Rush - Hold Your Fire (1987)

Veranderingen in het muzikale landschap beste Neal.
Dit was ook Rush niet ontgaan.
Maar ik vind Rush ( al ben ik geen echte fan) de 80's redelijk goed doorstaan.
Met name Moving Pictures, Signals en Grace Under Pressure zijn wat mij betreft puike albums.
Lifeson wordt gaandeweg meer een man van originele riffs en de keys zijn prominenter.
Deze vind ik wat minder. Ik mis een beetje de warmte in de sound. Songmatig zeker niet slecht, maar het is mij te klinisch vastgelegd. Power Windows heeft dat euvel ook.

Genesis is een ander verhaal. Het trio ging echt voor het grote publiek en ging commerciële muziek maken.
Rush veranderde hun koers her en der, maar of ze nu ook het grote publiek wilden bereiken. Ik hoor het niet echt.
Time Stood Still zou een hitje geweest kunnen zijn. Dat dan weer wel.

Ik vind Duke een tikkeltje beter dan deze van Rush...draag beide bands overigens een warm hart toe, beide bands opgenomen in mijn Top 10.
Hold Your Fire was volgens mij mijn eerste Rush op cd. Een puike plaat wat mij betreft met Second Nature en Mission als persoonlijke favorieten en wat mij betreft zijn de platen uit de jaren ‘80 niet te vergelijken met 2112 - AFTK en Hemispheres.
Als ik kijk naar wat ik draai van Rush valt een hoop af van wat de jaren ‘80 betreft en grijp ik vooral terug op AFTK - Hemispheres - Permanent Waves en Moving Pictures.
Wat betreft het gitaarspel van Lifeson, ik kan genieten van nummers op Vapor Trails (Ceiling Unlimited, Ghost Rider, Secret Touch en Earthshine) maar zeker ook van de laatste plaat.

Helemaal mee eens!

Gek genoeg weet ik van Genesis niet veel, want ik vind de band over de hele linie niet zo leuk. Hetzelfde geldt voor ELP. Voor wat betreft de grote prog-namen.

Wat Rush betreft prefereer ik de synth-gedreven periode en ook Presto. Ik vind dan de spierballenrock van 1976-1981 weer moeilijk te verteren. Gebrek aan leuke melodieën? Teveel gedoe? Ik weet het niet.

Triumph vind ik dan veel leuker in die periode (76-81). En Kansas (ook zo een soort band) vind ik dan wel weer helemaal te gek door de hele jaren 70 heen, al vind ik daar dan de jaren 80 platen weer helemaal niet zo leuk.

En van Yes vind ik gek genoeg alleen de eerste paar platen (70-73) leuk, plus Drama en wat losse songs uit de jaren 80. King Crimson vind ik de eerste twee/drie platen (69-71) alleen leuk en de drie jaren 80 platen.

Ik vind het moeilijk onder woorden brengen waarom ik iets goed vind, en waarom iets niet. Het ligt niet aan de 70's of 80's, het wel of niet gebruiken van synths, korte/lange songs, lang gitaarsolo's, hoge piepstemmetjes. Niets zo raar als mijn muzikale voorkeur.

Ik weet wel dat ik Moving Pictures niet graag draai en wel helemaal los kan gaan op Hold Your Fire en Presto.

Rush Drummer Neil Peart Dead at 67 - Rolling Stone - rollingstone.com

Zo, dat is schrikken. Ik heb veel van hem geleerd. Maar dat kunnen zeker miljoenen andere drummers ook zeggen.

Ook heel veel bewondering voor zijn drumwerk.
Eén van de weinige drummers ook die mij met een solo wist te boeien.
Vele drummers vervelen mij met een cliché solo en het haalt de hele vaart uit een gig. En er zijn er ook die het gewoon niet zo heel goed kunnen. Dat is geen schande, maar doe het dan niet.
Peart niet. Hij was zo inventief en origineel. En wist ook goed in te schatten hoe lang het boeiend blijft.
Die enorme kit draaide altijd om en dan verscheen er gewoon nog een tweede batterij aan slagwerk.

Naast dat een boeiend componist.
Naast Ginger Baker die recent overleed, wederom een hele grote jongen niet meer onder ons.

Sluit me aan bij Mssr Renard. Ik schrik me een ongeluk gisterenavond toen ik het las. Zelfs de NOS heeft het opgepikt. Ben zelf geen drummer by the way maar hij is een van de eerste die ik echt live aan het werk zag, ergens begin jaren ‘80 in Ahoy tijdens de Moving Pictures tour. Wat een genoegen was dat, samen met Bill Bruford mijn favo drummer.
Wat betreft zijn teksten, luister naar Nobody’s Hero op Counterparts of Ghost Rider Van Vapor Trails met als uitsmijter The Garden op de laatste plaat en alles is gezegd wat mij betreft.
Vanavond richting Dream Theater, schatplichtig aan Rush, zien of ze er iets mee kunnen.

Mijn idool en held ( zelf drummer geweest)...R.I.P. maestro veel te vroeg natuurlijk!

Koester nog altijd dit werk van Rush, destijds na verschijnen in 87 gekocht. Mooie melodieën. intelligente teksten en inventief drumwerk van Neil. Daarna nog verknocht geraakt aan A show of hands, waarna Rush langzaam uit mijn gezichtsveld verdween. Wellicht is het een typisch jaren 80 product met een blikkerig geluid, maar Hold Your Fire staat voor mij nog steeds fier overeind:
"Hold your fire
Keep it burning bright
Hold the flame
'Til the dream ignites
A spirit with a vision
Is a dream with a mission"

Ja een jaren 80 sound en minder complexe nummers met veel toetsen. Deze AOR versie van Rush (for lack of a better word) is nog steeds erg goed. De songs zijn bijna allemaal erg goed. Zoals ik elders al zei, ik trek de keyboard fase van Rush erg goed.

Nou die gebruikte RUSH ook al op 2112, Hemispheres, A Farewell to Kings ( vaak waren het toen alleen nog de Taurus pedals)

Natuurlijk maar je begrijpt vast wel wat ik met de keyboard fase bedoel, toch?

Uiteraard!

Nooit geweten dat er een muziekvideo was voor Time Stand Stiil.

Hier doen ze The Police na en Neil Peart lijkt op Jean Claude van Damme. Aimee Mann is erg charmat hier: Rush - Time Stand Still (Official Music Video) - YouTube

Naar mijn bescheiden mening een toch wel erg lekker album van de heren.

Voor mijn gevoel is dit net een album teveel in deze stijl. Daar waar er in de 3 voorgangers een mooie opbouw zat album voor album, is dit een behoorlijke stap terug vind ik. Signals was de eerste in deze muzikale stijl met veel keybordwerk, en met texten die een toekomstvisie voorspelden, beetje een album waar ergens naartoe geleefd werd. Daarna Grace Under Presssure die erg grimmig en duister was zowel muzikaal als de texten, om met Power Windows alles weer tot een goed einde te maken om met erg veel energie en veel muzikale bombast veel positiviteit uit te stralen. Een aardige plaat vind ik dit wel, maar niet goed genoeg om hem origineel op cd aan te gaan schaffen.

Kom op man. "Texten". Dat meen je toch niet.
Verder vind ik dit een matig Rushalbum. Erg poppy. Niks mis mee, maar in dit genre is beter werk uitgebracht. Na Grace under pressure was het toch altijd wat behelpen met Rush. Moving Pictures was niet meer te overtreffen.

Hoewel Power Windows en Counterparts er mogen wezen. Ook uniek in hun soort. Dus laat ik zeggen dat het na Power Windows behelpen was met Rush en dat Counterparts een prettige verrassing was.

En na Counterparts kwam natuurlijk nog het degelijke Snakes & Arrows, en als laatste hun prachtige conceptplaat Clockwork Angels die toegroeide naar een Climax met Headlong Flight, en afsloot met een prachtige ballad in de vorm van The Garden.

kan hier mee leven

Volledig mee eens! Power Windows vind ik ook hun beste album van het vierluik: Signals, Grace Under Preassure, Power Windows en deze. De 3 voorgangers vind ik volwaardige albums die bol staan van de pakkende songs met een eigen gezicht. Het lijkt er bij deze wel op dat ze zelf ook klaar waren met deze periode en aan wat nieuws toewaren. Geen enkel nummer van dit album blijft bij mij dan ook hangen. Het klinkt ook wel wat als een restanten album van deze periode met nummers die ze ook nog graag kwijt wilden. De albums hierna heb ik ook beluisterd, en Counterparts, Snakes & Arrows en Clockwork Angels zijn nog 3 topalbums totdat de band er in 2018 helaas mee ophield.

Jongens toch...restanten? Geen nummers die blijven hangen? Weet je zeker dat de goede cd in je doosje zit?!

Hahaha, prima plaat, die gewoon op zichzelf staat. Er staan wat mij betreft een paar wat melige nummers tussen (Rush neemt zichzelf veel te serieus), en ik vin daarom Presto een stuk fijner. Meer analoog en het voelt ook wat luchtiger.

Mijn eerste kennismaking met rush. Nog steeds een heerlijke plaat. Rush platen vergelijken nooit gedaan pak gewoon de plaat waar ik op dat moment het meeste zin in heb. Eigenlijk alleen de periode 76-89.

Ik denk dat deze Rush wel eens de beste melodieen heeft uit hun gehele genre. Zeker, het is poppy, maar ook Rush. Er wordt weer razendknap gemusiceerd. Stiekem een heel fijn album.

Hmm, in mijn recente "ontdekkingstocht" door het Rush oeuvre heb ik deze in 1e instantie overgeslagen en ben na Power Windows direct naar Counterparts gestapt. En op dit moment luister ik Snakes & Arrows ter voorbereiding op het kijken van de bijbehorende live-DVD.

Maar deze komt zeker ook nog wel aan bod; wat een top band is dit toch Zoals ik elders op dit forum al schreef: onvoorstelbaar eigenlijk dat ik me daar nu pas echt in verdiep.

(te druk met het bijhouden van al het mooie nieuwe materiaal dat binnen ons geliefde genre uitkomt... )

In voorbereiding op m'n 1e luisterbeurt vanmiddag, lees ik net Rush - Hold Your Fire | Progwereld, geheel in lijn met jouw opmerking hierboven Leptop => Zin in...

Veel plezier ProGNerD! Enne...zet Prime Mover maar effe lekker hard .

From the point of ignition
To the final drive
The point of the journey
Is not to arrive
Anything can happen

Dank u, Neil.

Done ! En dat was genieten, hoor Stuk voor stuk aanstekelijke songs waarin vooral de basloopjes van Geddy Lee eruit springen. Inderdaad wel hun meest "poppy" sound, maar het is nog steeds typisch Rush en klinkt gewoon erg lekker.

Toch gaat mijn voorkeur tot nog toe naar de iets progressievere albums, m.n. Moving Pictures en Power Windows, maar mijn ontdekkingstocht is nog in volle gang...