Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)

Ik zal er maar eens eerlijk voor uit komen. Ondanks dat ik Piper een unieke plaat vind, heb ik na 50+ jaar nog steeds problemen met het geluid.

Joe Boyd regelde en produceerde de opnames van Arnold Layne / Candy And A Currant Bun die opgenomen werden in de Sound Techniques Studio en ging daarmee gewapend op zoek naar een platencontract. Tegelijkertijd vond hij dat ze "echte" managers nodig hadden en bracht hij de band onder bij Peter Jenner. Boyd had een, voor de band, gunstig contract losgepeuterd bij Polydor UK maar Jenner stak hem de inhoud van een kompleet messenblok tussen de schouderbladen en liet de band bij EMI tekenen, waar de voorwaarden ( volgens Joe Boyd ) gunstiger waren voor het mangement dan voor de artiesten.

Het direkte resultaat was dat Boyd gelijk buitenspel stond en dat Sound Techniques niet meer gebruikt kon worden omdat er verplicht in EMI studios opgenomen moest worden, met een EMI producer.

Voor See Emily Play deed EMI een oogje dicht en werd er nog één keer Sound Techniques aangedaan, wat de follow-up moest toch een beetje in dezelfde geluidshoek zitten, maar daarna was het schluß. De geweldige drive die zo kenmerkend was voor de eerste 3 plaatkantjes ging daarmee zonder pardon overboord. Alle sophiticated apparatuur van Abbey Road ten spijt kwamen ze nooit meer in de buurt.

Toen ik Piper voor de eerste keer hoorde was ik dan ook behoorlijk teleurgesteld en het duurde echt een paar maanden voordat ik de sjarmes van de plaat in ging zien.

Maar het had allemaal zoveel akuter en meer in your face kunnen klinken. Het had een absoluut meesterwerk kunnen zijn in plaats van een plaat waarbij ik, zelfs met de laatste remaster op vinyl, af en toe de neiging krijg om de opnametechneut en de producer eens een enorme trap onder de kont te geven omdat het geluid toch echt te dun wordt. Pink Floyd had een bazengeluid en wordt hier regelmatig weergegeven als een stelletje schuchtere tovenaarsleerlingen.

Zo, dat is er ook weer uit. Laat me maar even weten wanneer ik voor het vuurpeloton moet verschijnen ...........

Nee geen vuurpeleton van mijn kant, ik denk je eerder de kop van de spijker geslagen hebt

Ik leerde dit zeker 35 jaar geleden kennen, ná The dark side of the moon, Meddle en Wish you were here (in die volgorde), maar twee dingen had ik al meteen door: dat ik dit absoluut niet kon en mocht vergelijken met die latere Pink Floyd, èn dat ik dit minstens nèt zo leuk vond. Sixties-psychedelica met een randje dat het ook nu nog actueel doet klinken, teksten die afwisselend handelen over zomerse middagen, sterrenconstellaties, kabouters, cyclische filosofieën en buitenbeentjes die weigeren om zichzelf als "losers" te zien, een stem die je op afstand omarmt, en voldoende muzikale kleur om zowel de spacy als de poppy nummers constant interessant te houden. Alle aspecten van deze plaat zijn me dierbaar, met uitzondering van de flauwe instrumental Pow r. toc h. (waarbij ik te duidelijk hoor dat de muzikanten met hun stemmetjes percussieinstrumenten proberen na te bootsen) en Roger Waters' enige solobijdrage Take up thy stethoscope and walk dat zichzelf constant voorbijloopt zonder ergens heen te gaan. Verder kan ik dit betoverende en nog altijd enigszins ondoorgrondelijke album bijna onbeperkt draaien, hetgeen een voorzichtige manier is om te zeggen dat ik deze speelse Pink Floyd eigenlijk liever hoor dan de grimmige mannen die vanaf Dark side de lol en het levensgenot wel een beetje uit hun muziek leken te verbannen. En hoewel dit album voor een groot deel het geesteskind van Syd Barrett is vond ik zijn twee soloplaten niet om door te komen – zijn focus op dit album is meer dan welkom.

Goed stuk en ik herken ook wel wat BoyOnHeavenHill treffend aangeeft; "De speelse Pink Floyd hier en de grimmige mannen die vanaf Dark Side Of The Moon de lol en het levensgenot wel een beetje uit muziek leken te verbannen."
Roger Waters nam langzaam maar zeker de Syd Barret rol over, met die verstane dat hij een zwartkijker pur sang is. Barret was meer een beschouwer van dagelijkse dingetjes en trok zaken in het absurde - ongetwijfeld ook door invloed van psychedelische drugs en het tijdsbeeld.
Maar frivoler en spontaner klinkt het in ieder geval zeker op dit debuut.
Feitelijk werd Floyd een serieuze rockband met perfectie in een hoog vaandel.
Een misschien ook wel logische ontwikkeling.
Maar na het korte verblijf van Barret in de band, werd het al vlot een stuk grimmiger. Wel nog psychedelisch, maar dat zwaar op de hand zijnde kreeg de overhand.

voor mij toch wel een schitterend debuut. Hier nog duidelijk Barret aanwezig. Een absolute must voor elke Pink Floyd liefhebber.
Ik ben nochtans vroeger gestart met de latere PF periode ( The Wall, Dark side of the moon, wish you where here ), maar op de één of andere manier kan deze psychedelische plaat me wel bekoren .
Mmm , toch ook eens op zoek gaan naar solo werk van Barret

Ooit heb ik hier 3,5* voor weggegeven. Op mijn reis langs het lijstje van 1967, meer specifiek de 100 Greatest Albums van dat jaar kom ik dit album tegen op een 12e positie. Ook staat het op 8 in de 1967 chart van Best Ever Albums.
Hoogste tijd om het album weer eens te beluisteren. Dat moet op spotify. Mijn eerste Pink Floyd album was Relics, de vroege verzamelaar en dat heb ik aardig grijs gedraaid,. Dit album heb ik nooit in bezit gehad, maar een vriendin had deze wel. Daar had ik een cassette van opgenomen. Tja zo ging dat toen.
Mooiste nummer is de bonustrack Arnold Layne, gevolgd door Astronomy Domine en Interstellar Overdrive. Het album verder ontleden heeft geen zin. Dat is allemaal al gedaan in de 755 berichten hierboven. En ik moet dit toch wat vaker weer gaan draaien.
De luisterbeurt heeft wel een halfje verhoging naar 4* tot gevolg.

Pink Floyd. eind van mijn tienerjaren was dat toch wel het summum van wat er te beleven viel aan muziek. Jammer genoeg had ik niet het geld om de platen aan te schaffen, maar zo nu en dan via via wat op cassettes gezet. De eerste plaat die ik kocht was Relics en dat was toch wel anders dan de platen zoals Meddle. Ik moest daar flink aan wennen.
Toen de cd uitkwam heb ik in op een of andere rommelmarkt in een keer heel wat Pink Floyd vinyl aan kunnen schaffen voor een spotprijsje. Deze plaat zat er echter niet tussen. Eigenlijk heb ik deze pas veel later aangeschaft , een speciale Cd box
Een mooie box met het album in mono versie en in stereo en ook nog een derde cd met extra nummers die ook hier op Music Meter staan als bonustracks.
Een ieder die Pink Floyd enkel kent van de Top 2000 zal van dit album aardig schrikken. Maar het is wel mooi om te horen van welk beginpunt men is gekomen en vooral ook de invloed van Syd Barrett die duidelijk hoorbaar is. De gekte, het zeer psychedelische karakter van de plaat, meer jaren 60 zul je het niet gauw vinden. De kwaliteit van de opnames is maar zo zo, soms bijna lo fi. Zeker als je het vergelijkt met de latere platen van Pink Floyd.
Het boxje is trouwens verder prachtig uitgewerkt met de teksten, veel fotomateriaal en nog een extra boekje.
Eigenlijk wel gek, dat ik het liefste de mono versie op zet. Slaat nergens op, maar de mono versie past helemaal bij deze tijd en deze muziek.
Ik vind het erg lastig dit goed te beoordelen, maar als ik dan weer 'Interstellar Overdrive' hoor, die ook op Relics stond is het toch wel weer uniek. En dat ik dat toch wel als 14/15 jarige kon pruimen, sta ik nog van te kijken. Enkel daarvoor toch maar 4 sterren.

Hier hoor je hoe het klinkt nadat het geluid is opgepoetst. Helder als kristal.
Pink Floyd - The Gnome (Official Audio) - YouTube

De dubbele CD versie van dit album uit 2007, een remaster, bevat een mono en een stereo versie van het album. Ik draai de stereoversie het meest en het geluid is echt geweldig, dus ik snap de commentaren over het slechte geluid niet helemaal. Tja, dit blijft natuurlijk een geweldig debuutalbum, hoewel ik snap dat luisteraars die niet van het eerste uur zijn afhaken bij deze jaren 60 psychedelica. Ik ben zelf Floyd fan sinds Meddle en heb met de oudere albums een inhaalslag gemaakt.

Top 5:

1. Meddle
2. Atom Heart Mother
3. Piper At The Gates Of Dawn
4. Animals
5. Wish You Were Here

Vaak genoeg geprobeerd inmiddels. Vervelende mix van onaffe ideeën en melige kinderliedjes.

Het begint nog best oké met Astronomy Domine en Lucifer Sam. Twee nummers die daadwerkelijk op afgeronde tracks lijken. Maar daarna begint het gepiel. Daar doorheen zijn de goede ideeën met wat inspanning wel te destilleren, maar het eindresultaat klinkt mij behoorlijk crappy in de oren. Flaming en vooral Power R Toc H zitten diep in de irritatiezone.

De grootste beproeving is wellicht Interstellar Overdrive. Kan me nog voorstellen dat sommigen dit mooi van lelijkheid vinden maar voor mij geldt dat helaas niet. In de laatste paar minuten zitten enkele nog aan te horen stukjes met wat sfeervol orgelspel, de rest doet pijn aan de oren.

The Gnome en Bike zijn dan weer vreselijk irritante peuterliedjes. Verder zijn er heel af en toe nog wel aardige instrumentale fragmentjes te ontdekken in bijvoorbeeld Chapter 24 en Scarecrow, maar zodra Syd Barrett z'n mond open trekt blijft daar ook weinig van over.

Moet 'm snel weer eens draaien; heerlijke mix van onaffe ideeën en melige kinderliedjes.

Misschien wel met heel vernieuwend en met verfrissend ideen. Maar muzikaal gezien kunnen mij maar een paar nummers boeien.

Net de van de originele analoge tapes geremasterde mono persing op vinyl opgepikt en die klinkt werkelijk verbluffend. Half sterretje d'r bij.

Eind 1999 publiceerde de Vlaamse (al verkiezen ze zelf ‘Belgische’) krant De Morgen een lijst met de 50 beste albums van de voorbije eeuw. Opvallend: ze kwamen stuk voor stuk uit de tweede helft van die eeuw. Maar goed, dat zie je ook bij lijstjes van de beste voetballers: daar kom je geen rechtsbuiten uit 1923 tegen.

Dat van elke artiest of band maar één album mocht worden opgenomen, vind ik een verdedigbare regel. Al betekent het tegelijk dat je niet noodzakelijk het allerbeste werk selecteert. Maar als je dan slechts één album van Waters & Co mag noemen, waarom dan in vredesnaam De Blazer aan de Poorten van de Zonsopgang? Mijn vermoeden: enige afkeer van de links-progressieve journalist jegens commercieel super-succesvolle albums. Of een manifestatie van het ik-zie-het-anders-dan-de-mainstream-dus-ik-zie-het-beter-syndroom.

Ik heb de plaat zopas opnieuw beluisterd. Geheel onbevangen lukte me niet omdat de fantastische melodieën, symfonieën en poëziën van Dark Side, Wish You Were Here, Animals, The Wall, en zelfs The Final Cut en The Division Bell in mijn schedel gebeiteld zitten. Dit mentale verschijnsel is ook gekend als het "There's someone in my head but it's not me"-syndroom.

Tijd voor mijn oordeel, waar bijna zestig (!) jaar na de verschijningsdatum wellicht niemand op zit te wachten. Wat een rommelige verzameling probeersels is Piper toch. Moedig van de band - en nog meer van de platenmaatschappij - om dit stel niet voor single-verkoop of radio-airplay geschikte nummers op te nemen en gebundeld uit te brengen. Enkele gitaar-riffs zijn best te pruimen, maar mijn vat met complimenten is daarna wel leeg. Ganzengekwaak als vulling om de songs wat langer te rekken: het irriteert me gewoon.

En nee, ik ben niet allergisch aan psychedelica, zolang ze via de oren binnenkomen. De verzamel-cd van Syd Barrett vind ik bijvoorbeeld best genietbaar. Maar deze space-trip van de oer-Floyd? Nauwelijks twee sterretjes waard. Dat uit deze kakofonie een paar jaar later absolute meesterwerken zijn voortgekomen, is een klein wereldwonder. En de naam van die tovenaar? David Gilmour.

Aha.
Het Waters-Gilmour dispuut zit diep, begrijp ik!
Maar, voor de herinnering, ook David Gilmour was nog nergens op zijn debuut-album Ummagumma.
Dat was zelfs een forse stap terug, in vergelijk met A Saucerful of Secrets.
"Ik deed maar wat" is één van zijn bekendere uitspraken.

Maar met The Piper heeft Gilmour niets te maken.
Je moet elk album afzetten tegen de tijdsgeest, de muzikale ontwikkelingen die toen gangbaar (mogelijk) waren, en de impact die het toen had. Pink Floyd was trendsetter. En dat gaat wel wat verder dan links progressieve journalisten.

Maar daarover gesproken: was er geen trouw links progressief kopers-publiek geweest, dan had Pink Floyd vermoedelijk The Dark Side of the Moon niet eens gehaald.
Pink Floyd is na het vertrek van Roger Waters halverwege de jaren '80 ook niet beter geworden. Met Amused to Death en Is this the life we really want? heeft Roger Waters de beste Pink Floyd albums sinds The Wall afgeleverd.

Je kunt betogen dat het voor PF in artistieke zin wat achteruit ging na Meddle (1971) met nog een sterk vervolg met Obscured by clouds (1972). Het experiment verdween steeds meer, het verrassingselement was bijna niet meer aanwezig en er werd meer en meer vakkundig op de automatische piloot geschitterd.

Na het verschijnen van The Dark side of the moon werd het stadionrock.
Mag ook iedereen fraai vinden. Maar voor de ontwikkeling in de muziek is het minder interessant.

Jawel, het is allemaal de schuld van links. En de Rabobank.

The Piper at the Gates of Dawn leerde ik later kennen dan de meeste andere Pink Floyd-albums maar wist ik steeds meer te waarderen. Wellicht het meest psychedelische album in mijn platencollectie, apart en speels. Na het vertrek van Syd Barett nam Roger Water hoe langer hoe meer het voortouw met gekend resultaat.

Dit is niet juist, Pink Floyd heeft het nooit moeten hebben van makkelijk meezingbare nummers die je in het stadion meebrult. Pink Floyd trok volle stadia vanwege hun populariteit.

Geestig. De Morgen is / was een uiterst eigenzinnig, weinig gelezen krant die het enkel goed deed bij intellectuele Gütmenschen. En in die kringen wordt al eens neergekeken op een progrockbandje dat in hun ogen en oren vervelt tot mainstream. Ik betwijfel of dat een links-rechts-kwestie is. Maar ik wil hier geen politiek debat voeren en de beheerder van deze website wil dat wellicht ook niet.

Hierboven lees ik "Zonder Piper geen Dark Side en ten tijde van Piper waren er minder technische mogelijkheden". Als ik dat even doortrek naar de beeldende kunst: zonder de grottekeningen in Lascaux was er geen Guernica. En anno 1937 waren de technische middelen - zelfs in een door burgeroorlog verscheurd land - wellicht groter dan 17.000 jaar eerder in een Franse grot. Moet ik daarom de rotstekeningen hoger inschatten dan het absolute meesterwerk van Picasso? Om een (Rabobank-)wielrenner uit de Vlaamse Kempen te citeren: "Ik moet just niks!"

Niet om het een en ander maar volgens mij heb ik geen meezingbare nummers te berde gebracht, alleen volle stadions.

Daar zou ik mij niets van aantrekken.
Je start zelf een links-rechts debat, ter herinnering.
Het goede nieuws is dat de leden van Pink Floyd nooit hun linkse idealen hebben verloochend. Niet in 1967 tot aan 2025 aan toe.

Misschien lees ik hier teveel in en als het niet klopt, dan hoor ik het graag.

Maar dit is ondertussen ook een compleet doodgeslagen redenering mijn inziens: dat het artistieke en het experimentele in kunst per definitie altijd beter is. En dat als een artiest ineens stadions uitverkoopt, het zijn of haar schuld zou zijn.

Alsof Pink Floyd ten tijde van DSOTM in de studio zat met het idee even 1 van de meest succesvolle albums allertijden te maken. Nee, ook dit was allemaal onderdeel van het experiment en ook daar zijn artistieke keuzes gemaakt. Toevallig sloeg het aan bij de halve wereldbevolking.

Alsof het experiment voorafgaande aan DSOTM allemaal klonk als een klok. In tegendeel, dit is (mijn inziens uiteraard) grotendeels prutserij en gepriegel van een stel jongemannen die het ook allemaal niet wisten en zoekende waren naar hun geluid en boodschap.

Toegegeven, al deze experimenten vielen uiteindelijk allemaal op hun plek op Meddle. Dit is wel het album waarop alles voor het eerst samenkomt tot de typische Pink Floyd sound.

Op automatische piloot vervolgens dan "nog even" albums als WYWH, Animals en The Wall opnemen en uitbrengen, dat is ook een tamelijk ongefundeerde stellingname. Dan doe je net of ze er tijdens het proces niet over hebben nagedacht en gewoon hun eigen oeuvre gingen plakken en kopiëren. Doe je deze albums toch ook weer wat mee te kort.

Maar goed, dit soort meningen hoor je vaker. Een band of muzikant is kennelijk leuk zolang ze jouw eigen kleine geheimpje zijn. Worden ze te groot en populair, dan is ineens alles wat ze maken commercieel en verdacht.

Ik vind hier iets van. Maar let's agree to disagree.

Dat je George Baker Selection verwijt de automatische piloot te hanteren gedurende de jaren '70 kan ik begrijpen maar Pink Floyd!?
WYWH, Animals en The Wall zijn alle 3 totaal verschillende albums, zeker qua thematiek al kun je wel steeds over de Pink Floyd-sound spreken. Die werd al min of meer vastgelegd op het debuut mede dankzij Syd Barett. Gedurende de jaren '70 wanneer Roger Waters de fakkel overnam werd de sfeer serieuzer, donkerder, grimmiger vooral Animals.

Nou, dat is creatief omgaan met de feiten. Je noemt het stadionrock. Dat neigt naar een genre-aanduiding. Zeker door de toevoeging: “Mag ook iedereen fraai vinden”

Het klopt dat je niet over meezingen hebt geschreven, maar je hebt ook niets geschreven over hoe vol de stadions waren.

Als oud medewerker wens ik geen kwaad woord te horen over de fantastische coöperatieve Rabobank...

Euriborschandaal

Ach het leven hangt van schandalen aan elkaar.

Wat is er feitelijk onjuist als ik schrijf dat na het uitbrengen van TDSOTM Pink Floyd voor volle stadions ging spelen?
Eerst word ik voor het aanbrengen van meezingers beticht, vervolgens wordt niet gelezen dat ik zelfs schreef "volle stadions".
Wat wordt er allemaal bijgehaald?

Na TDSOTM bleef Pink Floyd albums maken die geschikt waren voor uitvoeringen in stadions. Heb ik daaromtrent iets overdreven?

Ik schreef over de albums na TDSOTM:
"Het experiment verdween steeds meer, het verrassingselement was bijna niet meer aanwezig en er werd meer en meer vakkundig op de automatische piloot geschitterd."

Heb ik daarmee iets gezegd over goed of slecht? Nee, iedereen mag het prachtig vinden.

Het ging allemaal over de vraag waarom een blad het eerste album van Pink Floyd noemde in een reeks van essentiële albums, albums die de muziek, de fans en ook (toekomstige) bands hebben beïnvloed.
Dat vind ik de keuze van het eerste album van PF vrij logisch, het zette behoorlijk de wereld van toen op zijn kop.

Op Wish you were here kijkt Roger Waters met weemoed en verlangen terug naar die tijd en een onmogelijk weerzien met Syd Barrett.

Niks is daaraan onjuist en je overdrijft niet. Dat was ook niet mijn punt. Wat ik met creatief omgaan met feiten bedoelde was:

- in het bericht van 23:31 schrijf je dat je alleen ‘volle stadions’ had ingebracht, niets over meezingen.
- in het eerdere bericht van 15:36 uur staat echter helemaal niets over volle stadions, alleen de classificatie stadionrock.

Ik had wellicht moeten schrijven dat jij jezelf in mijn ogen creatief citeert. Dat viel mij gewoon op.

Het is feitelijk zeker niet onjuist dat ze na DSOTM in volle stadions gingen spelen, maar het leest net alsof daar iets smerigs aan kleeft en of ze daar opzettelijk naar toe gewerkt hebben. Niemand kon van tevoren immers weten hoe megalomaan groots DSOTM zou worden. Ze speelden DSOTM al vanaf 20 januari 1972 live, in een soort embryonale fase. Door het live te spelen en te ontwikkelen, wisten ze in elk geval dat het publiek het geduld kon opbrengen om naar 40 minuten onuitgebrachte muziek te luisteren.

En wat betreft de opmerking dat ze na DSOTM albums gingen maken die geschikt waren voor uitvoeringen in stadions, daar valt allicht ook iets op af te dingen. Tijdens de tournee van 1975 speelden ze bijvoorbeeld ook 2 nog onbekende nummers (Raving & Drooling en You've Got To Be Crazy) die in 1977 met andere titels (Sheep en Dogs) op Animals zouden verschijnen. Dus daar was nog zeker wel sprake van experiment, verrassing en niet volledig op de automatische piloot spelen. Toch ook weer 2 lange en onbekende nummers waar het publiek doorheen moest.

En persoonlijk krijg ik nog steeds kippenvel van het toetsenspel van meneer Wright tijdens de live versies in 1975 van SOYCD. Hij wijkt daar toch weer wat af van de studioversie en gaat wat meer los...eeuwig zonde dat hier geen officiele live opnames van zijn.