Jeff Lynne's ELO - Alone in the Universe (2015)

Tuurlijk niet, alle goeie zijn ergens wel geïnspireerd dooor The Beatles. Nou ja, toch diegene die ik goed vind.

Dat Jeff Lynne inmiddels lid is van ' the Beatles familie' staat dan wel weer als een paal boven water. Producer van Cloud Nine, Brainwashed, Flaming pie en een paar Ringo nummers, samen met George Harrison de initiatiefnemer van the traveling wilbury's en natuurlijk het trotse lid van the Threetles als producer van Free as a bird en real love, midden jaren 90. Dan heb ik het nog niet eens over alle Beatles ceremonies, bruiloften van Beatles of Beatleskinderen en andere zaken. Wie zit er altijd op de eerste rij, juist ja, Jeff Lynne.
Lynne, die voor het eerst een Beatle in levende lijve mocht ontmoeten in 1986, in de vorm van George Harrison, was wel eerder genoemd door twee van hen. In 1973 noemde Lennon ELO als een band die hij heel goed vond en Harrison vertelde in een interview in 1977 dat hij Out of the blue meesterlijk vond.
Conclusie: Jeff was niet alleen fan van The Beatles maar the Beatles waren ook fan van Jeff.

En ook McCartney is enthousiast over ELO, zie: Paul McCartney dancing at Grammys performance by Jeff Lynne's ELO - Febr 8th 2015 on Vimeo

John Lennon zei ooit eens, dat wanneer The Beatles bijmekaar waren gebleven, dat ze dan als ELO zouden klinken! Uiteraard vond Jeff Lynne dat de grootste compliment van zijn leven.

Dat is ook een groot compliment. Het is natuurlijk wel bijzonder hoe zich dan de wegen scheiden: de overgebleven leden, zoals John Lennon, hebben solo weinig uitgebracht dat ook maar in de verte doet denken aan ELO.
Dus waar is de uitspraak op gebaseerd.
Aangezien John Lennon eerder heeft aangegeven zelf ook behoorlijk geïnspireerd te zijn geweest door diverse andere muzikanten, zou Lynne uiteindelijk niet schatplichtig aan The Beatles zijn geweest maar aan de generatie artiesten daar weer voor. En uiteindelijk zou dan de conclusie moeten zijn dat er eigenlijk sinds de jaren '30 van de vorige eeuw niets nieuws onder de zon meer is verschenen. En dat lijkt mij bezijden de waarheid.
Precies. En heeft Lynne al het werk van ELO, dat in de basis allemaal voor 1986 lag, dus zelf geschreven ja of nee? Dat hij naar weet ik wie allemaal heeft geluisterd, is eigenlijk niet interessant. Je zult altijd zien dat, om het even wie, er bij een dergelijke discussie altijd een artiest wordt gehoord die in zijn of haar straatje goed uitkomt.

Dat Lynne ELO nummers zou schrijven met uitsluitend de gedachte: "hoe kan ik klinken als The Beatles" doet behoorlijk onrecht aan de songwriting kwaliteiten van de man.

Dat hij na het opheffen van ELO in 1986 allerlei projecten met ex Beatles verzeild is geraakt heeft natuurlijk vooral met zijn eigen kwaliteiten te maken gehad, niet omdat hij als Beatles-kloon-zombie door het leven ging.

Natuurlijk heeft menig muzikant heel wat meegekregen van andere artiesten, gewoon omdat ze bijvoorbeeld er zelf fan van waren. Maar Oasis klinkt niet als ELO. Dat beide songwriters (Noel Gallagher en Lynne) van The Beatles houden is leuk en aardig, wie niet, maar laten we de beide heren vooral krediet geven voor hun eigen werk en niet alles willen toeschrijven aan The Beatles.

Beste Hans, wie beweert hier nu dat Lynne alleen maar dacht: hoe kan ik klinken als The Beatles of hoe kan ik als Beatles-kloon-zombie door het leven gaan? Niemand toch!
Je hebt je punt gemaakt. Lynne heeft het gered op eigen kracht en kwaliteit, daar had hij The Beatles niet voor nodig, maar hij liet zich inspireren. Dat is heel wat anders dan kopiëren, kloneren of zombiëren zoals je dat in deze discussie blijft opwerpen.

En nog even over drummer Bevan. Natuurlijk zijn er twee versies van het verhaal. Vanuit de optiek van Lynne heeft Bevan zich na Balance of Power uit de voeten gemaakt, nooit meer van de man gehoord, zegt Lynne. Bevan zegt dat hij Lynne heeft gevraagd mee te doen in ELO Part Two, maar dat Lynne dat weigerde. Ik geloof Bevan, eerlijk gezegd. Lynne is zoals bekend flink dominant geweest in de studio. Van eigen inbreng door andere groepsleden kwam weinig terecht. Zo wilde Lynne ook de drums op een bepaalde manier laten klinken.

Op het podium was het een andere zaak. Daar konden bandleden zich meer uitleven. Bevan is een geweldige drummer, drumde naast ELO vanaf de jaren '80 ook in Black Sabbath. Kon hier zijn meer energieke stijl in kwijt. Werd dus wel degelijk door Lynne aan het lijntje gehouden. Dat neem ik Lynne wel enigszins kwalijk. Hij had weinig oog voor de groep, dacht teveel vanuit zichzelf. Dat speelt hem nu ook ongetwijfeld parten op dit nieuwe album. Hij wilde weer alles zelf doen, liet alleen de technicus een tamboerijntje vasthouden. Dat noem ik geen band.

Ja, het nadeel was dat hij geen klankbord had binnen ELO. Ik geloof ook niet dat hij daar naar op zoek was. Wood, eigenlijk de oprichter en toen wel tegenspeler van Lynne, pakte na het eerste ELO album ook gelijk zijn koffer.

En er waren best getalenteerde mensen binnen ELO. Maar in de loop van de jaren werd het aantal deelnemers steeds minder, tot er drie overbleven.

Wat er precies na Balance of Power is gebeurd, heb ik nooit goed begrepen. Het album is uitgebracht in 1986 maar al opgenomen in 1984. Volgens mij ging iedereen daarna zijns weegs. Het wordt wel eens vergeten, maar de band lag rond die tijd ook behoorlijk onder vuur en ik kan mij ook voorstellen dat Lynne behoorlijk opgebrand was met 14 tropenjaren.

Als je hier ook de gemiddeldes ziet van de laatste drie albums, inclusief Zoom.

Dat neemt niet weg, dat bijvoorbeeld de VPRO vanmorgen nog steeds het beginriedeltje van het nummer Here's the News van Time (1981) haalt, als herkenningstune op de TV. Dat soort dingen zijn toch mooie complimenten.

Grootste misser van Lynne was het ontslag van z'n strijkerstrio in 1979. Die strijkers waren hét handelsmerk bij uitstek van ELO, al was het maar vanwege het visuele aspect. Vanaf Discovery zie ik een neergang die slechts positief werd onderbroken door Time (1981), wat ik een erg sterk album vind en helemaal bij de tijd (die tijd). En de VPRO-tune, inderdaad, daar noem je een sterk intro, dat actueel is gebleven. In de jaren daarna was Lynne vooral een producer, een goede ook, maar ELO was voorbij en komt ook met dit nieuwe album niet meer terug op de oude niveau. Het zij zo.

Ik heb betreft Bevan altijd het idee gehad dat hij nog ff flink wilde cashen betreft zijn E.L.O part II verhaal.
Ik zal er hier niet te veel op in gaan.
Maar wie was hij om dat te organiseren ?

Zulks heeft hij ook later nog met The Move gedaan. Roy Wood had er helemaal geen trek meer in , maar de drummer heeft gewoon getracht om het hele gebeuren weer nieuw leven in te blazen......met of zonder Wood.

De man had toch moeten inzien dat zonder zulke belangrijke creatieve gasten, dit tamelijk ongepast is.
Even afgezien van de overheersende rol van met name Lynne dan.

'Per ongeluk' van alle nummers stukjes gehoord. Wonderlijke mix van Zoom en eerder werk. Uptempo rockers en ballads. Bonustracks Fault Line en Blue zijn nostalgische r&r nummers die goed op Long Wave gepast hadden. Restmateriaal wellicht. Spectaculair goed is Dirty to the Bone. Love and Rain gaat terug naar de jaren '70 (de aanhoudende regenbui van Out of the Blue). The Sun Will Shine on You is een slow-ballad en past in de sfeer van Secret Messages, Ain't It a Drag is een klassieke rocker. All My Life de meest kenmerkende ELO-ballad. En verder ... karrevrachten sentiment, dik aangezet en prachtig!

Jeff Lynne komt met zijn nieuwe tour naar Nederland, op 1 mei 2016 staat hij in de Ziggo Dome te Amsterdam.

Eindelijk een serieus teken van leven vanuit de Lynne-bungalow. Met een pas verworven ster op de Walk of Fame kan Jeff zich geen miskleun veroorloven. Geen herhaling van het Zoom-tour-debacle. Kortom, er hangt nogal wat vanaf. En waar kies je dan voor? Nieuwe wegen of herhaling van zetten?

Jeff is wat bezadigder geworden, lijkt het, maar zijn stem is nog prima in orde, z’n precisie nog een stukje verder ontwikkeld. Bungalow Palace is zijn werkterrein. Een klein wereldje. Misschien missen we de ambiance van de Musicland Studios en het vakmanschap van technicus Reinhold Mack, de inspiratie van de Alpen, de teamspirit en de onverwachte invallen. Aan de andere kant: Lynne kan hier helemaal zijn gang gaan. Compromisloos zichzelf zijn.

Was vroeger de tijdsdruk een beperkende factor die de nodige stress bracht in het opnameproces, nu is het de vraag of het ontbreken van die spanning tot betere resultaten heeft geleid. Eindeloos kon Lynne thuis werken aan zijn album. Jaar op jaar de release uitstellen. Kan het zijn dat het isolement hem parten is gaan spelen? Hoewel technisch knap opgenomen, mis ik toch iets van het avontuurlijke van vroegere albums. Onder druk komen vaak de beste ideeën tot stand, niet door eindeloos corrigeren.

Helemaal zonder zaten we niet de afgelopen jaren. Op de serie remasters vanaf 2006 komen we bonustracks tegen van duidelijk meer recente datum: Latitude 88 North, Surrender, Point of No Return en One Day, om er een paar te noemen. Heel aardige songs die Lynne kennelijk even ergens kwijt moest. Aardig, niet wereldschokkend, balancerend tussen bubblegum pop en rock. Visitekaartjes van een topproducer.

Nu hebben we een mooie plaat in handen, dat is zeker. Prachtig hoesje, fraaie melancholische songs, zorgvuldig ingespeelde partijen. Jeff heeft er werk van gemaakt. Liedjes van verlangen en heimwee. Ook de gevaarlijke vrouwspersoon (Evil Woman) is nog niet uit beeld verdwenen. Maar wat overheerst is het warme positieve gevoel.

Meest geslaagde nummers op dit moment: het zwoele Love and Rain, de fantastische koortjes van Dirty to the Bone, All My Life en de prettige rocker One Step at a Time. In Ain't It a Drag komen The Traveling Wilburys nog eenmaal tot leven en het lijkt waarachtig of we hier Tom Petty en George Harrison horen meezingen. Roy Orbison wordt geëerd in I'm Leaving You, wat dan weer niet de beste song van het album is.

Soms bekruipt me het gevoel dat het wat te gemakkelijk gaat. Na twee refreintjes gebeurt er dan niets echt schokkends meer in een nummer. De ontwikkeling of verrassing ontbreekt meer dan eens. Misschien het gevolg van té ambachtelijk bezig zijn. Of verwacht ik nu te veel?

Het ruimteschip doet denken aan 1977. Op momenten ga je terug in de tijd, je ruikt de nostalgie, maar als je wilt vergelijken, ontglipt je net de overeenkomst met eerder werk. De meeste inspiratie voor dit album vond Jeff kennelijk toch in de periode Zoom en Armchair Theatre. En dat nog eens geperfectioneerd en verder bij de tijd gebracht.

In de schijnwerpers staan, daar heeft Lynne het niet zo op. Graag blijft hij op de achtergrond. Mét zonnebril. ‘ELO, dat ben ik’ zei Lynne eens in een interview. Een eenzame positie. Een last soms. Stond niet direct te popelen weer een plaat te maken. Is gevoelig voor kritiek. Het concert van september 2014 in Hyde Park trok hem uiteindelijk over de streep. Hopelijk kan hij nog een beetje genieten van de concerttour die eraan zit te komen. Hoort er nou eenmaal bij, Jeff… ...

Inderdaad, en het levert tegenwoordig meer op dan de verkoop van cd's!

Is het een beetje een coherent geheel? Zit er nog een beetje snelheid in, is het niet teveel When I was a boy achtig en waar staat het album in de ELO-rangorde?

Dat het niet vernieuwend is, was eigenlijk wel te verwachten en is ook te billijken. Lynne mag doen waar hij goed in is. Maar zet het wel ander werk van ELO in de schaduw of is hij nog maar een schim van zichzelf, in 2015?

Coherent is het zeker en ook de nodige tempowisselingen ontbreken niet. Maar .. het zijn korte 3-minutensongs. Van symfo is heel weinig meer terug te vinden. En het avontuur ontbreekt. In de reeks ELO-albums past het goed naast Zoom, is beter dan Balance of Power en Secret Messages, maar haalt het niet bij alle voorgangers vanaf On The Third Day.

Dank voor de info!

Ik ben benieuwd, moet de cd uiteraard nog krijgen.
Wat mij verrast is de tijdsduur van het album: 32 minuten. Daar kan een bepaalde kracht in schuilen. In de zin van kort maar krachtig. Bij lange albums wil de aandacht wel eens verslappen....

Toen Jeff Lynne ruim een jaar geleden voor een uitzinnige menigte in Hyde Park oude tijden liet herleven werd het hem duidelijk dat een nieuw album van zijn ELO niet langer onbedenkelijk was. De band die in de jaren zeventig furore maakte met hun orkestrale klanken en melodieuze songs leek na 1986 verleden tijd. Zijn afgebroken tour na zijn in 2001 verschenen album Zoom bleek in de tien jaar daarna op een weerwoord van musici en fans de stuiten, die graag weer nieuw werk en optredens van Jeff’s ELO zouden willen zien. Stil zitten deed de perfectionistische producer niet, want hij leverde zijn bijdrages in de studio aan Beatles-leden George Harrison en Paul McCartney en zijn bondgenoten van de Traveling Wilburys Tom Petty en Roy Orbison. Met zijn soloalbum Long Wave uit 2012 liet hij al van zijn jeugdjaren in Birmingham spreken, met cover versies van nummers van zijn geliefde muzikanten. Opgenomen in zijn thuisstudio in Beverly Hills is naast de tal van instrumentatie die Jeff bespeelt alleen zijn technicus Steve Jay en dochter Laura te horen in het rijke geluid van Alone in the Universe. Met de 67-jarige Jeff aan boord stijgt het ruimteschip van ELO nog één keer op, om zich terug te voeren naar zijn jeugdjaren en de successen van het verleden.

De pianoklanken van When I Was a Boy voeren Jeff terug naar begin jaren zestig, toen hij op 15-jarige leeftijd de stap waagde de muziekwereld in. Geen eenvoudige stap voor een doodgewone jongen uit Birmingham, maar de klanken van zijn muzikale held Roy Orbison gaven hem moet. Terugvoerend naar die tijd is het de eenvoud van de akkoorden die de wisseling in melodielijnen teweeg brengen. Waar Can’t Get It Out of My Head zijn terugkeer kent is het de warme zang van Jeff die het samenspel van gitaren, drums en synths naar een hoger niveau tilt. Love and Rain sleept zich in de opbouwende structuren terug naar de Showdown. Waar de harmonieën in zang het ruimteschip in werking zetten, zijn het de basritme en drums die een aanknopingspunt vormen met het verleden. De liefde van de bandsuccessen uit die tijd doen Jeff herinneringen ophalen. Zijn gitaarpartijen en synths vormen nog altijd een steevaste structuur in het productieproces, waar de akkoorden de basis vormen voor het perfectioneren van zijn geluid. Het ontbreken van een volledige band lijkt daardoor nergens in het proces een opstakel te vormen. Dirty To The Bone maakt een directe verbinding met Evil Woman, al vormen de melodielijnen een klankvol en coherent geheel. De vrouw die je laat verdrinken in het leed dat ze je aandoet krijgt haar impact in de ritmische pop van het nummer, waarbinnen zijn bijdrages aan de Traveling Wilburys de revue passeren.

Het ruimteschip voert verder naar de tijden van Out of the Blue, wanneer When the Night Comes in de klanken van de cello’s herrijst. De reggea vormt de ondergrond van de baslijn en zorgt samen met de drums voor een ontspannende aanpak. In alle eenzaamheid sleept het nummer je door de nacht, denkend aan je geliefde zo ver weg. Lynne’s blijkt na al die jaren weinig aan slijtage te hebben geleden, mede te danken aan zijn weinige optredens en niet al te uitbundige levensstijl. De zonnige klanken van het gitaarspel en de keyboards vormen het rustgevende patroon van The Sun Will Shine on You. Voerend door de duisternis is het de opkomende zon die voor het licht zorgt in je bestaan. Waar de pianoklanken de aanvoer zijn voor de percussie zorgt het nummer voor het vernieuwende geluid van de toekomst. Hoe de gitaarklanken de opkomst van James Bond aanjagen weet Ain’t It a Drag de waan van de dag in glorie neer te zetten. Weggesleurd uit het dagelijkse patroon voert de liefde zich in de herhalende klanken van de akkoorden heen. Jeff’s omringende zang draagt je mee door de gitaarlijnen van All My Life. De zoektocht naar de liefde kleurt de samensmelting van de nostalgische tonen van ELO en de vernieuwing van Jeff Lynne’s productionele werk van de laatste tientallen jaren. Zelfs een korte gitaarsolo behoudt de emoties van de warme en aangrijpende falsetto zang van Jeff.

De eenzaamheid bereikte niet alleen zijn muziekgenoot en vriend Roy Orbison, maar zorgt ook voor een terugkerend thema in het werk van Jeff. I’m Leaving You is een nummer dat een terugblik geeft op de gouden dagen van de liefde en de veranderingen die de jaren brachten. De eenzaamheid keert terug in het nummer wanneer de omwenteling voor een aangename verrassing zorgt. De klanken van keyboards, percussie en gitaren vormen de zachte structuur die Orbison nog één keer in de schijnwerpers zetten. Misschien nog wel het meest kenmerkend voor de stijl van ELO is One Step at a Time. Een nummer dat meedrijft op de gitaarlijnen en de falsetto harmonieën in het daglicht zet. De dansbare interactie tussen drums, gitaren en en synths weet de korte pasjes teweeg te brengen. Gesprekken die zich meevoeren naar het tijdperk van The Beatles en het solowerk van de verschillende leden. De titeltrack en tevens afsluiter van het album stelt zich open in de buitenaarde klanken zittend in de Voyager 1, waar de telefoons voor een moment van interactie zorgen. De eenzaamheid in het heelal wordt aangedreven door de indringende klanken van de keyboards, doorlopende gitaarklanken en droefenis in de zang van Lynne. De meester zelf brengt nog één keer een ode aan zijn muzikale helden en de muziek die hem zijn verdiende successen heeft gegeven.

Jeff Lynne laat op Alone in the Universe zien dat zijn kwaliteiten nog steeds niet alleen tot het vak als producer behoren. Zijn jarenlange kennis zorgt voor een tiental nummers waarbinnen de akkoordenschema’s en de lengte alles bepalend zijn. De ritmische structuren, warme harmonieën en pakkende melodielijnen geven betekenis aan het geluid waar ELO groot mee is geworden. De vernieuwingen in de huidige tijd weet Jeff keurig te intrigeren in de Strange Magic van zijn allesomvattende sound. Het muzikale genie is daarmee met zijn ruimteschip opgestegen uit het verleden, om in de huidige tijd neer te dalen en op geslaagde wijze de muzikale verbinding te leggen naar het heden.

4*

Afkomstig van Platendraaier

Hoogtepunten: When I Was a Boy, Dirty to the Bone, When the Night Comes en Alone in the Universe.

Als Zoom hier een 3.13 krijgt vind ik het maar raar dat deze hoger scoort. Het is een plaat in het verlengde van Zoom wat composities en kwaliteit betreft.
Kan ook echt niet tippen aan ELO klassiekers als Eldorado of Out of the Blue.

Je hebt zonder meer gelijk als je vergelijkt met deze klassiekers. Dit album ligt inderdaad in het verlengde van Zoom en is niet eens veel beter. Om het puntenverschil te verkleinen ben je al goed bezig met 2,5 sterren. Zo komen we er wel.

Zekers Maar puur uit interesse hoor. Jij geeft een 4 aan dit album. Wat geef jij b.v. aan Eldorado dan?
Ikzelf zou dat album wel een dikke 4 geven. Dan zou het verhoudingsgewijs toch niet eerlijk zijn daar in de buurt te gaan zitten?

Eldorado 4,5. Beste album is voor mij A New World Record. Die krijgt de volle 5 sterren.
En je hebt 4+ en 4-. Blijft toch een 4.

Ok. A New World Record is niet mijn favoriet. Ik ben meer van Face The Music maar Eldorado is wel mijn topper.
En 2,5 hier is natuurlijk gewoon een 5 op schaal van 1 tot 10 dus dat valt nog wel mee toch
Ik vind b.v Alone in the Universe wel een heel mooi nummer.

Officieel uit op Deezer en Spotify...

In het verlengde van Zoom? Alone in the Universe is op een totaal andere manier tot stand gekomen. Niet alleen is de instrumentatie in vergelijking tot Zoom op enkel een tamboerijn en wat zang harmonieën met zijn dochter na volledig afkomstig van Lynne, terwijl op Zoom veel gastmuzikanten een bijdrage leverden. Qua geluid kent Alone een voller geluid door het nadrukkelijke gebruik van keyboards, synths en gitaarlijnen. De focus op dit album ligt vooral op het klankenpalet als geheel, te horen in bijvoorbeeld When I Was a Boy en Alone in the Universe. De effecten waren op Zoom wat meer uitgebannen en de nadruk lag vooral op het gitaarwerk. Op tekstueel gebied gaat Alone voornamelijk terug naar de jeugdjaren van Lynne, ten tijde van zijn keuze om zich in de muziekwereld te storten. Op kwalitatief vlak vind ik dit album ook veel meer als een eenheid aanvoelen dan de losse composities van Zoom, misschien had hij daar zijn muzikale helden niet bij moeten betrekken (George & Ringo). Los hiervan vind ik Zoom (zit bij mij tussen de 3 en 3.5 sterren) ook geen slecht album, maar wel van een minder niveau dan Alone.

Vergelijken met Out of the Blue en Eldorado is natuurlijk een moeilijke taak, in de jaren zeventig waren de opnametechnieken een stuk minder ver gevorderd dan in de huidige tijd. Hij nam toen de albums ook nog op met zijn band in vergelijking tot alle instrumentatie die hij op Alone bespeelt. Daarnaast is Lynne in zijn werk als producer flink gegroeid door zijn bijdrages aan verschillende muzikanten in de jaren na ELO.

Out of the Blue, Eldorado, Face The Music en A New World Record behoren tot mijn favorieten. Zoals Fedde ook al aangaf geeft een 4* een afwijkend beeld van de werkelijkheid. Dit verschilt ook weer per persoon, omdat iedereen het stemproces op een andere manier benaderd. Bij mij loopt het van een 7,5 tot een 8,4, zie hier het grote verschil dat er tussen albums kan ontstaan. Ik zie dat je op dit gebied op dezelfde wijze te werk gaat.

Prachtig verslag, HugovdBos. Zoom is inderdaad meer een gitaarplaat en bevat ongeveer de laatste bijdragen van George Harrison voor zijn dood. Heel belangrijk voor Lynne. Verder is Zoom gevarieerder en wat minder strak en eenduidig geproduceerd. Er zitten gewoon aanwijsbaar zwakke plekken in. En dat heeft ook z'n charme. Alone is meer uit één stuk gegoten: perfect, compact en samenhangend in 32 minuten. Dat is heel mooi, zou je zeggen, maar dat is tegelijk ook de zwakte van dit album. Té mooi en doordacht en ontdaan van ruwe randjes. Iemand zei eens: De grootste vijand van het goede, is het perfecte. Een wijze spreuk voor deze vrijdagochtend de dertiende.

Het nieuwe album is een feest der herkenning maar daar houd het wat mij betreft op. Leukste momenten zijn die wanneer korte gitaarsolo's voorbij komen die me terugvoeren naar de late 70s. Ik hoor dat de stem van Jeff er niet meer alles uit kan persen dan wat nodig is om het nummer net dat beetje extra te geven wat eerder de 'hit' albums zo prachtig maakten. Zijn leeftijd klinkt erin door.

Jeff is geen band en ELO is dat duidelijk wel, hij doet z'n best om dat te verdoezelen maar ik mis toch iets, op z'n minst die strijkers, zelden kan je die door synths vervangen. Het nummer waarop dit net lukt is When The Night Comes en dat is dan ook mijn favoriet, is volgens mij ook het 'snelste' nummer op het album. Afsluiter Alone in the Universe klinkt een beetje als Warm & Beautiful van Macca's Wings met een beetje Beach Boys op het eind. Ook in de bonusnummers klinkt het net alsof Paul / Wings meedoet.

Op de hoes lijkt het of Jeff wacht om meegevoerd te worden door spaceship ELO, en mocht dat gebeuren dan heeft hij in elk geval nog één redelijk album afgeleverd voor zijn vertrek. Slecht is het album niet maar de meeste nummers klinken wel als left-overs / fillers van zijn beste werk. Gelukkig zijn de nummers kort zodat de gebreken net niet gaan vervelen of irriteren. Deze komt niet in de buurt van mijn Top 25 albums van 2015 misschien dat deze ergens rond plek 50 komt, zeg maar album van de dag, en dan later nog even een klassieker van de echte Electric Light Orchestra opzetten. Want de beste man heeft wel een hoop talent (gehad).

Dank je. Alone in the Universe is inderdaad een compleet doordacht muziekstuk, sommige akkoorden heeft hij tientallen keren bewerkt om er het voor hem maximale uit te halen. Bewijst alweer dat Jeff een echt studiobeest is, al komen de tape recorders er niet meer aan te pas want hij is sinds ruim tien jaar helemaal verslaafd aan Pro Tools. Natuurlijk was het mooi voor Jeff om nog één keer met George samen te werken op Zoom, pure nostalgie. Het eindproduct vind ik zelf wat vlakker, terwijl de kracht van Jeff altijd was dat zijn albums een eenheid vormden. Zijn werk uit de jaren zeventig was ook vaak opgebouwd rondom terugkerende patronen waar de melodielijnen en thema's zich mee verbonden. Live zal het allemaal wel wat minder strak klinken dan op het album, maar misschien is dat in deze situatie ook wel goed.

Ik ga zeker zo te werk. Het is in mijn ogen moeilijk een album een 4 te geven als ik het beste album van die band al op b.v. een 4 + heb staan.
Top albums zitten bij mij tussen de 4 en 5 natuurlijk.

Ik ben het met je eens dat Zoom op een andere manier tot stand is gekomen en dat het productioneel
een andere vibe heeft. Maar de liedjes lijken erg veel op elkaar en zijn van een zelfde niveau.
Nu is dat bij Lynne op zich niet zo gek want hij heeft wat betreft het opbouwen van nummers en gebruik van dezelfde productionele effecten een geheel eigen geluid. En daar is ook wat voor te zeggen natuurlijk.

Ik ben er lekker voor gaan zitten. Het begint mooi met When I Was A Boy en het blijft mooi. Het album heeft de heerlijke ELO sound maar is geen herhaling van al het voorgaande. Ik ga hier de komende tijd nog veel van genieten.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jeff Lynne's ELO - Alone In The Universe - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Bij Electric Light Orchestra denk ik onmiddellijk aan de Jaren 70. Natuurlijk maakte de band ook in de jaren 80 en 90 nog platen en zelfs in 2001 verscheen er nog een plaat van de band rond Jeff Lynne, maar voor de hoogtijdagen van E.L.O. moeten we toch echt terug naar de periode 1973-1977.

Ik had dan ook geen hele hoge verwachtingen van Alone In The Universe, dat deze week is verschenen en is uitgebracht onder de naam Jeff Lynne’s ELO.

Op hetzelfde moment heb ik Jeff Lynne heel hoog zitten. De man heeft minstens een dozijn briljante singles op zijn naam staan, deed hele mooie dingen als producer en wierp zich op indrukwekkende wijze op als conservator van het werk van The Beatles.

De diepe bewondering voor het werk van The Beatles hoor je direct terug in de openingstrack van Alone In The Universe. When I Was A Boy klinkt als een vergeten Beatles klassieker en laat direct horen dat de terugkeer van Jeff Lynne’s ELO een terugkeer is die er toe doet.

Invloeden van The Beatles zijn veel vaker te horen op Alone In The Universe. Jeff Lynne beschikt net als Paul McCartney over het vermogen om volstrekt tijdloze popsongs te schrijven en eert in muzikaal opzicht vooral George Harrison. Smullen dus voor liefhebbers van The Beatles, maar er is meer.

Aan het einde van de openingstrack hoor je voor het eerst invloeden uit de hoogtijdagen van Electric Light Orchestra. Deze invloeden zijn op de hele plaat hoorbaar, maar worden nergens fantasieloos uitgemolken. Waar E.L.O. in het verleden vooral vertrouwde op de zwaar aangezette strijkers, is Alone In The Universe vooral een gitaarplaat, waarop met name de uit duizenden herkenbare vocalen aan E.L.O. doen denken.

Jeff Lynne verrast op de comeback plaat van zijn voormalige band met een serie ijzersterkte songs vol referenties naar het verleden. Het zijn songs die onmiddellijk klinken als klassiekers en dat is bijzonder. Het zijn songs die stuk voor stuk bijzonder makkelijk in het gehoor liggen, maar het zijn ook songs die lang blijven groeien en ontzettend knap in elkaar steken.

Het levert een verrassend sterke plaat op, die laat horen dat we in 2015 nog volop rekening moeten houden met Jeff Lynne en zijn ELO. Geldt overigens ook voor 2016, want dan staat de band in de Ziggo Dome. Erwin Zijleman

Al fan van ELO sinds "when I was a boy" (begin jaren '80) en "Don't Bring Me Down" een mega-hit was en ik examen deed op 't voortgezet onderwijs. Het ELO-album "Discovery" was de allereerste LP die ik toendertijd ooit kocht, voor bij m'n allereerste platenspeler... En dan nu, een gloednieuw album van Jeff Lynne's ELO!
Haalt hij z'n oude niveau? Niet helemaal, maar is al met al toch weer een verrassend sterk album, al zijn de nummers wat aan de korte kant (zoals gebruikelijk tegenwoordig bij Jeff). En zijn tien nummers op 't reguliere album wel erg standaard. Had van de Deluxe-versie wel wat meer verwacht.
Momenteel zijn "When I Was A Boy," "Dirty To The Bone" en "Alone In The Universe" mijn favoriete tracks, maar de rest Klinkt toch weer lekker "ouderwets" in het gehoor. Zeer benieuwd naar zijn concert van 1 mei volgend jaar; ik ben er in ieder geval bij in de Ziggo Dome! Nooit gedacht dat ik ELO ooit nog eens live zou mogen beleven. En als de "Live in Hyde Park"-concert-dvd/blue-ray een indicatie is, gaat dat echt goed worden.