Rush - Hold Your Fire (1987)

Ik kan er niet over oordelen. Als het goed is komt ie vandaag in m'n brievenbus, net op tijd om er over te kunnen meepraten tijdens de marathon. En ik ben niet de enige die Rush CD's heeft aangeschaft deze week, toch? Ruud en Lennert zorgen voor een tijdelijke Rush revival in NL met hun MuMe marathon, geloof ik...

Alle Rush albums staan hier al jaren in de kast. Zowel op lp als cd. Maar inderdaad krijg ik ook het idee dat er een Rush hype aan de gang is. Zeker hier op MuMe dan toch
Dit Hold your fire behoort wat mij betreft tot de toppers van de band. Maar ja, dat vind ik van de hele reeks vanaf A farewell to kings t/m Roll the bones...

Wat mij betreft zitten we toch wel in een neergaande lijn hier (al is het duiden van de reeks Grace Under Pressure (5,0) - Power Windows (4,5) - Hold Your Fire (4,0) natuurlijk enigszins een first world problem). Ik schreef al eerder dat er wat mij betreft iets meer matige nummers op dit album staan en dat lijkt niet los gezien te kunnen worden van de wat langere speelduur hier; het hoefde niet meer op een lp te passen.

Daarnaast waren de heren in de jaren '80 erg druk met muzikaal-technisch vernuft, nieuwe geluidjes, etc. Op Hold Your Fire bekruipt mij soms het gevoel dat die hobby de muziek wat in de weg zit. Voor het eerst en voor het laatst.

WTF! Zit de cd van Hold Your Fire niet in het doosje ?. Hold the thief!
Dat is even een tegenvaller. Was net van plan met hoofdtelefoon te gaan luisteren. Eerst nog even zoeken. Ik heb geeeen idee ??...

Mission' is een wereldnummer. Ja daar blijft het ook bij. De rest kan mij in ieder geval echt niet boeien. Bij 'Counterparts' begon het Rush vlammetje pas weer te branden. Heb veel meer met 70's en 90's Rush.

Dit is de laatste van inderdaad vier magistrale platen. Alleen de laatste twee nummers houden het album voor mij van de maximale score af.

Ik heb datzelfde gevoel. A Farewell to Kings, 2112, Hemispheres en Moving Pictures zijn wat mij betreft hun beste albums!

Jammer dat de heren niets meer doen....

Ik ben dol op de jaren '80 Rush, maar ik begrijp van dit album toch wel enigszins waarom het bij de fans allemaal wat minder aanslaat. Time Stands Still is wel het meest poppy dat de band tot dan toe heeft gemaakt en heeft buiten enkele mooie zanglijnen en baswerk toch net niet heel veel te bieden. Gelukkig zijn Force Ten, Lock And Key, The Mission, Turn The Page en High Water echt hele mooie proggy popsongs waarbij de keys en Lee's zang zoveel goedmaken dat het allemaal toch prima uit te zitten is. Het is een goed teken dat een van de tot nu toe mindere albums bij mij alsnog zoveel goedkeuring krijgt, want ik kan me ook echt onmogelijk storen aan waar ik naar luister!

Tussenstand:
1. Signals
2. A Farewell To Kings
3. Permanent Waves
4. Hemispheres
5. 2112
6. Grace Under Pressure
7. Power Windows
8. Fly By Night
9. Moving Pictures
10. Hold Your Fire
11. Caress Of Steel
12. Rush

Het goede nieuws is dat mijn score een ster gestegen is en het slechte nieuws is dat ik er nog steeds weinig mee kan. Rush zit vol in de gladde jaren tachtig sound met een grote rol voor de keyboards. De vorige albums hebben me overtuigd dat Rush daar nog steeds volledig zichzelf kan zijn, maar hier beginnen ze me te verliezen. Hold Your Fire heeft een gladde, maar vooral veel te veilige sound. Er kan haast niets misgaan, maar tegelijkertijd zijn alle scherpe randjes vakkundig vlak gemaakt en is iedere spanning verwijderd. De laatste keer dat ik dit album hoorde, vond ik het vreselijk, maar inmiddels kan ik me er niet echt om storen. Het is natuurlijk wel jammer dat dit kwalitatief niet in de buurt komt van Grace Under Pressure, laat staan Power Windows. Veel bands uit de jaren zeventig zijn de AOR tour opgegaan in de jaren tachtig. Velen faalden miserabel, maar Rush houdt zich nog maar net staande. Dat mag ook wel als een compliment gezien worden.

Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Permanent Waves
3. Hemispheres
4. 2112
5. Moving Pictures
6. Fly By Night
7. Power Windows
8. Grace Under Pressure
9. Caress Of Steel
10. Signals
11. Rush
12. Hold Your Fire

In mijn top twaalf staat Moving Pictures 3e ( achter A F t Kings en Hemispheres)

Het is erg lang geleden dat ik dit album voor het laatst hoorde, aangezien ik Hold Your Fire nu niet bepaald tot mijn favorieten van Rush rekende. Bij herbeluistering ben ik eigenlijk verrast door hoe het album me nu bevalt. Opener Force Ten is gewoon een erg sterk nummer en het poppy Time Stands Still kan me prima bekoren. Ook andere nummer blijken genoeg te bieden te hebben.

Het geluid van Rush is nog verder gepolijst en er zit geen braampje meer in het geluid, of het moet het sterke basspel van Lee zijn dat regelmatig door de mix prikt. Ondanks de te gelikte productie blijft het album prima overeind staan dankzij de over het algemeen sterke nummers. Wat dat betreft heeft dit album overeenkomsten met het latere Counterparts.

Score: 78/100

1. Hemispheres
2. 2112
3. A Farewell To Kings
4. Permanent Waves
5. Moving Pictures
6. Power Windows
7. Fly By Night
8. Hold Your Fire
9. Grace Under Pressure
10. Caress Of Steel
11. Signals
12. Rush

Ik vind Hold Your Fire over het algemeen klasse, beetje een light-versie van Power Windows; keyboards overheersen nog altijd, maar het songmateriaal komt wat toegankelijker over. Het gladde van de productie deert me niet en er is ook wel eens behoefte aan muziek die veilig en vertrouwd aanvoelt (op avontuur met Cygnus X-1 kan altijd nog). Er staan toch een aantal imo. onverslijtbare toppers op zoals Mission, Prime Mover, Turn the Page en het oerdegelijke Time Stand Still. De laatste twee tracks ging ik met de jaren meer waarderen.

Ik mis hierop nummers als la La Villa, the Camera Eye en Xanadu....Daar is alles mee gezegd wat mij betreft

Doe je Permanent Waves nou niet tekort met Jacob's Ladder en Natural Science? Dat is momenteel mijn favoriete Rush-album, kan ik heel vaak achterelkaar of door-elkaar horen. Zoiets als A Farewell to Kings heb ik niet bewust meegemaakt, Hold Your Fire wel. Kan me niet aan de indruk onttrekken dat Rush toen alles wel gedaan en bewezen had, en op de top van het creatieve doen stond. Hierna werd het moeilijker nieuwe wegen te bewandelen, getuige Presto, nogmaals is mijn indruk.

Zeg Neal, die nummers staan al op andere albums. Anders zouden ze zomaar op 2 studioalbums terecht komen . Dat moeten we nu ook weer niet willen.

Ah joh, laat Neal toch

Ik heb RUSH 7 x LIve moge zien. En dat was altijd één groot feest. Alleen hun nummers werden helaas met na Moving Pictures structureel minder met hier en daar een opleving. Ook het gave gitaar (soli) werk van Alex is ook steeds minder geworden. Echt flitsende solo's zoals op albums door mij eerder benoemd werden zeldzamer. Mijn waardering is daardoor ook minder geworden. Alleen een prima opleving met hun laatste album ( Clockwork Angels).

Het is inderdaad anders geworden, maar niet perse minder. Een kwestie van smaak mijn inziens.

Ja natuurlijk! Als de band was blijven hangen in songs als La villa, Cygnus-X en Xanadu dan hadden ze het nooit zo lang volgehouden. De mannen gingen fantastisch mee met de op dat moment heersende trends. En toch hoor je bij elk nummer na amper 5 seconden dat het Rush is. Op dit album (Hold your fire) ook weer. Ontzettend knap!

Had dit album al heel lang niet meer geluisterd, maar door de discussie hier maar weer eens aangezet. Ja, je hoort er de tijd waarin het gemaakt is aan terug. Maar dat geldt volgens mij voor de jaren zeventig albums van Rush net zo goed . Lijkt me ook niet meer dan logisch. Waar het uiteindelijk echt om gaat is het songmateriaal. En dat is uitstekend. Net als de eerste keer dat ik het luisterde. Het komt direct binnen, maar het is nergens simpel en het blijft Rush. Wat mij betreft geen zwak nummer tussen.

Juist!

Zo heeft iedereen wel een voorkeur. Ik hoor vaak dat mensen de jaren 80-sound (productie) vaak niks vinden, en zweren bij bijvoorbeeld de jaren 70 sound. Soms pakt het ook niet lekker uit, die jaren 80-productie (zoals bij ongeveer alle southern rock bands), maar de jaren 80 rap en jaren thrash zijn dan voor velen wel weer beter in sound dat wat er later kwam.

Nu ja. Ik heb zelf niet zo veel met de producties van de late jaren 90 en veel van het nieuwe millenium. Dat heeft met laag gestemde gitaren en compressie te maken (volgens mij) en met lelijke snaredrum-geluiden en ik hoor tegenwoordig veel minder vaak lekker baslijntjes (misschien door die zwaar gestemde gitaren en overvolle producties).

Hoe dan ook, erg persoonlijk allemaal. Wat Rush (en soortgenoten betreft) vind ik dat als je de muziek gaat voldouwen met synths juist kortere, pakkende songs zich er wat meer voor lenen. Ik vind het wel knap van Rush dat ze hier erg goed toe in staat waren. Ze konden zelfs de (light-)grunge kant op in de jaren 90. Knap hoor. Ik ken geen andere band die zoveel decennia achteréén populair zou blijven.

Dat onderschrijf ik, maar om het dan goed c.q. beter te vinden?? Nee dat niet.
Genesis, idem dito. Een hobbybandje van Collins na het vertrek van Gabriel en Hackett

Wat een gelul toch...sorry!

Nou dat begint goed, het nieuwe jaar.

Snap overigens niet wat Genesis hiermee te maken heeft. Welk Rush-bandlid is er opgestapt bij deze plaat? En van welk bandlid is dit dan de hobbyband?

Overigens speelden Rutherford en Banks toch nog steeds bij Genesis, of heb ik het mis? Een goed verdienend hobbybandje, dat Genesis trouwens. Zetten toch al gauw miljoenen om.

Maar om bij Rush te blijven. 20 keer achter elkaar een seventies progressive rockplaat maken wordt op den duur ook nogal erg saai. Sterker nog, de meesten vinden twee keer achter elkaar dezelfde plaat maken al teveel van het goede.

Erg mooi juist, dat zo'n band als Rush zichzelf bleef uitdagen met iets nieuws te komen. En dan tevens toch bovendien en bovenal een eigen sound weten te behouden. Knap hoor.

Ah joh, laat Neal toch

Ah, ik snap het. Rush is het hobbybandje van Neal.

Drummers he, oh wacht ben jij niet ook

Ja boys je kunt wel lullig doen, maar dat is MIJN mening!. Bij Genesis was na het vertrek van die twee toppers niet veel meer van over. Bij RUSH ligt het ietsje anders, maar, en dan heb ik het vooral over solo gitarist Lifeson. Die heeft nooit geen beren goeie soli meer gemaakt na Moving Pictures. Vaak een beetje standaard helaas. Niet slecht maar het beest in hem kwam nooit meer los