Suede - Night Thoughts (2016)

Ben eigenlijk nog best onbekend met deze band. Maar 'Outsiders' en 'Pale Snow' zijn echt fijn. Eindelijk weer eens een goed rockalbum zal niet verkeerd zijn voor me. Ben benieuwd.

Ook na Bloodsports wat ik een goed album vond weer een schot in de roos van Suede. Dit album is beter dan zijn voorganger en dat is knap voor een band die al zo lang meegaat.
Niet beter dan Dog Man Star die mijn favoriet is maar in deze tijdsgeest toch een album van hoog niveau.
Bret is zeer goed bij stem trouwens. Mijn favoriet is momenteel I Don't Know How To reach You.
Een 4,5 voor nu.

Mijn eerste luisterbeurt zit er net op. Ik ben echt compleet weggeblazen. Wat een prachtig album is dit geworden! De impact van DMS zal het vermoedelijk niet hebben, heeft uiteraard ook met de tijdgeest te maken, maar kwalitatief is deze Night Thought echt van een bijzonder hoog niveau. Echt schitterende arrangementen, Brett die fantastisch bij stem is, geweldige teksten. De liefde voor Suede is weer geheel opgelaaid. Wie had dat gedacht.. Voor nu een dikke 4,5*.

Ik heb 'm ook een paar keer beluisterd, maar ben er nog niet helemaal uit.
De singles spraken me niet allemaal even aan, maar als onderdeel van het album past het allemaal zeer goed.
De registers worden wel weer allemaal opengetrokken, veel bombast en dramatische zang van Brett.

Ik vond Suede bored teenager-music (samen met de SP). Dog man Star was weliswaar de beste; maar iets te veel bombast. Dit gaat wat donkerder en is op zich tot nu toe mijn favoriete van hen. Outsiders is echt mooi. Pale snow kon prachtig zijn, maar iets te veel bombast.

Begin jaren negentig vonden er veel muzikale veranderingen plaats in het Engelse muziekcircuit, met als voorloper in de Britpop de band Suede. Hun tweede album Dog Man Star uit 1994 bracht de wereld van drugsverslavingen, intimiteit en vervreemding angstaanjagend dichtbij, verpakt in de poëtische teksten van Brett Anderson en de experimentele georkestreerde en scherpe klanken van de vijfkoppige band. Verval en persoonlijke problemen bleken de band en muziek geen goed te doen, maar met Bloodsports maakten ze in 2013 een meer dan verdienstelijke comeback. Het zevende album Night Thoughts is meer dan tevoren gericht op een overkoepelend verhaal, neergezet in de muzikale art rock vorm en ondersteunt door een film van regisseur Roger Sergeant. Een familietragedie die niet alleen van grote invloed is op het ouderlijk liefdespaar, maar ook met verraad, romantiek, depressies en pijn het menselijke leven op de kaart zet. Geen onbekend terrein voor Suede, maar wel een album die zowel de successen van Dog Man Star en Coming Up in tekstuele en muzikale sferen onder de aandacht brengt.

Het muzikale verhaal opent met de klanken van strijkers en synths op When You Are Young. De jeugdjaren vliegen voorbij wanneer de gitaarklanken van Richard Oakes zich binnendringen en ondersteuning vinden in de drums van Simon Gilbert. Een liefdesspel die zich door de jaren heen ontwikkeld en een aangeslagen Brett Anderson toont. Een ouder die terugblikt op het verleden en het kind zijn, gepaard met de jeugdige onbezorgdheid. De muzikale lijn zet zich voort in het verlangende aspect van de jeugd met Outsiders. Een melodieuze gitaarriff zoekt de verbinding met de ritmische gitaar van Neil Codling. Anderson zoekt het verlangen van de mens op in het verslavende aspect naar meer. De liefde die overwint wanneer de twee hoofdpersonen elkaar vinden en zich buitengesloten voelen van de wereld. Een vol geluid voert de gitaren, synths en drums de lucht in. De melodielijn vindt de doorgang naar No Tomorrow, een door gitaarriffs en trauma’s ontwikkelend nummer. Het verdriet van de niet gegrepen kansen en passerende jaren worden verdreven door het aanstekelijke gitaarspel en de toegankelijke muzikale weg. De ontroerende klanken van Pale Snow doen de personages ontwaken in de huidige tijd, waarin de angst van het verlies van hun kinderen zich langzaam opbouwt. Veranderingen brengen de toekomst in het daglicht wanneer de klanken van de synths aanzwellen.

I Don’t Know How to Reach You zet de muzikale weg voort, gesteund door een herhalende basriff en diverse lagen aan gitaarklanken. De vader bevindt zich in het nummer in de situatie waarin het niet meer lukt zijn geliefde zoon te bereiken. De gedachten voeren zich naar de dingen die hij misschien fout heeft gedaan. De gitaarsolo van Richard Oakes brengt de pijn die de persoon voelt tot diep in de muzikale stroming. Op alle manieren probeert hij contact te maken, maar het hoofdstuk is afgelopen en het boek lijkt zich te sluiten. Emotioneel aangeslagen zoekt Anderson zijn weg door de aanzwellende drums en gitaarklanken. Pijn en frustratie maken het vaderfiguur machteloos en slaan een gat in zijn zelfvertrouwen. Met What I’m Trying to Tell You slaat Suede een wat langzamer pad in. De onzekerheid van het ouderschap doet de persoon zich afvragen of de kinderen nog wel veilig zijn. Verlies en pijn maken zich eigen van de ouder, terwijl de waanvoorstellingen de persoon uit de slaap houden. De klanken van Dog Man Start herrijzen wanneer de muziek van Tightrope zich aandoet. Verlangen naar de liefde doet de man wegglijden van het koord en wegvallen in depressies. De gitaren voeren zich op volle kracht door de pijn van het verlies van geliefden heen. De stilte sleept zich voort wanneer de mannelijke hoofdpersoon er niet meer kan zijn, maar de kinderen en vrouw zich vastklampen aan zijn kunnen. Learning to Be doet de kinderstemmen terugkeren en opent zich als een filmisch verhaal. De oplopende geluidseffecten en het intrigerende pianospel van Codling spelen in op de emoties van de luisteraar. De liefde die opnieuw een weg vindt, maar door onzekerheid geen plek krijgt in het bestaan.

De nostalgie slaat terug bij de gitaarriff van Like Kids, een catchy en wild nummer. Wild in de zin van de herinneringen die zich verbinden aan de onbezorgde jeugdjaren, waarin alles nog mogelijk was en niemand je tegenhield. Catchy zijn de diverse gitaarriffs die telkens weer terugkeren en het nummer in combinatie met de drums een toegankelijk en melodieus karakter geven. De wanhoop keert echter terug met I Can’t Give Her What She Wants, wanneer een ruis van het verleden voorbij waait. Geweld doet Brett Anderson diep de emoties in duwen, hoog in klank en met uithalen van pijn en verdriet. Het meest ontroerende en bedachtzame nummer van het album, mede door het aangrijpende gitaarspel van Richard Oakes en de klanken van de percussie door Simon Gilbert. When You Were Young komt als tegenhanger opzetten van When You Are Young, nu vanuit de huidige tijd, met opnieuw het meeslepende orkestrale strijkersspel. De piano die de man in het nu laat kijken naar de depressies en verdriet die zich meester van hem hebben gemaakt en de onbezorgdheid waarmee zijn vroegere jaren gepaard gingen. Het pianospel en de wegebbende stemmen openen slotstuk The Fur & the Feathers. De romantiek keert terug wanneer zelfs de diepgaande frustraties en depressies tot het verleden behoren en het begrip voor elkaar weer gevonden wordt. De angst die nog niet verdwenen is en zich door de inkomende drums en rekkende gitaarklanken van emotionele waarde laat voorzien. Wanneer het muzikale pad langzaam een uitweg vindt blijven we met de vraag zitten of er nog enig perspectief is in een gelukkige toekomst.

Night Thoughts ontwikkeld zich langzaam in meeslepende muzikale herhalingen en de kwetsbare gevoelens van het ouderschap. De persoonlijke misstappen van het verleden van de bandleden worden verwerkt in kwetsbare passages en een aangrijpende muzikale samenhang. De muzikale paden mogen dan al eerder betreden zijn door Suede, in de samenstelling op het album voelt het meer als tevoren aan als een eenheid. Brett Anderson weet als vader zijn persoonlijke ervaringen te vertalen naar de vragen die bezorgde ouders op het levenspad tegenkomen. Niet alleen het verhaal ontwikkeld zich op intrigerende wijze, ook de muzikale structuren, zowel in de georkestreerde als gitaarrijke melodielijnen, ontwikkelen zich tot een aangrijpend geheel. De nachten dat bezorgde ouders wakker zullen liggen behoren met dit album niet tot het verleden, maar Suede laat zien dat niemand alleen staat in de vragen die ons in het leven passeren.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Ik vind dit Suede eigenlijk vrij "progressive" klinken, al gebruik ik dat woord niet graag. Iemand nog dat gevoel?

Vind ik ook. Al waren ze natuurlijk altijd al vrij bombastisch en tegendraads.

Suede lijkt te balanceren op een dun koord. De pathos van de 'klassieker'; dog man star is alom aanwezig. De galm op de stem van Anderson is ook niet te missen. Waar het vorige album wat meer pit bevat gooit Suede op hun laatste worp weer alle bombast in de strijd. Van aanzwellende strijkers tot huilende violen, Suede gaat weer voor het grote gebaar. Dat levert een degelijk album op. Met Outsiders als single had ik hoge verwachtingen, die worden maar ten dele ingelost. What I'm Trying To Tell You heeft een lekkere beat maar jammergenoeg kabbelt het refrein maar wat voort. I Don't Know How To Reach You kent een beetje hetzelfde euvel. Pale Snow, Outsiders, Like Kids pakken je dan wel weer beet. Kortom; Suede levert een degelijk album af maar jammergenoeg pakt de plaat je niet bij de lurven, iets wat ik wel had gehoopt en waar ik stiekem in de toekomst toch nog van uitga.

Wordt beter en beter Halfje omhoog.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Suede - Night Thoughts - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Bij Suede denk ik aan de jaren 90. Ik denk aan het verpletterende titelloze debuut uit 1993, aan het donkere en dramatische Dog Man Star uit 1994 en aan het glorieuze Coming Up uit 1997.

Hierna was het voor mij gedaan. Suede maakte nog twee middelmatige platen (Head Music uit 1999 en A New Morning uit 2002), waarna het doek definitief leek gevallen.

Drie jaar geleden keerde Suede terug met het over het algemeen goed ontvangen Bloodsports, maar ik heb er volgens mij niet naar geluisterd.

Ik heb gelukkig wel geluisterd naar het vorige week verschenen Night Thoughts, want dit is een plaat die niet heel veel onder doet voor het bijzondere drietal dat Suede zo’n twintig jaar geleden maakte.

Night Thoughts opent met zwaar aangezette strijkers, maar begeeft zich vervolgens al snel op bekend terrein. De ritmesectie en toetsenist leggen een loodzware basis, gitarist Richard Oakes tovert de ene na de andere majestueuze gitaarlijn uit zijn instrument, terwijl zanger Brett Anderson de muziek van Suede voorziet van emotie, drama en bombast.

Het zijn ingrediënten die Suede altijd heeft verwerkt in haar muziek (en dus ook op de mindere platen), maar op Night Thoughts zijn ook de goede songs weer terug.

Waar de muziek van Suede op de mindere platen van de band verzoop in bombast en aanstellerij, is Night Thoughts over de hele linie een urgente en goed gedoseerde plaat. Natuurlijk pakt Brett Anderson weer flink uit met theatrale vocalen en ook de instrumentatie is meer dan eens bijna over the top, maar het is dit keer functioneel drama, dat nadrukkelijk bijdraagt aan de hoge kwaliteit van de songs op Night Thoughts.

Ik had niet verwacht dat ik nog eens zo zou genieten van een nieuwe Suede plaat, maar Night Thoughts is, mede dankzij het werkelijk geweldige gitaarwerk, een bijzonder aangename verrassing. Suede is terug. En hoe. De plaat is overigens ook verkrijgbaar met een bijbehorende film die het beeldende karakter van Night Thoughts onderstreept. Erwin Zijleman

Mijn eerste ontmoeting met Suede.
Mijn eerste indruk is wel oké! Instrumentaal is het allemaal heel strak en mooi vormgegeven. Zal binnenkort even tijd nemen om de mooie recensie van HugovdBos te lezen om meer bekend te worden met de thematiek. Sommige tekstuele stukken zijn een beetje cheesy a lá Dream Theater. Ook krijg ik een beetje James LaBrie associaties met de zang op dit album, en dan niet de goede. Een beetje zo'n theatrale powermetal-stem bij vlagen, even aan wennen. Overigens bijna dezelfde stem als Shamrain en dat is een van mijn favoriete bands.
Even afwachten allemaal dus, Outsiders is in ieder geval prachtig.

Ik vind dit geen Dog Man Star, 't is niet omdat het wat orkestraal begint dat we plots helemaal terug op die wondermooie wereld van Dog Man Star zitten... maar mijn eerste indrukken van Night Thoughts zijn wel positief. Mooie flow in het album, Outsiders is geweldig goed (gek genoeg vind ik de niet-refrein stukken beter, maar blijft het refrein zelf wel in mijn hoofd hangen), Don't know how to reach you en what I'm trying to tell you vind ik een knap duo op het midden van het album, en de afsluiter is ook prachtig.

Als we toch albums moeten vergelijken dan vind ik deze netjes in het verlengde van Bloodsports, en hebben we nu een knap drieluik Coming Up / Bloodsports / Night Thoughts, die vind ik goed samenpassen.

Nog geen score nu, eerst nog wat verder beluisteren en live ook eens meemaken.

Een drieluik is toch iets wat op elkaar volgt? Zaten nog al wat albums tussen Coming up en Blood sports natuurlijk...

Ik bedoelde gewoon dat die 3 albums voor mij goed samenpassen. Trilogie was misschien betere woordkeuze ipv drieluik

Zie bvb The Cure met hun trilogy-concerten, Pornography/Disintegration/Bloodflowers, daar zaten ook veel albums tussen. Een zelfde set-up voor Suede met Coming Up / Bloodsports / Night Thoughts zou ook wel mooi zijn.

SirNoodle Ik begrijp wat je bedoeld, en ben het wel met je eens .

Ik heb toch nog een ticket gekocht voor morgen in Utrecht.

Het is zo dichtbij, en ik zou in 1e instantie niet gaan (ivm geboorte van mijn zoon) maar gelukkig past het nog in de agenda!

Ben erg benieuwd, en zeer blij dat ik 't toch ga meemaken!

Concert is net paar minuten geleden afgelopen en ik ben enorm onder de indruk.

Het hele album werd integraal gespeeld waarbij de band achter een enorm doek staat waarop de begeleidende film te zien was. Erg mooi gedaan en het doek was doorzichtig waardoor er hele mooie schakels werden gemaakt met de band en de film.
De film is niet een heel erg vrolijk verhaal, maar door het zo gezien te hebben maakt dat het album alleen nog maar mooier.

Blij dat ik besloten heb alsnog te gaan, Suede is live elke keer weer een genot om mee te maken.

Deze combinatie met film had ik nog nooit gezien en vond het echt erg geslaagd!

Tuurlijk niet beter dan Dog Man Star. Maar in deze tijdsgeest? Beste album wat ik in lange tijd heb gehoord. Heerlijk!

Mee eens maar toch jammer dat het moet uitdraaien op een greatest hits tour in de "toegift"

Tja normaal wordt nieuw met oud gemixt. Nu eerst nieuw dan oud. Anders had je t misschien anders ervaren.

Ik was er gisteren ook bij in Utrecht. Heel mooi hoe de film Night Thoughts werd vertoond op het enorme scherm en de band erachter stond te spelen. Een vrij dramatisch verhaal, waardoor de muziek nog harder binnenkomt. En na de pauze een 'greatest hits' set. Vol overgave werd hier gespeeld en het publiek was zeer enthousiast. Beter dan in Paradiso een paar jaar geleden; zou zomaar eens een concert kunnen zijn dat in mijn persoonlijke top-10 allertijden terecht komt.

Die tweede set vond ik totaal niet storend; juist doordat eerst voor de pauze een heel nieuw album werd gespeeld. Ongeacht hoe de tweede set zou klinken, was het daardoor al niet meer puur een nostalgie show. En overigens werden niet alleen 'greatest hits' gespeeld: nummers als "Moving'', "Sometimes I Feel I'll Float Away" en zelfs b-kantje "Leaving" kwamen voorbij.

Ik was al zeer te spreken over Night Thoughts, en na gisteravond kan de plaat natuurlijk al helemaal niet meer stuk. Het echte Dog Man Star geluid hoor ik er niet in; meer nog ligt de plaat in het verlengde van Bloodsports. Maar de passie en urgentie die ik op Bloodsports nog slechts bij vlagen hoorde, is nu weer helemaal terug. Nee, zo goed als Dog Man Star is het niet, maar aangezien ik die plaat al bijna 20 jaar bovenaan mijn lijst beste albums allertijden heb staan, was dat ook een onmogelijke opgave. Night Thoughts behoort wel tot het beste wat Suede gemaakt heeft; het niveau van het debuut en Coming Up wordt hier en daar echt wel gehaald.

Night Thoughts is echt een album, met nummers die precies in die volgorde beluisterd moeten worden. Als losstaand nummer is bijvoorbeeld "Pale Snow" wat 'onaf', maar in de context van het album past het perfect. Het album begint met "When You Are Young", wat met dat strijkersintro precies de juiste sfeer neerzet. Verderop hoor ik klassieke Suede poprockers als "Outsiders", "Like Kids", "No Tomorrow", meezingers zoals alleen Suede die kan maken. Maar met "I Don't Know How to Reach You", "Tightrope", "I Can't Give Her Wat She Wants", "Pale Snow" en "The Fur & the Feathers" krijgen we ook prachtige, vol drama en pathos gezongen ballads.

Als ik dan toch een kritiekpunt moet noemen, is het dat we dit allemaal wel eens eerder gehoord hebben van Suede. Alleen de combinatie met de film is origineel te noemen. Maar ach, misschien moet Suede gewoon blijven doen waar ze goed in zijn. Richard Oakes (de toch wat onderschatte opvolger van Bernard Butler destijds) schittert op Night Thoughts, Brett Anderson is fantastisch bij stem. Ik hoor bevlogenheid en urgentie. Bloodsports was een mooie comebackplaat maar hier en daar 'Suede by numbers'. Met Night Thoughts zijn ze pas echt weer terug op het topniveau uit hun hoogtijdagen, zo bleek gisteravond ook. Beste plaat sinds Coming Up. (The Tears en Brett's solo album Slow Attack wil ik ook nog even noemen, ook zeer de moeite waard). Benieuwd of ze dit niveau met een volgende plaat kunnen vasthouden.
4,5*

Waarom gesplitte bands zo vaak toch weer samenkomen: door chronisch geldgebrek na een rechtszaak of scheiding te veel, uit nostalgische overwegingen, omdat een rustig familieleven op den duur wat begint tegen te steken en de kinderen de laatste jaren toch aandacht genoeg hebben gekregen. Waarom ze eigenlijk beter gewoon thuis op de bank televisie blijven kijken: omdat niemand het leuk vindt als een favoriete artiest na jaren van inactiviteit opeens in zijn dikke Elvis-periode blijkt te zitten. Black Flag, The Stone Roses, Happy Mondays, allemaal geweldige bands die hun eigen legende danig hebben ondermijnd door de fans simpelweg te geven wat zij wilden: een reünie. Gelukkig is de blijde herintrede van Suede, een van de beste Britse bands van de jaren ’90, een stuk beter verlopen. Met Night Thoughts heeft de band zelfs haar beste album in 20 jaar gemaakt.

Suede verscheen op het toneel in 1992, net toen de Britse muziekscene wat in slaap dreigde te sukkelen. De groep rond zanger Brett Anderson en gitarist Bernard Butler was op het juiste moment op de juiste plaats met hun spannende mix van seks, drama, romantiek en duistere glamour, en ze werden al snel de meest geliefde Britse indieband sinds The Smiths. Het debuut, Dog Man Star en de b-kanten-verzamelaar Sci-Fi Lullabies zijn monumentale klassiekers. Daarna bracht de band, minus een vertrokken Butler, nog het uitstekende Coming Up uit (Beautiful Ones werd ook hier een radiohitje), maar daarna leek de koek grotendeels op te zijn. In 2003 ging de band enigszins roemloos uit elkaar.

Tot Suede in 2010 plots opnieuw samenkwam (ook deze keer zonder Butler) voor een reeks concerten. Van het een kwam het ander, en zes jaar later is er van stoppen nog steeds geen sprake. In 2013 volgde al een eerste nieuwe plaat, het ‘best wel leuke, maar ook niet meer dan dat’ Bloodsports. Maar nu is er dus Night Thoughts, die tot mijn blije verrassing veel meer dan een beetje goed is.

Testen of deze plaat iets voor jou is, is makkelijk. Opener When You Are Young eens beluisteren is het enige wat je moet doen. De thema’s en stijlkenmerken van dat nummer komen namelijk doorheen de hele plaat terug. Wekt de mix van sierlijke instrumentatie, doorleefde zang en veel gevoel voor drama je nieuwsgierigheid op, dan is Night Thoughts echt iets voor jou. Of ze nu rocken (No Tomorrow, Like Kids), dromerig voor zich uit staren (Tightrope) of de indruk wekken voor je ogen in elkaar te zullen zakken van verlangen en verdriet (The Fur & The Feathers). This band could be your life.

Voor de fans kan ik het in één zinnetje samenvatten: dit is Dog Man Star, maar op Coming Up-niveau. Wat dus wil zeggen dat dit het Suede-album is dat zowel in sfeer als kwaliteit het dichtst bij hun grootste klassieker ligt. Een heel knappe prestatie. Die reünie was dus eigenlijk al die tijd gewoon broodnodig.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)

Ik was vrijdag in Paradiso. De film had ik al enkele malen deze week bekeken en beluisterd maar de dimensie die er live aan werd toegevoegd was fenomenaal. Dramatiek ten top en wellicht komt het nog wat meer binnen als je zelf vader bent van één kind. Enige echt mindere nummer vind ik Like kids op Night Thoughts. Outsiders blijft het sterkste nummer vanaf de eerste luisterbeurt, ondanks dat andere nummers beter worden na meerdere keren geluisterd te hebben, zoals What I'm trying to tell you en Tightrope.
Optreden na de pauze was vol overgave van het akoestische Oceans tot het uitbundige Beautiful ones van zowel publiek als band, een soort van taart met champagne na een prachtige begrafenis. De Suede avond had nog wel wat langer mogen duren.

Comeback van het jaar! Na Coming Up was ik Suede een beetje kwijt geraakt, maar dit is me er eentje zeg!!! Schitterend album met alleen maar pareltjes! Keytracks: I Don't know how to reach you, Thightrope en The Fur and the Feathers.

Toch Suede - Bloodsports (2013) ook nog maar even luisteren dan, zou ik zeggen

Mooi! Prachtig album, films verhogen de waarde. Nieuw? Niet voor Suede. Paradiso 1994 Dog Man Star met sfeerverhogende films. Unieke band.

Bloodsports is idd ook een prachtig album. Luister naar b.v. Faultlines of For the Strangers.

Klinkt toch weer erg goed zeg. Weet zelf alleen nog niet wat ik van die auto-tune vind in sommige nummers. Erg irritant is het niet, maar of het nu wat toevoegt is ook maar de vraag.

Moest even groeien, klinkt als vanouds. I Don't Know How To Reach You, wat een goed nummer zeg. Die gitaar in dit nummer. Heerlijk.

Op het debuut was Brett Anderson de naïeve romanticus; op Dog Man Star de jong volwassene met zelfreflectie.
Bernard Butler wist zijn dromerige woorden extra kracht te geven met overtuigend gitaarspel.
Na zijn vertrek ging Suede vrolijk verder; maar ondanks prima nummers zou de zeggingskracht van hun eerste twee albums nooit meer zo doeltreffend klinken.
Een beetje het verhaal van The Smiths; toen Morrissey solo ging zou hij nog steeds goede muziek blijven maken, maar Johnny Marr zou de onberekende factor blijven.
Suede is nu ook alweer ruim 20 jaar verder, en komt nu met het meest overtuigende werk sinds 1994.
Night Thoughts opent grootst; orkestraal bijna, waardoor de verwachtingen gelijk veelbelovend zijn.
Brett gaat nog steeds kenmerkend met zijn stem de hoogte in, maar voegt daar meer variatie aan toe.
Zo klinkt hij in opener When You Are Young soms zelfs als Simon Le Bon en Morten Harket.
In het verleden klonk hij regelmatig te theatraal, waardoor hij op het randje zat van een te gemaakt, ingecalculeerd geluid.
Misschien moet ik het maar gewoon mannelijker noemen.
Op Outsiders is de gitaar duidelijk aanwezig; niet zo dominerend als op de eerste twee platen, maar met vlagen klinkt hij wel als de eerder genoemde Johnny Marr.
De overgang naar het meer rockende No Tomorrow verloopt vlekkeloos.
Pale Snow is The Drowners Part 2; en dat bedoel ik helaas niet zo positief.
Het verdrinkt in geluidsgolven; waardoor de zang moeilijk staande blijft.
Vreemd dat het wel zo passend overvloeit in I Don't Know How to Reach You.
Ik vergeet Pale Snow gelijk maar, en met die kleine 3 minuten doet het eigenlijk niet zoveel afbreuk aan het geheel.
Blijkbaar is dit een methode om de zwakheid te camoufleren, waardoor het lijkt dat ze bijzonder sterk terug komen.
I Don't Know How to Reach You gaat vervolgens helemaal los, en die 6 minuten vliegen voorbij, zonder een moment van verveling.
What I'm Trying to Tell You is toch wel een stapje terug; en ondanks dat Night Thoughts echt wel een sterk geheel is, mis ik wel iets, en ik kan het ook benoemen.
Bij de eerste twee albums werd ik gelijk geraakt door de teksten van Brett, en dat ontbreekt hier een beetje.
Geen tienerproblematiek meer, geen conflicten met de eigen seksualiteit, en geen verleidingen van drugs.
Brett is een Ordinary Man geworden; gelukkig getrouwd met Jodie, en vader van twee kinderen.
Natuurlijk gun je hem deze gelukkige gezinssituatie; maar het levert minder boeiende verhaallijnen op.
Ondanks het sterke begin, stort het nu wel wat in; Tightrope brengt daar weinig verandering in; en is zelfs wat irritant te noemen.
Learning to Be brengt daar helaas geen verandering in, en is eigenlijk ook niet echt een volwaardig lied te noemen.
Het pakkende Like Kids is weer een perfecte single, en komt op het juiste moment; want ondanks een flinke kop koffie; was mijn aandacht voor Night Thoughts behoorlijk weg geëbd.
Die kinderkoorsampler op het einde had voor mij dan weer niet gehoeven.
Bij I Can't Give Her What She Wants is Brett overtuigend; en voor de eerste keer gaat mijn aandacht wel naar de tekst, vanwege de twijfel in zijn voordracht.
Hier heeft hij daadwerkelijk iets te vertellen; en daarin slaagt hij dan ook prima.
Dit is nou precies datgene wat ik eerder bedoelde.
Al weet hij op het einde geen mooie afronding aan het geheel te geven.
When You Were Young is een herhaling van het beginthema; al komt hij nu anders binnen.
De eerste versie was hoopvol, en nu klinkt het als pijnlijke conclusie dat Suede vroeger op een hoger niveau functioneerde.
Ze doen absoluut nog steeds mee, maar een grote rol is niet meer voor ze weg gelegd.
Afsluiter The Fur & the Feathers is wel sterk, en behoort tot de hoogtepunten op Night Thoughts.
Brett in de rol van frontman, die hij helaas te weinig in deze 47 minuten weet neer te zetten.