Rush - Counterparts (1993)

ik vind dit album juist één van hun mindere, maar nog wel 3.5 waard

Mmm. Ik heb niet alles van Rush, maar hun minste vind ik dan weer "Presto "......... maar Neal smaken verschillen. Het is en blijft een top band .

Amen!

+1, I rest my case

Presto en Roll the Bones zijn voor mij inderdaad hun minste albums, dus daar verschillen we niet veel van mening.

In mijn recente ontdekkingstocht door het Rush oeuvre heb ik deze beide tot nog toe links laten liggen; laatste die ik heb geluisterd was de (remastered) Vapour Trails en Test for Echo staat voor dit weekend op het programma. Maar daarna ga ik me toch ook wagen aan deze "mindere" albums, al is "minder" in het Rush referentiekader natuurlijk een nogal relatief begrip en nog zeker niet slecht (hoop ik tenminste... )

Presto en Roll the bones zijn in mijn oren stukken beter dan Vapor trails en Test for echos. Maar laat je niks aanpraten door de 'kenners' hier en ga lekker luisteren en genieten Zoals je zelf al zegt; zelfs mindere albums zijn van deze band nog meer dan de moeite waard!

, gaan we zekers doen; sterker nog: ik heb vanochtend net Test for Echo geluisterd. Haalt het niet bij het werk uit hun - wat mij betreft - beste periode, de 80's, maar ook zeker niet slecht.

Klinkt op een of andere manier wel iets minder inspiratievol en energiek, alsof ze soms net niet helemaal "loskomen"; al werd dat gevoel alweer wat minder vanaf het 2e deel van het album.

En wordt nu ook wel benieuwd naar Presto en Roll the Bones; ga ik me binnenkort ook maar 's aan wagen...

Gelijk maar doorgepakt en je hebt helemaal gelijk vielip: Presto is echt een klasse beter dan Test for Echo. Sterker nog: vind het best een mooi album. OK, niet hun meest progressieve werk, maar wel heerlijk aanstekelijke nummers en hier nog hun typische "80's sound". Superconductor: heerlijk !

kun je nagaan wat smaken kunnen verschillen. Ik vind Presto helemaal niks. Een aardig nummer is The Pass. Verder is het voor RUSH begrippen een zwak album, vind ik(!)

Teveel de Rupert Hine sound er door gedrukt

Ja klopt. En die sound past Rush prima naar mijn idee. De band blijft het maar presteren om (bijna) per album weer nét even anders te klinken dan wat ze daarvoor gedaan hebben. Daardoor vervallen ze zelden of nooit in herhaling. En toch hoor je binnen no time dat het Rush is. Knap!

Counterparts is een speciaal album voor me. Het is mijn kennismaking met de band en rond de tijd van de release draaide ik de CD als het ware grijs. Nog steeds een van mijn favoriete platen van de band.

Het songmateriaal is sterk en in tegenstelling tot de twee voorgaande albums klinkt Rush hier scherp en energiek, daarbij geholpen door de punchy mix van Kevin Shirley. Het album kent mijns inziens geen zwakke broeders, maar Animate, Stick It Out, Nobody's Hero en Alien Shore steken wat mij betreft nog even boven de rest uit.

Score: 86/100

1. Hemispheres
2. 2112
3. A Farewell To Kings
4. Permanent Waves
5. Moving Pictures
6. Power Windows
7. Counterparts
8. Fly By Night
9. Hold Your Fire
10. Grace Under Pressure
11. Caress Of Steel
12. Signals
13. Rush
14. Roll The Bones
15. Presto

Counterparts kocht ik vrijwel direct na de release in 1993. Het is wel goed, maar ademt niet de sfeer van die prachtige albums uit de jaren zeventig en begin jaren tachtig. Ik stel de volgende lijst samen:

01. Hemispheres
02. 2112
03. A Farewell to Kings
04. Power Windows
05. Grace under Pressure
06. Moving Pictures
07. Signals
08. Hold your Fire
09. Permanent Waves
10. Counterparts

Voor mij zijn dit de beste albums van Rush. Uiteraard heeft iedereen zijn of haar mening hierover, maar dat mag best. Gelukkig.

Tot nu toe vind ik dit de minste plaat in mijn Rush ontdekkingsreis. Het klinkt me allemaal een beetje alsof het op de auto-pilot gaat. Tekstueel vind ik het wat minder maar ook compositorisch. Het is niet extreem slecht hoor, maar het doet me verder ook niet zo veel.

Na de meer 'lichtvoetige' producties van Presto en Roll the Bones komt Counterparts een stuk zwaarder over met de gitaren op de voorgrond, hardere drums en de synthesizers veelal in de kast geborgen. Bij tijden een poweralbum dat ook wel naar AOR neigt met zoiets als The Speed of Love en ook progressief kan uitvallen, getuige het onslijtbare Animate. Sinds kort mijn waardering voor dit album herontdekt, nadat het me op een gegeven moment niet zo gekke veel meer deed.

Dit was mijn eerste Rush. Maar ja, ik was toen ook maar 16 jaar oud. Ik vond het wel een stoere plaat. Iedereen luisterde naar Pearl Jam en Nirvana enzo, en nu had ik ook een stoere plaat met riffs. Maar Rush veegde wat mij betreft wel de vloer aan met al die 'grunge'-bands. Betere drums, betere gitaarsolo's en een vette instrumental.

Vanaf deze plaat ging ik Rush 'ontdekken'. Wat dat betreft zit deze plaat veilig in mijn hart opgeborgen. Tekstueel vind ik Nobody's Hero best aardig. Van de rest van de teksten begreep (of begrijp) ik niets. Dan vond ik Presto meer begrijpelijke teksten hebben.

@Mssr Renard, ben dan benieuwd wat je vindt van: 2112, A Farewell to Kings, Hemispheres en Moving Pictures....

Allevier die platen vind ik niet zo best. 2112 vond ik ooit nog wel leuk, maar ik ben er enorm op uitgekeken. Alleen Passage to Bangkok vind ik nog echt gaaf aan die plaat.

Voila, ongeveer een jaar geleden aangeschaft. Ik blijf bij mijn mening. Vette plaat. 4 x alvast

Ik vind deze plaat toch ook weer niet echt goed. Belangrijkste reden: het songmateriaal spreekt niet zo erg tot de verbeelding. De hoge score hier kan ik dan ook niet onderschrijven. 2,5 ster kom ik op uit.

“Animate me!”

Counterparts is het vijftiende album van mijn favoriete groep, waarbij ik vaak heb geaarzeld (maar nu niet meer) tussen een vier en en vier komma vijf. Het is een album dat ik pas de voorbije dagen / weken weer heel veel afspeel. Mijn redenen hiervoor zijn bekend, die jaren negentig laten bij mij op muzikaal vlak geen grote indruk na, ik heb het meer voor dat decennium daarvoor en de jaren negentig waren toen voor mij een tijd waarin mijn interesse in muziek wat naar de achtergrond verdween, maar nooit voor Rush.

Ik bleef ze trouw volgen want ze waren “mijn” groep in die vriendenkring die juist meeging in heel die jaren negentig. Koppigheid is mijn kenmerk, mijn baas kan ervan meespreken maar na dertig jaren trouwe dienst is hij al het een en het ander gewoon van mij. A propos, dit is een album met opnieuw producer Peter Collins achter de talrijke knoppen. Ik herinner aan zijn andere samenwerkingen met Rush: Power Windows, Hold Your Fire en Test for Echo. Hij was ook de producer voor het eveneens sprankelende Operation: Mindcrime van Queensrÿche.

De onverslijtbare opener dan maar: Animate? Wat een geweldige albumopener is dit, wat een “djoef van de week” is dit op je bakkes, wat een adrenaline opwekkend nummer is dit, waarbij het koppeke op en neer gaat op de haast hypnotische drums en ride cimbaal van Neil Peart. Door die van energie overlopende prachtsong met een aftellende Neil Peart, een wervelende Alex Lifeson en die schreeuw op het einde van een trouwens geweldig zingende Geddy Lee is dit één van mijn favoriete Rush albumopeners, samen met Tom Sawyer, Subdivisions (!!!) en Distant Early Warning op voorgaande albums.

De toon is gezet, heel veel gitaar dus heel veel ruimte én geweldige gitaarsolo's voor Alex Lifeson, betrekkelijk weinig keyboards voor hun doen in vergelijking met – juist, ja – die jaren tachtig, een voor Rush maatstaven snoeihard album mét een goed geluid dat je omarmt en je pas helemaal op het einde weer loslaat, om je even te laten bekomen, om weer te ademen, om te beseffen dat dit een spetterend album is. Dank u, Mr. Peter Collins.

Niet alleen die opener is van een allerhoogst niveau, Stick It Out en Cut to the Chase zetten de gekozen weg verder om dan even een rustpunt in te bouwen bij het met zijn teksten bijzonder gevoelige Nobody's Hero. Dan volgt opnieuw een geweldige drive in Between Sun and Moon met geweldige tussenpartijen van Neil op de toms en afwisselend op ride en china cimbaal, het is tevens een hernieuwde tekstuele samenwerking tussen Neil Peart en Pye Dubois.

Alleen heb ik een puntje om over te “melken” / te “neuten” (West-Vlaams voor kniezen) namelijk de aanwezigheid van een aantal fade-outs die vaak de uitbundige euforie afknijpen bij nummers die, tja, best nog een flink eind hadden mogen doorgaan. Je kunt niet alles hebben, durven maken is ook durven schrappen en de luisteraar op het einde verlangend naar meer achterlaten is toch ook een kunst op zich.

Blij ben ik opnieuw met een instrumentaal nummer, Leave That Thing Alone, Rush humor verwijzende naar het instrumentale Where's My Thing? (album Roll The Bones). Double Agent is een specialleke met gesproken teksten maar met een pracht refrein. Minder opgezet ben ik met de nummers The Speed of Love en Double Angent. Cold Fire en heel zeker afsluiter Everyday Glory herstellen het goede gevoel dat ik bij Counterparts heb en blijf hebben.

Ah, de jaren negentig. Natuurlijk liet ik mijn vriendenkring in zijn waarde en knikte ik beleefd van ja telkens ze die nieuwe groep voorstelden die het ging maken. Ik glimlachte minzaam ondanks mijn bekende koppigheid en dacht bij mezelf: “Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is.” Ik deed lekker mijn ding en hield “mijn” Rush lekker dicht bij mij, ver van hoe Grunge en andere muziekstijlen de (ook Metal) muziekwereld haast op zijn kop zetten. Dit is een fel album, een fel door mij gewaardeerd album met mijn drie persoonlijke favorieten, natuurlijk Animate, maar ook Between Sun & Moon en Everyday Glory. Dit is een goeie, een hele goeie.

Fijn album wat vooral fantastisch begint. Daarna heeft het album zijn momenten. Leuk album.

Het is nu 2023, ik ben 46 jaar oud. Toen was het 1993 en was ik 16 jaar oud. Nog nooit zo een gemakkelijk rekensommetje gemaakt.

Ik denk dat dit mijn eerste Rush-plaat was, of het moet Show of Hands zijn geweest of Presto. Maar die drie ontlopen elkaar niet erg.

Rush trekt op deze plaat lekker van leer. Alex zou wel blij zijn geweest. Deze plaat barst uit zijn voegen van de stoere rock. Iets wat je niet snel met Rush associeert. Erg typisch is dat de man die verantwoordelijk is voor deze krachtige 'grungy' hardrock-sound dezelfde man is die Power Windows en Hold Your Fire overzag. Het zal wel komen omdat de mixdesk werd beroert door Kevin Shirley die wel weet hoe hardrock kan en moet klinken (Joe Bonamassa, Aerosmith, Black Crowes)

Heel veel achtergrond-informatie kan ik niet uit mijn blote mouw schudden, behalve dat deze plaat misschien wel de minste draken kent uit de Rush-geschiedenis en daarom samen met Presto de meest complete plaat die ik gewoon van begin tot eind kan afluisteren.

Rond 1993 was de technologie wel zover dat zangstemmen konden worden double- en multitracked. Dat betekent dat op studioplaten zangstemmen wat meer body gegeven kon worden, door een zanger verschillende zanglijnen te laten inzingen (de leadzanger zingt dan de 1ste stem dubbel of zingt een 2e stem, al naar gelang wat de producer voor ogen heeft.). Dit hoor je goed in Nobody's Hero. Met zijn enkele zangstem lukt het Geddy Lee nooit zoveel body aan de zang mee te geven. Daarbij doet hij ook zijn eigen backing vocals. Hij zal het er maar druk mee hebben gehad. Nadeel is dat dit live nooit geëmuleerd kan worden.

Dit is denk ik wel één van de platen die ik het meest heb ge-airdrumd. Airdrummen is natuurlijk één ding, maar het echt nadrummen kan ik niet. Daarvoor is Neil te goed. Trouwens, ik hoor hem het liefst zoals hij op deze plaat drumt, en dan vooral in Leave That Thing Alone.

Wat keyboards betreft is men terughoudend op deze plaat, maar luister eens naar dat orgel in Cut to the Chase, dat is toch wel erg gaaf.

Nu ik er op terugkijk, kwam deze gelijk uit met Saga's Security of Illusion. Saga probeerde ook een krachtige sound uit, maar had niet een producer als Peter Collins of goed songmateriaal of wat dan ook. Maar Rush overtuigt wel met deze plaat. Een knappe plaat, en misschien wel hun beste.

Ik hoorde gisterochtend op Radio 2 bij het programma Jan-Willem Start Op! de song "Nobody's Hero" tijdens mijn werk.
Ik wist niet wat ik meemaakte!
In een kleine 30 jaar nu 3x zomaar Rush gehoord op de radio, het moet ook niet gekker worden.

Heb dit album lang geleden 3,5 ster gegeven, hmmm volgens mij zou een opwaardering wel op zijn plaats zijn.
Maar eens luisteren weer, Grace under Pressurre / Power Windows en Hold Your Fire vond ik later ook veel beter als destijds.

Exact dit.

Niet èèn zwak moment op dit geweldige album.

Ik vind The Speed of Love duidelijk een minder nummer, maar verder is dit een heerlijk album.

Op de Rush in Rio DVD wordt Leave that thing alone gespeeld. MEN!!!!!! wat een uitvoering, maar ook het publiek gaat helemaal mee met dat nummer, het blijft maar juichen. Dat baswerk is krankzinnig goed en dat gitaar geluid van Alex Lifeson splijt je hart in tweeën als het ware. De volumeknop op standje burenruzie, de subwoofer helemaal open en je staat midden in het publiek. Het contrast met de studio uitvoering op dit album is wel erg groot. Op het album klinkt het wat kaal en perfectionistisch, Leave that thing alone is daarentegen wel 1 van de weinige hoogtepunten van dit redelijke album. Rush kent overigens geen slechte albums, alleen maar mindere albums. Maar nog altijd garant voor goeie muziek of het nou goeie of redelijke albums zijn. Tot op de dag van vandaag is het steeds in en in triest dat de band na het overlijden van Neal Peart niet meer bestaat. Ik mis dit powertrio uit Canada nog elke dag!!!!!

ik ook

Voor de liefhebbers, The Rushians (Nederlandse tributeband) zal op 5 juli optreden in de Boerderij in Zoetermeer, en hun set zal gebaseerd zijn op de Counterparts tour uit 1994. Dus voor wie Animate, Stick It Out of Double Agent nog eens live wil horen, ga dat zien!!