Rush - Hold Your Fire (1987)

Hold your fire gaat verder waar Power windows ophield, met een veel warmere sound dan die laatste. Over-all sterk album, maar niet zo goed als zijn voorganger: songs zijn onderling iets minder onderscheidend en hier en daar ook gewoon middelmatig. Niettemin vijf absolute toppers: Force ten, Time stand still, Open secrets, Second nature en High water.

Volgens mij was dit het eerste album dat ik rechtstreeks op CD kocht. Onnodig te zeggen dat dit album alleen al daarom een warm plaatsje in mijn Cd kast zal houden. Prima album, met als beste nummer Force Ten en Tai Shan.

Ik weet niet ik vind dit nog steeds een'mindere'plaat van Rush.

Ik vind dit juist een heerlijke plaat, zo één die tot het eind lekker wegluistert.

Dat vind ik dus net niet... tot en met nummer 4 heb ik de indruk dat Power windows geëvenaard of zelfs overtroffen wordt, daarna zakt het nogal in. Mais soit... 4*

Hmm, deze plaat was voor mij de plaat teveel voor Rush, ik was het even beu na deze eigenlijk... Maar na wat meer luisterebeurten viel ie toch wat beter mee, al bij al een 3

Misschien ben ik wat subjectief omdat ik Rush met deze plaat heb leren kennen. Power windows hoorde ik pas later en vond ik juist meer van hetzelfde (maar nog steeds erg goed hoor).

Vind dit ook een erg goede plaat, het is wel zo met Rush dat je het na een aantal dagen wat moe wordt en het even moet laten rusten.

Rush goes easy listenin' .... Ik kan het ene nummer nauwelijks van het andere onderscheiden, met uitzondering van Turn the page en High water. De zang is neuzelig en komt er eigenlijk nog wel een gitaar voor?

......om vervolgens RUSH wederom op volle sterkte uit je speakers te laten knallen !!

Een sterk album wat vrij toegankelijk overkomt. Niet de allerbeste van rush. De eerste 7 nummers vind ik goed, daarna zakt het voor mij iets weg.
Hoogtepunten: Force Ten is een heerlijke opener, Time stand still: verrassend, Second Nature is overweldigend, Prime Mover geeft geweldige energie en Mission is een heel mooi en gevoelig nummer.

Altijd een zeer grote zwak gehad en gehouden voor Hold Your Fire. Niet alleen omdat het mijn instapalbum was wat uiteindelijk heeft geleid tot de ontdekking van deze beste band ooit, maar ook omdat het vrijwel van begin tot eind een sterke plaat is, met zoals eerder gezegd een opvallend warme, 'intieme', 'spirituele' productie (hoewel geproduceerd door dezelfde producer als van het 'koude' Power Windows). Ook al eerder gemeld is dat de individuele nummers weinig onderscheidend van elkaar zijn, maar dat vind ik juist een voordeel: de plaat 'klopt' en tikt lekker weg.

Enige dissonant en reden er geen volle 5 ***** tegenaan te gooien, is Mission, een 'ballad' die de vaart er helaas teveel uithaalt. Tai Shan is ook een 'ballad' maar dat vind ik dan wel weer een geslaagd gevoelig nummer met die invloeden uit het Verre Oosten (Rush meets Conimex ). Behalve dit exotische experiment is verder opvallend dat voor het eerst een gastmuzikant wordt ingeschakeld: zangeres Aimee Mann in het prachtige nummer met de verschrikkelijke 80's videoclip, Time stand Still.

Al met al is Hold Your Fire een goed voorbeeld van Rush' vernieuwingsdrang binnen de eigen karakteristieke sound en een plaat die je in 'hogere sferen' brengt, met prima muziek en geëngageerde teksten (die nergens over het randje gaan zoals soms in de 90's weleens is gebeurd).

4,5 * voor Hold Your Fire.

superstrak en dynamisch Rush-album. Is al weer 20 jaar oud maar klinkt nog steeds geweldig.

Leuk dat iemand "Hold Your Fire" als hoogtepunt van Rush ervaart. Het album staat al een tijdje op mijn verlanglijstje, samen met "Permanent Waves", omdat ik graag alle Rushalbums van 1977 tot en met 1987 ("A Farewell To Kings"-"Hold Your Fire") wil hebben. Begin volgend jaar maar eens aanschaffen, denk ik.

Ik wil graag nog even een lans breken voor het laatste nummer op deze plaat, High Water. De door stratocaster al gememoreerde "vernieuwingsdrang binnen de eigen karakteristieke sound" krijgt hier een erg letterlijke invulling door in feite gewoon het intro van Mystic Rhythms (slotnummer van de vorige plaat) te hergebruiken en er steeds een stukje verder van af te wijken. Ontwikkelt zich verder tot een opzwepend nummer, met wederom zo'n eenvoudige doch doeltreffende riff van Lifeson. Het einde komt nogal plotseling, wat het verlangen om de plaat opnieuw op te zetten versterkt.

Een schitterend einde van een verder wat onevenwichtig album.

Ligt een beetje in het verlengde van Power Windows,alleen veel matter en nog minder energiekvol,ja hier lijkt het vuur echt geblust te zijn om pas bij het album Counterparts weer in volle vlam te gaan branden.Helaas jaren 80 Rush fans ik heb het geprobeerd maar ik geloof dat de jaren 80 van Rush niet aan mij besteed zijn(op Moving Pictures na dan want dat is een van de beste albums allertijden) ,het enige jaren 80 album wat mij nu nog rest is het album Grace Under Pressure,zal eens zien of mij dat album dan nog bevalt wat de jaren 80 van Rush betreft. Met luistergroet Ricardo.

Hold Your Fire was mijn tweede kennismaking met Rush en blijft samen met Grace Under Pressure een bijzonder mooie souvenir. Er staat hier geen enkel zwak nummer op, hoewel ik ook vind dat The Mission hier niet zo goed bij past. Time Stand Still met gastzangeres Aimee Mann vind ik een hoogtepunt in het oeuvre van Rush en Turn The Page een lekker snel nummer.

Mijn eerste studio-album van Rush. Ik vind Mission juist een van de betere nummers op de cd (al ben ik misschien licht bevooroordeeld door de, in mijn ogen, briljante live-uitvoering op A Show Of Hands).
Het enige "mindere" nummer vind ik Second Nature, dat vind ik iets te glad. Verder mis ik hier en daar wat power in het drumgeluid, met name de snare ligt af en toe wel erg ver in de mix begraven.
Verder niks dan lof met supernummers als Force Ten, Time Stand Still, Open Secrets, Lock And Key, Mission en High Water.

Hold Your Fire heeft wat last van een gekrompen productie. Waar je op Power Windows nog van alle kanten bestookt wordt met ruimtelijke geluiden, klinkt het hier een stuk compacter. Ik vind het een minpuntje. Opvallende nummers zijn Force Ten (men gaat stevig uit de startblokken), Time Stand Still (met vrouwenzang, erg geslaagd), Open Secrets (lekker gitaarwerk) en Mission (heel melodieus en met een geweldig middenstuk). De overige nummers zijn echter niet veel minder, zodat er van een zeer degelijke CD gesproken kan worden. Dit is wel één van de mindere uit de serie 80-er jaren Rush CD's, maar nog steeds goed dus.

Tsja ik weet het niet zo goed hoor. Had bij deze CD altijd het gevoel dat er wat meer bas in had gemogen. Zo'n opener als Force Ten had toch wat vetter kunnen klinken, IMHO.
Desalniettemin toch wel aardige nummers, maar al met al iets te gladjes.

Daar heb je inderdaad een punt.

daar heb je toch een basknop voor op je audioset zitten? vanmiddag weer op volle toeren door de auto laten schallen en hoorde daarbij ook Geddy's basspel loud & clear!

eeeuuuuh

Begint de plaat niet met een van de beste bassriffs van Geddy uit zijn carriere?

De gitaar is wat minder zwaar en wat scheller, maar dat is de eighties.

Verder is dit de een goede gooi naar degelijke en stevige popsongs van Rush.
Een geslaagde plaat.

Dat is zeker een coole riff! Maar ik ben het er eigenlijk wel mee eens dat deze cd iets meer "oomph" had kunnen hebben.

Niet dat het me stoort trouwens, want ik verhoog hier dus gewoon vrolijk naar 4,5*!

Ik bedoelde ook niet alleen de basgitaar, maar gewoon, "het laag".
Desondanks: ik heb de knop inmiddels gevonden en ga hier links en rechts op MuMe wat berichtjes aanpassen of rectificeren

Aimee Mann als (gast)zangeres toegevoegd.

Rush heeft niet vaak gastartiesten gehad, maar zij dus wel.
Schitterend nummer trouwens.

Ik houd erg van de symfonische sound van de jaren 80. Ook de songwriting vind ik op deze plaat sterk. De produktie melodieus, maar ook krachtig. Heerlijke plaat!

Hold Your Fire is een typisch album die perfect in het tijdsbeeld van de jaren 80 past . Heel toetsengericht , bijpassende effecten /geluidjes en melodieus .
Ik vind 'm licht klinisch en blijft produktioneel wat minder sterk overeind dat een Moving Pictures , Signals en Crace Under Pressure .
Echter zijn de songs verzorgd en van een hoog nivo . Mission vind ik zelfs een meesterwerkje . Mooi uitgekiend en met een symfonische lading .
Tekstueel gaat drummer Peart wederom de diepte in en de liedjes, hoewel typisch Rush , maar in een aantal stukken wat lichtvoetiher en transparanter ( Time Stand Still )
Degelijke verzorgde plaat .

Lock and Key klinkt misschien niet altijd even geweldig in vergelijking met veel ander Rush werk.
Maar we mogen toch wel stellen dat dit stukje hoogstaande Poëzie tot één van de beste teksten ooit in de muziekgeschiedenis geschreven is.
Mission is natuurlijk weer een ware overdondering van prachtige lyrics en een geweldig nummer.

Opnieuw is het al een hele eeuwigheid geleden dat ik dit album nog eens op mijn platendraaier heb mogen leggen, natuurlijk met een deftig volume en met hoofdtelefoon op, zo vallen de details op en val ik de buren niet lastig met dit prachtalbum. Ach, ze weten niet wat goed is, de heidenen. Dit is de tweede Rush plaat die ik ooit heb gekocht en samen met Grace Under Pressure (mijn persoonlijk juweeltje) de aanzet om de rest van de collectie ook maar binnen te doen en Rush te blijven volgen tot de dag van vandaag en hopelijk nog verder.
De aftrap wordt gegeven middels Force Ten, voor Rush maatstaven een tamelijk heavy nummer met weeral subtiel drumwerk van Neil Peart. Wat kan die mens drummen: alles altijd in functie van het nummer. Let ook op de subtiele basslijnen van Geddy Lee en het wervelende gitaarwerk van Alex Lifeson. Daarmee heb ik ook drie grote namen in ons geliefde rockuniversum vernoemd. Dan volgt de bescheiden hit Time Stand Still met een gastrol voor Aimee Mann, iets wat zo eens in de honderd jaar gebeurt bij Rush. De videoclip hiervan is heel “eighties”. Prachtig nummer natuurlijk met Neil Peart opnieuw in een glansrol: om gek van te worden. Open Secrets is opnieuw een prachtliedje met een prominente rol voor de bass: een muur van keyboards maar een genot met de hoofdtelefoon op. Second Nature is een verborgen juweeltje en zo’n nummer dat ik graag eens live zou horen, hoewel ik Rush nog nooit live heb gezien – schande natuurlijk, maar ze komen niet meer naar ons Belgenland. Dan de rocker Prime Mover: overweldigend intro met een tapijtbombardement aan keyboards, een subtiel gitaartje en tempowisselingen. Inderdaad, zoals Geddy Lee zingt in deze song: “Anything can happen” en “The point of a Journey is not to Arrive”. Na 4:30 volgt dan de ontlading van de song: prachtig kippenvelmoment tot aan de fade-out. Plaatje omdraaien want nu volgt kant B.
Lock and Key heb ik lange tijd een minder nummer gevonden, wellicht omdat de eerste helft voor mij zo overdonderend is, maar na een tijdje laten rijpen en proberen en nog eens proberen geeft dit nummer zijn geheimen prijs: weer Neil (ik ga het nog maar eens zeggen) die de pannen van het dak drumt. The Mission is een nummer waar ik een haat-liefde verhouding mee heb, want de ene keer luister ik er met tegenzin naar en de andere keer bevalt het me wel. Het zal wel afhangen van de gemoedstoestand van het moment, zullen we maar zeggen. Maar dan verschijnt Turn The Page op het toneel: “Nothing can survive in a vacuum, nobody can be all alone”. Prachtige openingszin en een voorbode op wat nog komen moet: een snelle rocker met symfonische stukken, één van mijn favoriete Rush songs. De tempoversnelling zo rond 4:30 is spectaculair en een geweldig air-drummoment, ik blijf hongerig achter… Tai Shan verwijst naar één of andere heilige berg in China waar atleet Neil Peart eens de zevenduizend trappen omhoog heeft gedaan: een traag nummer maar heel sfeervol. Afsluiter van dienst is High Water: een song met een dikke vette knipoog naar Mystic Rhythms, althans wat het drumwerk betreft: Neil die nog eens alles de kast haalt.
Mijn conclusies? Ster van dit album is Neil Peart, dat wil natuurlijk niet zeggen dat zijn collega’s “meelopen” op dit album. Op het eerste gezicht een zeer commercieel album door het gebruik van de keyboards – soms zelfs overweldigend – maar zeker geen commerciële nummers van uitvoering want daarvoor zijn ze niet rechtlijnig genoeg voor de “popliefhebber”: we hebben het hier nog altijd over Rush, hé, veel aandacht voor de songs maar met genoeg variatie. Het gitaarwerk en basswerk is zeer zeker om van te smullen.
Minpuntjes zullen er altijd zijn voor de aandachtige luisteraar en/of Rush fan, maar dit is een album en een album moet een goed gevoel geven van begin tot einde. Daarbij, een single van Rush heeft al altijd dezelfde bedoelingen gehad: platenmaatschappij tevreden stellen en naar de fans toe een teken geven dat er een nieuw album aankomt, niet meer niet minder.