Rush - Presto (1989)

Nuja, er valt wel doorheen te luisteren, in de eerste plaats staan er gewoon (n.m.m.) iets te veel iets te weinig boeiende nummers op.

In de tweede plaats vind ik de Rupert Hine sound inderdaad niet zo bij de band passen, maar er zijn eigenlijk überhaupt niet zo veel Rush-albums die er productietechnisch echt goed uitspringen...

De productie past in elk geval wel bij het songmateriaal.

Moving Pictures kan mij wel bekoren in dat opzicht. Presto minder.

Mij ook wel (goh ). Onder meer A Farewell to Kings, Grace Under Pressure en Counterparts ook wel... en met enige goede wil Test for Echo en Clockwork Angels ook nog wel... maar 't blijft een wat magere score op 19 studioalbums.

[quote]Casartelli schreef:
Nuja, er valt wel doorheen te luisteren, in de eerste plaats staan er gewoon (n.m.m.) iets te veel iets te weinig boeiende nummers op.

In de tweede plaats vind ik de Rupert Hine sound inderdaad niet zo bij de band passen, maar er zijn eigenlijk überhaupt niet zo uoteveel Rush-albums die er productietechnisch echt goed uitspringen...[/q]

Wat betreft Rupert Hine ben ik het 100% met je eens. Wat betreft de producer, nou de producer van RUSH was natuurlijk Terry Brown, die de eerste albums van een prima geluid voorzag.


@ Legtop dan heb je Moving Pictures zeker de volle score gegeven??

Terry Brown is zelf door Rush aan de kant gezet. Ze waren niet zelf niet tevreden. Dat zet me wel aan het denken.
Ik voel dat ook wel een beetje. Die eerste Rush platen klinken mij te lawaaiig en rommelig. Signals is al een stap de goede richting op, maar klinkt weer te dof. Vanaf daar wordt het steeds beter, met Presto en Hold Your Fire als hoogtepunten.

Dof in de zin van qua opname, dan is de remaster wellicht een uitkomst want die klinkt veel beter. Bedoel je dof qua sfeer/ingetogenheid moet ik je gelijk geven. Voor mij hun beste overigens.

Tja, Terry Brown... platen als Hemispheres en Signals heb ik met hun geluid in het hart gesloten, maar om nou te zeggen dat ze echt goed klinken... neh, vooral Signals is inderdaad te dof (edit: het geluid is met de remaster inderdaad wel beter geworden, maar de productionele insteek is wat mij betreft toch niet helemaal de juiste geweest). Peter Henderson (Grace Under Pressure) komt goed voor de dag, de platen met Peter Collins (Power Windows en Hold Your Fire) klinken me dan weer iets te verzadigd... te Amerikaans of zo.

Té Amerikaans. Misschien dat ik ze daarom zo lekker vind?
Het basgeluid op Hold Your Fire vind ik subliem.

Signals komt gewoon bij niet lekker binnen, terwijl de songs wel weer prima zijn.

Grace klinkt prima inderdaad maar tekstueel en muzikaal vind ik het niet altijd bij elkaar passen. Signals is natuurlijk qua teksten ook redelijk zwart en dan vind ik de sound die er bij gekozen is eigenlijk wel aardig.

Hold Your Fire (toevallig begin van de week nog opgezet) klinkt typisch 1987, wel wat Amerikaans idd (Presto ook) maar de liedjes van Hold your Fire zijn een stuk sterker dan op Presto.

De nummers 4 t/m 7 van Presto vind ik gewoon niet zo goed. Dus wat composities betreft is Hold Your Fire zeker beter.

Maar ik vind Presto wel minder hectisch en superhelder geproduceerd. Mooi toetsengeluid. Eén van de best gedrumde platen van Peart en een mooie heldere en niet gillerige zang van Geddy.

The Pass is gewoon een goed nummer verder vind ik allemaal net niet (Anagram had best wat meer van gemaakt kunnen worden, de basis is prima). Het klinkt me te iel in de oren. Vaak vind ik de live versie beter (voor zover er live versies van zijn) zoals Show Don't Tell op het ultieme Rush live album Rush - Different Stages (1998)

Superconductor is een van de slechtste ooit van de band.

Presto klinkt zeker ielig. Ik vind Moving Pictures best goed klinken (en qua album de volle pond, idd Neal). Ik vind Terry Brown meestal wel goed klinkende albums afleveren en dan bedoel ik de remasters. Hold your fire daarentegen vind ik dan weer minder klinken, te verzadigd. Bij Power Windows heb ik dat weer minder.

Wat mij betreft klinken de Rush albums die door Terry Brown zijn geproduceerd geweldig. Als je je verplaatst naar die tijd en dan hoort hoe hij alles heeft vastgelegd dan waren ze hun tijd ver vooruit. Vergelijk het maar eens met albums uit diezelfde tijd. Ik kan er zo 1,2,3 niet één opnoemen die zo goed klinkt als Moving pictures.

Ik zal er geen geheim van maken dat ik geen fan ben van het gruizige bluesrock geluid dat veel bands in het kielzog van Hendrix en Zeppelin meekregen.
Vandaar ook dat ik die eerste 8 platen van Rush gewoon niet zo lekker vind wegluisteren.
Queen is voor mij een band die al heel snel veel gelickter en gedetailleerder te werk zou gaan.

Hoe dan ook, de 80's Rush vind ik stukken genietbaarder dan de 70's Rush. Maar dat vind ik ook van bijvoorbeeld Yes. Een paar die er wat mij betreft mee wegkomen zijn de Southern Rock bands en bijvoorbeeld Camel en Barclay James Harvest, maar die hadden geen harde, rommelige riffs.

Mee eens! Ik vind albums als 2112, A farewell to kings en Hemispheres ook gaaf. Alleen vind ik albums als Signals, Moving pictures, Permanent waves, Grace under pressure, Power windows en Hold your fire nog weer een stuk beter.

Ik heb ook geen lage cijfers gegeven. Want in de kern zijn het goede platen, met uitstekend muzikantschap. Ik vind het gewoon niet prettig om te horen. Komt ook door de stem van Geddy in de beginperiode.

Maar wat hebben de eerste 8 platen nu te maken met gruizig bluesrock geluid?!! Ik volg je TOTAAL niet. Het debuut leunt inderdaad (veel te) zwaar op Zeppelin. Maar vanaf Fly By Night is Rush een geheel eigen koers gaan varen.

Zwaar aangezette gitaarriffs op blues geinspireerde gitaarlicks. Geen idee. Niet mijn smaak. Dat probleem heb ik ook met de eerste platen van Whitesnake, Y&T, Triumph etc.

Pas wanneer de synths en de pop/aor om de hoek komt kijken, vind ik dat soort bandjes aangenamer.

Volgens mij luister jij geheel anders naar Rush dan ik dat doe. Ik hoor echt geen gruizig bluesrock geluid terug in die platen.
Dat het niet je smaak is is me wel duidelijk. En dat maakt verder ook niets uit.

Ben het wel met iggy eens dat eigenlijk alleen het eerste album van Rush mogelijk een soort van 'gruizig bluesrock geluid' bevat. Vanaf Fly by night varen ze toch inderdaad wel een behoorlijk eigen koers. Eén die ver af ligt van het op blues geïnspireerde debuut. Ik kan me dan wel weer vinden in je opmerking over de stem van Geddy op de eerste albums. Die is behoorlijk anders dan op latere albums.

Iggy is right. Ieder zijn smaak, maar de onderbouwing van Ozric is behoorlijk van dik hout.
Wel volg ik zijn opmerkingen dat Rush vanaf de jaren '80 een meer op synths gestoeld geluid gingen produceren waarbij vooral het gitaargeluid anders vorm is gegeven.

Ozric slaat door en haalt argumenten erbij die er totaal niet toe doen!!
A Farewell to Kings en Hemisphere en 2112 betitelen als zwaar garage Blues/rock geluid??
Sorry maestro, maar dan beoordeel jij die genre muziek toch echt totaal anders, dat is bij RUSH ( op heel misschien de eerste 2 albums) totaal niet het geval...en ik kan je (uiteraard) totaal geen gelijk geven.

( de eerste albums van jouw favoriete band URIAH HEEP bevallen je dan ook niet?)

Jij maakt er meteen weer 'zwaar garage blues/rock geluid' van. Daar hoor ik Ozric in de verste verte niet over. Chill kerel, het mag dan over je favoriete bandje gaan; iedereen hoort en beleefd muziek op zijn of haar eigen manier. Het lijkt bij jou altijd of iedereen het precies zo moet ervaren als jij dat doet. En anders deug je niet lijkt het haast. Zo werkt dat dus niet!

Vielip zit geen woord Frans bij toch? Daar reageer ik op. Heb niets met deugen of te maken zoals ik het wil . Ik reageer op een stelling die IK niet kan rijmen. Jij wel???

Ik weet niet precies wat ik bedoel. Ik weet wel wat ik aangenaam vind. Zo vind ik bijvoorbeeld Camel en Wishbone Ash (en Heep ook wel) erg lekker klinken. Het is clean en melodieus.

Rush vind ik te dik aangezet. Precies zoals ik het zeg. Rainbow, Rush, Zeppelin. Allemaal superbelangrijke bands en van grote invloed op miljarden muzikanten. Maar ik vind de 70's platen van genoemde bands niet fijn om te beluisteren.

Presto daarentegen is voor mij het ideale geluid. Jammer dat niet al het songmateriaal even sterk is, anders had ik zeker een hogere score gegeven.

Blijkbaar zit er toch wel wat Frans tussen want ik lees nergens de woorden 'zwaar' en 'garage'. Woorden die jij er zomaar bij haalt. Enfin, zoals ik al aangaf kan ik, op het debuut na, ook nergens dat 'gruizige bluesrock geluid' ontdekken. Dus nee, ik kan die stelling ook niet rijmen.

Oei wat wisselvallig dit album. 4 echte topnummers (vooral Available Light is werkelijk schitterend!), de rest redelijk tot matig.
Wel weer een ontwikkeling qua geluid, waarbij de synthesizers subtieler worden gebruikt en de bombast voor een deel is verdwenen. De producer heeft hier een flinke invloed gehad, vermoed ik.

Wel een redelijk goed album, al komt voor mij Show Me Don’t Tell Me over als een verontschuldiging dat het hier wat ontbreekt aan inspiratie.
Tekstueel lijkt het alsof Geddy Lee gelijk al in de verdediging gaat.
De hele muziekwereld zat op dit moment een beetje op een dood spoor, maar daar zou al snel verandering in komen.
In de UK zou Britpop al snel domineren, en in de USA de opkomst van de gitaarbands; met de Grunge als duidelijkste voorbeeld.
Presto is best nog wel avontuurlijk, maar het klinkt tevens als een album waar op safe is gespeeld.
Dus eigenlijk zou deze een stuk lager moeten scoren, maar ik heb een zwak voor een nummer als The Pass, en dan komt de beoordeling dus weer in de buurt van de overige albums.
Wat maakt een nummer als The Pass dan bijzonder; voor mij is het de treurnis die door de gitaar wordt vorm gegeven, en het nostalgisch gevoel dat het mij geeft.
Dit is de sound welke een band als Big Country ongeveer vijf jaar geleden gebruikte, en ondanks dat ik het echt niet hun beste song vind, is het voor mij waarschijnlijk wel degene die mij het meeste ontroerd; bijna met tranen in de ogen, en een misselijke knoop in mijn buik geeft.
Puur een gevoel.
Scars klinkt als een Frankie Goes To Hollywood nummer; hoe zou Rush geklonken hebben als Trevor Horne in de jaren 80 hun geproduceerd zou hebben?
De kans is groot dat deze ze wel degelijk een grote hit kon bezorgen, maar we zullen het nooit weten.
Misschien is het minpunt van de plaat wel dat de drie-eenheid teveel ondersteuning krijgt van Jason Sniderman en Rupert Hine, die met hun keyboardspel een te grote stempel op het geheel drukken, waardoor het niet helemaal een Rush album is geworden, maar meer een soort van Rush and Friends.
Presto is over het algemeen gezien je netjes aan de regels houden op de snelweg; niet harder dan 120 kilometer per uur, terwijl je wel de drang hebt om vol gas te gaan.