Slayer - Repentless (2015)

Repentless is gisteren eindelijk binnengekomen in huize Namsaap. Eerste indruk: een degelijk Slayeralbum. Geen hoogvlieger maar wel weer erg lekker. De productie is ook prima met de kanttekening dat de bas en drums (met name de kick) prominenter in de mix hadden gemogen.

Beetje te 'punky' naar mijn smaak maar toch wel heel lekker.

Nog prominenter?

Verwachten dat dit maar enigszins in de buurt komt van de klassiekers uit de jaren tachtig is best naïef. Maar in vergelijking met meer recente releases van Slayer komt Repentless bij mij bovendrijven als een één van de betere albums. Tom Araya laat zich met name van zijn beste kant horen en die richtingsloze gierende solo's zijn prominent aanwezig. Qua songmateriaal stelt het niet teleur, maar klinkt het verleden soms net te duidelijk door. Repentless is direct herkenbaar als een echt Slayer album, maar een toekomstige klassieker is het natuurlijk niet geworden.

Beter dan ik had verwacht, al hoor ik veel liever Hanneman en Lombardo. Je merkt wel dat het overlijden van Hanneman het componeren niet ten goede is gekomen, al staan er ook best wel brute riffs op het album. Als geheel echter vrij doorsnee. Ik zie Repentless een beetje als een update van Divine Intervention.

Divine Intervention hoor ik er ook veel in. Maar dan zonder het verbeten Dittohead, het vervreemdende Killing Fields of het bloedstollende Divine Intervention zelve. Het is een 'ene oor in en het andere weer uit'-plaat geworden. Onmiskenbaar Slayer. Bij vlagen gedreven maar nog veel vaker nogal gewoontjes. Het confronterende geluid dat World Painted Blood zo'n bikkelhard betongevoel gaf, is hier weer ingeruild voor een saaie, conventionele metalproductie die je twintig keer per week op albums van onopvallende nieuwe bandjes tegenkomt. Net zoals de nummers zelf nogal conventioneel zijn. Erg jammer toch wel.

Divine Intervention hoor ik niet zo zeer, maar verder omschrijf je aardig mijn gevoel over deze plaat. Het is zonder meer een sterke plaat, maar ik mis wel net de edgy hooks, wellicht dat dat toch het gemis is van wijlen Hanneman. De productie is lekker vet maar de kracht van Slayer was juist altijd dat ze met een redelijk transparante sound toch heel venijnig en erg bruut klonken.

Dezelfde thema's, dezelfde stijl muziek, maar een niet per se beter passende productie en duidelijk mindere songwriting. Als Slayer deze weg verder ingaat houdt het voor mij op. Zet ik World Painted Blood nog eens op, daar was de relevantie van Slayer in de 21e eeuw een stuk duidelijker te horen. Of gewoon de klassiekers. Repentless krijgt nog wel een krappe voldoende, want slecht is het niet. Het is en blijft Slayer.

Het drumwerk van Bostaph is ontzettend rommelig op deze plaat, vooral het dubbele basswerk. Echt verrassend in de negatieve zin, want meestal is deze man toch echt een precisiebeest achter de kit. Op de vertrouwde titeltrack na is Repentless pure treurnis om naar te luisteren. Riffs die geen enkele vorm van kracht in zich hebben en maar constant doorploegen en spanning lijkt al helemaal niet te bestaan. Hier kan ik zelfs geen krappe voldoende uithalen. Ik hoor een band waar weinig tot geen passie in zit, want dit materiaal had echt wel kunnen vlammen. Met nadruk op ''had''....

Je hebt in elk geval niet de review voor ZM geschreven, wat je een hoop hatemail scheelt.

Ja, die review op metalfan was nogal zuur ik had begrepen hehe.

Achja, Metalfan, he.

( )

Eigenlijk heb ik altijd weinig naar Slayer geluisterd vroeger omdat het mij niet zo aansprak (ik luister naar hardrock en metal sinds 1977). Bleek toch een kolossale misvatting te zijn, want dankzij een goede vriend ben ik Slayer wel erg gaan waarderen de laatste 5 a 6 jaren. Mijn favoriete cd van Slayer is wel het geweldige Hell Awaits en als goede tweede Reign in Blood.
Wellicht om het feit dat ik Slayer pas sinds kort echt ben gaan waarderen vind ik dit geen slechte schijf. Echt goed is ie ook niet, de meeste songmateriaal is wat gewoontjes, maar nergens is het echt slecht. Maar er staan wat mij betreft wel twee echte pareltjes op:
Chasing Death en vooral Cast the first Stone! Jemig de pemig, wat een geweldig nummer met die zware riffs. Ik hoop dat ze die songs gaan spelen in 013 aanstaande, want volgens mij zijn het live enorme klappers! Take Controle is ook wel erg lekker. Zonder deze twee knallers zou ik het album een 3 geven, nu wordt het 3,5*.

Slayer houdt zich bezig met de destructieve kant van het menselijk bestaan. Deze clip gaat ook wel weer lekker dan, met die onthoofdingen en oranje bekende pakjes.
Vinylschijf klinkt niet verkeerd. Mis de meer groovy drummende Dave Lombardo, hij zal vrees ik nooit meer terug keren. Zeker is dat van Jeff Hanneman ook.
Net als 'destijds' (God Hates Us All) is de releasedatum van ook dit album: 9/11.
Voor het eerst sinds een generatie een andere producer.
Het is nog te vroeg voor een waardering.

Het feit dat alle bandleden tegenwoordig een - grijzende - baard hebben maakt dit 'new creature' van Slayer nog geen bejaardenmuziek. Integendeel.
Het nummer Repentless vind ik wat betreft de in your face - zang maar ook de drums wel wat lijken op het nummer World Painted Blood, van het voorlaatste album.

Heerlijk album!
http://www.metal-experience.com/reviews/cd/2015/Slayer%20cd%20Repentless.htm

Vette recensie!


(andere opm., over taal, in een PM'tje, dat hoeft hier allemaal niet open en bloot op het forum).

Kan me hier wel in vinden. Vond World Painted Blood ook sterk geproduceerd. Aangezien Slayer op muzikaal gebied al vaak hetzelfde doet is het wel belangrijk dat de productie in orde is. Doordat het zo'n standaard productie is, heb ik nog meer het idee dat ik het allemaal al eerder heb gehoord van de mannen zelf. En dan nog beter ook. Inderdaad jammer, want er staan een aantal sterke nummers op.

Artwork van de deluxe versie is trouwens wel vet.

Lekkere plaat. Fel, redelijk veel herkenbare songs en gave solo's.

Eindelijk weer een erg goede plaat van slayer sinds Seasons in the Abyss.
Zo hoor ik ze het liefst.

Gary Holt is in ieder geval met het grootste gemak een aanwinst voor Slayer, aangezien hij een beduidend beter solist is dan Kerry King. Het komt allemaal echter te laat, aangezien Repentless nog steeds uitgeblust over komt. Waar ik World Painted Blood nog best een aantal aardige momenten vond hebben, kan ik hier buiten enkele solo's geen nummers meer noemen waar ik me mee vermaakt heb. Het is in vergelijking met de middenperiode van jaren '90 alsnog allemaal best uit te zitten. Absoluut niet goed, maar ook weer niet baltergend slecht. Vooral heel erg monotoon en saai.

Ach... Show No Mercy was fantastisch en Seasons In The Abyss kan ik nog best wel eens aanzetten. Voor de rest is deze marathon een hele bevalling geworden waaruit helemaal duidelijk is geworden dat Slayer een enkele stand heeft en dat is 'teringhard'. Geen nuance of subtiliteit, geen diepere lyrics, geen goede solo's buiten het debuut en vooral een gruwelijk gebrek aan goede zang. En weet je, ik snap het wel dat dit aanslaat. Het is gewoon absoluut niet mijn ding als het op thrash metal aankomt. Ik wil daar meer dan alleen 'hard'. Gelukkig zijn er dan genoeg andere bands voor me, maar ik heb Slayer in ieder geval een kans gegeven.

Eindstand:
1. Show No Mercy 4.5*
2. Seasons In The Abyss 3.5*
3. South Of Heaven 3*
4. Reign In Blood 3*
5. Hell Awaits 2.5*
6. World Painted Blood 2*
7. Repentless 2*
8. Christ Illusion 2*
9. God Hates Us All 1.5*
10. Divine Intervention 1.5*
11. Diabolus In Musica 1.5*
12. Undisputed Attitude 1*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Nevermore 4,31*
6. Primordial 4,25*
7. Psychotic Waltz 4,25*
8. Gamma Ray 4,23*
9. Thyrfing 4,21*
10. Blue Öyster Cult 4,19*
11. Virgin Steele 4,13*
12. Savatage 4,13*
13. King Diamond 4,08*
14. Bruce Dickinson 4,08*
15. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
16. Manilla Road 4*
17. Stratovarius 4*
18. Brainstorm 4*
19. Symphony X 4*
20. Magnum 3,92*
21. Helloween 3,9*
22. Iced Earth 3,88*
23. Black Sabbath 3,6*
24. Creedence Clearwater Revival 3,57*
24. Rainbow 3.5*
25. Solitude Aeturnus 3.5*
26. Cream 3.5*
27. The Who 3.45*
28. Pink Floyd 3,43*
29. Led Zeppelin 3,39*
30. Thin Lizzy 3,38*
31. Bad Company 3,13*
32. Slayer 2,33*

Tja, wat valt er nog te zeggen? Opvallend dat men hier twee maanden na de release al zo goed als uitgepraat was over dit album. Dan nog valt op dat Slayer het vreselijk getroffen heeft met een publiek dat volkomen kritiekloos is en juicht voor elke scheet van Kerry King. Ik stoor me nog steeds wel aan hoe Dave Lombardo afgeserveerd werd, waarmee duidelijk werd dat het echt alleen maar om de centjes draait. Zo ook dit album. Even wat ideetjes pikken van ouder werk. Lekker wat spelen op de automatische piloot en klaar. Dat Gary Holt het stokje overneemt van Hanneman is in zekere zin een vooruitgang, maar eigenlijk ben ik ook al van Exodus niet meer onder de indruk sinds Shovell Headed Kill Machine. In elk geval is het afgelopen. Eindelijk tijd voor een nieuwe generatie die nog oprecht hongerig zijn.


Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. Seasons In The Abyss
5. South Of Heaven
6. World Painted Blood
7. Christ Illusion
8. Repentless
9. Divine Intervention
10. God Hates Us All
11. Diabolus In Musica
12. Undisputed Attitude

Wat een commentaar zeg bij de slayer platen. Wat verwacht je dan? Dat slayer zich door ontwikkeld, en net als Queen op elke plaat evolueert? Nee! Ik wil Slayer horen, niks anders, ik wil dat slayer beukt en schreeuwt om het hardst. Iedere zijn mening, maar ik kan jullie commentaar niet begrijpen. Ik zal niemand afvallen op zijn stemgedrag, maar 1,5* voor Divine Intervention, 2* voor Christ Illusion? Laat ik voorop stellen dat je van mij mag stemmen wat je wilt, dat bedoel ik niet, maar ik snap het gewoon niet. Misschien dat jullie verwachtingspatroon wel te hoog.

Het is mooi om te zien hoe hele discografieën onder de loep worden genomen maar misschien gaan Ruud en lennert soms wat gehaast te werk. Grappig in ieder geval dat twee metalheads Queen boven Slayer verkiezen. Moet kunnen.

Nah, niks “te gehaast”. Schitterende initiatieven.

Ach, soms heeft muziek (of heb je) gewoon wat meer tijd nodig.

Ik denk daar iets anders over. Sommige platen hebben inderdaad meer draaibeurten nodig, maar Lennert en ik hebben heel veel ervaring met platen draaien. We kunnen wel aanvoelen of een album potentie heeft of niet. We hebben allebei albums ontdekt die vervolgens vaker gedraaid werd. We gaan voor ieder album zitten, dus geen plaatjes draaien op de achtergrond. Iedereen mag er het zijne van denken verder.

Wat ik verwacht? oprechtheid. Daarom hoor ik op Show No Mercy en Reign In Blood een stel jonge honden. Vier gasten die kwaad zijn. Op het latere werk is daar niets meer van over en is Slayer niets meer dan een manier om brood op de plank te krijgen.

Als het gaat om Repentless komt de schijf voor mij maar niet echt op gang. Er staan best wel enkele leuke songs op maar het wil maar niet echt knallen. Hanneman wordt gemist en Araya lijkt het soms wel allemaal niet meer echt bij te kunnen benen. Vreemd genoeg vind ik de opener Delusions of Saviour nog het beste nummer, puur vanwege de dreiging en de opbouw. Het doet mij een beetje denken aan de tijden rondom Seasons of the Abyss, voor mij niet geheel toevallig de beste periode van Slayer. Een krappe voldoende derhalve.
Buiten dat, Ruud; ik lees jullie stukjes altijd met erg veel plezier, ga vooral zo door!

Dat heb ik er nog nooit in gehoord. Ik probeer je niet op andere gedachten te brengen hoor, maar ik kan gewoon niet begrijpen dat je dit zo'n slechte plaat vind.Er zit zoveel vuur in deze plaat, zoveel venijn in de riffs en solo´s, heerlijk. Op Show No Mercy hoor ik juist een band die krampachtig een bepaalde sound neer wil zetten, zonder eigen identiteit. Over Reign in Blood niks dan lof, een van de beste platen ooit gemaakt. Om het brood op de plank hoeven deze heren zich denk ik niet zo´n zorgen te maken, dat zit wel goed volgens mij