Suede - Night Thoughts (2016)

Night thoughts is een monument dat Suede terug op het voetstuk zet waar de band band zichzelf circa 2003 af had geschopt. 'Bloodsports' was een goed album om een comeback mee te vieren en beter dan de meeste andere bands dat ooit eerder deden. Met Night Thoughts bewijzen ze dat het verhaal Suede nog lang niet uit is. Van de bombast van de opening tot aan de uit 'Sheep' geleende riff in 'No Tomorrow', het overtuigt allemaal. Brett Anderson is enorm goed bij stem, de songschrijvers Richard Oakes en Neil Codling doen nergens voor elkaar onder en kleuren het album volledig in met hun instrumenten. Het fundament van bas en drums is degelijk, inventief en krachtig op de juiste plaatsen. Daarnaast geeft iedere luisterbeurt weer een andere verrassing in de muzieklagen weg. Er zitten zoveel melodieën en instrumenten/klanken verstopt in de songs dat intensief luisteren echt loont.

In tegenstelling tot de meeste Suede fans hoor ik niets in 'Dog Man Star'. Misschien na al die jaren weer eens opzetten? Dat deed mij het ergste vrezen vooraf aan de eerste luistersessie van Night Thoughts. Als ik na 'When You Are Young' nog twijfels had, dan waren die met 'The Outsiders' wel verdwenen. Wat een heerlijke rock song. Daar staan er nog een paar van op dit album. De combinatie met een aantal ijzersterke ballades maakt dat ik op dit moment het idee heb naar het beste Suede album tot op heden zit te luisteren terwijl ik dit opschrijf.

Ik ben weer niet gaan kijken naar een optreden van Suede. (The Tears in 2006 wel, Nijmegen.) Daar moet eens verandering in gaan komen. Zeker na alles wat ik hier boven heb gelezen. Hopelijk komen ze nog een keer langs dit jaar.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine

Groot fan van DogManStar en het self-titled debuut. Na het frisse Coming Up ging het wat mij betreft snel bergafwaarts met Suede. Bloodsports was drie jaar geleden een aardige comeback maar heel overtuigend vond ik het nog niet. En toen diende Night Thoughts zich aan. Outsiders vond ik gelijk een geweldig nummer. Pale Snow beeldschoon. Ik was dan ook erg benieuwd naar het gehele album. Ik was alleen wel wat bevreesd dat het uiteindelijk toch tegen zou vallen. Vrees die totaal ongegrond bleek na de eerste beluistering. Belachelijk goed vond ik het toen. Het neigde naar perfectie en wie weet is dat het ook wel....

When You Are Young is een prachtige opener. Je ontkomt er niet aan de link te leggen met Introducing the Band. Prachtige melodie sowieso. When you are young. There is nothing right and nothing wrong. Brett heeft mijn aandacht.

Outsiders is het eerste hoogtepunt van dit album, en wat voor één! Het nummer groeit en groeit maar. By the roadside shrine there's a place, Selling bouquets of cellophane, That's where they meet in this desolate place, And the more they see, the more they say.. Prachtig. Het refrein is ook bijzonder sterk. Putting your faith in the moment. Het mooiste stukje vind ik deze: And his clothes are covered in dew, As she writhes in twisted sheets, Feel the pulse and the power of you, And what you see isn't what's underneath.. Dit past voor mij met gemak bij het beste werk van de heren. Fenomenaal nummer.

No Tomorrow. How long will it take to mend? How long will it take? It depends.. Nice. Goed nummer. Niet een outstanding track maar ik luister er desondanks graag naar. Met name het slotakkoord van Like there’s no tomorrow komt heerlijk binnen.

Pale Snow. Beeldschoon zoals ik al zei. The courage of your tenderness. Oef. Vooral het stukje op het eind met And they always get away, It never works out for me, It never happens to me is om stil van te worden zo mooi. Mede ook door de prachtige melodie die dit deel van de tekst draagt. Hoogtepunt nummer twee voor mij.

I Don’t Know How To Reach You. Brett die zijn uiterste best doet zijn geliefde te pleasen maar het wil maar niet lukken. Het komt maar niet aan bij haar. Om vervolgens tot de pijnlijke conclusie te komen: I never thought it would happen. Happen to me. Au. Maar toch laat Brett een stukje van kracht horen: I turn away, I fold the page, I close the book. Net geen hoogtepunt (nog) voor mij maar dit is wederom Suede op zijn best. Heerlijk gitaarspel ook. Top.

What I’m trying to tell you. Brett die wat onzeker overkomt. Of is het valse ijdelheid? I don't know the meaning of much. I never make the best impressions. Wanhopend vraagt Brett zich af of al hetgeen hij zijn geliefde te zeggen heeft genoeg is. Maar ze loopt van hem weg. Weer die onbereikbare liefde. Iets wat een licht rode draad lijkt op deze Night Thoughts. Intrigerend is het zeker. Soms wat ongemakkelijk maar Brett geeft mij nergens het gevoel echt verloren te zijn. Zeker niet omdat hij hier in het slotakkoord aangeeft dat hij degene is die de touwtjes in handen heeft. Now I’ll be the pilot..

Tightrope. You seem to love me when I’m not around, You just seem to want me when I’m never there. Weer het gevoel van ongemak. Complexe liefde. Zwelgt Brett er nu in of niet? Hij houdt het in dit geval in het midden. On a tightrope. With her. Wel die angst om naar beneden te kijken. Prachtig stukje ook met: The high life is within you. Tightrope koppelen aan "hoogtepunt" zou een makkelijke inkopper zijn. Wel absoluut één van de mooiste nummers hier. Silence is everywhere. En zo is het Brett.

Learning To Be. Brett die probeert dichterbij zijn geliefde te komen maar in plaats daarvan meer van haar verwijderd raakt. Het zit hem ook niet mee. Het Falling like leaves wordt in ieder geval prachtig door hem gebracht.

I Can’t Give Her What She Wants. Houdt het dan nooit op? Wat Brett ook probeert, hij bereikt zijn doel niet. No I can’t give her what she wants, I can’t give her what she really needs, It'd push her away. Ook in dit nummer weer prachtige tekstgedeeltes. And the flames are crawling round the note she wrote. Flickering like fingers round the lining of her coat. Om tot slot toch weer licht melodramatisch te eindigen met And all that’s left is ashes of her sorry little note. So nobody can ever read the sentences she wrote. Ik hou ervan!

The Fur And The Feathers. Hoogtepunt nummer drie. HET hoogtepunt. Wat een majestueus nummer. Het refrein is echt machtig mooi met een evenzo mooie melodie: And who knows what we’ve begun, We are thrown together, From the moment we are young, The fur and the feathers, the fox and the geese, It’s the thrill of the chase. Veel mooier gaat het niet worden. I am totally in the grip of Suede's caress.

Net als op DogManStar weten de heren hier perfect een album te openen en weer af te sluiten. Niks geen gemengde gevoelens na de laatste muzieknoten. Brett kan nu met recht zeggen:I fold the page, I close the book.

Suede: de liefde is weer in alle hevigheid opgelaaid. Night Thoughts is met alle recht belachelijk goed.

De muziek van Suede was me tot een paar dagen geleden nog volledig vreemd, ik kende alleen de bandnaam. Het is dat Night Thoughts zo hoog in de rotatielijst staat, anders had ik de band nog steeds gewoon links laten liggen.

Ik verwachtte óf een saai britpopalbum óf een zwaarmoedige rockplaat van een band die nogal geforceerd een volwassen en 'doorleefd' geluid wil laten horen. Night Thoughts is geen van beiden: Het is een frisse en toegankelijke alternatieve rockplaat. Ik ben vooralsnog aangenaam verrast.

Wat ik me wel direct afvraag is of de muziek niet iets té toegankelijk is. Ik trek liever geen voorbarige conclusies, maar dat deze gedachte al na twee luisterbeurten de kop opsteekt baart me toch een beetje zorgen.

Geweldige galm bak. En wat klinken die gitaren lekker....
De toegankelijk is denk ik beperkt tot de eerste 3 songs.
Daarna volgen uitsluitend stukken die meer dan 5 luisterbeurten kosten om te doorgronden.
Suede is terug!
.

Ik vind het jammer dat ik in de loop der jaren wat uitgekeken ben geraakt op Suede.

Ooit konden hun eerste 3 telgen op veel bijval rekenen bij onze Franck. Tegenwoordig weet hun muziek me echter nauwelijks te raken. Bij de release van Bloodsports heb ik het album een stuk of 5 keer beluisterd, vond het zeker niet verkeerd maar daar eindigen mijn lofbetuigingen dan ook. Niet dat ik opeens de band niet langer een hart warm toedraag, voor de impact die ze gehad hebben op m'n muzikale ontwikkelinkg blijf ik ze eeuwig dankbaar. Het doet me dan ook plezier te zien dat hun nieuwste worp zoveel warme reacties teweegbrengt. Heb zonet een paar nummers beluisterd en ga het voorlopig daarbij laten.

Misschien dat ik ooit een heuse revival beleef inzake Suede. Maar het zal niet voor vandaag zijn. Eigenlijk heb ik hetzelfde met dEUS, niet dat die bands iets met elkaar te maken hebben. Ik vind het gewoon een boeiend gegeven hoe de mate waarin je van iets kan genieten aan intense veranderingen onderhevig is.

Berichten verplaatst naar Suede

Eerste nummers wel aardig, daarna is het gapen geblazen.

En dan toch nog 3 sterren? Je bent gul

En dat met wat in mijn oren behoort tot één van de sterkste Suede nummers: The Fur & the Feathers..... hopelijk was toen je nog niet in slaap gevallen

Tot en met Tightrope geluisterd, zal binnenkort verder gaan. Heb een haat-liefde relatie met de stem van de zanger. Het reffrein van I Dont Know How To Reach You, zó klinkt het heerlijk. Maar dat haperende hele hoge van Pale Snow kan mij nog niet echt grijpen.
Het album heeft wel een echte Britse feeling wat ik erg mooi vindt, kan het niet helemaal uitleggen of plaatsen.

De vergelijking naar Shamrain heb ik al eerder gemaakt. Zeker voor liefhebbers van deze plaat die in een wat zwaarmoedige bui zitten een aanrader. Beide zangers zouden stemtweeling kunnen zijn...
Night Thoughts zal wat meer draaibeurten nodig hebben. Tot dusver schat ik een 3,0.

Nigt Thoughts: Prettig in het gehoor liggende alternatieve rock, maar bijzonder wordt het eigenlijk nergens. Een degelijk album heet zoiets. Outsiders is met afstand het beste nummer en ook de coupletten van What I'm Trying to Tell You steken boven het maaiveld uit. De rest is 'gewoon leuk'.

De vloeiende overgangen tussen alle nummers leveren nog een kleine bonus op, waardoor ik net aan op 3,5 sterren uitkom.

Ik zal het maar bekennen: Night Thoughts beluisterde ik in een rommelige eigen setlist.
Nu blijkt het een pop-opera te zijn met een prelude en een finale, waar elke noot een oorzaak en gevolg heeft.
Je zou denken dat dit soort albums achterhaalde idee-en uit een ver verleden zijn, maar het werkt wonderwel. Geniaal? dat gaat natuurlijk te ver. Maar de eerste klapper van 2016 is binnen.

Video voor 'What I'm Trying to Tell You':
Suede - What I'm Trying To Tell You - YouTube

Van mij had de finale van 'The Fur & the Feathers' nog wel een aantal minuten mogen voortduren. Het is nu allemaal net iets te snel voorbij.

Iemand deze hoes wel eens gezien?

Bill Evans/Jim Hall - Undercurrent (1962)

Dat is toch een redelijk gelijkende beeltenis....

Prachtig, prachtig, zes stappen voorwaarts na de voorgaande plaat.

Pas mijn eerste kennismaking met Suede, terwijl ze al vrij lang bezig zijn aan hun discografie te zien. Ik ben erg gecharmeerd van de zang en het volle geluid van de gitaren. Verder blijkt dit echt een groeiplaat te zijn. In eerste instantie vond ik de tracks Outsider en No Tomorrow er met kop en schouder bovenuit steken. Lekkere riffjes en catchy vocals in de refreinen. Nog steeds zijn dit mijn favoriete nummers van het album, maar ik merk dat ook de rest van het album steeds meer begint te leven bij elke luisterbeurt. When You Are Young is een goede opener die meteen de juiste toon zet. Pale Snow is een goed rustmoment na het geweld van zijn voorgangers, maar weet mij niet heel erg te boeien. In I Don't Know How To Reach You zit een heerlijke, huilende gitaar rond de refreinen. Deze track komt samen met What I'm Trying To Tell You steeds beter binnen bij mij. Tightrope is mij te dramatisch, daardoor klinkt het toch vooral zeikerig in de oren. Learning To Be zet deze sound helaas voort. Gelukkig wordt het daarna weer beter met twee lekkere platen, Like Kids en I Can't Give Her What She Wants. Die laatste is ook dramatisch net zoals de tracks die mij stoorden, maar in dit geval pakt het wel goed uit. Dit komt met name, omdat ik de vocals hier beter vind. When You Were Young grijpt weer mooi terug op de opening van dit album. The Fur & The Feathers kan ik nog niet helemaal plaatsen en ik snap ook niet helemaal waarom dit de afsluiter is ipv When You Were Young. Al met al een prima rockalbum. Voorlopig krijgt deze plaat van mij een 3,5. Ik heb namelijk nog het gevoel dat het album net dat beetje extra mist voor een echt hoog cijfer en er staan dus ook een paar mindere nummers op naar mijn idee.

Best jaloers, jij hebt nog wat moois te ontdekken in hun catalogus dan..

Zoveel muziek, zo weinig tijd haha. Welk album kan ik het best hierna luisteren?

Persoonlijk vind ik Suede - Coming Up (1996) en Suede - Bloodsports (2013) heel erg goed.
Maar de 1e 2 albums worden over het algemeen erg goed gewaardeerd.

Ook de b-kanten verzamelaar is heel erg mooi: Suede - Sci-fi Lullabies (1997)

Als de uptempo nummers je het best liggen: Coming Up (glamrock) en Suede (de debuutplaat).
Als de sferische, vollere nummers je best liggen: Dog Man Star (meesterwerk) en Sci-fi Lullabies (b-kantjes plaat).
Als je iets gelijkends zoekt: bloodsports (het album voor deze)
Als je eens apart wil starten en de vreemde eend in hun collectie: a new morning (met veel goeie nummers)
Als je met de zwakste wil starten en dan alleen maar betere muziek leren kennen: head music

Als je echt eens nieuwe andere topmuziek wil leren kennen: Kent met Du & Jag Döden

Thanks voor de tips! Als ik dit album beu ben, ga ik verder graven in hun discografie

Zoals zo vele bands, de eerste albums zijn het beste. Ook hier dus. Suede en Vooral Dog Man Star.
Vergeet hierbij ook zeker niet Scifi Lullabies.

tja, smaken verschillen. Ik vind Bloodsports, Night Thoughts en Coming Up beter.

Halfje erbij voor mij, toch wel erg goed album. Alleen het 2e deel blijf ik minder vinden met Tightrope en Learning To Be die ik liever skip.

En de boel aftoppen met The Tears. Je zult verbaasd zijn hoe erg dat op Suede lijkt. En even zo goed is.

Dit nieuwe album was voor mij een eerste kennismaking met Suede en ook aanleiding om het eerdere Dog Man Star te beluisteren. Uiteindelijk kan ik geen favoriet kiezen. Dog Man Star heeft betere nummers (hier geen favorieten als We Are the Pigs of New Generation, hoewel Like Kids in de buurt komt en wel wat met die laatste deelt), maar Night Thoughts vind ik als geheel evenwichtiger en minder vaak over het randje. Het belangrijkste is dat ik geen van beide had willen missen! 4*

Toen ik dit album voor het eerst luisterde kreeg ik letterlijk tranen in mijn ogen. Wat een waanzinnige, melancholische plaat is dit! Van begin tot eind werd ik geraakt en heb ik zitten genieten.

Af en toe ben ik echt oprecht dankbaar dat er mensen zijn die zúlke mooie muziek maken. Ik ben er stil van.

Ok, een halfje opgehoogd naar de volle 5. Dit album wordt alleen maar beter met elke luisterbeurt. Waanzinnig. Maar je moet er wel even lekker voor gaan zitten...

Suede is een Engelse band die in de periode 1989 tot 2003 5 studio albums uitbracht, uit elkaar ging en in 2010 weer met elkaar muziek ging maken, wat resulteerde in het geweldige album “BLOODSPORTS”. Van de oorspronkelijke formatie zijn alleen zanger Brett Anderson en bassist Mat Osman over en met 3 nieuwe leden hebben ze nu hun tweede album sinds de reünie gemaakt, “NIGHT THOUGHTS”. De zeer herkenbare en karakteristieke stem van Anderson is opnieuw leidend in de 12 tracks en bijna 48 minuten durende plaat. Voor de fans van Suede is er weer een heleboel te genieten op “NIGHT THOUGHTS”, uptempo, ballads en sfeervolle midtempo songs, alles komt voorbij en is met veel liefde en klasse gemaakt. Een topplaat van deze ooit in Londen geformeerde alternatieve band!