Iron Maiden - The Book of Souls (2015)

De muziek vind ik wel goed, maar hoedat Bruce zingt is iets anders. Hij schreeuwt teveel. Verder zou het misschien wel een goed album zijn. Bij de meeste Metal-albums is het zo schreeuwerig.

Tja, daar heb je een punt. Daarom heet het heavy metal en niet ongezoute boter.

Muzikaal is het een stuk gedurfder en met andere invalshoeken, Bruce blijft gewoon Bruce voor mij.
De stem van Iron Maiden.
Maar voor mij springt hij er ook niet uit, het is vooral de muziek die veel indruk maakt.

Iron Maiden ... hun epische nummers kunnen heel sterk zijn, hun powernummers vervelend. Het schreeuwerige waarover hier sprake, kan inderdaad irriteren. ClairedelaLune heeft dus wel degelijk een punt. Van dit album ken ik niks. Als de instrumentale stukken van 'Blood Brothers' of 'The Nomad' hier te herkennen zijn, kan het iets worden. Zoniet laat ik het mooi aan me voorbijgaan.

Tja, waarom dan een waardering geven als metal niet je muziek smaak is. Ik ga Frans Bauer ook geen beoordeling geven, want dan valt de score heel voorspelbaar erg laag uit. Maar ok, iedereen moet dat natuurlijk zelf weten.....
Ps: tja, het feit dat het album al heel 2 weken boven aan de rotatie lijst staat zegt toch ook wel iets?

Wat vreemd dat je het dan niet zo goed vindt.

Ieder zijn eigen smaak zeker?

Nou, hier dan eindelijk mijn oordeel over het album. Een van de betere die iron maiden heeft uitgebracht. Na (voor mij) het geweldige album Dance of Death kwam een van de mindere albums A matter of life of death, wat me op een paar nummers na helemaal niet aan sprak. Vervolgens kwam er een zeker niet slecht album the final frontier uit, maar met dit album laat iron maiden weer zien/luisteren dat ze de beste band zijn die er bestaat en (denk ik) iedereen positief verrast.
Zo is If Eternity Should Fail en een geweldig typisch maiden nummer die bij mij bij de een van de beste nummers hoort. Dit geldt ook zeker voor Empire of the Clouds, dat echt legendarisch is. Een lang nummer dat zoveel variatie heeft en waar geen mindere stukken in zitten.
Ook tears of a clown is erg goed.
Zo betrap ik me er wel op dat ik speed of light steeds oversla, maar misschien omdat de single was.
When the River Runs Deep vindt ik het minste nummer van het album, net zoals The Great Unknown.
De zang van Bruce is bij sommige nummers niet geweldig en komt schreeuwerig en erg geforceerd over. Al met al is dit een van de beste maiden albums ooit uitgebracht.

Goh ik dacht dat ik de enigste was, maar dit had zo door mij geschreven kunnen worden

Voor mij is dit wel een beetje een teleurstelling, het is allemaal zo futloos met weinig boeiende nummers, alles lijkt op elkaar. Ze hebben wel eens betere nummers geschreven met mooiere melodielijnen, ritmes en solo's.
Uitzonderingen zijn er wel op dit album want The Red and the Black en The Book of Souls zijn prachtig, maar het door velen als favoriet aangevinkte Empire of the Clouds vind ik maar een gedrocht van een nummer.
Dat Bruce niet meer zo goed bij stem is helpt ook niet echt mee, misschien hadden ze er meer rekening mee moeten houden. Vind dit album wel de minste van Maiden van de laatste vijftien jaar.

[quote]trebremmit schreef:
Voor mij is dit wel een beetje een teleurstelling, het is allemaal zo futloos met weinig boeiende nummers, alles lijkt op elkaar. Ze hebben wel eens betere nummers geschreven met mooiere melodielijnen, ritmes en solo's.
quote]Alles lijkt op elkaar.....Ja het is dezelfde band die de nummers speelt. Maar je kunt toch niet beweren dat een nummer als Speed of light lijkt op Book of souls of Empire of the clouds. Vind ik dus echt een slechte reden op dit album teleurstellend te noemen.

[quote]trebremmit schreef:
Voor mij is dit wel een beetje een teleurstelling, het is allemaal zo futloos met weinig boeiende nummers, alles lijkt op elkaar. Ze hebben wel eens betere nummers geschreven met mooiere melodielijnen, ritmes en solo's.
quote]Alles lijkt op elkaar.....Ja het is dezelfde band die de nummers speelt. Maar je kunt toch niet beweren dat een nummer als Speed of light lijkt op Book of souls of Empire of the clouds. Vind ik dus echt een slechte reden op dit album teleurstellend te noemen.

Wat een heerlijk intens album hebben de heren nog uitgebracht op hun oude dag. Heb me vanmiddag heerlijk laten meeslepen in de lekkere lange en episch klinkende nummers. Vind het voor deze fase van hun muziekloopbaan echt een topalbum geworden. Eigenlijk was ik niet meer zo geintereseerd in Iron Maiden, maar vanwege het enthousiastme en vele positieve berichten overal heb ik me er toch maar aan gewaagd. Gelukkig maar, want had deze niet willen missen. De heerlijk schel klinkende gitaren die altijd zo kenmerkend voor Iron Maiden zijn geweest zijn ook weer lekker nadrukkelijk aanwezig.

Gek genoeg klinkt dit wat in het verlengde van The Final Frontier, maar die heeft mij in tegenstelling tot deze nooit echt gegrepen. Deze heeft trouwens een perfecte intro, en dat is voor mij belangrijk om gelijk lekker in het album te komen. De intro van die vorige plaat vond ik toen maar 3 keer niks.

Heerlijke plaat waar ik nog vaak en lang van ga genieten

Dit album maakt in elk geval de tongen goed los. Up the Irons!
Het is dan ook het langste album dat Iron Maiden ooit heeft geproduceerd, na een periode van aanzienlijke radiostilte. Er schijnen geweldige 'epic' songs op te staan.
Eerst maar eens luisteren. Dat enthousiasme van de Maidenwaanzinnigen kennen we nu wel: het is dom om daar blind (doof) op af te gaan.

Naja met 180 stemmen 4.02, dat zijn denk ik echt niet allemaal Maidenwaanzinnigen.

Misschien is dit wel een Maiden album geworden die door verschillende smaakdoelgroepen hoog gewaardeerd word, ook door de niet metal fans b.v. Zo snoeihard is dit album niet, maar wel eentje met hart en ziel gemaakt en daardoor zeer intens. Een eerlijk album zonder super commercieel bedoeld te zijn.

Inmiddels een aantal keren beluisterd en voor mij is dit het beste album na Somewhere in Time. Na ruim 27 jaar weten me ze weer te raken zoals in die goede jaren 80. Maiden blijft een top band. De lange nummers vervelen niet en de muziek is erg goed. Ze komen eindelijk weer overtuigend en geloofwaardig over. Toch enige kritiek, twee nummers met 'ooohoohooho's' is mij er eentje te veel en de gerecyclede intro van Wasted Years had niet nodig geweest. verder prima album .

Nog eens beluisterd en de 1e CD bevalt me goed tot prima. Die 2e had van mij niet gehoeven, zeker niet met dat laatste nummer, dat ik ook het minste van het hele album vind ; een Genesis/Marillion achtig rock/metal (prog)nummer dat maar duurt en duurt met wat bekende IM ingrediënten. Overigens vind ik dat de rest ook niet tegen CD1 kan opwegen en heb ik voor een leuke prijs 'm daarvoor maar gekocht en dan zie ik die 2e als een bonus CD die ik op zich niet had gehoeven. The Man Of Sorrows hoor ik op die 2e het liefst.

Ik moet zeggen dat ik ze na het vorige album afgeserveerd had: sublieme backcatalogue, maar mooi nieuw werk zag ik er niet meer uitkomen. En dan komen ze met dit album !!!
Wat mij betreft hun sterkste album. Een aantal klassiekers in wording, episch bij momenten, wat een gelaagdheid. Als er een minpuntje moet zijn, dan misschien de wat mindere kracht in de stem van Bruce t.o.v. vroeger, maar het stoort helemaal niet. Waar ik vroeger enkel nog zin had om hen live te zien met een best of set, kan ik niet wachten om deze songs live te horen!

Heb deze inmiddels wat vaker gehoord, maar blijft een super album, en zeker voor de herfst van hun carriere met zo,n kraker aankomen vond ik best verassend. Had nooit gedacht dat ik een iron maiden album nog zo goed zou vinden. Mijn voorkeur gaat trouwens wel uit naar de eerste cd, maar dat is ook wel een beetje gemakzucht, omdat ik vaak geen tijd of zin heb om de tweede er nog achterna in te doen. Blijft een geweldig album, en ben benieuwd welke nummers hiervan ze live gaan spelen.

Ik hoop Empire of the clouds. Ik wil Bruce wel eens op een piano zien bonken.

In Aardschok wist Bruce te vertellen dat ze dat nummer live nooit gaan spelen. Kost teveel plaats in de setlist en ze gaan echt geen piano en orkest meezeulen.

Klinkt plausibel.

Wat een meesterwerk van Iron Maiden.
Stuk voor stuk goede nummers.
Is wel een flinke hap door de lange nummers.
Sinds Dickinson terug is bij Maiden hebben ze nog geen enkel slecht album afgeleverd.
Enig minpunt is de productie die iets beter kon zoals de voorgaande plaat.

Als fan van het allereerste uur (nog uit de Metal for Muthas periode), moet ik toch zeggen dat ze het weer voor elkaar hebben gekregen, om een album van hoogstaand niveau uit te brengen. En dan nog een dubbelaar ook ! En dan ooik nog eens zonder zichzelf al te veel te kopieren, want de sound van Maiden legt ook gelijk "beperkingen" op.

Ze durven weer flink uit te pakken met (zeer) lange nummers, maar die toch de aandacht blijven vasthouden. Veel tempo wisselingen, solo's en uiterard alle Maiden ingredienten zijn weer volop aanwezig. Achter elkaar gedraaid, een lange zit, maar je kunt de cd's ook gewoon onafhankelijk van elkaar in je speler stoppen.

Produktie is an zich prima, had wat helderder gekund in de bovenste frequentie regionen .Nu heeft het een warm, zelfs een beetje wollig karakter ala jaren 70, waar ik goed mee overweg kan, trouwens. Qua productie heb ik mindere albums van Maiden gehoord. Al met al een fijne toevoeging aan, de ondertussen omvangrijke catalogus, van de band.

Na The Final Frontier, wat ik grotendeels vrij teleurstellend vond, is dit een hele verademing. Iron Maiden tovert een erg boeiende en verrassend proggy album uit hun hoge hoed, met captiverende symphonische klanken en tempowisselingen die het geheel zeer fris doen klinken.

Waar hij vroeger al eens lijnen meer op emotie dan op toon zong, klinkt Bruce toonvaster dan ooit. Hij is weliswaar een jaartje ouder, en zijn ziekte zal ook niets goeds voor zijn stem gedaan hebben, maar petje af voor deze grote meneer.

Persoonlijke favorieten: het bezwerende Book of Souls, zwevende en proggy Empire of the Clouds, The Red and the Black en het rockende Death or Glory

Vind ik wel jammer maar goed het is niet anders.

Je zou zeggen dat het een keer ophoudt voor een band die al bijna 40 jaar bestaat, maar niets is minder waar. Book of Souls is zeer nette toevoeging aan hun ruime discografie. De krachtige muziek klinkt nog steeds gewoon als Iron Maiden, zonder dat het geforceerd of gedateerd overkomt. Ik vind het een erg indrukwekkend album!

We zijn inmiddels een paar maanden verder en nu pas schrijf ik mijn bevindingen over The Book of Souls op. Dit doe ik, omdat Iron Maiden al sinds mijn zevende een van mijn favoriete bands is en, wanneer er dan ook een nieuwe plaat uitkomt, ik met een beetje ''bias'' luister. Dat voorkom ik graag. Ten tijde van de release werd The Book of Souls ''de beste Maiden-plaat sinds Seventh Son of a Seventh Son'' genoemd en daar ben ik tijdens de eerste paar luisterbeurten in meegegaan. Nu kan ik concluderen dat dat zeker niet het geval is, Brave New World en The Final Frontier zijn beter wat mij betreft. Toch is The Book of Souls een hele sterke plaat.

Iron Maiden levert hier zijn langste plaat tot nu toe af (92 minuten) en het is eigenlijk een feest van herkenning. De band doet hier weinig tot niks nieuws, al is Empire of the Clouds voor een heavymetalband die eigenlijk niks meer te bewijzen heeft een verdomd ambitieus episch nummer. De progrockinvloeden zijn hier duidelijk te horen en van begin tot eind boeit het. Ook The Red and the Black en de titeltrack klokken boven de tien minuten. Eerstgenoemde is het equivalent van een Iron Maiden-bingokaart volkrijgen, alsof de nieuwe luisteraar in net geen kwartier een ''Iron Maiden crash course'' krijgt. Het akoestische basintro van Steve Harris is een beetje rommelig, maar daarna komt de band op stoom met een track die me best wel aan The Rime of the Ancient Mariner doet denken om daarna een typerende meezing-zanglijn in te gooien, ook komt het galopperende werk langs. Ik wacht al op de live-DVD die is opgenomen in Zuid-Amerika waarbij die zanglijn weer keihard wordt meegebruld, daar is het duidelijk voor gemaakt. De titeltrack vind ik misschien wel het beste van heel de plaat. In de Powerslave-stijl met een meeslepende en mysterieuze melodie en een fantastische finale. Hier laat Bruce Dickinson horen dat hij nog steeds een fantastische zanger is.

Dickinson strijdt op The Book of Souls. Je hoort hem hier op zijn puurst met zanglijnen die voor hem op dit moment op zijn absolute top liggen, de uithalen komen echt uit zijn tenen. Zoals hij het intro van If Eternity Should Fail inzet, daar kun je alleen maar voor buigen. Wanneer hij op Speed of Light zijn beste Ian Gillan-oerkreet laat horen, kan ik daar heel blij van worden. De eerste single van The Book of Souls is de hardrockkant van Iron Maiden, met Nicko McBrain die eigenlijk altijd dezelfde fill met wat variaties speelt, maar daar gewoon mee weg komt. Voor de rest is zijn drumwerk namelijk erg goed. De andere hardrocktrack genaamd Death or Glory vind ik de zwakkere broeder op The Book of Souls, vooral het refrein is nietszeggend.

The Book of Souls heeft een heel erg natuurlijk geluid, de plaat is dan ook bijna helemaal live opgenomen. Ondanks de speelduur is dit een interessante plaat van begin tot eind. Dat er weinig nieuws gebeurd, wordt weer gecompenseerd met het vuur dat nog steeds in de band zit, je hoort veel spelplezier op deze plaat. De beste track (The Book of Souls) is een 5-sterrentrack en de minste 3,5* (Death or Glory), dus The Book of Souls is dus zonder twijfel constant te noemen.

Sterke, evenwichtige, recensie, Don Cappuccino .

Dank je wel! Het heeft ook wel een tijdje gekost om mijn recensie zo te formuleren.