand Still, Open Secrets, Mission en Tai Shan.

Ik verbaas me toch wel over de positieve reactie's op dit mooie schijfje. Waarom? Omdat mijn kameraden dit plaatwerk van rush nooit zo geweldig vonden. En ook zij zijn rush liefhebbers. En meestal deelden we onze meningen wel. Goed de een vond die plaat ietswat beter de ander die weer. Maar vaak erg vaak waren we het met elkaar eens. Bij hold your fire stond ik voor het eerst min of meer alleen. En ik moet toegeven door de jaren heen ben ik de platen van de periode 1984/1987 meer en meer gaan apprecieren. Lange tijd heb ik de periode 2112 t/m moving pictures als hun beste periode gezien. Maar door de jaren heen ben ik daar niet meer zo zeker van. Hoewel moving mijn all time favorite is en blijft. Tot deze plaat heeft rush mij blijven boeien. Op het debuut na maar dat was ook geen echte rush naar mijn idee. En dat zijn dus 11 studio albums. Eigenlijk kan ik me geen andere band voor de geest halen die dat gepresteerd heeft bij mij. En deze band is in die periode ook nog eens enorm veranderd. Als ik vandaag de dag pak hem beet a farewell to kings draai en daarna power windows enz. Dan lijkt het dat ik me op het ene moment op een prachtige zwitserse berg bevind. En op het andere moment me al snorkelend door een prachtig rif begeef. Beide zijn prachtig maar o zo verschillend. Ok ik overdrijf meschien. Wat ook zo mooi van deze band is. Is dat al die veranderingen op een volkomen natuurlijke wijze verliep. Iedere nieuwe plaat werd er getracht het vorige album uit te bouwen naar een volgend hoogtepunt. En is het niet vebazend dat dat bijna altijd lukte.
Zo ook bij dit album rush klinkt er commercieler op dan ooit. De guitaar is met tijd en wijle nauwelijks te horen. Toch weet de band weer te boeien en niet zo'n beetje ook. Prachtige nummers komen voorbij mooi beschreven door sir spamalot en wouter 8.
Helaas was/is de rush koek voor mij hierna geheel opgegeten, verorberd, geconsumeerd en tenslotte verteerd om vervolgens weer herkauwd en herkauwd en herkauwd te worden.

Een heel vet Chapuau voor deze wereld band

Je hebt nu eenmaal verschillende Rush-fans.
Ik heb Rush leren kennen via mijn nonkel die alle Rush LP's had van het debuut t.e.m. Signals.
Daarna is hij afgehaakt. Vind ik echt zonde want nadien kwam er ook veel moois.
Ik reken me graag tot diegenen die van alle albums van dit fenomenale drietal houdt.
Natuurlijk zijn er ook mindere (Presto en Snakes&Arrows bungelen onderaan, geen slechte platen maar doen me minder dan de rest) maar dat kan ook niet anders.
Deze Hold Your Fire behoort sinds lang tot mijn favorieten.

Mijn echte Rush verslaving eindigd na dit prachtige album.

Eigenlijk alles vanaf 2112 t/m Hold Your Fire is pure verslaving voormij.
Al moet ik wel toegeven dat ik Counterparts ook echt belachelijk goed vindt!

Maar vooral het tijdperk Signals, Grace Under Pressure, Power Windows en Hold Your Fire is in mijn ogen het mooiste Rush tijdperk.

Ik kan ook niet wachten om ze volgende week weer live te zien in Ahoy

Zojuist mijn 200e stem uitgebracht. Op dit album welteverstaan.

Ik sluit me aan bij horned_reaper. Ook voor mij is GUP tm HYF de ultieme Rush-reeks (met als absoluut hoogtepunt Power Windows, de nummer 1 in mijn top 10). Hierna was het niet slecht, maar wel minder.

Van de 4 genoemde albums is deze overigens de enige die niet de volle mep krijgt. Ik vind de laatste 2 nummers op dit album namelijk net iets minder dan de rest. Die rest is overigens wel weer van ongekend niveau. Hemels plaatje.

Wat mooi dat we het met elkaar eens zijn wat betreft het rijtje; Signals, Grace under pressure, Power windows en Hold your fire

nou ik sluit me daar ook volledig bij aan al mag Counterparts natuurlijk niet ontbreken.

aanrader (heb 'm gisteren pas gezien) Rush: Beyond the Lighted Stage (2010) - IMDb.

Geeft een erg goed/compleet beeld vd band. Naast dat het een briljante band is zijn het ook nog eens hele sympathieke gasten.

Ja die heb ik ook gezien. Erg interessant inderdaad! Al komt de periode na Moving pictures wel (weer) erg kort aan bod. Op naar volgende week vrijdag!!!

Veel plezier. Kan er helaas niet bij zijn; vorige keer was geweldig.

En vielip hoe was rush?

Fantastisch natuurlijk!

Van dit album speelde ze Time Stand Still

Rush is nooit slecht dus das altijd een zekerheidje
Ik vond het deze keer beter dan de laatste keer tijdens de Snakes & arrows tour in 2007. toch, zoals ik ook al in een andere post aangaf, vind ik die pauze van een half uur ertussen niet echt fijn. Daardoor duurt het me allemaal net iets te lang eerlijk gezegd. Maar ondanks dat kleine minpuntje heb ik weer genoten! Het mooie is dat ze weer totaal andere nummers hebben gedaan in vergelijking met de vorige keren. Zo kwamen nu Time stand still, Marathon, Presto, Stick it out, Leave that thing alone en Closer to the heart weer eens voorbij. Nummers die ze jáááren niet of nauwelijks live hebben gespeeld. Op de terugweg in de auto zat ik te denken; goh, Red sector A hebben ze helemaal niet gedaan! En Dreamline en Distant early warning en Bravado en Passage to Bangkok en....snap je?

Tja dat heb je bijna toch altijd waarom spelen ze dit niet zus niet. Zeker met bands die al lange tijd mee draaien. In 2007 vond ik die pauze ook al niks Goerge michael deed dit ook tijdens zijn laatste tour. Worden de mannen oud of zo ha. Maar beter dan de vorige keer schrijf je. Dan was het een meer dan prima concert. Nu maar hopen dat ze naar bangkok komen om passage to bangkok te spelen. Dan ben ik er ook ha.

Dat zou inderdaad te gek zijn iggy! Ja ik vond het deze keer mooier dan in 2007. Ligt voornamelijk aan de setlist. Ze deden nu minder nieuwer werk en meer oud. Niet dat ik een album als Snakes & arrows niet goed vind maar ze hoeven daarvan ook geen 7 nummers te spelen van mij. Dan hoor ik toch liever nummers uit het verleden.

Kan het meer pop?!? Jawel met Rupert Hine op Presto.

Maar verder is dit gewoon bijna een standaard 80's poprock-plaat, maar met een bite en 3 van 's-werelds beste muzikanten.

De gitaar iets minder hard in de mix, maar de bas juist weer harder. Nog meer synths en Police-achtige drumpartijen.

Geddy Lee die steeds krachtiger gaat zingen.
Zelfs een duetje doet hij. Erg geslaagd.

Verder gewoon een erg goede plaat, en een aantal songs van deze plaat vind ook zijn weg terug op de live-dubbelaar A Show of Hands, waar ze dan weer iets steviger klinken.

Prachtplaat van begin tot einde zonder één zwak moment.
Hoewel Second Nature me soms te melig klinkt, vond ik het niet echt gepast om dit album met "slechts" 4,5* te beoordelen. Dus toch de maximum-score.
Hoogtepunten: Time Stand Still, Prime Mover, Mission en het bloedmooie Oosters geïnspireerde Tai Shan.
High Water sluit deze topschijf waardig af.