Slayer - Repentless (2015)

Zo, staat in de pre-order. Het interesseert me geen f*ck in welke formatie Slayer speelt. Als het aantal originele bandleden die nog actief zijn een maatstaf is voor het bestaansrecht van een band, dan wordt het dun bevolkt in metal land. Laten we stellen dat 75% van de band moet bestaan uit bandleden die vanaf de oprichting actief zijn in de band. Geen; Metallica, Iron Maiden, Kreator, Exodus, geen enkele black metal band (volgens mij) en zo kan ik nog wel effetjes doorgaan.

Wat ik er van gehoord heb garandeert volgens mij dat we niet teleurgesteld gaan worden. mr King heeft het gros van de nummers geschreven, Tommy Boy mag alles lekker vol schreeuwen. Jammer dat Hanneman er niet meer is, maar met de komst van Gary holt heeft Slayer mi. wel een kwaliteitsinjectie gekregen. Ik heb ze de afgelopen jaren meerdere malen met Holt zien speulen, en ik moet zeggen dat zijn solo's minstens zo goed zijn als die van Hanneman, daarnaast speelt hij wel twee keer zo strak.

De nieuwe Slayer in 2015 opent zwaar, loom en fraai met Delusions of Saviour. Om daarna gelijk maar enige twijfel weg te nemen gilt Tom Araya: live fast en dat spelen ze ook op de sterke titelsong Repentless, met fantastische gitaarsolo's.
Take Control is echt een ijzersterk nummer. Alles klopt hieraan. De gitaren op Vices zijn geweldig. Op Cast the First Stone wordt het tempo iets terug geschroefd. Direct gevolgd door de oh zo fraaie opening van When the Stillness Comes. De zware loomheid van de muziek past bij de heftig donkere tekst.

Chasing Death is een triest donker nummer, wat logisch zwaar gebracht wordt. Nog wat zwaarder begint Implode. Maar in het nummer volgt de bekende versnelling, die eindigt met de extermination of mankind. Piano Wire is wat lomer en tegelijk behoorlijk heftig: een overdonderend nummer.
Atrocity Vendor is vol tempo gespeeld en knalt er lekker in. En het gaat zo lekker door op (This hell is just for you) You Against You, met hier weer veel geweldige solo's. Tot slot volgt met Pride in Prejudice een zeer zwaar en slomer nummer.

Opvallend goed is de productie. Wat een mooie diepe zware sound heeft deze plaat zeg. Het niveau van de songs ligt (vrij) hoog, net als (natuurlijk) het spel. What you get Is what you see gilt Araya en dat gaat ook deze keer op voor Repentless, maar op deze manier gebracht is daar helemaal niks mis mee.

Het zal denk ik eind 1983 geweest zijn. Ik loop mijn favoriete platenzaak ‘het oortje’ in Hilversum binnen op zoek naar iets nieuws. ‘Heb je nog wat nieuwe releases’ vraag ik aan de eigenaar. ‘Zekers’ roept de eigenaar. ‘Ik heb net een nieuwe lp binnen welke je als metal fan beslist moet horen ! De band heet Slayer en het album Show No Mercy’. Hij is echt vers van de pers en ik klinkt te gek’. ‘Kom maar op’ roep ik en vol overgave ga ik zitten achter de counter met een hoofdtelefoon op. Wat ik toen te horen kreeg staat me bij als de dag van vandaag. Ruiger dan Metallica, sneller dan Venom. ‘Pak maar in’ roep ik na het horen van ongeveer een derde van kant 1.
Daarna ging het hard, Slayer was mijn favoriete band. Ik liet mijn moeder zelfs van vilt een Slayer logo maken om op mijn spijkerjas te naaien. Wat me als de dag van vandaag bijstaat is dat ik naar Metallica ging in de stadsgehoorzaal in Leiden (500 man publiek) en dat een doorgewinterde metal fan naast mij riep : ‘ Slayer wie is dat nu weer’. Ik dacht ‘je moet eens weten’. In 1985 kwam Slayer dan eindelijk naar nederland voor de Hell Awaits tour in de Amsterdamse Paradiso. Samen met mijn maten erheen. Wat een optreden, vol energie werden zowel het debuut als de Hell Awaits er doorheen gejaagd. Nog nooit wat is zo overdonderd door een concert. Tom, Jeff, Kerry en vooral Dave waren mijn helden !

Begin 1986 kwam dan eindelijk het langverwachte vervolg op Hell Awaits. Op de brommer samen met een maat naar Boudisque in Amsterdam. Eenmaal thuis gekomen de plaat snel op de draaitafel gelegd en vol spanning verwachten we de eerste tonen. Het intro van ‘Angel of Death is iedereen bekend. De rest van de plaat ook. Overdonderd is het enige wat ik kon bedenken. De productie van Rick Rubin, de snelheid, de bruutheid. 28 minuten later was het klaar. Beduusd en in trance hebben we de plaat nog 2 keer beluisterd.

Om het kort te houden. Alle tours ging ik af, Reign in Blood, South of Heaven, Seasons in The Abyss. Begin 1992 hoorde ik dat mijn held Lombardo eruit geknikkerd was. Waarom kan ik me niet meer herinneren. Ik hield zo van zijn sound en spel. Ik vond Bostaph wel een betere drummer maar op een of andere manier miste ik iets. Ik ben geloof ik nog wel naar de Devine Intervention tour geweest in Ahoy maar op een of andere manier bekoelde de liefde. Slayer werd te groot, ook vond ik de platen zwakker worden.

Drie jaar geleden speelde Slayer op lowlands, een weerzien met mijn oude helden. Best een goed optreden, Lombardo was weer bij de band maar Hanneman was toch dood. (Vind Holt wel een goede gitarist, zeker bij Exodus, ook oude helden van me)… Nu Lombardo weer uit de band gestapt is (om een goede reden vind ik) mis ik de ‘slayer vibe’. Ik heb het nieuwe album goed geluisterd maar ik vind het ronduit vlak en saai. Vond het vorige album ‘World Painted Blood’ nog wel ok maar ik zet dit nieuwe album af na 4 nummer. Misschien word ik oud en moet ik Slayer overlaten aan een nieuwe generatie. Ik zet Hell Awaits maar weer eens op..

De nieuwe Slayer klinkt natuurlijk weer als de oude Slayer. If it ain't broken, don't fix it! Weinig verrassingen derhalve, al bevat een trage song als When The Stillness Comes wel wat nieuwe elementen, vooral qua zang. Gelukkig beuken de uptempo tracks zoals vanouds ongenadig bruut door. Het titelnummer en Implode zijn hier goed voorbeelden van. Naar mijn smaak iets teveel midtempo werk, daar is Slayer gewoonweg minder goed in, maar al met al toch wel weer een fijne plaat. De overleden Jeff Hanneman en de weer eens opgestapte Dave Lombardo worden niet gemist, althans niet door mij.

Gary Holt is in ieder geval met het grootste gemak een aanwinst voor Slayer, aangezien hij een beduidend beter solist is dan Kerry King. Het komt allemaal echter te laat, aangezien Repentless nog steeds uitgeblust over komt. Waar ik World Painted Blood nog best een aantal aardige momenten vond hebben, kan ik hier buiten enkele solo's geen nummers meer noemen waar ik me mee vermaakt heb. Het is in vergelijking met de middenperiode van jaren '90 alsnog allemaal best uit te zitten. Absoluut niet goed, maar ook weer niet baltergend slecht. Vooral heel erg monotoon en saai.

Ach... Show No Mercy was fantastisch en Seasons In The Abyss kan ik nog best wel eens aanzetten. Voor de rest is deze marathon een hele bevalling geworden waaruit helemaal duidelijk is geworden dat Slayer een enkele stand heeft en dat is 'teringhard'. Geen nuance of subtiliteit, geen diepere lyrics, geen goede solo's buiten het debuut en vooral een gruwelijk gebrek aan goede zang. En weet je, ik snap het wel dat dit aanslaat. Het is gewoon absoluut niet mijn ding als het op thrash metal aankomt. Ik wil daar meer dan alleen 'hard'. Gelukkig zijn er dan genoeg andere bands voor me, maar ik heb Slayer in ieder geval een kans gegeven.

Eindstand:
1. Show No Mercy 4.5*
2. Seasons In The Abyss 3.5*
3. South Of Heaven 3*
4. Reign In Blood 3*
5. Hell Awaits 2.5*
6. World Painted Blood 2*
7. Repentless 2*
8. Christ Illusion 2*
9. God Hates Us All 1.5*
10. Divine Intervention 1.5*
11. Diabolus In Musica 1.5*
12. Undisputed Attitude 1*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Nevermore 4,31*
6. Primordial 4,25*
7. Psychotic Waltz 4,25*
8. Gamma Ray 4,23*
9. Thyrfing 4,21*
10. Blue Öyster Cult 4,19*
11. Virgin Steele 4,13*
12. Savatage 4,13*
13. King Diamond 4,08*
14. Bruce Dickinson 4,08*
15. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
16. Manilla Road 4*
17. Stratovarius 4*
18. Brainstorm 4*
19. Symphony X 4*
20. Magnum 3,92*
21. Helloween 3,9*
22. Iced Earth 3,88*
23. Black Sabbath 3,6*
24. Creedence Clearwater Revival 3,57*
24. Rainbow 3.5*
25. Solitude Aeturnus 3.5*
26. Cream 3.5*
27. The Who 3.45*
28. Pink Floyd 3,43*
29. Led Zeppelin 3,39*
30. Thin Lizzy 3,38*
31. Bad Company 3,13*
32. Slayer 2,33*

Tja, wat valt er nog te zeggen? Opvallend dat men hier twee maanden na de release al zo goed als uitgepraat was over dit album. Dan nog valt op dat Slayer het vreselijk getroffen heeft met een publiek dat volkomen kritiekloos is en juicht voor elke scheet van Kerry King. Ik stoor me nog steeds wel aan hoe Dave Lombardo afgeserveerd werd, waarmee duidelijk werd dat het echt alleen maar om de centjes draait. Zo ook dit album. Even wat ideetjes pikken van ouder werk. Lekker wat spelen op de automatische piloot en klaar. Dat Gary Holt het stokje overneemt van Hanneman is in zekere zin een vooruitgang, maar eigenlijk ben ik ook al van Exodus niet meer onder de indruk sinds Shovell Headed Kill Machine. In elk geval is het afgelopen. Eindelijk tijd voor een nieuwe generatie die nog oprecht hongerig zijn.


Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. Seasons In The Abyss
5. South Of Heaven
6. World Painted Blood
7. Christ Illusion
8. Repentless
9. Divine Intervention
10. God Hates Us All
11. Diabolus In Musica
12. Undisputed Attitude

Hoewel ik nog niet zo lang metalhead ben (geruime 5 jaar nu) kan ik mij wel bekoren tot veel muziek in deze genre. Ik kan me dus nog niet veel voorstellen van andere albums, andere bands soms zelfs nog en ik durf ook geen vergelijkingen te maken binnen het muziekgenre welk album nou het beste is van welke band (ik kan dus niet beweren of 'Pleasure to Kill' van Kreator leuker of beter is, aangezien ik deze nog nooit gehoord heb), dus in die discussie meng ik mij liever niet. Toch houd ik mijn mening nu bij 'Slayer' een band die ook in mijn ogen niet de beste band gaat worden waar ik ooit naar geluisterd heb, sterker nog dat ik waarschijnlijk sommige platen van deze band liever niet meer aanraak.

Toch weet 'Repentless' mij op sommige stukken wat te boeien, en hebben ze na hun slechte albums (in mijn ogen) zichzelf toch weer lichtelijk omhoog gewerkt waardoor ik dit laatste album van deze groep toch nog wel leuk vond om af te luisteren, en is mijn gevoel om de albums vroegtijdig stil te leggen totaal niet meer van toepassing. Toch is dit niet de Slayer waarvoor ik ooit ben gaan luisteren en ook met dit album kunnen ze me wederom niet meer om toveren tot een 'fan', al vond ik hun eerdere werken toch wel een stuk beter (en dan spreek ik over Show No Mercy tot Seasons in the Abyss). Het zang klinkt bij sommige nummers weer wat beter, al weet Araya mij op veel nummers ook niet te boeien.

En dan zet ik toch een einde achter deze marathon door alle albums van Slayer geluisterd te hebben, en kan ik toch jammer genoeg mede delen dat deze band mij niet heeft weten te boeien en dat vind ik spijtig. Ook ik ben niet iemand die valt voor de kunsten van Slayer, al zou ik de eerste vijf albums altijd nog wel eens aanzetten, omdat die gewoon goed zijn maar alles na Seasons in the Abyss laat ik liever links liggen. Een redelijke marathon maar ik ga snel door na de nieuwe. Ik ben fan van dit systeem om alles van zo'n band achter elkaar te luisteren, en dit zou ik ook blijven doen.

Eindstand:

01. Show No Mercy
02. Reign in Blood
03. Hell Awaits
04. Seasons of the Abyss
05. South of Heaven
06. Divine Intervention
07. Repentless
08. World Painted Blood
09. Christ Illusion
10. God Hates Us All
11. Diabolus in Musica
12. Undisputed Attitude

Met de release van dit album schreef ik hier het volgende:



En daar kan ik me nog steeds wel in vinden. Ik geef hem toch een halfje omhoog, want slechter dan Christ Illusion is hij ook weer niet, en als carriére-afsluiter kun je makkelijk een slechtere plaat maken.

Slayer heeft al met al toch een erg mooie carrière achter de rug. Het waren in deze luistertocht juist de albums waar ik het niet van verwachtte (het debuut, Undisputed Attitude) die me alleszins meevielen. Natuurlijk blijft Reign in Blood altijd dé Slayer-plaat, maar men heeft toch ook laten zien andere genres binnen de metal te beheersen, en op de laatste drie platen liet de band vervolgens weer zien dat men de thrash niet verleerd was. Het spelletje is me dus ook bevallen, hoewel ik het de volgende keer liever zou doen met een band met een iets kortere discografie...

De eindstand:

1. Reign in Blood
2. God Hates Us All
3. Seasons in the Abyss
4. World Painted Blood
5. Diabolus in Musica
6. Show No Mercy
7. Christ Illusion
8. Undisputed Attitude
9. Repentless
10. South of Heaven
11. Divine Intervention
12. Hell Awaits

Repentless, de laatste plaat van Slayer (Slayer 1.0 danwel). En ook dit is er weer eentje in typische Slayer stijl. Knallend, beukend, schurend en vol energie. Ze beheersen de Thrash nog steeds goed. De plaat knalt er dan ook heerlijk stevig in met de opener en opvolger en leveren direct een sterk hoogtepunt. Dat niveau houden ze niet de hele speelduur vast, maar ze leveren wel weer erg lekkere muziek af. Sterker nog dit is wat mij betreft de lekkerste plaat die ze afleveren in hun 2000 periode.

Slayer heeft met Repentless een sterke afsluiting van een toch vrij sterke carrière. En eentje waar ik me uiterst goed mee vermaak. Het doet me enigzins afvragen wat ze nog hadden kunnen afleveren als ze niet gestopt waren. Maar tegelijkertijd ben ik vooral blij dat ze nog zo sterk weten af te sluiten. Of tenminste, de meeste want er is er eentje uit de band die het maar niet los kan laten...


Tussenstand:
1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Diabolus in Musica
6. Divine Intervention
7. Repentless
8. Show No Mercy
9. World Painted Blood
10. Christ Illusion
11. God Hates Us All
12. Undisputed Attitude