Rush - Presto (1989)

Bij The Pass zit de gladde (strakke?) productie mij toch wel wat in de weg.

dan weer te strak / glad dan weer een brom, de heren Casartelli en Kingsnake hebben het er maar druk mee

Kan.
Ik snap wat je bedoelt.
Ik kan me echter wel weer in vinden.
Lekker to-the-point gedrumd.
Pop op zijn best.

Ik weet het niet. De productie van Presto en Roll the Bones staan mij een beetje tegen. Het klinkt allemaal erg dunnetjes ofzo.

Gelukkig zijn de nummers goed tot zeer goed te noemen!
Ik twijfel of ik niet toch naar de 4 sterren moet gaan.

Bij deze. Gelukkig nieuwjaar trouwens.

Steengoed album alleen is het geluis van droogjes afgemixt. Daardoor klinkt ie wat licht. Maar de nummers zijn zoals we van Rush gewend zijn; Topkwaliteit!!

Wederom een stapje meer bij de ultieme perfectie waarvan het eind nog lang niet in zicht is.

De schitterende karakteristieken uit vroegere periodes klinken minder complex,toegankelijker nummers,waarmee de futloze weerspiegeling van verblufte magie uit de trucen-doos is gehaald.
De scheikundige verhalen die erg kaleidoscopisch aandoen het inventieve gitaar-werk van,alex lifeson die tot griezelige perfectie van een gitarist als,pete townshend(the who,jimmy page,led zeppelin komt),en ook de klaagzang van,geddy lee zijn, diepzinnig goed uitgesleuteld.
De productie die weer in handen is van de voorspelbare geest,rupert hine(vanwege de ingewikkelde teksten,geluids-dichte muren),overbrugt men hiermee het wapen-offensief van brutaliteit en een gelaveerde dosis aan energie.
Het nummer,red tide,anagram,super-conductor(heerlijk mee-gezongen ook met ,peart),liggen heerlijk in het gehoor,chain lightning en ook warpaint,the pass,available light(heerlijk vocabulair),stevent de driemaster van een grote band,waardoor het schuim nog lang op je lippen blijft staan.
En deze band op het grote droge blijft staan.

Dit klinkt verrassend anders.Het is wat gebeurd met dat drukke synthesizer gedoe. Het is geen harde plaat geworden. Het is meer wat toegankelijker allemaal. Alle liedjes zitten ongeveer op het zelfde peil.De één hoor je wat liever dan de ander. Op Presto horen we eindelijk een stuk akkoestisch gitaarspel. En dat is me sinds Moving pictures niet meer opgevallen op de studio platen. Scars en Hand over fist zijn de minderen, voor de rest is het vrij goed allemaal.Leuk hoesontwerp.Fris en licht geluid. Vier sterren.

Taalfout. Akoestisch hoort in de vierde regel één letter k te hebben. Deze fout is vast vaker opgetreden. Na jarenlange fabrieksarbeid is de spelling er niet beter op geworden.

Gebruiker draai om zijn oren gegeven.

In tegenstelling wat je vaak over dit album hoort en leest vind ik het dus wel een goed album! Nog erg 80's qua songs maar niet meer qua produktie. Althans, de synths zijn behoorlijk naar de achtergrond verdwenen. The pass is natuurlijk een pareltje maar ook nummers als Presto, Warpaint, Anagram en Red tide zijn bovengemiddeld goed! Zelfs het supercommerciele Superconductor kan mij wel bekoren op de één of andere manier.

Daar kan je gewoon slachtofferhulp voor aanvragen hoor

Oké, dat wist ik nog niet

Toch duidelijk één van de mindere Rush albums vind ik. The Pass is dan wel een wereldnummer, bij het merendeel van de tracks ligt het niveau lager dan we van Rush gewend zijn.

De funkrock van Show Don't Tell is wel waanzinnig.

En de band klinkt wel een stuk organischer dan op het andere jaren tachtig materiaal.

Rupert Hine is toch wel echt een heel goed producer. Er is veel heftig gitaarwerk en basswerk. De drums zijn erg groovy en er zijn lekker piano (!!!) partijtjes.

Daarbij is Available Light de mooiste powerballad van de band.

Ik gebruik deze plaat ook om bepaalde drumpartijen/fills te oefenen. Mijn favorieten zijn dan Chain Lightning, Anagram en Red Tide.

Presto (titelnummer) en Hands over Fist vind ik beduidend mindere tracks.

Misschien is hij wel een goede producer, maar ik had liever gehad dat een Peter Collins dit album zou hebben geproduceerd. Dit geluid is mij te dun. Qua songmateriaal blijft dit een ietwat ondergewaardeerd album.

De baslijn in Scars is uit een synth toch? Een slap-bass klinkt toch in het echt heel anders?!? Ook de conga's zijn uit een machinetje...

Misschien dat Hine een wat dunne productie levert, maar wel lekker melodieus en absoluut niet rommelig...

Dat baslijntje komt inderdaad uit een sequencer.
Altijd al frappant gevonden dat zo'n monsterbassist als Geddy Lee daar geen moeite mee heeft

Ben het wel eens met Sander. Net als Roll the Bones kampt deze plaat met een wat iel geluid. Op zich is dat erg jammer omdat het songmateriaal hier toch best goed is.

Lekkere plaat van Rush, ondanks (daar komt ie weer) de wat vlakke/matte productie. Heb deze plaat na jaren weer eens op staan nu en kan niet stil zitten, da's bij mij altijd een goed teken

Voor wat het waard is, Scars is natuurlijk ook wel een van de swingendste nummers ooit van de heren.

Met een betere produktie had dit een veel betere plaat kunnen zijn . De nummers hadden beter verdiend . Ik weet niet wat Rush en Rupert Hine bezielt hier .

Inderdaad totaal geen ROCK producer!

En dan toch een meer dan verdienstelijk album afleveren! Toch knap...

Zeker wel. Hij produceerde Heads or Tales en Worlds Apart van Saga, onder andere.

Toch bijzonder dat iemand die zich Neil Peart noemt dit geen goede plaat vind.

Ritmisch is dit een waanzinnig gave plaat.

The Pass is één van hun beste nummers!

Dat heet gewoon kritisch zijn. Deze plaat heeft mij, zeker in vergelijking met toppers als Hemispheres, Moving Pictures en Farewell to Kings, totaal niet kunnen bekoren en voond ik dit voor RUSH doen uiterst matig

Mijn minst favoriete Rush album kent nochtans heel wat hoogtepunten.
Chain Lightning (Geddy's bas!!!), The Pass (wellicht één van hun allermooiste nummers en nog steeds mijn nummer 1 Rush song), Hand Over Fist en Anagram.
Ook Red Tide is gel ondergewaardeerd.
Zwakkere nummers: Scars, Superconductor en het saaie Avalaible Light (waar enkel het krachtige refrein overeind blijft)

Na de nodige LP's was dit de eerste CD van Rush die ik kocht.
De konijnen die hier uit de hoge hoed getoverd worden horen niet tot de mooiste die Rush door de jaren heen gegoocheld heeft en is derhalve zeker niet de beste plaat die ze gemaakt hebben.
Koeltjes, kaaltjes en droog geproduceerd door Rupert Hine die in de jaren 80 toch een behoorlijke naam had als producer en zelf ook enige goede platen gemaakt heeft.
Dat komt dit album wat mij betreft niet zo ten goede.
Maar luister bv. eens naar de eerste albums van The Fixx om te horen wat Rupert Hine ook kon.
Zeker een handvol sterke songs zoals Show Don't Tell, War Paint, The Pass, Available Light en ook Superconductor. Maar ook songs die zich maar niet echt in je hoofd willen nestelen (zonder overigens slecht te zijn) zoals Chain Lightning, Anagram en Red Tide.
Echt wat mindere songs vind ik toch Scars, Presto en Hand Over Fist.
Maakt niettemin toch nog 3,5.

Toch daag ik mensen uit om The Pass geen geweldig nummer te vinden.

Blijft toch één van de allermooiste Rush-nummers die ik ken....