Public Enemy - Fear of a Black Planet (1990)

Hiphop bestaat niet alleen meer uit de jaren '90 ('80), Kos.

Edit: ook mag je best naar de leeftijd van Relax en mij kijken. Jij hebt er heel wat jaren meer opzitten.

Ik moet bekennen dat ik ook nog nooit een album heb geluisterd van een PE of een Run DMC (laatste ga ik binnenkort doen). Zo zijn er wel meer klassiekers in het genre, waar ik op de een of andere manier niet aan toe ben gekomen. Vraag me niet hoe.

Toch begrijp ik Kos wel. Net als Wu-Tang en ATCQ is ook Public Enemy zo'n typische groep die menig persoon checkt, wanneer hij zijn eerste stapjes in hip-hop land zet. Als je er net bij komt kijken, gaan dat op een gegeven moment toch wel dé begrippen worden.

Ik ben nu (al wel een halfjaar) op een moment dat ik dingen echt links kan laten liggen, wetend dat het toch niks voor mij is. Ik bepaal nu 100% waar ik naar luister. Maar die nu pas aan het genre ruiken, beginnen toch wel met een Illmatic, een Midnight Marauders of een GangStarr. Ook Public Enemy is zo'n zekere aanknopingspunt. Toch niet gek dat die mensen zich meer laten leiden door de massa?

Ik zeg toch ook niet dat er verder geen goede hiphop is of zo buiten de jaren '80/'90?

Ik zeg alleen dat je dit soort albums van dit soort artiesten toch wel wil kennen lijkt me als hiphop-liefhebber, meer niet.

Net als dat ik het ook raar vind als een zelfverklarend filmliefhebber Apocalypse Now of The Godfather nog nooit gezien heeft.

Dat begreep ik al, maar dan kom ik toch terug op dit:

Mja, maar jullie luisteren veel en veel meer albums dan ik. Alle nieuwe albums die er een beetje toe doen hebben jullie binnen no time gecheckt.
Dan heb ik zoiets van: 'probeer dan op z'n minst een keertje zo'n echte classic'.
Heeft verder niets met leeftijd te maken.

Relax wil hem toch ook proberen? Dat hij dat wat later doet in zijn ''loopbaan'' op MuMe maakt niks uit, lijkt me.

Het maakt sowieso 'niks uit' . Ik vond het gewoon opmerkelijk.

Ik ken ook niets van PE, of van Run DMC, of van KRS (op zijn laatste werk na) en wil mezelf ook wel hip-hop liefhebber noemen .
Die albums trekken mij eigenlijk ook niet en aangezien je nooit alles kan luisteren van je favoriete genre heb ik deze onder aan mijn lijst met "nog te luisteren" staan.

Door het fenomeen Internet heb je nu veel meer toegang tot informatie e.d., in jouw goede oude tijd (hoop niet dat je je nu oud voelt ) kon je niet veel meer dan dan het checken van platen die bekend waren. Nu is dat veranderd en kun je d.m.v. Internet een beetje je schema ''wat nog te checken'' baseren op smaak na bijv. het opzoeken van wat nummertjes op YouTube. Maar ok, ik snap je punt verder, maar ben het er dus niet mee eens .

Ik adviseer zowiezo iedereen op de wereld minstens een keer naar PE te luisteren.
Of je het goed vind of niet, dan heb je het in ieder geval gehoord.
En ik vermoed dat velen het toch stiekem wel heel goed gaan vinden.

Ik zal het ze zeggen

Spread the word, hombre!

haha

Heb erg genoten van It Takes A Nation... maar dit vind ik echt een schijtplaat.
Wat een teleurstelling.

Bizar. Zoveel verschilt dit album nu ook weer niet met It Takes, behalve dat het beter is dan.

Ik vind It Takes A Nation ook veel vuriger en ruwer. Deze is leuk, maar voor mijn gevoel ook veel vlakker dan zijn voorganger.

Ik ga me maar eens snel schamen en deze en zijn voorganger beluisteren dan.

Het blijft opmerkelijk: de verdeling van mening over welk album dé klassieker is van P.E.. Deze of zijn voorganger. Ik ben zelf meer fan van dit album, maar het verschil is slechts te maken op neuslengte. Wat meespeelt, is dat dit voor mij het album is geweest waardoor ik in aanraking met hiphop ben gekomen. De impact van P.E. in muziekhistorie -laat staan hiphophistorie- is zeer groot. De bomb squad bewijst op dit album dat zij de chaotische productie tot in de perfectie beheersen. Waar hiphop vooral bestaat uit een goede loop en een hook, gaat deze vlieger voor de groep producers niet op. De vele veranderingen in de beat, zorgen ervoor dat een enkeling afhaakt, maar in mijn ogen blijft de productie op dit album hierdoor altijd actueel. De stem van Chuck D vind ik als een van de best klinkende. Je hoort duidelijk wat hij zegt, zijn stem irriteert niet en de rauwheid en boosheid kan hij perfect overbrengen zonder te schreeuwen. De tussenstukjes zijn op dit album ook erg mooi. Te vergelijken met het gevoel van een live-show die je op It Takes A Nation.... kreeg. Iedereen zou inderdaad minstens 1 album van P.E. geluisterd moeten hebben. Dichter bij muziekhistorie kom je niet binnen het genre hiphop.

Ik vind deze denk ik ook beter dan de eerste, alhoewel het verschil miniem is. Het zijn gewoon beide toppers en (vooral) klassiekers!

Ik vind dit een erg goed album, het gebruik van samples klinkt doordacht dan wel gezond spontaan, past altijd goed en geeft de plaat karakter. De teksten komen niet altijd heel hoogstaand over, maar het vocale departement loopt over het algemeen lekker. Wat me vooral aanspreekt is de attitude, de thema's en daarmee de sfeer van dit album. Beats als Welcome to the Terrordome zijn natuurlijk monsterlijk, en een intro als Power to the People is ook prachtig om te horen.

ipv 1ste bedoelde ik vorige

bum rush (weer is) over het hoofd gezien

Groot raadsel voor mij waarom dit zo'n klassieker is! Ik heb hier nooit echt wat mee gekunt. Ik vond het zelfs een bittere teleurstelling na dat ik It Takes... had gehoord (die vond ik wel erg goed)

Dus leg mij uit waarom?

Zelf heb ik na dit album geluisterd te hebben zo iets van: wat een chaotisch zootje. Beetje een samenraapsel van wat hele korte rapnummertjes, eentonige beats, hier en daar wat geëxperimenteer in het wilde weg, en nog wat nummers waar nog wel een kop en een staart aan lijkt te zitten. Dat hebben ze allemaal door elkaar gegooid en op een schijfje gemieterd!

Ik zie juist veel parallellen met zijn voorganger. Dezelfde chaotische beats (onbegrijpelijk dat jij dit eentonige beats noemt), veel verschillende nummers waarbij Flav en Chuck wisselend de mic in handen nemen en interludes die ook de moeite waard zijn om te luisteren (in tegenstelling tot zogenaamde grappige interludes die alleen de eerste keren de moeite waard zijn).
Fear Of A Black Planet heeft voor mij net een streepje voor op It Takes A Nation Of Million, maar het verschil is echt minimaal.

Op een of andere manier vind ik deze ook iets minder dan zijn voorganger. Ik heb er eigenlijk geen duidelijke reden voor maar It Takes A... ligt mij gewoon meer. Dit vind ik echter ook een zeer goed album.

Nou bij It Takes... is het ook chaos maar wel gestructureerde chaos. En die structuur mis ik hier dus. En veel van die korte nummers/interludes trekken gewoon op niks. Vind het wel jammer dat ik dit album niet echt kan waarderen want ik heb PE wel hoog zitten. Wie weet valt het spreekwoordelijke kwartje ooit nog eens

Dit is zo ongeveer het eerste rap album dat ik heb aangeschaft back in da days. Vind het nog steeds een geweldige plaat. Een collage van afwisselende beats, samples en raps. Opzwepend. Persoonlijk vind ik hem beter dan It Takes. Ook goed, maar deze vind ik veel ongewoner, baanbrekender, afwisselender.

Vind deze een stukje minder dan It Takes...De afzonderlijke nummers doen me iets minder (op Fight the Power en nog een paar na), en het geheel knalt wat minder hard dan de voorganger vind ik.

In 1999 werden zaterdags in de krantenbijlage De Metro van De Morgen in totaal 52 albums geselecteerd die als essentieel werden beschouwd in je algemene culturele bagage aangaande de pop/rock geschiedenis. Die albums worden een voor een nog eens bovengehaald in dit topic. Deze week is dit album aan de beurt. Hieronder het stukje zoals verschenen in 1999, in de eindejaarsbijlage 'De Cultuurkenner', een bundeling van alle artikelen uit de gelijknamige rubriek van De Metro.

"Don't Believe the hype", klonk het op de vorige cd van Public Enemy (It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back) en voor de zekerheid herhaalde de groep dat op Fear of a Black Planet. De Amerikaanse rap-posse was de hype echter al lang voorbij. Met deze derde langspeler bevestigde Public Enemy dat het dé toonaangevende hiphopgroep van het moment was.
Public Enemy fulmineert tegen de achterstelling van gekleurden in de States en de lijdzaamheid waarmee die dat soms aanvaarden. De beste oplossing is volgens Chuck D., de belangrijkste rapper van de groep, correcties aanbrengen in de door de blanke bril bekeken geschiedenis van de States. "If you don´t know your past, you don´t know your future", meldt hij. Maar hij haalt ook uit naar Hollywood (het verschroeiende 'Burn Hollywood Burn'), dat nog altijd op stereotiepe wijze zwarten portretteert. Niet verwondelijk dat Public Enemy twee jaar eerder samenwerkte voor Do the Right Thing. De sleutelsong van die cd ('Fight the Power') staat ook op de cd Fear of a Black Planet. Deze hiphopband is zo vaak geroemd om de rhymes van Chuck D en Flavor Fav dat een mens soms uit het oog verliest dat ook de muziek schitterend is. Verantwoordelijk daarvoor zijn Keith Schocklee en Eric Sadler, die voor een compromisloze sound kiezen, gelardeerd met scratches, elektronische drums, drilboren en meer van dat fraais.

Goede teksten en een aantal lekkere tracks, maar er staan hier ook teveel nummers op die beats hebben die echt een zooitje zijn. Het album mist daardoor teveel flow voor mij om het een echt goed hiphop album te vinden.

Vind deze minder dan de vorige 2.