The Beatles - Rubber Soul (1965)

Ik neem aan dat bawimeko als grote Beatles-fan de platen van de Fab Four origineel heeft . Het feit is gewoon dat de cd-uitgaves slecht klinken. Als je dan een cd kan branden waar die stukken beter klinkt, dan lijkt me daar niets mis mee.

Hierbij gingen The Beatles een andere weg uit en toonden ze aan dat ze zelfs met een veranderde koers (zoals er nog meer zouden volgen) de groep nog steeds kwaliteit afleverde. Diepere teksten, experimenteren met instrumenten. De newwave van de jaren '60

Een album met een legendarische status en dat is helemaal terecht. De manische solo in Drive My Car, de sitar in Norwegian Wood, de smaakvolle en humoristische (tit tit tit) romantiek van Girl, de melancholiek van In My Life en ga zo maar door. Het is werkelijk onvoorstelbaar wat de luisteraar allemaal voorgeschoteld krijgt. Het is nauwelijks voor te stellen dat dit dezelfde band is die Love Me Do ten gehore bracht. Het enige echte minpunt van deze plaat is What Goes On. Is het trouwens echt waar dat Drive My Car, Nowhere Man en What Goes On niet op elke persing staan?

Ja, tot Sgt. Pepper werden alle Beatles albums in de Verenigde Staten verknipt. De Amerikaanse releases waren anders dan de Britse.

Van Wikipedia:
Like other pre-Sgt. Pepper Beatles albums, Rubber Soul differed markedly in its U.S. and UK configurations; indeed, through peculiarities of sequencing, the U.S. Rubber Soul was deliberately reconfigured to appear a "folk rock" album to angle the Beatles into that nascent and lucrative American idiom during 1965, thanks to the addition of "I've Just Seen a Face" and "It's Only Love" (leftovers from the UK Help!) and the deletion of some of the more upbeat tracks ("Drive My Car", "Nowhere Man", "If I Needed Someone", and "What Goes On"). The tracks missing on the U.S. version would later surface on the Yesterday . . . and Today collection. The track variation resulted in a shorter album length, clocking in at 29:59.

Datzelfde deden de Amerikanen ook met de albums van the Rolling Stones en the Kinks. Gelukkig dat de bij the Beatles de Britse versies standaard zijn geworden, wat bij the Stones helaas niet het geval is.

Van de Stones wist ik dat, van The Beatles niet. Weer wat geleerd, dank u.

De eerste malen deze plaat geluisterd vond ik het een aardig album maar de magical touch ontbrak. Uiteindelijk heeft het me wel weten te pakken (en met uitzondering van Drive my car ietwat oubollig) is het een fijne 'voor het haardvuur zitten' plaat.

Hoewel hier de eerste aanzet wordt gegeven tot de meer experimentelere kant van 'The Beatles' blijft dit voor mij persoonlijk nog steeds een album van de meer (lieflijke) liedjes. Daar is natuurlijk niets mis mee en het is absoluut (erg) goed. Maar dit weet mij gewoon niet zo te pakken als het materiaal als waar men op de proppen kwam vanaf opvolger 'Revolver'.

...de magical touch ontbrak...ik vermoed dat je bedoelt dat 't voor jou geen album was die 'klikte', want op dit album zijn meer dan één magical touches te vinden!
*Paul is openhartig en ongeduldig over zijn relatie met Jane Asher (I'm Looking through You)
*John houdt zich bezig met meer verhalende liedjes en levert pareltjes af (In My Life, Norwegian Wood)
*Instrumentaal interessanter dan de voorgangers (Paul's bas wordt prominenter, sitar)

Een van de eerste echte albums waaraan als zodanig ook aan gewerkt is en niet zoals voorheen vaak wat singles en de rest opvullen om een LP te maken.
Ik hem hem meermalen beluisterd en vind hem gua topmummers wat tegenvallen; als geheel een goeie plaat ,maar er zitte hier en daar wat mindere nummers tussen. Favorieten:Drive my car, Norwegian wood en Nowhere man.

Wat een onzin zeg!
Je gaat hier toch niet beweren dat een 'A Hard Days Night' of 'Help' vol met fillers staat.

Beatles-politie? Het is gewoon zijn mening.

Dit is eigenlijk het eerste échte album van the Beatles in die zin dat ze selectiever waren met de songkeuze (geen covers meer bv.), maar dat betekent niet dat hun voorgaande albums niet de moeite waard zijn, integendeel.

Oh, en als ik 'gewoon' mijn mening geef ben ik meteen van de Beatles-politie? Beetje rare conclusie he.

Je reageert een beetje heftig, vandaar die conclusie

Ok, was niet zo bedoeld hoor.
Ben alleen oprecht verbaasd over het feit dat stuart dit als het eerste echte Beatles album ziet, maar ik ben natuurlijk een fan, dus niet objectief. (iedere mening is trouwens subjectief heb ik geleerd)

Ben het overigens 100% met LucM eens!

Lees mijn stukje over Help maar eens. Niet te snel conclusies trekken en bovendien zijn de Beatles ook maar gewone mensen.
(over dat ópvullen'': dat deden heel bands voor ongeveer 1965. Rubber soul beschouwen veel mensen als van de eerste 'gefocuste' popalbums)

Samen met Revolver voor mij de beste van de Beatles, een tijdloos album.
Ik vind dat op dit album toen de techniek nog in de kinderschoenen stond er met weinig middelen toch heel veel moois gemaakt werd.

Drie van mijn favoriete Beatlenummers waarvan ik zowel de tekst als de song (muzikaal) mooi/leuk vind staan alledrie op het begin van dit album: Nowhere Man, Norwegian Wood en Drive My Car (..beep beep...beep beep ..Yeah!!...).

De perfecte plaat van The Beatles! Niet alle nummers zijn even goed, zo is The Beatles (White Album op individuele klasse beter, maar als album staat deze plaat als een huis.

geweldig beatle-album
heb al hun albums, en ik moet zeggen
HUN BESTE (naar mijn mening) *5 (uiteraard!)

dat komt misschien ook omdat ik dit album momenteel het meest draai (van the beatles dan)

Mijn Beatles-marathon van vanavond houdt even halt bij dit album. Lijkt me een mooi eindstation, hierna zouden ze met Revolver de diepzee in duiken. Voor ze dat deden, werd nog deze - amper 28 minuten durende - achtbaan aan briljante liedjes uitgebracht. De eerste briljante plaat van The Beatles wat mij betreft: alle goede elementen van hun vroege platen komen hier tot volle wasdom en met o.a. de sitar in Norwegian Wood, een van mijn favorieten, wordt een hint gegeven naar wat nog komen ging. The Word is mijn favoriete nummer hier: heerlijk opgebouwd en een aantal fantastische zanglijnen. Het beste Beatles-nummer tot dan toe wellicht.

Eerste echte klassieker van the Fab Four.

...ik heb 'm origineel in een plaatselijke CD zaak zien liggen voor 8,99 Euro !!(aanbieding) en heb het laten liggen...

Je hebt daar een flater geslagen, stuart! Zo'n kans krijg je niet meer.

...ik heb 'm vanmiddag alsnog gekocht...dit was voor toch zo'n klassieker een spotprijsje. (incl. DSOTM voor dezelfde prijs!!)

Nu ik het album zelf in bezit heb heb ik het een een aantal keren intensief beluisterd en heb ik momenteel het volgende gevoel daar over: ongeveer de helft vind ik top tot ruim voldoende, de andere helft voldoende tot aardig en 1'niks' (What Goes On). Smaken en muziekbeleving verschillen uiteraard.

De eerste cd uit mijn collectie. Ik kreeg Rubber Soul voor mijn 11e verjaardag. Ik kan nu zeggen dat ik toen al over louter goede smaak beschikte, maar moet bekennen dat diezelfde middag mijn tweede cd zou volgen in de hoedanigheid van To the Extreme van Vanilla Ice....
Het zal geen verbazing wekken dat laatstgenoemde onderin mijn verhuisdoos is achtergebleven en Rubber Soul nog met regelmaat mijn cd speler weet te vinden.
Toen ik dit album kreeg was ik enkel bekend met de LP 1967-1970 (die blauwe) die mijn moeder in de kast had liggen (en die ik al goed grijsgedraaid had). Toen ik de voorkant zag stond er enkel Rubber Soul en ik vroeg: "Wat is dit voor band? Rubber Soul?" Ach ja, ik had nog zoveel te leren en te ontdekken....