Rush - Counterparts (1993)

Mee eens!

Qua nummers zijn de albums Hemispheres en A F W t K m.i. beter ( maar dat is geen nieuws voor jullie

Met zoveel albums is de kans redelijk groot dat er altijd wel eentje beter is. Dat hoeft geen beperking te zijn om deze eens te checken. De laatste 2 lagen me wat zwaar op de maag en dezeheeft al een hele tijd geen rondje meer gespind. Tijd dus voor deze tegenhanger.

Ik kan gewoon maar met moeite luisteren naar bijvoorbeeld 2112 etc.
En dat zit 'm enerzijds in de zang (dat schelle), het niet song-gerichte materiaal, en het jam-karakter.
Vanaf Subdivisions wordt het voor mij steeds aantrekkelijker.

Deze plaat is muzikaal redelijk doorsnee, dan heb ik liever het jaren 80 materiaal. Maar qua zang vind ik deze gewoon het mooist. Zo'n nummer als Nobody's Hero is gewoonweg erg goed en mooi ingezongen.

De mannen zijn met hun (leef)tijd meegegaan. De 80's zijn voorbij en de meeste toeters bellen en keyboards ook. Dat was op het ingetogen Roll the bones al zo en op deze Counterparts wordt het nog funtioneel ingezet. Daarmee is niet de hele koers gewijzigd tov de jaren 80 albums want het album is nog erg toegankelijk. Dat heeft als voordeel dat een song als Nobodys hero prima voor de dag komt. (De tekst van couplet 1 scheen nogal controverseel te zijn, maar das een ander verhaal). Het nadeel is een song als speed of love. Hadden de heren (heel) vroeger amper de tijd om een refrein te verzinnen laat staan herhalen, hier wordt er naar een wereldrecord gestreefd. Bij dit soort songs irriteer ik me dan weer mateloos.
De 2 openers en de 3 laatste songs vind ik prima en tussendoor valt ook nog wel het een en ander te beleven. Leuk plaatje eigenlijk wel en een dikke hitalbum in de us charts.

De toetsen zijn m.i. op A F t Kings slechts de tauruspedals en is het toch de gitaar die daar een voorname rol speelt. Ach die zang ja die stoorde mij in 't geheel niet.

Dat is dan ook geen 80s album.

Nee maar Neal mag graag te pas en te onpas laten weten welke albums van Rush volgens hem het best zijn!

Gewoon weer lekker over deze 'grungey' plaat verder praten.

Wat ik me afvraag bij Leave That Thing Alone, is of het eigenlijk een song zou moeten worden met tekst, maar dat Peart er niks bij kon bedenken, en dat de song dan maar instrumentaal op de plaat is gezet.

Er zaten wel wat riffjes in de plaat die sterk naar het verleden verwijzen. For old times sake en dat leave that thing alone een YYZ light zou kunnen zijn?

Wat ik wel grappig vind is dat Michael Kamen de orkestratie voor Nobody's hero heeft verzorgd. Dat is dezelfde als die dirigent van Metallica's $&M, Queensryche's O:M en Aerosmith's dream on met orkest voor MTV. Een liefhebber dus.

Dat doet iedereen toch hiero??

Ja, is ook niet zo'n probleem Neal Peart maar je wekt de indruk dat je bedoelt: Is niet zo goed als WAFkt of TAFKAP whatever en dus 3 sterren oid. In plaats van dat je vertelt waar de pijn m dan zit om vervolgens te melden dat je AFTAK beter vindt. Ik ken alle albums van Rush, denk ik, maar draai er eentje eerst om mijn flauwekul over een album op dit forum te smijten. En dan gaan we gezellig wellus,nietus doen hahaha

Bam. Dat dus...

En weer over deze plaat: heerlijke plaat om mee te drummen.
En zoals ik al eerder zei: één van de best ingezongen platen van Rush, naar mijn mening..

Deze plaat heeft mij op de een of andere manier nooit kunnen bekoren. Ik zal hem binnenkort weer eens proberen.
Ik draai het om ha. Eerst wat flauwekul over een album zwetsen. En pas later draaien .

Dan raad ik alvast aan om nummertje 7 te skippen. Ik heb het even geteld; 23 keer herhaalt Geddy de titel van de song wat dan dus een tegengesteld effect op zowel de speed van het album als de love voor de song.

Rush skip je niet. Punt. Je hebt 't nog niet helemaal begrepen gigage...

Laatste echt goede Rush, de laatste 2 albums liggen mij ook wat te zwaar op de maag, ondanks de gunstige scores hier op mume. Dat maken ze wat mij betreft niet helemaal waar.

Inderdaad gigage daar moet ik Neal Peart eeeh Tony gelijk in geven.

Haha, tja, skippen is natuurlijk geen optie meer nu. Rephrase: mocht je behoefte krijgen aan een pauze, of een koffie refill, wacht dan tot na het eerste couplet van nummertje 7 en neem de tijd.

En dat is helemaal niet erg, want wat is me dat toch een lekker instrumentaaltje geworden zeg!

Uiteindelijk is dit nummer de reden dat het bij mij geen 5 sterren zijn geworden....

Verder vind ik dit album een referentie van Rush voor de nog niet kenners (met de bekende aanvulling dat ze verschillende perioden kennen met verschillende stijlen). Toegankelijk, catchy, stevig rockin' en virtuoos.

en....WEERGALOOS

Net zoals Signals en Grace under pressure voor mijn gevoel "bij elkaar horen", zijn Roll the bones (hetgeen ik altijd een geweldige plaat heb gevonden) en Counterparts voor mij een "stelletje", maar de laatste is nog wel een stukje beter dan de eerste. Dat ik hem niet het volle pond qua sterren geef komt doordat er tussen het fantastische openingskwartet en het idem laatste viertal toch een dip in de plaat zit: dat middentrio is niet echt slecht maar houdt gewoon mijn aandacht niet vast.
        Na dit album vond ik het toch wat minder worden: ik heb het allemaal wel meerdere malen beluisterd, maar de albums vielen me meer op door aparte hoogtepunten dan doordat ze me de hele speelduur lang bleven boeien.
        Fraaie live-versie van Cold fire met bijzonder hilarisch intro: Cold fire (7 mei 1994, Counterparts tour) .

Hoe raar kunnen dingen lopen?

Dit was mijn eerste plaat van Rush, al snel gevolgd door Presto en Show of Hands. Ik was toen (omgerekend) een jaar of 16. Niemand die ik kende vond dit hip. Tegenwoordig is het gelukkig niet raar om naar Rush te luisteren.

Ik vond het wel vet en had totaal geen problemen met de stem van Geddy. Ik denk dat de reden is, dat ik 80's en begin 90's Rush leuker vind dan de 70's Rush, komt omdat ik in deze volgorde ben gaan ontdekken.
70's Rush probeerde ik echt leuk te vinden. Ik begon met Exit Stage Left en daarna 2112, maar ik kon maar niet aan die stem wennen.

Ik ben dan toch altijd maar een 80's Rush gebleven. Alles vanaf Signals tot en met deze Counterparts is precies in mijn straatje; progressieve pop/rock met ruimte voor synths, herkenbare zangmelodiën, lichte hardrock, veel interessante drumpartijen en mooie, heldere producties.

Nu is deze Counterparts wel gelijk de hardste van latere Rush platen. Ik noemde het altijd een beetje de grunge-plaat van Rush. Maar eigenlijk is het gewoon standaard rock, met licht progressieve elementen. Niet eens zoveel verschillend van waar Saga en Magnum rond deze tijd mee bezig waren.

Zeer herkenbaar voor mij, dat je hart toch vaak blijft liggen bij de periode van het album waarmee je een band hebt ontdekt. In mijn geval geldt dat voor Hemispheres, maar daarbij geldt dan weer dat ik die plaat niet opgepikt heb in 1978 (toen ik veel meer bezig was met Lou Reed, de Doors en de Amerikaanse new-wave) maar pas een jaar of vijftien geleden, gewoon omdat ik toen iemand leerde kennen die hem (en All the world's a stage) in de kast had staan. Bij het "met terugwerkende kracht ontdekken" van het oeuvre van Rush bleek voor mij alles vanaf het begin tot en met Grace under pressure van belang, de albums daarna nog maar incidenteel (zoals deze dus). Moeilijk om aan te geven waarom – misschien zou ik die hele periode eens een tweede kans moeten geven. (Al met al denk ik dat ik dus momenteel voor 75% een 70's-Rusher ben.)

Beste Ozric RUSH moet je niet vergelijkn met Magnum, want die vergelijking gaat mank.
Dit album is best aardig - zeker in vergelijking met Roll the Bones en Presto ( twee zwakke albums van de heren) - ook Test for Echo is aardig, maar Snakes & Arrows kon bij mij geen gewillig oor vinden. Het Moving Pictures niveau hebben ze niet meer gehaald ( dat laat ik expres AFTK en Hemisphesres buiten beschouwing

Dit gaat me toch een iets te zweverige kant op voor Rush. Zo was je ze niet gewend. Is dit dan "Prog"?
Het lijkt wel wiskundige muziek. Er mist een rock'n roll heart beat, had je wel op eerdere albums.
Een schamele 3 sterren.

buizen; dit is toch gewoon standaard hardrock?

Neil Peart; ik vergelijk wat ik wil. Ik vind Rush anno 1993 met dezelfde soort muziek bezig als Saga en Magnum. Of jij kent Magnum niet goed, of je hoort het anders dan ik. Maar dat ik die vergelijking maak, is gewoon mijn goed recht.

BoyOnHeavenHill; je hebt gewoon hetzelfde als ik. Muziek is persoonlijk. Er kan niet echt een kaartje hangen aan een 'beste plaat' of 'slechtste plaat' van een band. Het is puur je eigen beleving. Het heeft ook altijd iets nostalgisch. Ik begon ook net met drummen, en Counterparts was een grote inspiratie.

In mijn oren klinkt het ook niet als ingewikkelde of wiskundige muziek, meer als degelijke rechtoe rechtaan hardrock, maar dan op de Rush manier. Ik vind dit een geweldig album in hun discografie, en geniet van deze net zo veel als hun jaren 70 en begin 80 werk.