Ik moet chevy hier toch even bijstaan. Wat chevy zegt is dat The Who een grote invloed heeft gehad wat betreft hardrock en in mindere mate synthesizer-gebruik. Niet dat ze de allereerste waren of dat ze baanbrekend werk deden, maar dat ze alles behalve onbelangrijke waren voor de opkomst van hardrock. En dat is toch ook wat ik onder essentieel versta. Niet dat een of andere avant-garde componist in de jaren '30 al een synthesizer gebruikte of dat er in de mid-60's heel veel garage rock was dat velen malen inventiever, ruiger en vernieuwender was. Je kan niet ontkennen dat The Who belangrijk (wellicht essentieel) was voor de hele beweging die erna kwam.

Er is hier weer veel geparlevinkt, en er zijn weer veel namen genoemd. Maar het album van deze week is schromelijk over het hoofd gezien.
Of toch niet helemaal?

Of dit valabel is als gok, ga ik me niet over uitlaten, maar deze week dus:


Fear of a Black Planet (1990), Public Enemy



De mening van "De Cultuurkenner" lees je hier.


>Topic overzicht

Eerder geposte toelichtingen:

> Introductie + Toelichtingen 1&2:

> Toelichting 3:

> Toelichting 4:

> Toelichting 5:

> Toelichting 6:

Volkomen terecht - puike plaat; al doet de hypefication m.n. door OOR erg politiek correct aan. Veel OOR-jaarlijstjes gezien waarin de plaat figureerde, ook bij de meest honky critici.

It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back is natuurlijk wel genoemd en staat in de oorlijstjes (decennia en top 100 allertijden/vd Eeuw) ook veel vaker voorop.
Maar wij kennen onze cultuurkenner ondertussen wel en het is toch ook onze cultuurkenner.
PE overigens volkomen terecht in deze lijst, wij zijn enkel van rockisme.

Inderdaad, dat politieke correcte valt mij ook altijd op. Zoveel rockliefhebbers die niets met hiphop hebben, behalve Public Enemy dan.

Vind het wel verrassend dat ze voor dit album hebben gekozen en niet voor het album ervoor.

Hier op MuMe geniet "It takes a Nation of..."anders toch veel meer aandacht.
Ik ben een dummie wat hip hop betreft, en heb nog geen tien albums uit het gerne. Wat voor de hand liggende algemeen bekendere dingen zoals o.a. Cypress Hill, Beasty Boys, Control Machete (hier wat bekend geworden door de Amores Perros Soundtrack) , Run DMC en deze van Public Enemy.
Mijn eerste kennismaking met Public Enemy had om verscheidene redenen een onvergetelijke indruk achtergelaten. Het betrof namelijk de openings scene van Do the Right Thing. De heetste dag van het jaar begon met de stomende Rosie Perez working out op de tonen van Fight the Power. De temperatuur zat meteen juist en de film kon al niet meer stuk.
Rosie Perez op Fight the Power

Inderdaad, zie mijn hip hop albums De typische voor een rocker...

Maar ik heb van de week voor de eerste maal een paar keer naar "It takes a Nation..." geluisterd, en vind deze "Fear of a Black Planet" op muzikaal vlak toch veel interessanter. De klank is veel voller ook, de samples zitten meer gelaagd. En al ben ik zoals gezegd een dummie op hip hop vlak, maar ik denk dat deze plaat toch meer meer invloed heeft gehad, vooral wat betreft buiten het hip hop milieu.

Vind dat wel verfrissend! Met name omdat die 2 albums erg weinig voor elkaar onderdoen wat mij betreft.

Een paar weken geleden:



Weliswaar een ander album, maar niet geheel onverwacht dus.

Deze Public Enemy staat nog op mijn lijstje om te gaan tsjekken. Fight the Power en Burn, Hollywood, Burn zijn natuurlijk klassiekers. De vorige, It Takes an etc. is één van m'n meest favoriete hiphopalbums aller tijden.

Het gaat er hier niet om wat ik graag had willen weten, hoewel ik op het gebied van synthesizers ook geen expert ben. Voordat je een uitspraak doet kun je ook een klein beetje zoekwerk verrichten om te kijken of er misschien nog iets voor The Who was, en daar ook wat waarde aan hechten. Iets als beroemde band bekend maken is eenvoudiger dan daadwerkelijk een pionier zijn ('Revolution 9' is daar ook een goed voorbeeld van). Dat is mijn punt.

Excusez-moi

Bah, weer zo'n politiek correcte keuze.

Alleen wat ik mij afvraag (zoals wel vaker), het gaat hier toch om essentiële pop/rock klassiekers. Waarin kun je het essentiële van deze plaat in terugvinden? Want dat mis ik in hun stukje. De plaat wordt geroemd, maar de gedachte achter de keuze, komt zelden naar voren.

Kos vindt blijkbaar van niet, maar ik vind deze toch iets sterker (niet wat betreft pure kracht, maar muzikaal gezien). Je hoort trouwens (of maak ik het mezelf wijs) dat Fight the Power ouder is, ik vind het qua muzikale stijl beter op It Takes passen. Het geluid is er meer open, directer. Op deze Fear kan ik net zo goed headbangen (vandaar de rockers hier!) als op de voorganger, maar ook nog trippen.
De Prince solo sample/loop hier in Brothers Gonna Work It Out vind ik overigens heftiger dan de Slayer-riff sample in She Watch Channel Zero?!

Politiek correcte keuze? Het gaat er bij deze lijst toch om onze cultuur iconen te kennen. Niet die van Afro-Amerikanen, Braziliaanse Indianen of Ivoorkustenaars. Dus lijkt het me normaal dat, als er al eens iets "exotisch" in staat, dit gekozen word op basis van laten we zeggen grens-overschrijdende invloed.

edit: weer veel gezeverd en het eigenlijke punt vergeten: Je hoeft niet van Soul op zich te houden om James Brown goed te vinden, net zo met reggae en Bob Marley, rock&roll en Elvis P of hiphop en Public Enemy, en dat denk ik helpt om in zo'n lijst te komen, en dat heeft niks te te zien met "politiek correct".

Hip-hop op zich is toch zo f*** essentieel als maar kan zijn??

En waarom deze plaat? Omdat je zo goed als alles wat er van hip-hop doorgedrongen is in andere muziekgernes op terug te vinden is.

Kijk naar de hit-parades van de afgelopen 20 jaar; luister naar zowat alles in de acid-jazz scene; luister naar jullie landgenoten Junkie-XL en consoorten; zelfs tot in de metalwereld (o.a.Anthrax) zijn sporen terug te vinden. Ik weet eigenlijk niet eens waar te beginnen, hip-hop en rap is al jarenlang alom tegenwoordig.

En deze hoort er ook nog duidelijk bij natuurlijk: Punk en de Sex Pistols.

Leuk dat je die dingen noemt, maar dat is allemaal geen pop/rock. Begrijp me niet verkeerd, ik erken de invloed op de hiphopcultuur, maar ik zie/hoor de invloed op pop/rock niet. In welke richting moet ik dan denken?

Ik ben Public Enemy al tegen gekomen in relatie tot Tricky, Manic Street Preachers en Tiga, om maar eens drie uiteenlopende namen te kiezen.

En hoezo zijn de hitparades van de afgelopen 20 jaar geen pop?

Op Fear of a Black Planet staan toch een aantal grote Hiphop klassiekers als 'Burn Hollywood Burn' en de alom bekende '911 is a joke'. Naast Public Enemy zullen alleen Outkast, Snoop Doggy Dogg en Eminem aanspraak kunnen maken op een plaats in deze lijst.

Er zijn inderdaad de laatste jaren een boel van die cross-overs (rap met een ietwat popachtig refrein) bijgekomen, maar was dat destijds ook al aan de orde?

Pop? Wat is popmuziek? Zoek dat eerst eens op in de Wiki

Voor mij is iedere pop/rock artiest die een dj als muzikant gebruikt al schatplichtig aan de hiphop. Dat zijn er dus al heel veel. Sampling, scratching, waar kom je het niet tegen?
Ook alle pop/rock artiesten die "rap's" (?) in hun muziek verwerken reken ik daartoe, verder hoor je veel hiphop gerelateerde ritmes, beats, breaks, de "flow" in de teksten, enz.

Lees nu eerst je wiki, luister dit album, luister een paar "top 40 hits" compilatie albums en kom dan nog eens terug.

Ik ben zo geen wandelende muziek encyclopedie, maar luisterde in de 90's wel veel naar alternative/rock. Bij populaire bands daar toen als Korn, Senser, Rage Against the Machine, Junkie XL, en ook in de meer underground "tribal" dance-scene met Transglobal Underground en Asian Dub Foundation waren de linken met Public Enemy soms erg duidelijk.

Zeg jij het maar. Welke pop wordt hier bedoeld? Het is jouw topic.

Mwa, je kunt de invloed van hiphop ook overdrijven. Zoals jij het nu brengt, is de volledige top 40 tegenwoordig gevormd door de hiphop. DJ's waren er al lang, voordat de hiphop überhaupt bestond (is het spelen met platen echt iets wat voorheen nog niet bestond?). Sampling is inderdaad iets eigens van hiphop, maar is sampling nou zo verschillend van plagiaat of het overnemen van bepaalde stukken van nummers? Wat bedoel je precies met "flow in teksten"?

Gevormd niet, beinvloed wel

Draaitafels als muziek instrument voordat er hip hop was? Ik ga het hier niet ontkennen, maar daar heb ik geen weet van, en ik zal lang niet de enige zijn.

(flow in teksten: rijm en ritme op elkaar afgestemd en omgekeerd.)

Onderschat je de invloed van hiphop nu juist niet, omdat het niet je smaak is? Heb je enig idee van de enorme impact die de hiphopstroming op het jeugdlandschap en het popklimaat heeft gehad, wereldwijd? Dat is niet mals, hoor.

Maar dat haalt het natuurlijk niet bij de invloed van Mark Knopfler op de nachtrust van iedere luisteraar

Ik ook niet, hoor, daarom vroeg ik het.

Nee, anders zou ik die vragen toch niet stellen? Ik geloof best dat er invloed is geweest, maar dat die zo groot zou zijn, had ik niet gedacht. Ik hoor het namelijk ook totaal niet.

Prospect voor Schoonenberg?

Geintje - ben een liefhebber van veel old skool - m.n. Tommy Boy label zie om Tommy Boy Greatest Beats (1985) en greatest Beats (1981 - 1995) : Bambaata, Stetsasonic, SoulSonic Force etc). Luister maar eens naar Grandmaster Flash en

CB zei het al - héél veel hiphop/rap- (productie)foefjes zijn/worden elders toegepast; kijk maar eens naar de productie-activiteiten van bijv.The Neptunes (o.a. Madonna). We hadden in NL Urban Dance Squad - een cross-over band om trots op te zijn - die stijl herken je tegenwoordig heel vaak.

Check this - uit '82:

Hele vroege cross-over:

@ Chevy: Nee, maar ik heb de indruk (als ik bijvoorbeeld de stemmen bekijk die jij hebt uitgebracht over albums uit 2011) dat je voornamelijk geïnteresseerd bent in redelijk traditioneel gemaakte gitaarmuziek. Daar is niets mis mee, natuurlijk, maar het totale poplandschap is een stuk breder dan dat, en wordt vooral de laatste tien, vijftien jaar beheerst door hiphop en aanverwante muzieksoorten.

Veel traditionelere muziekliefhebbers hebben nog steeds moeite om hiphop serieus te nemen, maar vergis je niet: het is een internationale folkstroming geworden die in niets onder hoeft te doen voor de rock 'n' roll uit de jaren vijftig en zestig, de punk uit de jaren zeventig of de ravecultuur uit de vroege jaren negentig. (Waarschijnlijk is het zelfs groter dan de meeste van die stromingen) Voor de meeste moderne jongeren is het nu net zo logisch om te gaan rappen als het voor jongeren uit de jaren zeventig was om een bandje te beginnen.

Bovendien, omdat hiphop een genre is wat in feite alle andere soorten muziek in zich kan opnemen, zijn wel degelijk een aantal van de meest vernieuwende en spannende platen van de laatste twintig jaar in het hiphopgenre gemaakt.