menu

Rush - Counterparts (1993)

mijn stem
3,89 (178)
178 stemmen

Canada
Rock
Label: Atlantic

  1. Animate (6:05)
  2. Stick It Out (4:30)
  3. Cut to the Chase (4:49)
  4. Nobody's Hero (4:54)
  5. Between Sun & Moon (4:37)
  6. Alien Shore (5:45)
  7. The Speed of Love (5:03)
  8. Double Agent (4:51)
  9. Leave That Thing Alone (4:06)
  10. Cold Fire (4:27)
  11. Everyday Glory (5:10)
totale tijdsduur: 54:17
zoeken in:
avatar van sander.h
4,5
vielip schreef:
(quote)


Dat vind ik eerlijk gezegd ook ja. Niks mis mee...


Het zal wel een smaakkwestie zijn, maar ik vind met name de zang van Steve Perry af en toe gewoon niet goed klinken. Alsof alle body eruit is gehaald, of via een cassettebandje wordt afgespeeld, tegen het oversturen af en toe (One More). Niet overal natuurlijk, maar genoeg om me te storen. De pianosound vind ik ook niet zo mooi, maar verder klinkt het instrumentaal zeker okee. Maar Arrival klinkt als geheel dan een stuk beter, vind ik.

Maar goed, het is inderdaad zo dat de heren van Rush erg te spreken waren over de inbreng van Kevin Shirley.

avatar van B.Robertson
3,0
Vond het destijds een grote verrassing; die synths naar de achtergrond of helemaal weg en de gitaar op de voorgrond met een zeer solide bas- en drumgeluid. De songs zijn ook goed met het machtige Animate als uitschieter.

Mind Ruler
Momenteel mijn favoriete Rush album, was dan ook (samen met 2112) mijn eerste echte kennismaking met de band dus ergens heb ik hier wel een speciale band mee.
Animate is de gedroomde opener, Stick It Out heeft een heerlijke bridge waar Cut To The Chase meer rechtoe rechtaan is. Nobody's Hero bezorgt me telkens weer kippevel.
Het minste nummer vond ik destijds The Speed Of Love maar deze song past perfect tussen Alien Shore en het magistrale Double Agent. Hoogtepunten van het album vinden we in de staart met Cold Fire en Everyday Glory.

4,5
sander.h schreef:
(quote)


Het zal wel een smaakkwestie zijn, maar ik vind met name de zang van Steve Perry af en toe gewoon niet goed klinken. Alsof alle body eruit is gehaald, of via een cassettebandje wordt afgespeeld, tegen het oversturen af en toe (One More). Niet overal natuurlijk, maar genoeg om me te storen. De pianosound vind ik ook niet zo mooi, maar verder klinkt het instrumentaal zeker okee. Maar Arrival klinkt als geheel dan een stuk beter, vind ik.

Maar goed, het is inderdaad zo dat de heren van Rush erg te spreken waren over de inbreng van Kevin Shirley.


Daarom werken ze nog zo vaak met de man;-)!

avatar van ChiefRocka
5,0
Opnieuw weer een plaat waarmee Rush mij bijzonder positief verrast. Ik maakte kennis met Rush doormiddel van de oudere albums ( 2112 en Caress of Steel). Wat ook nog steeds de meest gewaardeerde albums blijven. Dat maakt het wel weer bijzonder dat dit album, met een tenslotte toch hele andere sound, bijna gelijkwaardig gewaardeerd word. Eigenlijk heeft het album in mijn ogen nummers die echt 'minder' zijn. Het niveau is erg constant. Al begint het album met 'Animate' wel gelijk heel erg sterk. 'Nobody's Hero' is een nummer dat in mijn ogen nog maar is bewijst hoe sterk Neil Peart niet alleen als drummer, maar ook als songwriter wel niet is. Ook 'The Speed Of Love' en 'Cold Fire' scoren bij mij erg hoog op dat gebied. Waar sommige van de nieuwere albums bij mij iets lager scoren dan de oudere, krijgt Rush met dit album het toch weer voor elkaar bij mij. Kippenvel en puur genieten, vanaf het begin tot eind. En kan dan ook niks anders dan hier de volle mep voor geven.

Mind Ruler
Ik kan je geen ongelijk geven, Chief.
Voor mij de beste post-Moving Pictures plaat van Rush.
Heb de nieuwe nog niet beluisterd, hoop 'm zaterdag in huis te hebben.

Steven Mo
Duidelijk de comeback-plaat van Rush. Een stuk beter dan het voorgaande.

avatar van vigil
3,0
Twee keer zo goed, zo te zien...

avatar van stoepkrijt
3,5
Animate: Wat een opener! Dit nummer combineert het beste van Queensrÿche, Placebo en Simple Minds in één nummer. (sorry, maar ik kan het nu eenmaal niet laten om vergelijkingen te maken.)

Van Rush ken ik pas twee albums (Permanent Waves en Moving Pictures) en dit is wel even andere koek. Waar die andere twee albums behoorlijk oubollig en gedateerd klinken (niet als kritiek bedoeld overigens!) klinkt dit 12 jaar nieuwere album een heel stuk frisser, stoerder en tijdlozer. De meeste progressieve randjes lijken hier vanaf geslepen en de Rush die ik hier hoor zou ik eerder als hardrockband of alternatieve rockband omschrijven dan als progband. De vergelijkingen met Queensrÿche en met name Placebo komen dan ook niet uit de lucht vallen. Dat zijn twee bands die ik allebei hoog heb zitten, dus zie het als een compliment.

Misschien moet ik deze mening later nog wat nuanceren, want het zijn slechts mijn eerste indrukken na een eerste luisterbeurt. Dat dit album me bevalt kan ik al wel met zekerheid zeggen.

avatar van ricardo
4,0
Hmm ik vind de vergelijking met Queensryche niet eens zo gek, had vandaag Operation Mindcrime en daarna Empire er nog ff opstaan, maar moest ook constant denken aan Rush. De vergelijking met Queensryche vind ik vooral bij dit album, maar ook bij Snakes & Arrows, maar ook vooral de periode van À Farewell To Kings en Hemisheres en ook Moving Pictures niet zo raar.

Ozric Spacefolk
Placebo ken ik niet. Ik ken de band wel, maar de muziek niet zo goed.
Vond er niet zo veel, van wat ik weet.

Rush/Queensrÿche vind ik persoonlijk te ver gezocht.

avatar van stoepkrijt
3,5
Na nog een paar luisterbeurten kan ik trouwens wel concluderen dat de vergelijking met Queensrÿche de minst sterke van de twee is. De sound vind ik wel vergelijkbaar, maar de zang is compleet anders. Bovendien zijn de meeste nummers van dit album een stuk vlotter dan wat ik van Queensrÿche ken. Die maken over het algemeen toch wat tragere nummers.

De vergelijking met Placebo blijft wel fier overeind. Het zijn vooral de toegankelijkheid van de overwegend toch harde nummers en het harde gitaargeluid die me erg aan Placebo doen denken (ten tijde van hun eerste en laatste album). Bovendien lijkt het stemgeluid van beide zangers ook wel wat op elkaar. Een beetje schel, waar je van moet houden.

Ozric Spacefolk
Misschien komt het omdat je Placebo al van voren naar achteren kent.

Het klopt wel dat Rush iedere keer zichzelf een moderner geluid aan meet. Ze gaan met elke plaat een beetje mee met hun tijd.
Zo is deze plaat inderdaad erg gericht op de grunge-sound (alternatieve rock) ipv de pompeuze poprock van de 80's of de progressieve rock van de 70's of zelfs de Led Zeppelin-rock van de allereerste platen.

Als je net als de andere oude rockers Rush al zo lang kent, zal je het niet zo snel vergelijken met een modern bandje. Eerder andersom.

Maar het is je goed recht. En als je vindt dat Placebo en Rush overeenkomsten hebben, misschien moet ik Placebo eens een kans geven (ik vind overigens Radiohead en Muse etc. verwerpelijk)...

avatar van stoepkrijt
3,5
Ozric Spacefolk schreef:
Als je net als de andere oude rockers Rush al zo lang kent, zal je het niet zo snel vergelijken met een modern bandje. Eerder andersom.
Even voor de duidelijkheid: Het is niet dat ik Rush op Placebo vind lijken of juist andersom. Ik zeg alleen dat ik overeenkomsten hoor. Een tijdje geleden ben ik met zo'n soort vergelijking ook in een zinloze discussie geëindigd en dat is niet weer mijn bedoeling

Ik vind het overigens wel mooi als een band met zijn tijd meegaat en niet geforceerd aan hun oude geluid blijft vasthouden. Zeker in dit geval, want ten opzichte van begin jaren '80 vind ik Counterparts een aardige verbetering.

Mocht je je eens aan Placebo willen wagen, dan zou ik je hun selftitled debuut aanraden. Daar haal ik de vergelijking tussen Rush en Placebo vooral vandaan.

Ozric Spacefolk
Ik vind dat iedereen in zijn recht staat om vergelijkingen te treffen.
Als het onderbouwd wordt is het nog wel eens interessant ook.
Ik houd er van als mensen verder denken, dan de verplichte kaders.
Maar ja, ik ben dan ook docent.

Dus vergelijk er maar op los. Het is toch een persoonlijke beleving.
Als mensen onzin verkondigen, dan merken we het dan wel weer.

avatar van stoepkrijt
3,5
Dat vind ik ook. Maar soms voel ik me wel een beetje schuldig als ik een band met heel veel aanzien vergelijk met een of ander klein, onbeduidend bandje dat ik toevallig wél ken. Maar Queensrÿche en Placebo zijn geen vergelijkingen waar een band als Rush zich echt voor hoeft te schamen dunkt me. Vandaar dat ik mijn toetsenbord ook heb laten spreken.

avatar van stoepkrijt
3,5
Een analyse van Counterparts van Rush in drie zinnen: Er staat een aantal sterke nummers op dit album waar ik echt van kan genieten. Er staan ook wat aardige nummers op die me wel bevallen, maar die vrij snel aan de andere kant van mijn hoofd mijn oor weer uitvliegen. En er staan ook nog wat zwakke nummers op die dit album onnodig lang maken en de boel flink ophouden.

Om maar meteen positief te beginnen: Dit album opent met een aantal ijzersterke nummers. Animate, Stick It Out en Cut to the Chase vormen een fantastische albumopening. Drie stevige nummers die makkelijk blijven hangen en die je dan ook al snel kunt meezingen of -neuriën. Animate wist me vanaf de eerste paar seconden al te pakken en is mijn onbetwiste favoriet van Counterparts. Die andere twee nummers volgen op gepaste afstand, omdat Animate nu eenmaal tot de buitencategorie behoort. Dit trio is het hoogtepunt van dit album en daarmee piekt Rush te vroeg.

De zwakste nummers van dit album kom ik ongeveer halverwege Counterparts tegen. Het refrein van Between Sun & Moon klinkt wel lekker, maar verder stelt het nummer maar weinig voor en zit ik er eigenlijk niet op te wachten. Dan is vierenhalve minuut toch best lang. Datzelfde geldt ook voor Alien Shore en The Speed of Love. Double Agent bevat een aantal heerlijke riffs, maar verder vind ik het ook niet al te inspirerend. Vanaf de instrumental Leave That Thing Alone (die is wél erg goed!) gaat het niveau gelukkig weer omhoog.

Cold Fire en Everyday Glory vormen samen met Nobody's Hero de tweede groep nummers: De aardige nummers die me redelijk goed bevallen, maar me desondanks niet al te veel doen. Misschien komt het doordat ik op wat meer pit had gehoopt na het sterke openingstrio. Misschien komt het doordat mijn aandacht na 45 minuten en een aantal tegenvallende nummers behoorlijk afgezwakt is. Hoe dan ook: Aan de teksten ligt het in ieder geval niet. Die zijn eigenlijk nog beter dan die van Animate of Stick It Out. Deze nummers verdienen meer waardering dan dat ik ze als onderdeel van Counterparts kan geven. Zonde. Het enige wat ik kan doen als goedmakertje is deze nummers geregeld los van het album te luisteren. Want dan komen ze wél tot bloei.

Mijn kennismaking met de Rush uit de jaren '90 is me ondanks alles goed bevallen. In vergelijking met hun oudere werk hoor ik zeker een aantal positieve verbeteringen. Het gedateerde geluid is vervangen door een meer tijdloze sound en de zang is ook een stuk toegankelijker geworden. Niet dat ik heel veel problemen had met de klagerige, schelle stem van Geddy Lee, maar een verbetering vind ik het wel.

Al met al luistert het merendeel van de nummers op Counterparts erg makkelijk weg, makkelijker dan de nummers op bijvoorbeeld Permanent Waves of Moving Pictures, maar het samenkomen van al deze nummers op één album is helaas iets teveel van het goede. Niet alle nummers halen hetzelfde niveau en de totale lengte van 54 minuten houdt me tegen als ik dit album overweeg op te zetten. Rush had het wat beter moeten doseren: Óf wat kortere nummers, óf een paar nummers minder. Dat hebben ze niet gedaan en dus zal ik zelf moeten doseren. Als ik dit album niet te vaak draai en zo af en toe eens een paar losse nummers luister kan ik hier zeker van genieten. En dat ga ik dan ook zeker doen.

avatar van Dream Theater
4,5
Het eerste werkstuk van Rush die ik kocht op cd na een tijdje afgehaakt was vanwege de periode waarin de band mijns inziens wat mindere albums uitgebracht had (lees teveel toetsen gericht ).
Met deze cd is de band weer helemaal terug op hun topniveau! Animate is een heerlijke opener,lekker stuwend baswerk van Geddy Lee maakt dit tot een vlotte opener. Stick It Out is een van mijn favorieten, een vrij heftig nummer waar de band weer eens lekker rockt. Cut to the Chase houdt het tempo er goed in, wat een fraai begin van deze cd. Nobody`s Hero is een schitterende rock ballad en een van mijn favoriete nummers op deze cd. Between Sun and Moon is weer een lekkere maar voor Rush betrekkelijk simpele rocker. Alien Shore is weer wat complexer maar ijzersterk nummer. The Speed of Love blijft het hoge niveau van deze cd handhaven waarna het machtige Double Agent alle registers open trekt, wat een geweldig nummer,veel afwisseling in tempo en dynamiek! Leave That Thing Alone is instrumentaal en ja wat moet je daar nou van zeggen,gewoon magistraal! Cold Fire opent met een krachtige gitaarriff van Alex Lifeson waarna we weer een prima rocknummer te horen krijgen die zo lekker in je hoofd blijft zitten. Everday Glory sluit deze geweldige cd prima af. Voor mij de comeback cd van Rush!

Ozric Spacefolk
Ik moet bekennen dat ik na Alien Shore altijd 2 nummers skip.

The Speed of Love lijkt wel een soort kruising tussen U2 en Simple Minds (mijn mening).

Double Agent klinkt teveel als een collage. Zeer knap gedrumd door Neil Peart en ook lekkere baspartijen maar het hak-op-de-tak gewissel tussen thema's maakt me erg onrustig.
Dan liever de instrumentaal Leave That Thing Alone, want dat loopt als een geoliede machine.

avatar van AstroRocker
4,0
Stevige plaat van Rush. Alle nummers zijn weer van een hoog niveau met als positieve uitschieters Animate,Cut to the Chase, Alien shore, The Speed of Love en het fraaie instrumentaaltje Leave that thing alone.....
Dit album vind ik weer iets beter als Presto en Roll the Bones. Ik geef 4 sterren.

avatar van Lonesome Crow
3,5
Ik vind het verschil in nivo van de songs juist groot.
"Stick it Out" kent een drammerige zeurderige gitaarrif, en ondanks het veelbelovende intro weet "Alien Shore" totaal niet te boeien.
Ja, ik hoor Jim Kerr al "The Speed of Love" zingen in een Simple Minds arrangement maar Rush kan hier helemaal niets mee.
Ook het intro van "Everday Glory" belooft wat maar deze CD had beter verdient als deze slappe afsluiter.

Voor de rest trouwens niets anders als lof, 7 verschikkelijk goede no-nonsense gitaarrocksongs die ik achter elkaar op een CD ga branden (kom je totaal qua speelduur even lang uit als "Permanent Waves").

Ik raad alle Rush fans Placebo aan, ik volg ze al vanaf het debuut en ze hebben nog geen zwak album afgeleverd.
Hoge iele zang ook in felle snel to the point komende rocksongs, ik vind het te gek !

avatar van stoepkrijt
3,5
Lonesome Crow schreef:
Ja, ik hoor Jim Kerr al "The Speed of Love" zingen in een Simple Minds arrangement maar Rush kan hier helemaal niets mee.
Dat ben ik helemaal met je eens. Nu ken ik Rush niet zo goed als de meeste mensen hier, maar ook ik vind het op de een of andere manier helemaal niet bij ze passen. Dan past het inderdaad stukken beter bij Simple Minds.

avatar van JelmerHolwerda
4,0
Vind het eigenlijk een bijzonder goede plaat. Heb nooit veel gehad met het synth-gebeuren. Zeker, het bleef prima muziek maar ik kon er gewoon echt niets mee. Dit album vind ik echter heel sterk. Goede opening en het gehele album gewoon lekkere nummers.

avatar van Leptop
4,5
De OOR schreef destijds bij de release: een modern meesterwerk. Ik kende Rush toen pas enkele jaren (was een verstokt Marillion fan in die tijd - nog steeds overigens, maar wel minder dan toen, maar dat terzijde), en kocht deze CD dus blind. We leven nu anno 2013, 20 jaar verder en eigenlijk vind ik dit album nog steeds een modern meesterwerk!

Ik geef 4,5* en dat vanwege Speed of Love dat ik een minder nummer vind (had ik liever op Test for Echo gezien, want dan hadden we hier een volle 5* gezien bij Leptop). Dit album geeft mij altijd een enorme adrenalineboost. Het is enorm catchy, ronkend, melodieus, groovy, grunchy, heavy en de teksten zijn tijdloos en behoren tot de beste van Peart. Drumwerk lijkt ingetogen, maar jonge, jonge; weergaloos knap in elkaar gestoken - je haakt per direct af tijdens het luchtdrummen (kan ook aan mijn kwaliteiten liggen trouwens), subtiel basswerk en de zang van Lee is zo ongelooflijk passend bij de teksten; zeer overtuigend. Lifeson hervindt de lol met zijn gitaarspel, een echte liefhebber zo bleek uit een interview, met meen ik dezelfde OOR, waarin hij aangaf op aanraden van Collins weer zijn oude Les Pauls uit de kast te hebben gehaald en al spelend tot een zeer passend geluid te komen. Het album is echt een gitaarplaat geworden!

Voor mij een zekere top 10 notering waard...

avatar van Simon-Hans
4,0
De volgorde waarin ik Rush albums leer kennen is niet echt chronologisch....
Gevolg is dat ik ieder album op een bepaalde manier in zijn tijd plaats (Signals in de tijd van Simple Minds, etc... ) is verder ook niet zo belangrijk. Maar wel is het mooi te ontdekken dat een Rush album in de tijd tijd past, en daarover verhaalt, en daardoor tegelijk iets tijdloos krijgt. 1993: hadden we de absolute synthesizwer sound alweer achter ons. Deze is erg fijn, erg Rush, zeer melodisch, en heel gitaristisch.....Love it.

avatar van Tony
4,5
Alleen Between Sun and Moon vind ik wat tegenvallen, de rest vind ik powerrock van het bovenste plankje. En Geddy is heel goed bij stem, hij lijkt wel wat lager te zingen dan normaal, alsof 'ie alsnog de baard in zijn keel heeft gekregen. Past in ieder geval prima bij de hardere nummers, die je speakers met volle kracht uitknallen. Halfje erbij voor mij.

avatar van TEQUILA SUNRISE
3,5
Nooit de moeite genomen om dit album aan te schaffen.
Ik zag de plaat afgelopen weekend samen met Test For Echo ( 1996 ) liggen bij de spullenhulp voor in totaal 2 euro!!
Daar kon ik me natuurlijk geen buil aan vallen!
Ik kende het album wel en na 1 luisterbeurt springt opener Animate , het instrumentale Leave That Thing Alone & afsluiter Everyday Glory er bovenuit.
Voor weinig geld de Rush collectie uitgebreid, heb ik schik van

buizen
TEQUILA SUNRISE schreef:

Ik zag de plaat afgelopen weekend samen met Test For Echo ( 1996 ) liggen bij de spullenhulp voor in totaal 2 euro!!
Daar kon ik me natuurlijk geen buil aan vallen!


Aan een album van Rush kun je je amper een buil vallen idd. Maar een goed vinylexemplaar is ook wel meer waard dan 2 euro. Anyway veel luisterplezier.

avatar van TEQUILA SUNRISE
3,5
Prima plaat van Rush met het reeds eerder gememoreerde drietal als hoogtepunt, jammer dat nummers als Alien Shore , Double agent & Cold Fire me niet echt weten te overtuigen.
Stick It Out, Nobody"s Hero & The Speed Of Love vind ik daarentegen weer erg sterk.
Toch wel weer een ommezwaai van de band, de synthersizers zijn bijna de deur uit gewerkt en de gitaren zijn weer prominent aanwezig.

Ozric Spacefolk
Voor mij toch wel een beetje de plaat waarop ik Geddy het prettigst vind zingen.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:55 uur

geplaatst: vandaag om 15:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.