Iron Maiden - The Book of Souls (2015)

Toen ik 15 was, was Iron Maiden al niet meer cool, en dat is 25 jaar geleden. Nu on topic,


Een nieuwe Seventh Son is dit niet, dit is Maiden 2.0 . raar om te omschrijven, soms doet het me denken aan Iron Maiden met een vleugje Rush. Ook merk ik de grote(re) invloed van Dickinson hier. Zijn stem is niet meer de stem van 20 jaar geleden maar volgens mij nog steeds de beste zanger in zijn genre (of levende althans).

Eerst de negatieve opmerkingen : ik vind de productie niet zo goed, niet genoeg "bombast", soms wat te clean en te bruuske overgangen binnen nummers (laatste 2 minuten van The red and the black).

Nu de goede opmerkingen ; Ik vind dit een dijk van een plaat. Misschien wel de beste die ze afgeleverd hebben sinds Seventh Son. Ik ga niet alle nummers overlopen maar er direct mijn favoriet uithalen :

Empire of the Clouds, eerst de piano (Dickinson zelf), strijkers, Steve Harris die die zo typische bassound bovenhaald en dan McBrain die bewijst dat hij echt een goede drummer is. Het doet me denken aan Ryme of the ancient mariner (net zoals Shadows of the valley me doet denken aan Wasted years) maar dan meer prog gericht. 19 minuten en geen minuut vervelend. Dat moet je kunnen.

1 van de beste platen die ik dit jaar gehoord heb.

ps. een wisjeweetje : Tears of a clown is geschreven naar aanleiding van de zelfmoord van Robin Williams, de tekst gaat over de eenzaamheid van op een podium te staan.

Empire of the clouds, ergens in het nummer drumt Nicko S.O.S. in morse-code na. Nicko drumt tribal in If eternity should fail. Adrian Smith schrijft eindelijk weer samen met ' zijn' stem Bruce. Steve ondersteunt alles met een dikke baslijn. Janick maakt verdomd aanstekelijke lijnen dit keer. Als je Murray hoort, weet je dat je Maiden luistert. Smith blijft een dijk van een soloist en schrijver, dit keer wat kortere nummers tussendoor. Niks mis mee. Dit zorgt voor een strakkere planning qua nummer. Je hebt niet meer tig minuten om uit te breiden, nee. In 5 minuten moet je alles gezegd hebben. Uitdagend weer eens, na zoveel jaar. Deze cd blijft maar geven en geven. Verrassing na verrassing. Met koptelefoon op hoor je pas goed hoe de structuur in mekaar steekt. Soms is de mix wat te droog en strak, naar mijn smaak. (Doet me soms denken aan x-factor. In goede zin) Maar wel met echootjes hier en daar, waar vooral Smith op gehamerd heeft bij Kevin Shirley. Te bedenken dat de nummers ' vers' zijn opgenomen merk je pas hoezeer de heren op mekaar zijn ingespeeld. Dat Bruce minder zou klinken hoor ik hier niet, maar eerder op Piece of Mind (1983). Waar de zanglijnen soms wat gezocht zijn, naar mijn idee. Hier klinkt Bruce ontzettend sterk en vers, alsof hij de hoogste tonen nu makkelijker haalt dan voorheen. En dat met een stuk kanker in z'n keel tijdens de opnames. De zanglijnen zijn wel korter, misschien abstracter, maar daardoor krachtiger. Hell, dit is Maiden op z'n best. Het tempo ligt hoger, dan bij het sferische Final Frontier, en het is strakker dan het donkere Matter of life and Death. De 93 minuten vliegen om. Ik raad en ieder aan om eens het gehele album aan 1 stuk door te luisteren.... Dit is niet de Maiden van de jaren 80. Dit Maiden is veel verder gegroeid, gelukkig. Het is een band die zichzelf ontwikkeld, en zijn eigen thema's verdiept. En in mijn opinie had het niet breder en integerder volwassen kunnen worden...

Als Iron Maiden een nieuw album uitbrengt blijft dat voor mij een speciaal moment om naartoe te leven, ook al is het naar mijn mening al lang geleden dat deze band een echt goed album heeft uitgebracht.

Toen gisteren tot mijn verrassing de 3-LP al door de postbode werd gebracht kon ik me dan ook moeilijk bedwingen om te wachten met de eerste luisterbeurt tot ik de tijd had om ‘The Book Of Souls’ ongestoord voor het eerst op te zetten. Gisteravond laat was het eindelijk zover.

De pret begint al met het openen van de verpakking. Het artwork is prachtig, een grote vooruitgang op het vorige album. Als ik vervolgens de eerste plak vinyl op de draaitafel leg en de naald zich in de groef nestelt valt direct op dat het vinyl van goede kwaliteit is en mooi stil blijft….. tot het geweldige ‘If Eternity Should Fail’ door mijn speakers dendert. Dit nummer legt de lat voor de rest van het album gelijk op grote hoogte. In dit nummer valt de mooie, transparante productie gelijk op, zeker als in de instrumentale passage vanaf 5 minuten de drie gitaarpartijen prachtig samenkomen maar je toch alle details goed blijft horen.

Dit hoge niveau blijft de band nagenoeg het hele album volhouden en bij ‘Empire Of The Clouds’ gaat het niveau naar bijna ongekende hoogte. Zo’n prijsnummer heeft de band sinds de jaren ’80 niet meer afgeleverd.

Met ‘The Book Of Souls’ levert Iron Maiden naar mijn mening misschien wel het beste album af sinds ‘The Seventh Son…’ al laten de jaren ’80 zich natuurlijk moeilijk vergelijken met ‘Maiden anno 2015. Mijn angst vooraf dat de band in de lange nummers oeverloos in herhaling zouden vallen blijkt in de praktijk onnodig te zijn geweest. Iron Maiden bewijst met dit album nog steeds relevant te zijn. Als Bruce goed herstelt van zijn strijd tegen kanker kan deze band hopelijk nog jaren mee.

4,5*

Ruim vijf jaar geleden verscheen het laatste album van de Britse metalband Iron Maiden. Mede door de ziekte van frontman Bruce Dickinson liep het album enige vertraging op. The Book of Souls is met zijn 92 minuten het album met de langste speelduur uit de geschiedenis van de band. De mannen schreven het merendeel van de nummers in de studio, waarna de tracks direct werden opgenomen. Dit creëert een live sound en een nieuwe manier van samenwerken, vergeleken met voorgaan materiaal.

De klanken van de synths vormen de opening van If Eternity Should Fail. Het nummer gaat over in de bekende krachtige sound van de band. Bruce Dickinson toont zijn schrijverskwaliteiten in zijn eigen zang. Zijn hoge vocalen klinken vertrouwd op een muur van gitaren en een strak drumritme. Het einde van de wereld komt dichterbij als de snelheid halverwege wordt opgeschroefd. Na een baslijn van Harris gaan alle remmen los en snellen de gitaarklanken langs ons heen. Speed of Light is de eerste single van het album en drijft op een wat vlakkere melodielijn. Met de lichtsnelheid van de gitaarklanken vliegen we naar een andere dimensie toe, de mensheid achterlatend op aarde. The Great Unknown begint op de rustgevende klanken van gitaren, die enigszins associaties oproepen met Fear of the Dark. Na aanvang van de zang van Bruce loopt het ritme al snel op. De power van de gitaren snelt door in verschillende gitaarsolo’s. Bruce weet ondanks zijn ziekte en oplopende leeftijd zijn krachtige stem op niveau te houden.

Never ending the desires of men
It’ll never be the same or calm again
In a time of changing hearts
And great unknown
It’ll be the damnation and end of us all

The Red and the Black opent met een rustige intro van de gitaar, waarna er over wordt gegaan op een strak ritme. De melodielijn maakt het klankentapijt wat breder en wordt versterkt door de samenzang in het refrein. Het nummer ontpopt zich tot een geweldig schouwspel aan gitaargeweld. De sterke productie zorgt voor een onvervalst live geluid met krachtige solo’s van Murray, Smith en Gers. McBrain zijn drumwerk valt wat meer naar de achtergrond, waardoor er ruimte aan het samenspel op de gitaren wordt gegeven. De band toont zijn kracht wanneer het volume omhoog gaat en de klankenregen op ons neerdaalt. Op When the River Runs Deep stappen we terug naar de jaren tachtig. De tempowisselingen zorgen voor puntjes van rust, waarna het zware gestalte zijn weg vervolgt. Het titelnummer The Book of Souls vervolgt de weg in de flamenco klanken van de akoestische gitaar. Het hevige geluid van de drums en gitaren vormt zich met keyboards op de achtergrond. De hemelse goden dalen neer als de bombast van de gitaren op komt zetten. Bruce haalt het uiterste uit zijn zang in de zoektocht naar de waarheid van het bestaan. De gitaarsolo’s laten het gevaar naderbij komen in een avontuur tussen het heden en het verleden.

Prophecy of sky gods, the sun and moon
Passing of old ways will come true soon
Falling of ages, forest of kings
The lost book of souls, destruction begins

Death or Glory gaat in de versnelling met McBrain achter de drums. Het nummer houdt zich af van al te veel instrumentale stukken. Bruce heeft hier en daar wat moeite om de snelheid in zijn zang bij te houden. Na het gebeuk lijkt het even of Wasted Years opdoemt, maar we zitten dan in de openingsklanken van Shadows of the Valley. Na het begin rukt het nummer zich los van de verloren jaren en zorgen de keyboards voor een progressieve impact. De gitaarsolo’s brengen wat meer rust in het geheel en drijven op de baslijn. In Tears of a Clown vinden de tranen zijn weg naar de overleden komiek Robin Williams. Zijn depressie gaat over in deze tribute aan de persoon die altijd vrolijk leek, maar hier en daar een traan moest laten. Smith en Harris schreven het prachtige nummer met zijn indrukwekkende gitaarsolo’s. The Man of Sorrows voert zich voort in een wereld vol leugens en bedrog. Het nummer doet zich niet alleen qua titel denken aan het solowerk van Bruce, de opbouw en zang hebben ook gelijkenissen met de albums van zijn hand. The Man ontwikkeld zich vanuit de rust naar de klanken van gierende gitaren. Het slotstuk Empire of the Clouds is het langste nummer dat de band tot op de dag van vandaag heeft uitgebracht. Dickinson neemt voor het eerst plaats achter de piano. Geen simpele opgave, maar hij brengt het er met de samenkomst van de strijkers goed vanaf. We bevinden zich in de r101 tijdens een fatale tocht. Het melodieuze samenspel van gitaren en strijkers drijft ons verder weg door wolken boven de opdoemende zee. De tocht neemt zijn wending als een storm aanzwelt en de crew alles doet om het machtige luchtschip in toom te houden. De drums zwellen aan en de gitaren voeren de storm op. De huizen van Noordelijk Frankrijk trekken aan je voorbij als de laatste beelden die je ooit zult zien. Een schreeuw en het machtige schip voert de geschiedenis in met al zijn slachtoffers. Een verbluffend einde aan het indrukwekkende album.

Now a shadow on a hill, the angel of the east
The empire of the clouds may rest in peace
And in a country churchyard, laid head to the mast
48 souls, who came to die in france

Het heeft even mogen duren, maar Iron Maiden is terug met een meeslepend en krachtig album. The Book of Soul doemt op met zijn uitgesponnen nummers, afwisselend terugkijkend op de historie en met een frisse blik naar de toekomst. Het samenspel overtuigd in de langdurige muzikale stukken en de zang van Bruce. Een aantal kortere nummers zorgen voor de vlotte tussendoortjes, maar met The Red and the Black en Empire of the Clouds tonen ze aan hoe oud en nieuw samengaan. Iron Maiden weet zich terug te werpen naar de hoogtijdagen van de jaren tachtig en toont aan in de huidige tijd nog steeds met de top mee te kunnen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Ik kan het zelf niet beter verwoorden dan 'stemmer' hier boven reeds heeft gedaan. De urgentie, de energie die van het album afspat: echt in één woord SUBLIEM!!! Zo nu en dan zwaar en bijna spookachtig (If eternity should fail, The book of souls), dan weer snel en 'luchtig' (Speed of light, Death or glory), gecombineerd met emotioneel en episch (Tears of a clown en met name Empire of the clouds!): zelden een dergelijke afwisseling van een dusdanig hoog niveau gehoord op één album.

Na een hele week onafgebroken te hebben geluisterd tot de simpele conclusie gekomen: het heeft lang geduurd, met een pad vol vele hoogte- en enkele dieptepunten, maar mijns inziens heeft Iron Maiden na 40 jaar nu toch echt haar magnum opus afgeleverd met dit meesterwerk.

Up the Irons, met stip (to stay!) op nummer 1 in mijn album top 10!!

If Eternity Should Fail heeft een geweldige opbouw.
Alsof je samen met Indiana Jones op zoek gaat naar de Lost Arc.
Mysterieus, beetje het idee alsof het Maya volk aan het herleven is.
Na een kleine twee minuten komt het gitaargeweld, al klinkt het allemaal een stuk subtieler als wat ik van Iron Maiden gewend ben.
Maar die eerste twee minuten zijn voor mij bepalend voor de hoge kwaliteit van The Book of Souls.
Dit laat namelijk een frisse Iron Maiden horen met andere avontuurlijke invalshoeken; bijna on Iron Maiden achtig.
Zelfs die Sepultura achtige haperende tribal roffel rond de 5 minuten is prachtig, vervolgens laten de gitaristen hun kunstje horen.
Alleen, het is geen kunstje, het klopt gewoon.
Het lijkt onderhand dat Iron Maiden decennia nodig heeft gehad om hun definitieve vorm te vinden.
Vervolgens krijg je de spookachtige akoestische afsluiting om vervolgens over te schakelen naar Speed Of Light.
Dit is een single die bijna begint met een Axl Rose achtige schreeuw, en dat is niet de enige raakvlak met Guns ‘N’ Roses.
Ook de koeienbellen en het Slash achtige gitaarspel heeft er veel van weg.
Dit is dan ook niet voor niks de single geworden, en zou ook prima passen op de nieuwe Terminator soundtrack; eigenlijk wel een beetje de You Could Be Mine van Iron Maiden, en laat ik nou een groot liefhebber van dat nummer zijn.
Bij The Great Unknown schakelen we qua tempo weer wat terug, om vervolgens er weer vol in te gaan.
Er wordt duidelijk weer meer aandacht besteed aan de opbouw van de song.
En Bruce, Bruce is gewoon goed bij stem, van zijn ziekteherstel hoor ik niks terug.
Gelukkig maar, hier staat een krachtige vijftiger, die gewoon eerlijk beoordeeld kan worden op zijn huidige kwaliteiten.
Maar vergeet de duellerende gitaristen niet; welke band in de metal wereld benut de ruimte op deze manier, zonder dat de vaak wel grote ego’s onnodig gaan soleren, Iron Maiden heeft drie gitaristen.
Drie ja, en dan nog zo harmonisch klinken.
De eerste tonen van The Red And The Black zijn bijna Spaans flamenco klinkend, maar ook hier wordt op het juiste moment over geschakeld op de wat meer dreigende toon, waarbij het jaren 80 gevoel van The Number of the Beast een prettig soort van nostalgie oproept.
Toch valt Iron Maiden niet in herhaling, ze zoeken gewoon hun kwaliteiten op.
Alsof ze net als Metallica in therapie zijn gegaan opzoek naar zichzelf, en waarbij het dus wel werkt, en geen gedrocht als St. Anger tot gevolg.
Ook de lengte stoort mij totaal niet, er valt genoeg in te beleven.
Whe The River Runs Deep heeft ook weer een Guns ‘N’ Roses achtig begin, maar is verder wel wat rommeliger dan Speed Of Light.
Maar ondanks dat, is er genoeg te ontdekken in dit nummer; vooral de overgangen van snel naar wat trager tempo zijn wel weer prachtig vorm gegeven, net als de jankende gitaar.
Toch vind ik ook deze elke luisterbeurt beter worden.
Het titelnummer The Book Of Souls heeft ook een gave rustige opbouw, en deze hakt er juist in, als je het nog niet hoort aan komen.
Iron Maiden flirt hierbij wel met de symfonische gothic rock, welke rond de eeuwwisseling behoorlijk populair was.
Stevig, maar dan met veel minder lange uithalen in het gitaarspel.
Een beetje After Forever, maar ook wat van de sound van Metallica.
En als je eigenlijk wat versuft raakt, gaat het in een sneltrein verder, en het is lang geleden dat ik bij een nieuw album het volume zo vaak opgevoerd heb, met gevolg dat vrouwlief nu op de was aan het opruimen is.

En normaal ben je dan klaar; tevreden met wat je gehoord hebt, maar nu volgt er dus nog een tweede album.
Death Of Glory mist de opbouw, welke opener If Eternity Should Fail van de eerste cd wel had, misschien dat ik deze daarom wat minder sterk vind.
Maar eigenlijk is er niet veel op aan te merken; gewoon een Iron Maiden song zoals ze meerdere gemaakt hebben, maar het avontuurlijke wordt hier wel gemist.
Shadows Of The Valley lijkt wel heel erg veel op Wasted Years, en dat nummer is eenmaal al eens gemaakt, dus ik begrijp niet helemaal waarom je hier iets met bijna exact intro op de plaat zet?
Laat ik het zo stellen, zonder dat intro had ik het waarschijnlijk beter gevonden.
Het enthousiasme van cd 1, kan ik hier tot nu toe nog niet helemaal uitdragen.
Tears Of A Clown deelt dat gevoel gelukkig wel weer, met het bijna Faith No More achtige begin en de Whitesnake achtige breaks.
Bij Bruce hoor je nu wel de ouderdom en kwetsbaarheid terug in zijn stem, maar dat past ook prima hierbij, het geeft een wat rauw effect aan het geheel.
Nu is de ruimte er wel weer om te soleren, en dat mag ook, zolang het maar in dienst van de song is, hier absoluut het geval.
Zo ook bij de ballad The Man of Sorrows, hier wordt er mee begonnen, en het jaren 80 gevoel is terug.
Terwijl Iron Maiden juist toen geen aansluiting zocht bij bands als Europe en Poison, laten ze hier wel horen dat ze die kwaliteit wel degelijk bezitten.
Maar Iron Maiden zou Iron Maiden niet zijn, als ze ook hier een flinke draai aan geven, waardoor het niet verzand in een zoetsappig liefdesliedje.
Voor mij tot nu toe het absolute hoogtepunt van cd 2.
Hier sluit Empire Of The Clouds ook weer goed op aan, beetje Apocalyptica invloeden in het begin, en wie zou jaren geleden geloven dat Iron Maiden ooit een nummer zou maken, waarbij de piano een grote rol speelt.
En wat misschien nog wel vreemder is, het past gewoon prima bij hun sound, dit vrouwvriendelijk aansteker epos.
Lekker zwaaien met dat vlammetje tijdens concerten, je geliefde stevig vast houdend, terwijl de nacht langzaam indaalt.
Het klinkt allemaal wat ironisch, maar zo is het zeker niet bedoeld.
Ik hou van Empire Of The Clouds, deze vreemde eend kan nog goed uitgroeien tot een hoogtepunt tijdens de live show.
Het Efteling Spookhuis stukje naar het einde toe hoeft voor mij dan weer niet, doet mij teveel aan I'd Do Anything for Love (But I Won't Do That) van Meat Loaf denken, en daarvan krijg ik jeuk, en bijna huiduitslag.

Een geweldig album, waarbij er helaas op cd 2 wel twee mindere nummers opstaan, maar de overige 9 behoren wel tot de top.

Vanaf '78 al Iron Maiden volgend met mindere intense perioden. Samen met zoon nu IM fan en hebben lang uitgekeken naar dit album. IM blijft herkenbaar maar evalueert langzaam. Gebruik van andere instrumenten zijn voor mij niet storend en hier en daar tweede stem/achtergrondkoor en zelfs prog metal. Ik zou het niet waarderen als ze zouden klinken als ten tijde van Killers. Album dat me kan boeien en voorkeuren heb ik nog niet. ( speed of light ) misschien omdat we die al grijs gedraaid hebben. Vinyl is wel besteld dus voor mij een lekkere plaat!

Inmiddels nog paar keer beluisterd en ik moet het nog steeds wat laten bezinken. Ruim anderhalf uur aan muziek is een behoorlijke kluif zoals ik al eerder zei.
Muzikaal gezien vind ik dit een van de interessantste releases van dit jaar die ik tot op heden gehoord heb. Het is episch, avontuurlijk, Dickinson's stemgeluid is nog behoorlijk goed te doen (al merk je wel dat er lichte slijtage op zit).
Een album dat zowel heerlijk old school als hedendaags klinkt. Wanneer in de laatste helft van "If Eternity Should Fail" die ronkende bas van Harris te horen krijgt, krijg je toch echt "het Iron Maiden geluid" te horen.
"Speed of Light" had ik al een aantal keren beluisterd toen ze die als single uitbrachten, maar ik vind hem nog steeds lekker klinken. Vocaal gezien misschien wel Dickinson's beste werk op dit album. Verder een heerlijk uptempo Heavy Metal nummer dat het live ook wel lekker zal doen (ik verwacht dan ook dat deze wel voorbij zal komen wanneer ze weer gaan touren).
"The Great Unknown" kan ik vooral waarderen voor het sfeervolle begin. Men probeert hier een soort opbouw in te brengen, een beetje net zoals wat ze met "Fear of the Dark" en het recentere "Dance of Death" ook deden. En het werkt wederom, want vooral die intro blijft plakken, al is de gitaarsolo halverwege de track (ik weet niet op wiens naam die staat) ook wel lekker.
"The Red and the Black" is het eerste epos dat boven de 10 minuten afklokt en we worden op een prachtige, epische reis meegenomen. Vocaal gezien wederom best sterk, verder is het vooral het baswerk en de gitaren, aangevuld met wat orkestratie(?) of een keyboard(?). Vooral dit laatste zorgt voor een episch geluid.
Ik wil best nog over de andere nummers door ratelen, maar dan ben ik over een half uur nog niet klaar met typen. De rest moet ik ook nog wat meer laten bezinken. Als laatste wil ik het nog wel even over de albumafsluiter hebben. De meningen schijnen nogal verdeeld te zijn over de toevoeging van de piano en strijkers in dit nummer. Persoonlijk vind ik het erg sfeervol en een beetje vernieuwend, omdat we dit niet zo heel vaak horen van Maiden. Ik las een x aantal berichten terug een vergelijking met Meat Loaf's "I'd Do Anything for Love (But I Won't Do That)". Toevallig heb ik daar eerder vandaag ook nog naar geluisterd en ik hoor werkelijk nul raakvlakken, behalve dat men in beide nummers gebruik maakt van een piano.
Maar goed, Maiden heeft hier een behoorlijk sterk album afgeleverd die wel eens mijn eindlijstje zou kunnen halen. Als ik er dit jaar aan toe kom om er een te maken tenminste. Soms vind ik zoveel muziek zo goed dat ik het lastig vind om een "top ..." lijstje op te stellen.

Meer bands hebben er tegenwoordig last van: songs die maar blijven uitdijen tot een lengte van meer dan tien minuten, terwijl vijf al afdoende zou zijn geweest. Op dit album staat zelfs de langste song die Iron Maiden ooit heeft opgenomen: Empire Of The Couds duurt maar liefst achttien minuten! Toegegeven, het is een prima song, feitelijk de beste van het hele album, maar dit is dan de uitzondering die de regel bevestigt. Ik heb niets tegen epische songs, maar veel van het hier aanwezige songmateriaal is onnodig opgerekt. Terwijl de band vroeger toch al genoeg had aan 6 a 7 minuten om een geweldige episch werkstuk af te leveren. Genoeg daarover- hoe klinkt de plaat? Tja, het is puur Iron Maiden, in de goede en slechte zin van het woord. Best wel weer fijn allemaal, maar je hoort slechts sporadisch een nieuw riedeltje langskomen. Grotendeels is het album een herhaling van zetten, best oké, maar nergens echt geweldig. En ik kan nog steeds niets met dat rommelige produktiewerk van Kevin Shirley. Laat het budget dan echt geen betere producer toe? Onbegrijpelijk.

Ik vind dit een moeilijk in te schatten album, er zijn heel wat goede aspecten maar ook heel wat die me niet aanspreken. In vergelijking met hun recentere werk (aMoLaD, tFF) zijn ze er in geslaagd om lange composities nu wel interessant te houden zonder eindeloze herhalingen. Enkele elementen voor en tegen:

+ Prachtig riff en solo werk
+ de energie en het speelplezier spatten er vaak af
+ sterke en gevarieerde songs, onverwachte breaks en tempwisselingen houden je aandacht erbij
+ zang van Bruce op de tweede CD

- productie: zang en drums zijn soms te aanwezig, de gitaren gaan bij momenten verloren onder de zanglijnen (vooral op When the River Runs Deep vind ik dit storend). Vaak vind ik het te rommelig klinken (terwijld Dance of Death bewijst dat Kevin Shirley wel een goede productie kan neerzetten)
- Sommige lyrics of zang zijn wat belachelijk 'climb like a monkey'?!, het ge Who-oh-oh op The Red and the Black is er echt zwaar over. Dit in schril contrast met de mooie teksten van Emipre of the Clouds, If Eternity Should Fail
- Tears of a Clown en Man of Sorrows hadden er beter af gelaten geweest...
- Zang van Bruce bij When the river runs deep, the red and the black doet mijn tenen bij momenten net niet krullen. In vergelijking met de zang op aMoLaD is er toch wel achteruitgang als hij hoog zingt. Daarentegen levert hij top prestaties op Death or Glory en Shadows of the Valley.
- de schaamteloze rip-off van wasted years, Shadows of the Valley zou veel beter zijn zonder deze eerste minuut. Verder hoor ik denk ik ook stukjes terug uit Sign of the Cross, Run Silent Run Deep, Dance of Death, ...


Kortom, een verwarrend album dat nog alle kanten kan uitgaan bij mij, ofwel groeit het en 'valt de frank' zoals bij Dance of Death (wat voor mij een van hun beste, meest gevarieerde albums is) ofwel stoor ik me na verloop van tijd meer en meer aan de mindere punten (zoals bij aMoLaD, welk ik te uitgerokken en uitgekauwd vind).

Voorlopig een 4 met mogelijkheid om naar 3-4.5 te gaan.

Normaal schrijf ik snel op wat ik van een plaat vind, hier vond ik dat lastig. Niet omdat ik niet wist wat ik ervan vond: ik vind dit een geweldige plaat. Eerder omdat het lastig is om een vinger achter de hele plaat te krijgen. Ook was ik benieuwd hoe ik deze plaat vond na flink wat keren draaien. Nou, hij wordt steeds wat beter.

Eén van de pluspunten zijn de geweldige gitaren die hierop te horen zijn. En dat is extra lang en in verschillende tempo's te horen op de drie lange nummers. Van tevoren keek ik op tegen die hele lange nummers, zeker het slotnummer van 18 minuten. Maar Empire of the Clouds is nu voor mij één van de allerbeste nummers ooit van Iron Maiden. Ik snap niet dat mensen moeilijk doen over de piano op het einde en het begin: die is gewoon heel mooi en past er juist goed bij. En vervolgens al die schitterende gitaren en het prima drumwerk: echt fantastisch!
Een nummer wat daarbij in de buurt komt is The Red and the Black. Het kent een mooie opbouw in het begin, met fraaie zang van Bruce. Maar de minutenlange gitaarsolo's die dan volgen zijn absoluut geweldig.

Maar ook de 'kortere' songs mogen er zijn. Speed of Light knalt er aan alle kanten in en uit en lijkt mij een heerlijk live nummer. En het eerbetoon aan Robin Williams, Tears of a Clown, is erg mooi. Tot slot wil ik de opener If Eternity Should Fail nog noemen, wat echt een fraai begin van deze bijzonder sterke plaat is. Vol met erg goede tot geweldige songs, vol met afwisseling tussen en in de nummers, vol met fantastische gitaarsolo's en sterke tempowisselingen. Een waar meesterwerk van Iron Maiden en dat zoveel jaar na hun eerste plaat. Respect.

Helemaal ben ik er nog niet aan uit, daarvoor wacht ik op de aankoop van dit album, want pas dan kan ik een paar huidige twijfels wegnemen. Dat zal wel binnen een paar maanden zijn want de volle pot betaal ik nooit meer voor cd's, zelfs niet voor mijn favoriete groepen waaronder Iron Maiden. Mijn karakter.

Een eerste twijfel gaat over het geluid, ambitieus is Iron Maiden in het uitbrengen van een dubbel album, dynamisch is dit album niet. Eerder werd al de bemerking gemaakt over het Iron Maiden geluid in de tijden van Martin Birch, iets waarmee ik akkoord kan gaan, maar dat zijn voorbije tijden. Misschien eens iemand anders nemen voor een volgend album want sinds 2002 met Brave New World is Kevin Shirley de vaste producer. Misschien eens meer vrijheid gunnen aan de producer. Mijn mening, mijn gedacht.

Een tweede twijfel gaat over de nummers natuurlijk maar niet over de lengte ervan, raar maar waar, wel over het totaalpakket aan nummers. Het siert Iron Maiden dat ze hun fans veel muziek bezorgen en Iron Maiden geeft altijd waar voor je zuur verdiende centen, zeker qua artwork. Elf nummers zijn niet uitzonderlijk op een album, negentig minuten muziek wel.

Tot en met het titelnummer amuseer ik me prima, ondanks hier en daar een aantal voor mij storende elementen (de gitaarriedel die de zanglijn volgt alsook het oh-oh-oh in The Red and the Black). Heerlijk is het instrumentale gedeelte van datzelfde The Red and the Black met zijn spetterende gitaarsolo's maar zo irritant als een mug in mijn slaapkamer vind ik het einde van het nummer, men had moeten stoppen na de gitaarsolo's. Het titelnummer vind ik ook knap gedaan. Dan heb ik de eerste cd achter de kiezen, met een dikke drie kwartier muziek en denk ik: rijp voor vier sterren want toch amusant. Bericht aan de mensen hier die me een beetje kennen: voel je het al komen?

Vanaf Death or Glory, het eerste nummer van de tweede cd, ervaar ik een decompressie. Oneerbiedig bedoel ik het niet want zo zit ik niet elkaar, maar cd twee geeft mij het gevoel van een bonus cd te zijn. De eerste vier nummers doen mij weinig, ze doen mij heel gewoontjes aan. Death or Glory gaat nog, ondanks zijn flauw refrein. Shadows of the Valley heeft hetzelfde euvel als The Red and the Black, een gitaarlijn volgt de zanglijn en die oh-oh-oh's naar het einde toe. Tears of a Clown en The Man of Sorrows (voor mij het minste nummer) bevallen mij totaal niet, kort en bondig. Empire of the Clouds toont de ambitie van Iron Maiden en heeft heel zeker zijn momenten.

Momenteel blinkt een mooi gemiddelde van 4,23 sterren, ik vind een selectie nummers dichtbij het niveau van Brave New World uit 2002 liggen. Ik denk dat dit album mettertijd ook in de buurt van dat gemiddelde van Brave New World zal komen. Beter dan de jaren tachtig albums? No way, dan kan ook niet, het is nu Iron Maiden andere stijl. Tromgeroffel. Welke nummers? En dan mijn antwoord op de vraag van twee alinea's geleden: de eerste cd en Empire of the Clouds klokken samen af op achtenzestig minuten...

Nou, hier dan eindelijk mijn oordeel over het album. Een van de betere die iron maiden heeft uitgebracht. Na (voor mij) het geweldige album Dance of Death kwam een van de mindere albums A matter of life of death, wat me op een paar nummers na helemaal niet aan sprak. Vervolgens kwam er een zeker niet slecht album the final frontier uit, maar met dit album laat iron maiden weer zien/luisteren dat ze de beste band zijn die er bestaat en (denk ik) iedereen positief verrast.
Zo is If Eternity Should Fail en een geweldig typisch maiden nummer die bij mij bij de een van de beste nummers hoort. Dit geldt ook zeker voor Empire of the Clouds, dat echt legendarisch is. Een lang nummer dat zoveel variatie heeft en waar geen mindere stukken in zitten.
Ook tears of a clown is erg goed.
Zo betrap ik me er wel op dat ik speed of light steeds oversla, maar misschien omdat de single was.
When the River Runs Deep vindt ik het minste nummer van het album, net zoals The Great Unknown.
De zang van Bruce is bij sommige nummers niet geweldig en komt schreeuwerig en erg geforceerd over. Al met al is dit een van de beste maiden albums ooit uitgebracht.

Na The Final Frontier, wat ik grotendeels vrij teleurstellend vond, is dit een hele verademing. Iron Maiden tovert een erg boeiende en verrassend proggy album uit hun hoge hoed, met captiverende symphonische klanken en tempowisselingen die het geheel zeer fris doen klinken.

Waar hij vroeger al eens lijnen meer op emotie dan op toon zong, klinkt Bruce toonvaster dan ooit. Hij is weliswaar een jaartje ouder, en zijn ziekte zal ook niets goeds voor zijn stem gedaan hebben, maar petje af voor deze grote meneer.

Persoonlijke favorieten: het bezwerende Book of Souls, zwevende en proggy Empire of the Clouds, The Red and the Black en het rockende Death or Glory

We zijn inmiddels een paar maanden verder en nu pas schrijf ik mijn bevindingen over The Book of Souls op. Dit doe ik, omdat Iron Maiden al sinds mijn zevende een van mijn favoriete bands is en, wanneer er dan ook een nieuwe plaat uitkomt, ik met een beetje ''bias'' luister. Dat voorkom ik graag. Ten tijde van de release werd The Book of Souls ''de beste Maiden-plaat sinds Seventh Son of a Seventh Son'' genoemd en daar ben ik tijdens de eerste paar luisterbeurten in meegegaan. Nu kan ik concluderen dat dat zeker niet het geval is, Brave New World en The Final Frontier zijn beter wat mij betreft. Toch is The Book of Souls een hele sterke plaat.

Iron Maiden levert hier zijn langste plaat tot nu toe af (92 minuten) en het is eigenlijk een feest van herkenning. De band doet hier weinig tot niks nieuws, al is Empire of the Clouds voor een heavymetalband die eigenlijk niks meer te bewijzen heeft een verdomd ambitieus episch nummer. De progrockinvloeden zijn hier duidelijk te horen en van begin tot eind boeit het. Ook The Red and the Black en de titeltrack klokken boven de tien minuten. Eerstgenoemde is het equivalent van een Iron Maiden-bingokaart volkrijgen, alsof de nieuwe luisteraar in net geen kwartier een ''Iron Maiden crash course'' krijgt. Het akoestische basintro van Steve Harris is een beetje rommelig, maar daarna komt de band op stoom met een track die me best wel aan The Rime of the Ancient Mariner doet denken om daarna een typerende meezing-zanglijn in te gooien, ook komt het galopperende werk langs. Ik wacht al op de live-DVD die is opgenomen in Zuid-Amerika waarbij die zanglijn weer keihard wordt meegebruld, daar is het duidelijk voor gemaakt. De titeltrack vind ik misschien wel het beste van heel de plaat. In de Powerslave-stijl met een meeslepende en mysterieuze melodie en een fantastische finale. Hier laat Bruce Dickinson horen dat hij nog steeds een fantastische zanger is.

Dickinson strijdt op The Book of Souls. Je hoort hem hier op zijn puurst met zanglijnen die voor hem op dit moment op zijn absolute top liggen, de uithalen komen echt uit zijn tenen. Zoals hij het intro van If Eternity Should Fail inzet, daar kun je alleen maar voor buigen. Wanneer hij op Speed of Light zijn beste Ian Gillan-oerkreet laat horen, kan ik daar heel blij van worden. De eerste single van The Book of Souls is de hardrockkant van Iron Maiden, met Nicko McBrain die eigenlijk altijd dezelfde fill met wat variaties speelt, maar daar gewoon mee weg komt. Voor de rest is zijn drumwerk namelijk erg goed. De andere hardrocktrack genaamd Death or Glory vind ik de zwakkere broeder op The Book of Souls, vooral het refrein is nietszeggend.

The Book of Souls heeft een heel erg natuurlijk geluid, de plaat is dan ook bijna helemaal live opgenomen. Ondanks de speelduur is dit een interessante plaat van begin tot eind. Dat er weinig nieuws gebeurd, wordt weer gecompenseerd met het vuur dat nog steeds in de band zit, je hoort veel spelplezier op deze plaat. De beste track (The Book of Souls) is een 5-sterrentrack en de minste 3,5* (Death or Glory), dus The Book of Souls is dus zonder twijfel constant te noemen.

Drie dingen sprongen er voor mij uit bij het voor het eerst beluisteren van dit album. Om met het meest opvallende te beginnen : voor iemand die Iron Maiden eigenlijk pas de laatste jaren heeft leren kennen en die vanaf Seventh son ineens naar The Book of Souls is gesprongen was het wel even schrikken om opeens te horen hoezeer de stem van Dickinson sindsdien aanzienlijk lager, minder operatesk en "stijver" is geworden. Ik weet het wel, de jaren gaan tellen, de man was al 56 ten tijde van de opnames, maar toch was het even slikken toen ik hoorde hoe hij in bijvoorbeeld The great unknown nogal moeite heeft met de hoge noot van "Where the fools are lying"; gelukkig bleek al spoedig dat zijn zeggingskracht nog altijd intact is, en toen ik eenmaal gewend was aan hoe hij nu klinkt bleek zijn huidige stem naadloos te passen bij –het tweede dat me opviel– de muziek, die eigenlijk nog altijd klinkt als vijfentwintig jaar geleden, met dezelfde sound, hetzelfde "gegaloppeer" wanneer er een solo wordt ingezet, en dezelfde donder en bliksem die de één bombast noemt en de ander de klassieke Iron Maiden-furie.
        En dat leidt me tot het derde opvallende : dat muzikanten die al 35 jaar bezig zijn en die in die decennia miljoenen platen hebben verkocht na al die tijd niet op hun lauweren gaan rusten maar integendeel nog zó hongerig zijn dat ze nu op de proppen komen met een plaat van anderhalf uur lang waarop ze zo ongeveer alle grenzen van hun genre verkennen, van de geweldige Maiden-oorwurm-opener via de zeven minuten solo's van The red and the black, de instant-klassieker van het titelnummer en het lekkere Shadows of the valley (eigenlijk de perfecte single) tot het majestueuze epische slotnummer. CD2 vind ik iets sterker dan CD1, maar het geheel ademt zoveel zelfvertrouwen, energie en vooral ambitie, en de thematiek van de dreigende dood en de contrasterende vitaliteit ("Climb like a monkey out of Hell where I belong", geweldige regel die voor Dickinson na zijn ziekte misschien wel veel betekenis had) loopt zó sterk door alle nummers heen, dat ik het album eigenlijk steeds als een geheel ervaar, feitelijk een conceptalbum. Dat sommige nummers ten gevolge van een overmaat aan herhalingen van hun refrein te lang doorgaan neem ik daarbij wel voor lief. Een zeer indrukwekkende plaat – misschien moet ik nu maar eens beginnen aan wat ander werk van na 1988.

Fijne afsluiter. Als fan die is ingestapt vanaf Brave New World, is het duidelijk voor me dat ik de nieuwe uitgesponnen Iron Maiden-sound prima waardeer. Toen bekend werd dat Bruce Dickinson kanker had, was ik angstig voor hem (ik herinner me de tragedie van Ronnie James Dio nog), maar vanaf het moment dat If Eternity Should Fail - een van de beste Maiden-openers ooit - inzet, is het duidelijk voor me dat de beste man het nog steeds kan. Enkele beknepen zanglijnen daar gelaten (Death Or Glory vooral), klinkt de beste man op deze leeftijd nog steeds fantastisch. Die openingsgil op Speed Of Light is fantastisch, dat vertellende karakter op The Great Unknown werkt heel erg goed, die mysterieuze openingszinnen en het machtige refrein van If Eternity Should Fail zijn fantastisch en de passie in zijn project Empire Of The Clouds is zo goed hoorbaar.

Muzikaal is het weer smullen. The Red And The Black, hoe lang het ook duurt, heeft een fantastisch instrumentaal middenstuk. De solo's zijn wederom uitstekend. Met Tears Of A Clown heeft de band nog een onverwacht, maar erg mooi en oprecht eerbetoon aan Robin Williams. Ik heb verder niets op de productie aan te merken. Slechts The Man Of Sorrows doet me echt helemaal niets. The Book Of Souls, hoe lang het album ook duurt, is wederom een schat in de roos van een band die het echt nog steeds kan/kon. Zelfs nog een tandje beter dan The Final Frontier, die ik lang als superieur aan dit album heb gezien.

Ik kan niet anders dan zeggen dat Iron Maiden imijn favoriete metalband ooit is. Verhalend, technisch, melodieus, proggy en bijna altijd opzwepend. De eerste metalband waar ik ooit bewust een cd van aanschafte Zo tegen het einde heb ik ook de trinity van albums (Powerslave, SIT, SSOASS) toch nog even in een volgorde gezet die, op het moment, het meest logisch lijkt. En ja, deze drie kunnen echt ieder moment weer veranderen, want ze zijn een trinity die niet zonder elkaar kunnen. Maar dat Iron Maiden in iedere periode van het bestaan op mijn goedkeuring kan rekenen, staat alsnog vast. Als dit het laatste album is, ben ik een gelukkige fan.

Eindstand
1. Seventh Son Of A Seventh Son 5*
2. Powerslave 5*
3. Somewhere In Time 5*
4. Killers 5*
5. Brave New World 5*
6. The Number Of The Beast 5*
7. The Book Of Souls 4,5*
8. The Final Frontier 4,5*
9. Iron Maiden 4,5*
10. Dance Of Death 4,5*
11. No Prayer For The Dying 4*
12. A Matter Of Life And Death 4*
13. Piece Of Mind 4*
14. Fear Of The Dark 4*
15. The X Factor 3,5*
16. Virtual XI 3*
Gemiddelde: 4,41*

Het gaat niet echt lekker om vlot wat te schrijven bij de laatste albums van Iron Maiden. En dat terwijl de band al jaren een van mijn favorieten is. Het klassieke werk blijft voor mij wel echt bovenaan staan en lang heb ik moeite gehad met de recentere platen, omdat deze lang en niet zo vlammend en pakkend zijn. Inmiddels kan ik het prima waarderen, al is het lastig om een album als Book of Souls tot je te nemen. Verdomme, 92 minuten. Dit is dan ook echt een flinke kluif waarbij ik dan echt vind dat Maiden dit in tweeën had moeten knippen.

Muzikaal is het wel echt in orde verder. De songs hadden in mijn optiek wel wat interessanter mogen zijn, maar het geheel is goed te beluisteren. De productie is echt heel helder en tegelijkertijd vrij warm. Bruce is geweldig bij stem (zeker met zijn genezing van kanker in gedachten), het gitaarwerk is om te smullen. Zodoende een uitstekend album dat best nog wel kan groeien. Volgens mij zit Maiden weer in de studio. Ze mogen deze ontwikkeling gerust voortzetten. Alleen een album van 40-50 minuten graag.

Eindstand:
1. Powerslave
2. Killers
3. Seventh Son Of A Seventh Son
4. The Number Of The Beast
5. Somewhere In Time
6. Iron Maiden
7. Fear Of The Dark
8. Dance Of Death
9. Piece Of Mind
10. A Matter Of Life And Death
11. Brave New World
12. The Book Of Souls
13. The Final Frontier
14. No Prayer For The Dying
15. The X Factor
16. Virtual XI

Voor het geweldige concert van afgelopen woensdag kwam eigenlijk het besef dat ik constant na de oude platen van Maiden blijf grijpen. Hoewel die platen uiteraard meer nostalgisch voelen (ja, ook voor mij) wil ik niet zeggen dat hun nieuwe werk slecht is, al voelt het voor mij wel alsof de platen een beetje ondersneeuwen. Ik heb hier in mijn kamer een hele grote poster hangen van de wereldtournee die Iron Maiden in 2016 hield, waar ik mijn eerste Iron Maiden concert live heb gehad én het überhaupt mijn eerste echte concert ooit in mijn leven was. Echte fanboys, kozen wij Iron Maiden uit om dat af te trappen. Nadat ik gisteren dus al wat video's op YouTube opzocht over deze tour (Iron Maiden heeft de hele tour live zelf geüpload, wel in losse filmpjes), kreeg ik ook erg veel zin deze plaat te luisteren.

Hoewel het niet het sterkste album van de heren is, is het wel echt genieten geblazen. De onwijs lange speelduur zorgt er overigens wél voor dat de plaat soms misschien wat lang aanvoelt, hoewel ik dat persoonlijk voor deze band niet zo heel erg vind, snap ik best dat het kan storen. Maar goed, elk nummer kent ook een ontiegelijk lange speelduur. Toch springen er wat nummers voor mij uit, is het niet dat ik ze vooral ken door leuke herinneringen aan het concert. The Red and the Black met de bas-intro bijvoorbeeld, of de rust die Empire of the Clouds kent, heerlijk.