Jeff Lynne's ELO - Alone in the Universe (2015)

Toen Jeff Lynne ruim een jaar geleden voor een uitzinnige menigte in Hyde Park oude tijden liet herleven werd het hem duidelijk dat een nieuw album van zijn ELO niet langer onbedenkelijk was. De band die in de jaren zeventig furore maakte met hun orkestrale klanken en melodieuze songs leek na 1986 verleden tijd. Zijn afgebroken tour na zijn in 2001 verschenen album Zoom bleek in de tien jaar daarna op een weerwoord van musici en fans de stuiten, die graag weer nieuw werk en optredens van Jeff’s ELO zouden willen zien. Stil zitten deed de perfectionistische producer niet, want hij leverde zijn bijdrages in de studio aan Beatles-leden George Harrison en Paul McCartney en zijn bondgenoten van de Traveling Wilburys Tom Petty en Roy Orbison. Met zijn soloalbum Long Wave uit 2012 liet hij al van zijn jeugdjaren in Birmingham spreken, met cover versies van nummers van zijn geliefde muzikanten. Opgenomen in zijn thuisstudio in Beverly Hills is naast de tal van instrumentatie die Jeff bespeelt alleen zijn technicus Steve Jay en dochter Laura te horen in het rijke geluid van Alone in the Universe. Met de 67-jarige Jeff aan boord stijgt het ruimteschip van ELO nog één keer op, om zich terug te voeren naar zijn jeugdjaren en de successen van het verleden.

De pianoklanken van When I Was a Boy voeren Jeff terug naar begin jaren zestig, toen hij op 15-jarige leeftijd de stap waagde de muziekwereld in. Geen eenvoudige stap voor een doodgewone jongen uit Birmingham, maar de klanken van zijn muzikale held Roy Orbison gaven hem moet. Terugvoerend naar die tijd is het de eenvoud van de akkoorden die de wisseling in melodielijnen teweeg brengen. Waar Can’t Get It Out of My Head zijn terugkeer kent is het de warme zang van Jeff die het samenspel van gitaren, drums en synths naar een hoger niveau tilt. Love and Rain sleept zich in de opbouwende structuren terug naar de Showdown. Waar de harmonieën in zang het ruimteschip in werking zetten, zijn het de basritme en drums die een aanknopingspunt vormen met het verleden. De liefde van de bandsuccessen uit die tijd doen Jeff herinneringen ophalen. Zijn gitaarpartijen en synths vormen nog altijd een steevaste structuur in het productieproces, waar de akkoorden de basis vormen voor het perfectioneren van zijn geluid. Het ontbreken van een volledige band lijkt daardoor nergens in het proces een opstakel te vormen. Dirty To The Bone maakt een directe verbinding met Evil Woman, al vormen de melodielijnen een klankvol en coherent geheel. De vrouw die je laat verdrinken in het leed dat ze je aandoet krijgt haar impact in de ritmische pop van het nummer, waarbinnen zijn bijdrages aan de Traveling Wilburys de revue passeren.

Het ruimteschip voert verder naar de tijden van Out of the Blue, wanneer When the Night Comes in de klanken van de cello’s herrijst. De reggea vormt de ondergrond van de baslijn en zorgt samen met de drums voor een ontspannende aanpak. In alle eenzaamheid sleept het nummer je door de nacht, denkend aan je geliefde zo ver weg. Lynne’s blijkt na al die jaren weinig aan slijtage te hebben geleden, mede te danken aan zijn weinige optredens en niet al te uitbundige levensstijl. De zonnige klanken van het gitaarspel en de keyboards vormen het rustgevende patroon van The Sun Will Shine on You. Voerend door de duisternis is het de opkomende zon die voor het licht zorgt in je bestaan. Waar de pianoklanken de aanvoer zijn voor de percussie zorgt het nummer voor het vernieuwende geluid van de toekomst. Hoe de gitaarklanken de opkomst van James Bond aanjagen weet Ain’t It a Drag de waan van de dag in glorie neer te zetten. Weggesleurd uit het dagelijkse patroon voert de liefde zich in de herhalende klanken van de akkoorden heen. Jeff’s omringende zang draagt je mee door de gitaarlijnen van All My Life. De zoektocht naar de liefde kleurt de samensmelting van de nostalgische tonen van ELO en de vernieuwing van Jeff Lynne’s productionele werk van de laatste tientallen jaren. Zelfs een korte gitaarsolo behoudt de emoties van de warme en aangrijpende falsetto zang van Jeff.

De eenzaamheid bereikte niet alleen zijn muziekgenoot en vriend Roy Orbison, maar zorgt ook voor een terugkerend thema in het werk van Jeff. I’m Leaving You is een nummer dat een terugblik geeft op de gouden dagen van de liefde en de veranderingen die de jaren brachten. De eenzaamheid keert terug in het nummer wanneer de omwenteling voor een aangename verrassing zorgt. De klanken van keyboards, percussie en gitaren vormen de zachte structuur die Orbison nog één keer in de schijnwerpers zetten. Misschien nog wel het meest kenmerkend voor de stijl van ELO is One Step at a Time. Een nummer dat meedrijft op de gitaarlijnen en de falsetto harmonieën in het daglicht zet. De dansbare interactie tussen drums, gitaren en en synths weet de korte pasjes teweeg te brengen. Gesprekken die zich meevoeren naar het tijdperk van The Beatles en het solowerk van de verschillende leden. De titeltrack en tevens afsluiter van het album stelt zich open in de buitenaarde klanken zittend in de Voyager 1, waar de telefoons voor een moment van interactie zorgen. De eenzaamheid in het heelal wordt aangedreven door de indringende klanken van de keyboards, doorlopende gitaarklanken en droefenis in de zang van Lynne. De meester zelf brengt nog één keer een ode aan zijn muzikale helden en de muziek die hem zijn verdiende successen heeft gegeven.

Jeff Lynne laat op Alone in the Universe zien dat zijn kwaliteiten nog steeds niet alleen tot het vak als producer behoren. Zijn jarenlange kennis zorgt voor een tiental nummers waarbinnen de akkoordenschema’s en de lengte alles bepalend zijn. De ritmische structuren, warme harmonieën en pakkende melodielijnen geven betekenis aan het geluid waar ELO groot mee is geworden. De vernieuwingen in de huidige tijd weet Jeff keurig te intrigeren in de Strange Magic van zijn allesomvattende sound. Het muzikale genie is daarmee met zijn ruimteschip opgestegen uit het verleden, om in de huidige tijd neer te dalen en op geslaagde wijze de muzikale verbinding te leggen naar het heden.

4*

Afkomstig van Platendraaier

Hoogtepunten: When I Was a Boy, Dirty to the Bone, When the Night Comes en Alone in the Universe.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jeff Lynne's ELO - Alone In The Universe - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Bij Electric Light Orchestra denk ik onmiddellijk aan de Jaren 70. Natuurlijk maakte de band ook in de jaren 80 en 90 nog platen en zelfs in 2001 verscheen er nog een plaat van de band rond Jeff Lynne, maar voor de hoogtijdagen van E.L.O. moeten we toch echt terug naar de periode 1973-1977.

Ik had dan ook geen hele hoge verwachtingen van Alone In The Universe, dat deze week is verschenen en is uitgebracht onder de naam Jeff Lynne’s ELO.

Op hetzelfde moment heb ik Jeff Lynne heel hoog zitten. De man heeft minstens een dozijn briljante singles op zijn naam staan, deed hele mooie dingen als producer en wierp zich op indrukwekkende wijze op als conservator van het werk van The Beatles.

De diepe bewondering voor het werk van The Beatles hoor je direct terug in de openingstrack van Alone In The Universe. When I Was A Boy klinkt als een vergeten Beatles klassieker en laat direct horen dat de terugkeer van Jeff Lynne’s ELO een terugkeer is die er toe doet.

Invloeden van The Beatles zijn veel vaker te horen op Alone In The Universe. Jeff Lynne beschikt net als Paul McCartney over het vermogen om volstrekt tijdloze popsongs te schrijven en eert in muzikaal opzicht vooral George Harrison. Smullen dus voor liefhebbers van The Beatles, maar er is meer.

Aan het einde van de openingstrack hoor je voor het eerst invloeden uit de hoogtijdagen van Electric Light Orchestra. Deze invloeden zijn op de hele plaat hoorbaar, maar worden nergens fantasieloos uitgemolken. Waar E.L.O. in het verleden vooral vertrouwde op de zwaar aangezette strijkers, is Alone In The Universe vooral een gitaarplaat, waarop met name de uit duizenden herkenbare vocalen aan E.L.O. doen denken.

Jeff Lynne verrast op de comeback plaat van zijn voormalige band met een serie ijzersterkte songs vol referenties naar het verleden. Het zijn songs die onmiddellijk klinken als klassiekers en dat is bijzonder. Het zijn songs die stuk voor stuk bijzonder makkelijk in het gehoor liggen, maar het zijn ook songs die lang blijven groeien en ontzettend knap in elkaar steken.

Het levert een verrassend sterke plaat op, die laat horen dat we in 2015 nog volop rekening moeten houden met Jeff Lynne en zijn ELO. Geldt overigens ook voor 2016, want dan staat de band in de Ziggo Dome. Erwin Zijleman

Al fan van ELO sinds "when I was a boy" (begin jaren '80) en "Don't Bring Me Down" een mega-hit was en ik examen deed op 't voortgezet onderwijs. Het ELO-album "Discovery" was de allereerste LP die ik toendertijd ooit kocht, voor bij m'n allereerste platenspeler... En dan nu, een gloednieuw album van Jeff Lynne's ELO!
Haalt hij z'n oude niveau? Niet helemaal, maar is al met al toch weer een verrassend sterk album, al zijn de nummers wat aan de korte kant (zoals gebruikelijk tegenwoordig bij Jeff). En zijn tien nummers op 't reguliere album wel erg standaard. Had van de Deluxe-versie wel wat meer verwacht.
Momenteel zijn "When I Was A Boy," "Dirty To The Bone" en "Alone In The Universe" mijn favoriete tracks, maar de rest Klinkt toch weer lekker "ouderwets" in het gehoor. Zeer benieuwd naar zijn concert van 1 mei volgend jaar; ik ben er in ieder geval bij in de Ziggo Dome! Nooit gedacht dat ik ELO ooit nog eens live zou mogen beleven. En als de "Live in Hyde Park"-concert-dvd/blue-ray een indicatie is, gaat dat echt goed worden.

E.L.O is weer geland en als het al niet zo was is het nu definitief Jeff Lynne's E.L.O.
Hij heeft nu echt alles zelf gedaan, met dochter Laura die een partijtje op Love And Rain mee zingt en studiotechnicus Steve Jay die wat kleine aanvullingen doet.
De grote vraag is dan heeft Lynne de belofte in kunnen lossen ? Deels.....zeg ik dan.
Het album is een mix van wat Jeff al een poosje solo deed en doet en zeker zijn er invloeden van het E.L.O van vroeger.
Maar de echte bombast is achterwege gelaten.
Strijkers zijn er her en der, de synths ook, maar veel meer als een aanvulling en niet als doel op zich.
De drums klinken zoals al jaren bij Lynne het geval is. Wat droog en plofferig, maar wel goed in de mix.
Produktioneel een stuk lichter dan op de oude E.L.O albums, dat zeker.
Wel wat kleurrijker dan Zoom, waar ik practisch weinig terughoorde van de stijl die zo kenmerkend was.

De opener When I Was A Boy is in ieder geval gelijk een voltreffer.
Mooi stuk waar onze hoofdrolspeler terug kijkt op het kind zijn en wat hij toen al wilde gaan doen.
Love And Rain is ook sterk, waar ik in de sfeer wat van Showdown terughoor. In ieder geval een sterk ELO in de 70's gehalte, met een mooie vocale bijdrage van Laura Lynne.
Dirty To The Bone doet in vorm mij wat denken aan de Timeperiode. Lekker nummer, maar een echte knaller is het niet.
Het is een beetje het euvel van dit album.
Het restand luistert op zich lekker weg, er is werk van gemaakt, maar wat ik mis zijn echte toppers.
Lynne krijgt het niet echt voor elkaar om mij om de oren te slaan met iets geweldigs.
Ain't That A Drag vind ik zelfs erg oubollig en drakerig.
All Of My Life en One Step At The Time zijn redelijk tot goed als songs, maar ik mis iets wat overrompeld.
Lynne kon altijd als de beste een pakkend verloop schrijven, hier lijkt het wat te verzanden in wat oppervlakkigerheid.
De titelsong is echter sterk en daar wordt vanouds uitgepakt.

Conclussie : Een gedegen productie en typisch Lynne. Alles op zijn plek.
Songmatig had er echter meer uitgehaald kunnen worden.
Ik had Richard Tandy hier wel willen horen.
Een prima pianist die wellicht wat meer had kunnen brengen.
Relatieve korte nummers, waarvan de eerste 2 mij zeer aanspreken + de indrukwekkende afsluiter.
Voor de rest had ik net iets meer verwacht en zal dit werk zeker niet de boeken in gaan als het betere werk onder de ELO vlag.
Score een 3,5. Maar dat is ook echt het maximale.

Net geslaagd.
De typische ELO-harmonieën zijn volledig terug, maar Alone in the Universe ontstijgt het nostalgische, oppervlakkige niveau niet. Dan gaat menig nummer weleens op elkaar lijken. Desondanks zijn "When I Was a Boy", "The Sun Will Shine on You" en "All My Life" aardige tracks. Meer dan de reflex om oude ELO-platen boven te halen, creëert deze echter niet.

Dit album alweer een hele tijd niet meer aangeraakt - en dat kon geen kwaad - en nu dan weer eens een frisse draai gegeven. Mijn stem die wiebelde rond de 3,5 viel nu vanwege de afronding van mijn stemmen naar de bovenkant uit. Prettig halfuurtje toch weer.

De nummers staan toch echt wel overeind. Ik reken dit album als staand in de traditie van Zoom, Armchair Theatre en zeker ook The Traveling Wilburys, een periode waarin Lynne de meer rechttoe gitaarrock omhelsde als zijn muzikaal thuis. Simpele liedjes. Diepgang en pretentieuze moeilijkdoenerij kunnen we missen. Wat blijft is het bijna eng perfecte vakmanschap van de man die hier echt álle touwtjes in handen heeft. Hij schrijft, hij zingt, hij speelt, hij produceert en daar valt geen speld tussen te krijgen.

Rockin' Jeff mag zich best ELO noemen, maar is dat tijdperk allang ontstegen. Wat blijft is de glans van heimwee en melancholie. Deze man heeft een verleden, dat hoor je er wel aan af.