Suede - Night Thoughts (2016)

Bijzondere ervaring. De eerste luister- en kijkbeurt van het nieuwe album van Suede: Night Thoughts, dat pas op 22 januari 2016 zal verschijnen. Moest bij de speciale voorvertoning in Cinema Melkweg, Amsterdam mijn mobiele telefoon inleveren, om te voorkomen dat muziek en film voor die datum zal uitlekken.
Tot mijn verbazing was er maar een handvol journalisten/fans op af gekomen. Tja, het is geen Adele, zal ik maar zeggen. Maar wees gerust, het nieuwe album van Suede valt niet zo tegen als de nieuwe Adele!
Wat betreft het concept, muziek en film. Het is niet voor de eerste keer dat Suede zoiets doet. Bij Dog Man Star ging de muziek ook al vergezeld van videoclips. Maar dat waren toen nog losstaande verhalen. Nu vormt het één lang verhaal. Helemaal duidelijk werd het nog niet de eerste keer, maar het deed me qua sfeer nog het meest denken aan Quadrophenia. Inderdaad, niet heel erg vrolijk makend. Als vormgeving voor de muziek zeker niet onaardig. En als initiatief valt het altijd te prijzen dat artiesten iets meer willen doen dan alleen maar een paar nummers achter elkaar spelen.
Maar uiteindelijk draait het toch om de muziek. En tjonge, wat is Suede weer in bloedvorm. Het begint orkestraal om vervolgens uit te pakken met een reeks aan fantastische, typische glamrock nummers waar Brett Anderson en de zijnen een patent op hebben. Omdat de eerste helft van de 12 nummers in elkaar over lopen, was het me niet helemaal duidelijk wanneer ik naar een nieuw nummer zat te luisteren. Maar een ding is duidelijk: je krijgt de eerste vijf, zes nummers niet de tijd om even op adem te komen.
Halverwege wordt gas terug genomen met een paar prachtige nummers. Ik kreeg soms letterlijk kippenvel. Daarna wordt het tempo nog even weer opgevoerd met onder andere de nieuwe single Like Kids. Niet slecht, maar wat mij betreft wel het minste nummer van het album. Tegen het einde keren we terug naar het eerste nummer, maar met een twist. Want het eerste nummer heet When We Are Young, het ene laatste nummer When We Were Young. En ja, dat is letterlijk en figuurlijk even slikken, want inmiddels hebben we qua verhaallijnen wel de nodige ellende achter onze kiezen. De gitaarsolo gaat door merg en been. Zeer fraai.
Tot slot gaan we er uit met The Fur & The Feathers. Opnieuw erg mooi.

Eerste indruk: Suede in bloedvorm. Night Thoughts is een kruising tussen hun magnum opus Dog Man Star en hun laatste, ijzersterke album Bloodsports. Kortom, een nieuw meesterwerk van Suede. En heel misschien zelfs wel hun beste album ooit?! Poeh hé! Dit album is nu al verzekerd van een hoge notering in mijn lijst van Beste Albums van 2016. En ik was eigenlijk nog bezig met het maken van dit jaars lijstje...
smile-emoticon

Kan ook niet wachten op het concert op 29 januari in Paradiso, Amsterdam! Viva la Suede!

PS De reacties in de zaal waren unaniem lovend. Need I say more?

PPS
Over de samenwerking tussen Suede en Roger Sargent voor de totstandkoming van de film zegt Sarget zelf het volgende: “Suede and I have crossed paths a few times over the years. I sneaked onstage for their ‘93 Glastonbury show to get photos for NME... more recently I was asked directly to do some of the photography for the last album. I was asked to pitch an idea for this film project... I really had no idea what they were wanting or expecting so I tried to write in the least self-conscious way possible. The record deals with a lot of familial themes — life, death, love, anguish and despair; themes that are expanded upon in its visual companion, providing a study of how those elements affect the human psyche. It resonated with me for many reasons, not least because my mother passed away a few days after I started writing a story for the film. The film starts with a man drowning in the waters of a deserted beach at night, as he fights for life, his mind plays out the events that lead him to be there.”

Mag ik Suede tot mijn grote favorieten benoemen? Ja, dat mag ik. Niet voor niets staat Dog Man Star in mijn top 10 en doen bijna al hun albums het goed bij mij.

Bret's solo-albums vond ik ook erg sterk dus kon ik leven met het feit dat Suede er niet meer was (de laatste twee albums voor hun terugkeer waren prima, maar niet ijzersterk).

En toen waren ze terug met Bloodsports. Een meer dan uitstekende plaat. De vraag is dan of ze dat niveau kunnen vasthouden of zelfs verbeteren.

Al bij opener When You Are Young begon het bij mij al te kriebelen. Dit is een heerlijke binnenkomer van niveau. En dan volgen er gewoon een hoop meer: lekkere rockers als No Tomorrow, afgewisseld met juweeltjes als Pale Snow plus I Can't Give Her What She Wants en galmende pathos als I Don’t Know How to Reach You. Het is op en top Suede en wederom op hoog niveau.

Nee, het is geen Dog Man Star (alhoewel The Fur & the Feathers dat niveau wat mij betreft wel degelijk weet te halen) en de impact van het debuut ervaar ik ook niet. Het is meer het gevoel dat Coming Up bij me oproept: we kennen het allemaal wel onderhand, maar oh wat is het toch prachtig en lekker. En dat is Night Thoughts gewoon ook.
Verwacht niks nieuws, maar verwacht wel een pak zeer sterke Suede nummers met een Brett Anderson die goed bij stem is. Glamrock, drama en een ietsiepietsie kitsch... ja daar val ik nog steeds voor!
Het tempo op de plaat is hoog: de nummers vloeien naadloos in elkaar over en die hoes is schitterend.

Night Thoughts stelt niet teleur, integendeel. Ik vind dit een ongelooflijk mooi en sterk album. Een zeer waardige opvolger van Bloodsports.

Begin jaren negentig vonden er veel muzikale veranderingen plaats in het Engelse muziekcircuit, met als voorloper in de Britpop de band Suede. Hun tweede album Dog Man Star uit 1994 bracht de wereld van drugsverslavingen, intimiteit en vervreemding angstaanjagend dichtbij, verpakt in de poëtische teksten van Brett Anderson en de experimentele georkestreerde en scherpe klanken van de vijfkoppige band. Verval en persoonlijke problemen bleken de band en muziek geen goed te doen, maar met Bloodsports maakten ze in 2013 een meer dan verdienstelijke comeback. Het zevende album Night Thoughts is meer dan tevoren gericht op een overkoepelend verhaal, neergezet in de muzikale art rock vorm en ondersteunt door een film van regisseur Roger Sergeant. Een familietragedie die niet alleen van grote invloed is op het ouderlijk liefdespaar, maar ook met verraad, romantiek, depressies en pijn het menselijke leven op de kaart zet. Geen onbekend terrein voor Suede, maar wel een album die zowel de successen van Dog Man Star en Coming Up in tekstuele en muzikale sferen onder de aandacht brengt.

Het muzikale verhaal opent met de klanken van strijkers en synths op When You Are Young. De jeugdjaren vliegen voorbij wanneer de gitaarklanken van Richard Oakes zich binnendringen en ondersteuning vinden in de drums van Simon Gilbert. Een liefdesspel die zich door de jaren heen ontwikkeld en een aangeslagen Brett Anderson toont. Een ouder die terugblikt op het verleden en het kind zijn, gepaard met de jeugdige onbezorgdheid. De muzikale lijn zet zich voort in het verlangende aspect van de jeugd met Outsiders. Een melodieuze gitaarriff zoekt de verbinding met de ritmische gitaar van Neil Codling. Anderson zoekt het verlangen van de mens op in het verslavende aspect naar meer. De liefde die overwint wanneer de twee hoofdpersonen elkaar vinden en zich buitengesloten voelen van de wereld. Een vol geluid voert de gitaren, synths en drums de lucht in. De melodielijn vindt de doorgang naar No Tomorrow, een door gitaarriffs en trauma’s ontwikkelend nummer. Het verdriet van de niet gegrepen kansen en passerende jaren worden verdreven door het aanstekelijke gitaarspel en de toegankelijke muzikale weg. De ontroerende klanken van Pale Snow doen de personages ontwaken in de huidige tijd, waarin de angst van het verlies van hun kinderen zich langzaam opbouwt. Veranderingen brengen de toekomst in het daglicht wanneer de klanken van de synths aanzwellen.

I Don’t Know How to Reach You zet de muzikale weg voort, gesteund door een herhalende basriff en diverse lagen aan gitaarklanken. De vader bevindt zich in het nummer in de situatie waarin het niet meer lukt zijn geliefde zoon te bereiken. De gedachten voeren zich naar de dingen die hij misschien fout heeft gedaan. De gitaarsolo van Richard Oakes brengt de pijn die de persoon voelt tot diep in de muzikale stroming. Op alle manieren probeert hij contact te maken, maar het hoofdstuk is afgelopen en het boek lijkt zich te sluiten. Emotioneel aangeslagen zoekt Anderson zijn weg door de aanzwellende drums en gitaarklanken. Pijn en frustratie maken het vaderfiguur machteloos en slaan een gat in zijn zelfvertrouwen. Met What I’m Trying to Tell You slaat Suede een wat langzamer pad in. De onzekerheid van het ouderschap doet de persoon zich afvragen of de kinderen nog wel veilig zijn. Verlies en pijn maken zich eigen van de ouder, terwijl de waanvoorstellingen de persoon uit de slaap houden. De klanken van Dog Man Start herrijzen wanneer de muziek van Tightrope zich aandoet. Verlangen naar de liefde doet de man wegglijden van het koord en wegvallen in depressies. De gitaren voeren zich op volle kracht door de pijn van het verlies van geliefden heen. De stilte sleept zich voort wanneer de mannelijke hoofdpersoon er niet meer kan zijn, maar de kinderen en vrouw zich vastklampen aan zijn kunnen. Learning to Be doet de kinderstemmen terugkeren en opent zich als een filmisch verhaal. De oplopende geluidseffecten en het intrigerende pianospel van Codling spelen in op de emoties van de luisteraar. De liefde die opnieuw een weg vindt, maar door onzekerheid geen plek krijgt in het bestaan.

De nostalgie slaat terug bij de gitaarriff van Like Kids, een catchy en wild nummer. Wild in de zin van de herinneringen die zich verbinden aan de onbezorgde jeugdjaren, waarin alles nog mogelijk was en niemand je tegenhield. Catchy zijn de diverse gitaarriffs die telkens weer terugkeren en het nummer in combinatie met de drums een toegankelijk en melodieus karakter geven. De wanhoop keert echter terug met I Can’t Give Her What She Wants, wanneer een ruis van het verleden voorbij waait. Geweld doet Brett Anderson diep de emoties in duwen, hoog in klank en met uithalen van pijn en verdriet. Het meest ontroerende en bedachtzame nummer van het album, mede door het aangrijpende gitaarspel van Richard Oakes en de klanken van de percussie door Simon Gilbert. When You Were Young komt als tegenhanger opzetten van When You Are Young, nu vanuit de huidige tijd, met opnieuw het meeslepende orkestrale strijkersspel. De piano die de man in het nu laat kijken naar de depressies en verdriet die zich meester van hem hebben gemaakt en de onbezorgdheid waarmee zijn vroegere jaren gepaard gingen. Het pianospel en de wegebbende stemmen openen slotstuk The Fur & the Feathers. De romantiek keert terug wanneer zelfs de diepgaande frustraties en depressies tot het verleden behoren en het begrip voor elkaar weer gevonden wordt. De angst die nog niet verdwenen is en zich door de inkomende drums en rekkende gitaarklanken van emotionele waarde laat voorzien. Wanneer het muzikale pad langzaam een uitweg vindt blijven we met de vraag zitten of er nog enig perspectief is in een gelukkige toekomst.

Night Thoughts ontwikkeld zich langzaam in meeslepende muzikale herhalingen en de kwetsbare gevoelens van het ouderschap. De persoonlijke misstappen van het verleden van de bandleden worden verwerkt in kwetsbare passages en een aangrijpende muzikale samenhang. De muzikale paden mogen dan al eerder betreden zijn door Suede, in de samenstelling op het album voelt het meer als tevoren aan als een eenheid. Brett Anderson weet als vader zijn persoonlijke ervaringen te vertalen naar de vragen die bezorgde ouders op het levenspad tegenkomen. Niet alleen het verhaal ontwikkeld zich op intrigerende wijze, ook de muzikale structuren, zowel in de georkestreerde als gitaarrijke melodielijnen, ontwikkelen zich tot een aangrijpend geheel. De nachten dat bezorgde ouders wakker zullen liggen behoren met dit album niet tot het verleden, maar Suede laat zien dat niemand alleen staat in de vragen die ons in het leven passeren.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Suede - Night Thoughts - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Bij Suede denk ik aan de jaren 90. Ik denk aan het verpletterende titelloze debuut uit 1993, aan het donkere en dramatische Dog Man Star uit 1994 en aan het glorieuze Coming Up uit 1997.

Hierna was het voor mij gedaan. Suede maakte nog twee middelmatige platen (Head Music uit 1999 en A New Morning uit 2002), waarna het doek definitief leek gevallen.

Drie jaar geleden keerde Suede terug met het over het algemeen goed ontvangen Bloodsports, maar ik heb er volgens mij niet naar geluisterd.

Ik heb gelukkig wel geluisterd naar het vorige week verschenen Night Thoughts, want dit is een plaat die niet heel veel onder doet voor het bijzondere drietal dat Suede zo’n twintig jaar geleden maakte.

Night Thoughts opent met zwaar aangezette strijkers, maar begeeft zich vervolgens al snel op bekend terrein. De ritmesectie en toetsenist leggen een loodzware basis, gitarist Richard Oakes tovert de ene na de andere majestueuze gitaarlijn uit zijn instrument, terwijl zanger Brett Anderson de muziek van Suede voorziet van emotie, drama en bombast.

Het zijn ingrediënten die Suede altijd heeft verwerkt in haar muziek (en dus ook op de mindere platen), maar op Night Thoughts zijn ook de goede songs weer terug.

Waar de muziek van Suede op de mindere platen van de band verzoop in bombast en aanstellerij, is Night Thoughts over de hele linie een urgente en goed gedoseerde plaat. Natuurlijk pakt Brett Anderson weer flink uit met theatrale vocalen en ook de instrumentatie is meer dan eens bijna over the top, maar het is dit keer functioneel drama, dat nadrukkelijk bijdraagt aan de hoge kwaliteit van de songs op Night Thoughts.

Ik had niet verwacht dat ik nog eens zo zou genieten van een nieuwe Suede plaat, maar Night Thoughts is, mede dankzij het werkelijk geweldige gitaarwerk, een bijzonder aangename verrassing. Suede is terug. En hoe. De plaat is overigens ook verkrijgbaar met een bijbehorende film die het beeldende karakter van Night Thoughts onderstreept. Erwin Zijleman

Ik was er gisteren ook bij in Utrecht. Heel mooi hoe de film Night Thoughts werd vertoond op het enorme scherm en de band erachter stond te spelen. Een vrij dramatisch verhaal, waardoor de muziek nog harder binnenkomt. En na de pauze een 'greatest hits' set. Vol overgave werd hier gespeeld en het publiek was zeer enthousiast. Beter dan in Paradiso een paar jaar geleden; zou zomaar eens een concert kunnen zijn dat in mijn persoonlijke top-10 allertijden terecht komt.

Die tweede set vond ik totaal niet storend; juist doordat eerst voor de pauze een heel nieuw album werd gespeeld. Ongeacht hoe de tweede set zou klinken, was het daardoor al niet meer puur een nostalgie show. En overigens werden niet alleen 'greatest hits' gespeeld: nummers als "Moving'', "Sometimes I Feel I'll Float Away" en zelfs b-kantje "Leaving" kwamen voorbij.

Ik was al zeer te spreken over Night Thoughts, en na gisteravond kan de plaat natuurlijk al helemaal niet meer stuk. Het echte Dog Man Star geluid hoor ik er niet in; meer nog ligt de plaat in het verlengde van Bloodsports. Maar de passie en urgentie die ik op Bloodsports nog slechts bij vlagen hoorde, is nu weer helemaal terug. Nee, zo goed als Dog Man Star is het niet, maar aangezien ik die plaat al bijna 20 jaar bovenaan mijn lijst beste albums allertijden heb staan, was dat ook een onmogelijke opgave. Night Thoughts behoort wel tot het beste wat Suede gemaakt heeft; het niveau van het debuut en Coming Up wordt hier en daar echt wel gehaald.

Night Thoughts is echt een album, met nummers die precies in die volgorde beluisterd moeten worden. Als losstaand nummer is bijvoorbeeld "Pale Snow" wat 'onaf', maar in de context van het album past het perfect. Het album begint met "When You Are Young", wat met dat strijkersintro precies de juiste sfeer neerzet. Verderop hoor ik klassieke Suede poprockers als "Outsiders", "Like Kids", "No Tomorrow", meezingers zoals alleen Suede die kan maken. Maar met "I Don't Know How to Reach You", "Tightrope", "I Can't Give Her Wat She Wants", "Pale Snow" en "The Fur & the Feathers" krijgen we ook prachtige, vol drama en pathos gezongen ballads.

Als ik dan toch een kritiekpunt moet noemen, is het dat we dit allemaal wel eens eerder gehoord hebben van Suede. Alleen de combinatie met de film is origineel te noemen. Maar ach, misschien moet Suede gewoon blijven doen waar ze goed in zijn. Richard Oakes (de toch wat onderschatte opvolger van Bernard Butler destijds) schittert op Night Thoughts, Brett Anderson is fantastisch bij stem. Ik hoor bevlogenheid en urgentie. Bloodsports was een mooie comebackplaat maar hier en daar 'Suede by numbers'. Met Night Thoughts zijn ze pas echt weer terug op het topniveau uit hun hoogtijdagen, zo bleek gisteravond ook. Beste plaat sinds Coming Up. (The Tears en Brett's solo album Slow Attack wil ik ook nog even noemen, ook zeer de moeite waard). Benieuwd of ze dit niveau met een volgende plaat kunnen vasthouden.
4,5*

Waarom gesplitte bands zo vaak toch weer samenkomen: door chronisch geldgebrek na een rechtszaak of scheiding te veel, uit nostalgische overwegingen, omdat een rustig familieleven op den duur wat begint tegen te steken en de kinderen de laatste jaren toch aandacht genoeg hebben gekregen. Waarom ze eigenlijk beter gewoon thuis op de bank televisie blijven kijken: omdat niemand het leuk vindt als een favoriete artiest na jaren van inactiviteit opeens in zijn dikke Elvis-periode blijkt te zitten. Black Flag, The Stone Roses, Happy Mondays, allemaal geweldige bands die hun eigen legende danig hebben ondermijnd door de fans simpelweg te geven wat zij wilden: een reünie. Gelukkig is de blijde herintrede van Suede, een van de beste Britse bands van de jaren ’90, een stuk beter verlopen. Met Night Thoughts heeft de band zelfs haar beste album in 20 jaar gemaakt.

Suede verscheen op het toneel in 1992, net toen de Britse muziekscene wat in slaap dreigde te sukkelen. De groep rond zanger Brett Anderson en gitarist Bernard Butler was op het juiste moment op de juiste plaats met hun spannende mix van seks, drama, romantiek en duistere glamour, en ze werden al snel de meest geliefde Britse indieband sinds The Smiths. Het debuut, Dog Man Star en de b-kanten-verzamelaar Sci-Fi Lullabies zijn monumentale klassiekers. Daarna bracht de band, minus een vertrokken Butler, nog het uitstekende Coming Up uit (Beautiful Ones werd ook hier een radiohitje), maar daarna leek de koek grotendeels op te zijn. In 2003 ging de band enigszins roemloos uit elkaar.

Tot Suede in 2010 plots opnieuw samenkwam (ook deze keer zonder Butler) voor een reeks concerten. Van het een kwam het ander, en zes jaar later is er van stoppen nog steeds geen sprake. In 2013 volgde al een eerste nieuwe plaat, het ‘best wel leuke, maar ook niet meer dan dat’ Bloodsports. Maar nu is er dus Night Thoughts, die tot mijn blije verrassing veel meer dan een beetje goed is.

Testen of deze plaat iets voor jou is, is makkelijk. Opener When You Are Young eens beluisteren is het enige wat je moet doen. De thema’s en stijlkenmerken van dat nummer komen namelijk doorheen de hele plaat terug. Wekt de mix van sierlijke instrumentatie, doorleefde zang en veel gevoel voor drama je nieuwsgierigheid op, dan is Night Thoughts echt iets voor jou. Of ze nu rocken (No Tomorrow, Like Kids), dromerig voor zich uit staren (Tightrope) of de indruk wekken voor je ogen in elkaar te zullen zakken van verlangen en verdriet (The Fur & The Feathers). This band could be your life.

Voor de fans kan ik het in één zinnetje samenvatten: dit is Dog Man Star, maar op Coming Up-niveau. Wat dus wil zeggen dat dit het Suede-album is dat zowel in sfeer als kwaliteit het dichtst bij hun grootste klassieker ligt. Een heel knappe prestatie. Die reünie was dus eigenlijk al die tijd gewoon broodnodig.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)

Moest even groeien, klinkt als vanouds. I Don't Know How To Reach You, wat een goed nummer zeg. Die gitaar in dit nummer. Heerlijk.

Op het debuut was Brett Anderson de naïeve romanticus; op Dog Man Star de jong volwassene met zelfreflectie.
Bernard Butler wist zijn dromerige woorden extra kracht te geven met overtuigend gitaarspel.
Na zijn vertrek ging Suede vrolijk verder; maar ondanks prima nummers zou de zeggingskracht van hun eerste twee albums nooit meer zo doeltreffend klinken.
Een beetje het verhaal van The Smiths; toen Morrissey solo ging zou hij nog steeds goede muziek blijven maken, maar Johnny Marr zou de onberekende factor blijven.
Suede is nu ook alweer ruim 20 jaar verder, en komt nu met het meest overtuigende werk sinds 1994.
Night Thoughts opent grootst; orkestraal bijna, waardoor de verwachtingen gelijk veelbelovend zijn.
Brett gaat nog steeds kenmerkend met zijn stem de hoogte in, maar voegt daar meer variatie aan toe.
Zo klinkt hij in opener When You Are Young soms zelfs als Simon Le Bon en Morten Harket.
In het verleden klonk hij regelmatig te theatraal, waardoor hij op het randje zat van een te gemaakt, ingecalculeerd geluid.
Misschien moet ik het maar gewoon mannelijker noemen.
Op Outsiders is de gitaar duidelijk aanwezig; niet zo dominerend als op de eerste twee platen, maar met vlagen klinkt hij wel als de eerder genoemde Johnny Marr.
De overgang naar het meer rockende No Tomorrow verloopt vlekkeloos.
Pale Snow is The Drowners Part 2; en dat bedoel ik helaas niet zo positief.
Het verdrinkt in geluidsgolven; waardoor de zang moeilijk staande blijft.
Vreemd dat het wel zo passend overvloeit in I Don't Know How to Reach You.
Ik vergeet Pale Snow gelijk maar, en met die kleine 3 minuten doet het eigenlijk niet zoveel afbreuk aan het geheel.
Blijkbaar is dit een methode om de zwakheid te camoufleren, waardoor het lijkt dat ze bijzonder sterk terug komen.
I Don't Know How to Reach You gaat vervolgens helemaal los, en die 6 minuten vliegen voorbij, zonder een moment van verveling.
What I'm Trying to Tell You is toch wel een stapje terug; en ondanks dat Night Thoughts echt wel een sterk geheel is, mis ik wel iets, en ik kan het ook benoemen.
Bij de eerste twee albums werd ik gelijk geraakt door de teksten van Brett, en dat ontbreekt hier een beetje.
Geen tienerproblematiek meer, geen conflicten met de eigen seksualiteit, en geen verleidingen van drugs.
Brett is een Ordinary Man geworden; gelukkig getrouwd met Jodie, en vader van twee kinderen.
Natuurlijk gun je hem deze gelukkige gezinssituatie; maar het levert minder boeiende verhaallijnen op.
Ondanks het sterke begin, stort het nu wel wat in; Tightrope brengt daar weinig verandering in; en is zelfs wat irritant te noemen.
Learning to Be brengt daar helaas geen verandering in, en is eigenlijk ook niet echt een volwaardig lied te noemen.
Het pakkende Like Kids is weer een perfecte single, en komt op het juiste moment; want ondanks een flinke kop koffie; was mijn aandacht voor Night Thoughts behoorlijk weg geëbd.
Die kinderkoorsampler op het einde had voor mij dan weer niet gehoeven.
Bij I Can't Give Her What She Wants is Brett overtuigend; en voor de eerste keer gaat mijn aandacht wel naar de tekst, vanwege de twijfel in zijn voordracht.
Hier heeft hij daadwerkelijk iets te vertellen; en daarin slaagt hij dan ook prima.
Dit is nou precies datgene wat ik eerder bedoelde.
Al weet hij op het einde geen mooie afronding aan het geheel te geven.
When You Were Young is een herhaling van het beginthema; al komt hij nu anders binnen.
De eerste versie was hoopvol, en nu klinkt het als pijnlijke conclusie dat Suede vroeger op een hoger niveau functioneerde.
Ze doen absoluut nog steeds mee, maar een grote rol is niet meer voor ze weg gelegd.
Afsluiter The Fur & the Feathers is wel sterk, en behoort tot de hoogtepunten op Night Thoughts.
Brett in de rol van frontman, die hij helaas te weinig in deze 47 minuten weet neer te zetten.

Groot fan van DogManStar en het self-titled debuut. Na het frisse Coming Up ging het wat mij betreft snel bergafwaarts met Suede. Bloodsports was drie jaar geleden een aardige comeback maar heel overtuigend vond ik het nog niet. En toen diende Night Thoughts zich aan. Outsiders vond ik gelijk een geweldig nummer. Pale Snow beeldschoon. Ik was dan ook erg benieuwd naar het gehele album. Ik was alleen wel wat bevreesd dat het uiteindelijk toch tegen zou vallen. Vrees die totaal ongegrond bleek na de eerste beluistering. Belachelijk goed vond ik het toen. Het neigde naar perfectie en wie weet is dat het ook wel....

When You Are Young is een prachtige opener. Je ontkomt er niet aan de link te leggen met Introducing the Band. Prachtige melodie sowieso. When you are young. There is nothing right and nothing wrong. Brett heeft mijn aandacht.

Outsiders is het eerste hoogtepunt van dit album, en wat voor één! Het nummer groeit en groeit maar. By the roadside shrine there's a place, Selling bouquets of cellophane, That's where they meet in this desolate place, And the more they see, the more they say.. Prachtig. Het refrein is ook bijzonder sterk. Putting your faith in the moment. Het mooiste stukje vind ik deze: And his clothes are covered in dew, As she writhes in twisted sheets, Feel the pulse and the power of you, And what you see isn't what's underneath.. Dit past voor mij met gemak bij het beste werk van de heren. Fenomenaal nummer.

No Tomorrow. How long will it take to mend? How long will it take? It depends.. Nice. Goed nummer. Niet een outstanding track maar ik luister er desondanks graag naar. Met name het slotakkoord van Like there’s no tomorrow komt heerlijk binnen.

Pale Snow. Beeldschoon zoals ik al zei. The courage of your tenderness. Oef. Vooral het stukje op het eind met And they always get away, It never works out for me, It never happens to me is om stil van te worden zo mooi. Mede ook door de prachtige melodie die dit deel van de tekst draagt. Hoogtepunt nummer twee voor mij.

I Don’t Know How To Reach You. Brett die zijn uiterste best doet zijn geliefde te pleasen maar het wil maar niet lukken. Het komt maar niet aan bij haar. Om vervolgens tot de pijnlijke conclusie te komen: I never thought it would happen. Happen to me. Au. Maar toch laat Brett een stukje van kracht horen: I turn away, I fold the page, I close the book. Net geen hoogtepunt (nog) voor mij maar dit is wederom Suede op zijn best. Heerlijk gitaarspel ook. Top.

What I’m trying to tell you. Brett die wat onzeker overkomt. Of is het valse ijdelheid? I don't know the meaning of much. I never make the best impressions. Wanhopend vraagt Brett zich af of al hetgeen hij zijn geliefde te zeggen heeft genoeg is. Maar ze loopt van hem weg. Weer die onbereikbare liefde. Iets wat een licht rode draad lijkt op deze Night Thoughts. Intrigerend is het zeker. Soms wat ongemakkelijk maar Brett geeft mij nergens het gevoel echt verloren te zijn. Zeker niet omdat hij hier in het slotakkoord aangeeft dat hij degene is die de touwtjes in handen heeft. Now I’ll be the pilot..

Tightrope. You seem to love me when I’m not around, You just seem to want me when I’m never there. Weer het gevoel van ongemak. Complexe liefde. Zwelgt Brett er nu in of niet? Hij houdt het in dit geval in het midden. On a tightrope. With her. Wel die angst om naar beneden te kijken. Prachtig stukje ook met: The high life is within you. Tightrope koppelen aan "hoogtepunt" zou een makkelijke inkopper zijn. Wel absoluut één van de mooiste nummers hier. Silence is everywhere. En zo is het Brett.

Learning To Be. Brett die probeert dichterbij zijn geliefde te komen maar in plaats daarvan meer van haar verwijderd raakt. Het zit hem ook niet mee. Het Falling like leaves wordt in ieder geval prachtig door hem gebracht.

I Can’t Give Her What She Wants. Houdt het dan nooit op? Wat Brett ook probeert, hij bereikt zijn doel niet. No I can’t give her what she wants, I can’t give her what she really needs, It'd push her away. Ook in dit nummer weer prachtige tekstgedeeltes. And the flames are crawling round the note she wrote. Flickering like fingers round the lining of her coat. Om tot slot toch weer licht melodramatisch te eindigen met And all that’s left is ashes of her sorry little note. So nobody can ever read the sentences she wrote. Ik hou ervan!

The Fur And The Feathers. Hoogtepunt nummer drie. HET hoogtepunt. Wat een majestueus nummer. Het refrein is echt machtig mooi met een evenzo mooie melodie: And who knows what we’ve begun, We are thrown together, From the moment we are young, The fur and the feathers, the fox and the geese, It’s the thrill of the chase. Veel mooier gaat het niet worden. I am totally in the grip of Suede's caress.

Net als op DogManStar weten de heren hier perfect een album te openen en weer af te sluiten. Niks geen gemengde gevoelens na de laatste muzieknoten. Brett kan nu met recht zeggen:I fold the page, I close the book.

Suede: de liefde is weer in alle hevigheid opgelaaid. Night Thoughts is met alle recht belachelijk goed.

Pas mijn eerste kennismaking met Suede, terwijl ze al vrij lang bezig zijn aan hun discografie te zien. Ik ben erg gecharmeerd van de zang en het volle geluid van de gitaren. Verder blijkt dit echt een groeiplaat te zijn. In eerste instantie vond ik de tracks Outsider en No Tomorrow er met kop en schouder bovenuit steken. Lekkere riffjes en catchy vocals in de refreinen. Nog steeds zijn dit mijn favoriete nummers van het album, maar ik merk dat ook de rest van het album steeds meer begint te leven bij elke luisterbeurt. When You Are Young is een goede opener die meteen de juiste toon zet. Pale Snow is een goed rustmoment na het geweld van zijn voorgangers, maar weet mij niet heel erg te boeien. In I Don't Know How To Reach You zit een heerlijke, huilende gitaar rond de refreinen. Deze track komt samen met What I'm Trying To Tell You steeds beter binnen bij mij. Tightrope is mij te dramatisch, daardoor klinkt het toch vooral zeikerig in de oren. Learning To Be zet deze sound helaas voort. Gelukkig wordt het daarna weer beter met twee lekkere platen, Like Kids en I Can't Give Her What She Wants. Die laatste is ook dramatisch net zoals de tracks die mij stoorden, maar in dit geval pakt het wel goed uit. Dit komt met name, omdat ik de vocals hier beter vind. When You Were Young grijpt weer mooi terug op de opening van dit album. The Fur & The Feathers kan ik nog niet helemaal plaatsen en ik snap ook niet helemaal waarom dit de afsluiter is ipv When You Were Young. Al met al een prima rockalbum. Voorlopig krijgt deze plaat van mij een 3,5. Ik heb namelijk nog het gevoel dat het album net dat beetje extra mist voor een echt hoog cijfer en er staan dus ook een paar mindere nummers op naar mijn idee.

Dit nieuwe album was voor mij een eerste kennismaking met Suede en ook aanleiding om het eerdere Dog Man Star te beluisteren. Uiteindelijk kan ik geen favoriet kiezen. Dog Man Star heeft betere nummers (hier geen favorieten als We Are the Pigs of New Generation, hoewel Like Kids in de buurt komt en wel wat met die laatste deelt), maar Night Thoughts vind ik als geheel evenwichtiger en minder vaak over het randje. Het belangrijkste is dat ik geen van beide had willen missen! 4*

Suede is een Engelse band die in de periode 1989 tot 2003 5 studio albums uitbracht, uit elkaar ging en in 2010 weer met elkaar muziek ging maken, wat resulteerde in het geweldige album “BLOODSPORTS”. Van de oorspronkelijke formatie zijn alleen zanger Brett Anderson en bassist Mat Osman over en met 3 nieuwe leden hebben ze nu hun tweede album sinds de reünie gemaakt, “NIGHT THOUGHTS”. De zeer herkenbare en karakteristieke stem van Anderson is opnieuw leidend in de 12 tracks en bijna 48 minuten durende plaat. Voor de fans van Suede is er weer een heleboel te genieten op “NIGHT THOUGHTS”, uptempo, ballads en sfeervolle midtempo songs, alles komt voorbij en is met veel liefde en klasse gemaakt. Een topplaat van deze ooit in Londen geformeerde alternatieve band!

Dat ze de tand des tijdstip hebben doorstaan. Chapeau.Dat ze hitgevoelige nummers kunnen maken. Dat weten we allemaal. Maar wat ik mis, is die scherpte ten tijde van liedjes als Animal Nitrate, Because we're young, Electricity, Trash. Toch wel hun betere werk. Na 2 A 3 liedjes begint dit album me te vervelen, misschien omdat ik er teveel van verwachtte, of omdat ik metacritic teveel volgde ( wiens beoordelingen ik niet altijd even correct vind qua muziek en film). Nee, het grijpt me niet meer bij de keel zoals toen. Wetende dat ik hun best off, Dog man star album grijs draaide. 1,5 ⭐ maximum 2.

Goed album. Als je deze wat leert wordt het wel een pareltje.
Niet zo goed als de eerste twee albums maar zeker zo goed om het vaak te draaien.

Tightrope is prachtig

Ik wil dit album zo graag heel goed vinden… maar de klik is er niet. Ik ben groot fan van Coming Up, een flink deel van Head Music, en draaide hun comeback Bloodsports grijs. Toen brachten ze Night Thoughts. What’s not to like? Een set strakke songs, concept album, prachtig uitgewerkt, mooie hoes. En toch wil ik er maar niet verslaafd aan raken.
Outsiders, No Tomorrow, Don’t Know How To Reach You, Tightrope, allemaal prachtig. Maar ik draai ze nooit. Zucht. Vier sterren want het zit te goed in elkaar voor lager.