The Feelies - Crazy Rhythms (1980)

Het debuut van de Feelies is een unieke plaat die in een geheel eigen dimensie lijkt te zitten, een eind weg van de rest uit de new wave. De hoes is een klassieker op zich. Wat een legendarisch stelletje nerds! Is hier sprake van opzet?

Met opener The boy with the perpetual nervousness is het meteen raak. Een aanstekelijk, alsmaar herhaald gitaarrif wordt door drummer/uitblinker Anton Fier voortgestuwd tot epische proporties, als was hij machinist op een stoomlocomotief. Ik moet bij veel nummers terugdenken aan de 'motorik beat' van Neu's Klaus Dinger, maar dan flink aangedikt (Forces at work).

Fa ce la is een heerlijk, kort, vrolijk liedje waarin de rasnerds steeds in koor fa fa fa fa fa ce la! zingen. Nogal cheesy, zou je zeggen, maar bij de Feelies werkt het om onverklaarbare redenen gewoon.

Naast Fier is ook gitaarduo (en tevens songwriterduo) Mercer/Million flink op stoom hier. Vrijwel alle nummers zijn winnaars, van het hypnotische Moscow nights tot het semi-akoestische Original love, van de intrigerende structuren van Loveless love tot het kostelijke Raised eyebrows en de afsluitende 'acid jam' van de titeltrack).

Op het album staan overigens ook twee covers, uitgerekend van de Beatles en de Stones. Van de Beatles wordt Everybody's got something to hide... (uitstekende keus) onder handen genomen en in een nog explosiever jasje gestoken. Van de Stones is Paint it black de gelukkige, die een soortgelijke behandeling ontvangt.
Het Stones-nummer is trouwens een bonustrack die niet op de eerste vinylversie aanwezig was. Sterker nog, het nummer is pas in 1990 door de band opgenomen, waardoor je ook duidelijk verschil kunt horen in Mercer's stem.

De meeste tracks bevatten naast een soort van duivelse "Sturm und Drang" (Fier) en hypnotische, repetitieve patronen, verrassend catchy deuntjes (Mercer/Million). Een intrigerende combinatie. Dikke 4/5

Ahum.... ik begin R.E.M. steeds minder te waarderen nu ik hoor wat er allemaal te horen is in muziekland. En die is groooooot! Dus ik betwijfel of ik die andere beter zal gaan vinden, maar ga er zeker naar op zoek!

Dit album geeft mij een enorme adrenalinestoot. Man, man, wat een energie zit hierin (werkt ook besmettelijk, want telkens als ik deze draai, stuiter ik door mijn hele huis heen!), nog nooit meegemaakt met een album. Kon weleens in de hoogste regionen gaan eindigen in diverse lijstjes

Momenteel favorieten: Forces at Work en Loveless Love

Gekocht van Oldfart op de Meeting deze. Ik kende al ´Original Love´, wist ongeveer wat ik voor stijl kon verwachten, en heb verschillende stukken het ooit indertijd wel eens gehoord op een feestje. Stond al een tijd op mijn aanschaflijst maar ik betaal maar zelden ´collectible´ prijzen, en deze kom je inderdaad niet zomaar tegen.

Wel zeer de moeite waard, deze investering en dus dank aan bovenstaande mede-user die er toch nog een vriendenprijsje van maakte Het album is véél véél beter dan ik dacht. Ik had altijd al een CD van de Feelies, maar die is lang niet zo fris, licht en beweeglijk als deze. Een heerlijk plaatje, met als uitsmijter het titelnummer, met een fantastische break erin.

Oef. Lang geleden dat ik zo ben weggeblazen door een plaat. Persoonlijke favorieten: the boy..., loveless..., forces..., raised eyebrows en crazy rythms. En dat zijn erg veel favorieten voor zo'n kort plaatje.

Lekker wegdromen op psychedelische gitaarstromen terwijl de ritmes ondertussen alle kanten op vliegen...zeldzaam goed.

Juist! simpel & sullig.
Mijn eerste luisterbeurt viel mee. Maar de 2de, aandachtige luisterbeurt was stukken minder en ik heb me eigenlijk erdoor geworsteld.
Voor mij is dit album veel te "poppy", clean en simple.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Feelies - Crazy Rhythms (1980) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Feelies - Crazy Rhythms (1980)
De Amerikaanse band The Feelies was haar tijd ver vooruit op haar fantastische debuutalbum Crazy Rhythms uit 1980, dat ruim veertig jaar na de release nog minstens net zo fris en urgent klinkt

Crazy Rhythms van The Feelies was lange tijd een nergens verkrijgbaar cultalbum, maar inmiddels is het album uit 1980 gelukkig weer binnen ieders bereik. Het is een album dat in 1980 terecht de hemel werd in geprezen, maar de cultstatus ontsteeg de band er nauwelijks mee. Crazy Rhythms is nog altijd een fascinerend album met fantastisch gitaarwerk en stekelige songs. Het is een album vol invloeden uit de jaren 60 en 70, maar dan verpakt in de ruwe energie van de punk en new wave van de late jaren 70. Het is helaas een album dat bij het grote publiek onbekend is gebleven, maar Crazy Rhythms van The Feelies is wat mij betreft een onbetwiste klassieker.

Het is lastig om te zeggen wat mijn favoriete cultalbum aller tijden is, maar als ik een lijstje met mijn tien favoriete cultalbums moet maken staat Crazy Rhythms van The Feelies daar waarschijnlijk altijd in. De Amerikaanse band The Feelies werd halverwege de jaren 70 opgericht in New Jersey, maar de jaren 80 waren net begonnen toen het debuutalbum van de band, die inmiddels deel uit maakte van de underground scene van New York, verscheen.

Ik weet niet meer wie of wat mij destijds op het spoor van het album zette, maar ik weet nog wel dat alles aan Crazy Rhythms me direct hopeloos intrigeerde. Allereerst de hoes met de wat nerdy types op de cover en vervolgens een aantal van de songtitels, maar The Feelies maakten de meeste indruk met hun muziek. De meeste songs op Crazy Rhythms bevatten inderdaad bijzondere en wat springerige ritmes, maar het was het gitaarwerk op het album dat op mij de meeste indruk maakte. Het is van dat heerlijk jengelende gitaarwerk dat pas gedurende de jaren 90 echt populair zou worden, maar Crazy Rhythms staat ook vol met wonderschone gitaarlijnen en puntige solo’s.

Het gitaarwerk was voor mij het meest aansprekende onderdeel van de muziek van The Feelies, maar er viel veel meer te genieten op het debuutalbum van de Amerikaanse band. De songs op Crazy Rhythms klonken anders dan vrijwel alles dat ik in 1980 had gehoord, al maakte de band geen groot geheim van haar belangrijkste inspiratiebronnen. Crazy Rhythms had niet gemaakt kunnen worden zonder het voorwerk van Television, Talking Heads, The Velvet Underground en The Modern Lovers, maar zeker met de oren van nu zijn er nog veel meer invloeden te horen op het debuutalbum van The Feelies.

Crazy Rhythms was, zeker in 1980, een vat vol tegenstrijdigheden. De songs van de band waren soms rechttoe en rechtaan en toegankelijk, maar de band zocht ook het experiment in navelstarende passages. Crazy Rhythms was absoluut beïnvloed door de ruwe energie van de punk en new wave, maar The Feelies schaamden zich ook zeker niet voor alles dat voor de geboorte van de punk werd gemaakt.

Crazy Rhythms werd in 1980 de hemel in geprezen, maar het werd ook al snel een cultalbum en bovendien een cultalbum dat nauwelijks meer te krijgen was. Dat veranderde eigenlijk pas in 2009 toen het album eindelijk opnieuw werd uitgebracht, waarna nog een release op de streaming media diensten volgde. Voor de originele versie op vinyl moet inmiddels overigens flink in de buidel worden getast.

The Feelies zouden veel later in de jaren 80 nog twee albums maken, waarna het na een album aan het begin van de jaren 90 stil werd rond de band. In 2011 en 2017 volgden nog twee albums, maar geen van de latere albums van The Feelies zorgde voor dezelfde magische luisterervaring als Crazy Rhythms.

Het bijzondere is dat de acht eigen songs van de band en de bijzondere Beatles cover Everybody's Got Something To Hide Except Me And My Monkey ruim veertig jaar later nog net zo fris klinken als op de dag van de release. Crazy Rhythms is haar tijd ook aan het begin van 2023 nog ver vooruit en op hetzelfde moment is het een album dat ongelooflijk veel invloed heeft gehad op de popmuziek in met name de jaren 90, waarbij bijvoorbeeld gedacht moet worden aan R.E.M. (fun fact: R.E.M. gitarist Peter Buck produceerde in 1986 het tweede album van The Feelies).

Het was best een tijd geleden dat ik naar het debuutalbum van The Feelies had geluisterd, maar ik vond het direct weer een fantastisch album en bij herhaalde beluistering wordt het debuut van The Feelies alleen maar beter. Zoals gezegd een van mijn favoriete cultalbums, maar ook absoluut een klassieker uit de geschiedenis van de popmuziek. Erwin Zijleman

Op een zonnige voorjaarsdag zat ik in Nijmegen bij een medestudent op zijn balkon. Hij had zijn speaker naar het balkon verhuist, pilsje erbij en LP opgelegd. Kende ik niet. Vreemde hoes met die Buddy Holly types tegen een strakblauwe achtergrond. Dat kon nooit wat zijn.

En toen gebeurde het: die eerste minuten van The Boy with the Perpetual Nervousness. Het nummer klonk voor mij precies zoals de vreemde titel beloofde. Kwam binnen met een grote dreun. De rest van het album was ook geweldig. Fan voor het leven.

Ze maakten toen vier albums (en heel veel later nog twee). Allemaal vrij goed, maar die eerste, met dat nieuwe geluid, dat blijft wel een heel special. Nog altijd, dus.

Toch moet ik bekennen dat ik The Good Earth nog ietsiepietsie beter vind ...

... ben naar dat verhaal op zoek gegaan, maar kon weinig vinden. Op de site over wijlen BBC-dj John Peel vond ik info waaruit blijkt dat The Feelies op 3 oktober 1979 bij Rough Trade debuteerden met single Raised Eyebrows. Waarschijnlijk heeft Peel die gedraaid en zo zal de groep onder de aandacht van Stiff zijn gekomen.

Ik herinner me een artikeltje in Muziek Expres in (februari?) 1980 over de neurotische muziek en het nerdy imago van de groep, maar op de radio kwam ik ze destijds niet tegen. De naam bleef echter hangen, pas in het streamingtijdperk hoorde ik dit album in z'n geheel.
De vier heren (frontman Glenn Mercer, gitarist Bill Million, bassist Keith Nunzio en de nijvere drummer Anton Fier) worden elders terecht omschreven als een tweeakkoordengroep ("punk heeft drie akkoorden, The Feelies twee!") die juist zonder (scheurende) gitaareffecten werkte. De nerveuze muziek en bijpassende zang hebben iets weg van Talking Heads, die nabij het New Jersey van The Feelies werkten.

Anders dan tijd- en genregenoten durfden ze langere nummers te maken, waarbij de composities soms traag op gang te komen. 'Hypnotiserend' is nóg een term die vaak in beschrijvingen opduikt en wie het lange titelnummer hoort, zal begrijpen waarom de muziek zo wordt beschreven. Uptempo, gedreven, monotoon maar allesbehalve saai. Als het leven in New York. Moscow Nights is mijn andere grote favoriet, maar eigenlijk is alles minimaal lekker.
Toch was dit geen hit- of albumlijstenmateriaal. Daarvoor was het kennelijk té afwijkend, té vreemd. Wel invloedrijk en inspiratievol, zo zou later blijken bij onder meer Sonic Youth.

De reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave en aanverwanten kwam van het Noord-Ierse Stiff Little Fingers. In februari 1980 betrad de Nina Hagen Band met Unbehagen de Nederlandse albumlijst, maar omdat ik dat album al besprak vervolg ik bij de ska van The Beat en hun langspeler I Just Can't Stop It.