Rush - Presto (1989)

Na vier albums met bombastisch gitaar/keyboard samenspel gaat het met Presto over een totaal andere boeg. Uniek plaatje al met al. Opnieuw veel sterke songs (vooral Show don't tell, The pass, War paint en Available light), een paar duidelijk mindere. Over-all toch nog 4*.

Inderdaad een wat ander geluid dan de voorganger Hold Your Fire. Naar mijn gevoel iets minder lagen en directer op plaat gezet.

Ik vind em goed, maar voor Rush-begrippen niet geweldig. 3,5*

Hmja... ik had inmiddels ook al verlaagd naar 3½*, misschien gaat het zelfs nog wel naar 3*. Het middenstuk kabbelt nogal. Niettemin bevat dit album (i.t.t. opvolger Roll the bones) toch nog enkele nummers die echt niet mogen ontbreken in de Rush-discografie (ook wel 'klassiekers'): Show don't tell en Available light.

Een duidelijk mindere plaat van Rush, alleen het zeer prachtige The Pass is een hoogtepunt. Geef mij dat seventies of begin jaren 80 werk maar.

Dit album van Rush welke ik blindelings heb gekocht viel me vies tegen,veel saaie nummers.
Ook de albums die na deze uitkwamen vallen me wel wat tegen,met als enige positieve uitschieter "Counterparts" uit 1993.
Mijn favoriete album van Rush is het prachtige "Moving Pictures" op 1,en op 2 "Hemispheres" , "Signals" op 3, "Grace Under Pressure" op 4, en ja echt het album "Fly by Night" op 5,en op 6 vanwege het fantastische strakke geluid het album "Power Windows".

na exit stage left ben ik afgehaakt, weet niet waarom, vond alles daarna wel aardig maar niet meer dan dat

Joy

Nou ben ik echt niet meer te houden hoor!!!!

1. Signals
2. Power windows
3. A farewell to kings
4. Moving pictures
5. Hemispheres
6. Grace under pressure
7. Counterparts
8. Hold your fire
9. Permanent waves
10. Vapor trails
11. Presto
12. Test for echo
13. Fly by night
14. 2112
15. Roll the bones
16. Caress of steel
17. Rush

Dan als volgt:

1. A farewell to kings
2. Moving pictures
3. Power Windows
4. Signals
5. Permanent waves
6. Hemispheres
7. Hold your fire
8. 2112
9. Fly bij night
10. Counterparts
11. Rush
12. Vapor trails
13. Grace under pressure
14. Presto
15. Roll the bones
16. Caress of steel
17. Test for echo

1 tm 6 is absoluut fantastisch
7 tm 13 is zeer genietbaar
Dus slechts 4 minderen op 17 platen.

Daarom ook een all-time favorite.

Ik had precies hetzelfde. Ben nu bezig met een (her)ontdekking en vooral R30 bevalt mij toch wel erg goed.

Saaaaaaaiiiiiiiiiiii! Superconductor en Available Light gaan nog wel, maar de rest kan zo naar de supermarkt als muzak.

je noemt daar wel knap hun all-time dieptepunt en het beste nummer van dit album in één zin

Dit album zit tussen matig en voldoende. De eerste 6 nummers vind ik redelijk tot goed met uitschieters als 'The Pass' en 'Chain Lightning'. Daarna zakt het als een kaartenhuis in elkaar, het dieptepunt is 'Superconductor'. Het succes van Power Windows wordt bij lange na niet behaald, maar zo slecht als 'Roll The Bones' en 'Test For Echo' is het ook niet. Laatst genoemde albums vind ik de minste albums. De all time favourite blijft natuurlijk 'Moving Pictures'.

Ik doe even mee! Wel leuk.. Voor mij even een top 7...

1. Permanent Waves
2. Moving Pictures
3. 2112
4. Hemispheres
5. A farewewell to kings
6. Snakes and Arrows !!!
7. Fly by Night

Mag ik ook meedoen

Mijn Rush Top 6:
1. Counterparts
2. Snakes en Arrows
3. A farewell to Kings
4. Hemispheres
5. 2112
6. Feedback

"Presto" komt dus niet voor in mijn Rush top 6. Dit album heeft mij inderdaad nooit erg kunnen bekoren .

Goed dan.

1.Moving Pictures
2.Hemispheres
3.Permanent Waves
4.A Farewell to Kings
5. ???

We hebben hier inmiddels een apart topic voor. Kunnen we het hier weer gezellig over Presto hebben (al zijn er misschien gezelliger onderwerpen).

Ik vind dit het beste Rush album sinds Signals :O

De gitaar is weer helemaal terug, soms subtiel bijgestaan door een keyboardje, maar nooit te veel. Geddy zingt vol overtuiging en het gitaarwerk is heerlijk. Uitschieters zijn Show Don't Tell, Scars, Superconductor en nog wel meer, want het is niet alleen een goed album, maar ook nog een heel gelijkmatig album, echt zwakke nummer staan er niet op.

Ik vind het jammer dat mensen zo negatief over dit album zijn

4,5

(ik kan mijn bericht niet bewerken...)

ik heb mijn stem verlaagd naar 4.0, maar het blijft een erg goed album

Net als Roll the Bones is hier dus helemaal niks mis mee. Klinkt van begin tot eind als een klok. Enig minpuntje dat het voor Rush-begrippen wat te 'simpel' genoemd kan worden.

Eén van de mindere Rush platen. Teveel composities zijn gewoon te poppy voor Rush. Supercunductor is wel een erg diep dieptepunt en dan te bedenken dat dit live eens halverwege Xanadu werd ingezet. Oei! ShowDon't Tell, The Pass en Available Light zijn de hoogtepunten en dan zijn er nog wat aardige nummers als Scars en Chain Lightning, maar dan is de koek wel op. Het blijft wel Rush, dus alles wordt strak ingespeeld en voorzien van de nodige kunststukjes in de details. 3.5.

Valt het nog iemand op wat een verschil er bestaat tussen de studio-versie en de live-versie van één van hun allermooiste nummers: The Pass. Jammer van dat geluid: zo kil en ontdaan van energie (althans op de originele versie, ik weet niet hoe de remaster klinkt).

Heb dit ook altijd wel een prettig plaatje gevonden. Vooral Superconductor en Show Don't Tell.

Apart geproduceerd album.Rupert Hine zat dit keer achter de knoppen en dat geeft weer een heel andere wending.het geluid van Rush lijkt wat directer maar tegelijkertijd ook dunner.
Dat is even wennen maar Rush is nu eenmaal een band die open staat voor nieuwe ontwikkelingen.
De muziek is op een aantal zeer goede nummers na(Show Don't Tell,The Pass,Chain Lighting en Superconductur)aardig,want slechte songs zul je hier niet tegenkomen.Maar dat de groep duidelijk wat zoekende is,hoor je hier wel terug.

Van mij 3 sterren, niet zozeer vanwege de composities, maar vanwege de afschuwelijke Rupert Hine-productie.
Verder is dit natuurlijk geen klassieker. De nummers zijn wat directer dan ik van Rush wil horen, maar op zich zijn het geen slechte tracks. Ik begrijp overigens niet waarom Superconductor zo zwak zou zijn, want in mijn ogen is dit nummer niet beter of slechter dan de andere nummers op het album.

Het heeft een onbenullige tekst en het eeuwig herhaalde refrein werkt nogal op mijn zenuwen (in het bijzonder dat gescandeerde SUPERKONDUKTAH). Het is wel een van de steviger nummers op de plaat, maar vanwege die onbenulligheid laat het bij mij de smaak van een "foute rocker" na.

Ik vind het dan ook Rush' slechtste nummer ooit.

Overigens is Anagram (For Mongo) tekstueel natuurlijk ook onbenullig, maar dat vind ik dan wel weer een leuk soort meligheid.

Als een paar jaar later Face Up niet op een plaat terecht was gekomen dan was Superconductor inderdaad de slechtste van deze verder behoorlijk fijne groep geweest.

Kan me er op zich wel iets bij voorstellen.
Maar persoonlijk vind ik het toch best een geslaagd nummer. Ik vind het middenstuk bijvoorbeeld erg goed gelukt (met die keyboardpartijen), en het feit dat ze dat in de latere refreinen opnieuw toevoegen vind ik juist wel gaaf, zeker als ze het daarna nog een toontje hoger doen. Dus voor mij klinkt het niet als "eindeloos herhaald".

Face Up vind ik persoonlijk ook helemaal niets.
Maar dat vind ik van driekwart van Roll the Bones

dat zijn dan waarschijnlijk dezelfde driekwart die ik ook niet echt kan waarderen

Schitterende plaat.


Een heel volwassen plaat van de heren,. onder de bezielende leiding van Rupert Hine (oa The Fixx, Saga).
Een crispy clean geluid, en de synths zijn grotendeels vervangen door, jawel, piano!
Aen aantal van Neil's beste lyrics staat op deze plaat.
Neem bijvoorbeeld Anagram: "Reasoning is partly insane, an image just an eyeless game.".

Met Available Light en The Pass levert Rush ook meteen de twee mooiste ballads uit hun carriere af (die zelfs Losing It en Time Stands Still acher zich laten).

Weinig gitaarsolo's op deze plaat, maar degene die er op staan zijn fingerlicking good.
Wel speelt Alex veel funky slagjes, wat erg te waarderen is.
Ook Geddy speelt wat funky loopjes (bijvoorbeeld Scars, wat imo wel wat lijkt op een keyboad-bas, maar goed.)

Ook doet Rupert Hine lekker mee als achtergondzanger (Superconductor), wat er een beetje op lijkt dat alles bij elkaar, deze plaat niet door een trio maar een kwartet is gemaakt.

Al met al, een van mijn favoriete platen.