Jeff Lynne's ELO - Alone in the Universe (2015)

Hier kijk ik echt naar uit vind de single in ieder geval geweldig.

Mooie typisch ELO hoes.

Het vliegende schotel-idee komt al voorzichtig op de hoes van A New World Record (1976) naar voren als het nieuwe logo van de band. Maar het rood-geel-blauwe monster komt pas echt tot leven op het dubbelalbum Out of the Blue (1977) met het interieur van het ruimteverblijf afgebeeld aan de binnenkant van de klaphoes. SF, tijdreizen en jaar-2000-fantasieën, het paste perfect in die tijd.

Op Discovery (1979) is het schip alweer teruggebracht tot een kleurig oplichtend logo in de hand van de oosterling en op de vervolgalbums zien we er niets meer van terug. Tot Zoom (2001) de bocht om komt vliegen. De spacestyle is terug. Op de hoes althans, want muzikaal is er minder electronica en meer echte muziek te horen. Het album flopt echter dramatisch en concerten worden afgezegd.

Dan is het 11 jaar stil en volgt het remake-hitalbum Mr. Blue Sky: The Very Best Of Electric Light Orchestra (2012). Jeff Lynne laat nog eenmaal horen hoe hij zijn grootste hits eigenlijk had willen laten klinken en trekt zich hiervoor jaren terug in zijn homestudio om dat minutueus in elkaar te zetten. Lynne kijkt terug en ziet dat hij de periode A New World Record en Out Of The Blue als zijn beste beschouwt. Dat schip - het is een vreselijk ding natuurlijk, maar het staat ergens voor. Ook muzikaal. Jeff Lynne wil graag nog weer eens terug naar 1977. En het nog een keertje overdoen.

When I Was A Boy is het eerste geheel autobiografische nummer van Lynne. De droom van kleine Jeff. Die droom is er nog steeds. Bijna kinderlijk haalt hij zijn ruimteschip-speeltje tevoorschijn en gaat zichzelf zonder schaamte kopiëren. Maar wat klinkt het lekker en smaakt het naar meer! Meer van vroeger, bijna 40 jaar geleden, toen we nog droomden. En die droom is al die tijd blijven sluimeren. 'Alleen in het universum' is de zwaar romantisch aangezette titel. Voelde Lynne zich zo de afgelopen 15 jaar? Best mogelijk.

Nog een nummer online. Titeltrack Alone in the Universe. Wat een melancholie! Klinkt helemaal niet verkeerd, maar oei, wat is het bekend allemaal.

Wat ik aan nummers tot nu toe heb gehoord is het echte ELO muziek zoals ELO in de jaren 70 en begin jaren 80 klonk. Heel anders dan Zoom, dat was toch meer een solo plaat van Jeff Lynne die onder de naam ELO is uitgebracht hoewel ik niet zou weten wie er naast Lynne nog meer in ELO zitten. ELO IS Jeff Lynne volgens mij.

De snare in die track stoort me een beetje.

When I was a boy bulkt weer van het sentiment dat we op Long Wave ook al veelvuldig mochten horen.
Helemaal vies van sentiment is Lynne natuurlijk sowieso nooit geweest.

Ik maak mij er overigens op voorhand sterk voor, dat het album op onze site gewoon bij de E.L.O. albums wordt ingedeeld.
Dat Lynne toevallig in zijn eentje alles lijkt te bespelen zegt mij niets. Hij mag zichzelf, Alone in the Universe, van mij in zijn uppie E.L.O. noemen.

Anders had bij zich bij de benaming van de band ook wel beperkt tot alleen Jeff Lynne.

Ben overigens wel benieuwd....

Jeff Lynne valt toch nog wel te onderscheiden van E.L.O. (met of zonder puntjes). Er is een breuk geweest, een muiterij onder aanvoering van drummer Bev Bevan en de naam Electric Light Orchestra werd zo door de jongens van Part Two, en daarna als The Orchestra enigszins bezoedeld. Duidelijk dat Jeff Lynne een nieuwe start wenste met een nieuwe naam. We mogen van geluk spreken dat de logica van deze site dit album dan nog onder de naam van Jeff Lynne schaart.

Helemaal 'alone' is hij toch niet, want toetsenist Richard Tandy staat opnieuw aan z'n zijde. Tandy is beslist een onmisbare kracht in het geheel. Lynne is een goede gitarist, een aardige drummer, maar toetsenwerk kan hij beter uitbesteden aan Tandy, die in tegenstelling tot Lynne wél noten kan lezen. Ook creatief was Tandy een drijvende kracht op succesalbums als Out Of The Blue en Discovery.

Nog een maandje nagelbijten. Ik heb de 10-song editie besteld. Geen fratsen met bonustracks. Heb de titeltrack al gehoord (weer snel verwijderd van youtube) en dat is een waardig slotstuk.

We gaan het meemaken!

When the Night Comes
Tot nu toe meer Balance of Power dan Out of the Blue, lijkt het. Ik denk dan bijvoorbeeld aan: Without Someone of Getting to the Point.

Vergelijk het refrein ook eens met: Not Alone Anymore van Lynne en Orbison met The Traveling Wilburys.

Ik vind het beter dan de single When I was a boy.

Het is uiteraard zeer herkenbaar.
Ik moest aan een nummer van het album Secret Messages denken.
Een compliment, ik hou van Secret Messages

One Step at a Time Beste nummer tot nu toe.

Hm, niets van wat ik tot nu toe heb gehoord sla ik echt stijl van achterover. Allemaal erg binnen de lijntjes.

Dan vind ik Zoom tot nu toe een veel gewaagdere plaat.

Eens. Maar ik heb nog maar drie nummers gehoord, eigenlijk.
Vreemd genoeg doet mij dit nummer dan weer denken aan het album A new world record.

Zoom had niet de typerende E.L.O sound van voorheen.
Lynne was ook niet meer zo van de bombast.
Voor het grotere publiek dus een kennelijk wat verwarrend album - zeker als je alleen op de merknaam afgaat.
De tour werd gecancelt vanwege gebrek aan belangstelling.

Ik vermoed dat Lynne nu wel gaat voor een authentieker E.L.O geluid.
Hij had het anders net zo goed helemaal op zijn naam uit kunnen brengen.
Zoom was wat dat betreft een misrekening.
Het klonk te minimaal als E.L.O.
Veel mensen hebben nu eenmaal een verwachtingspatroon van een band.
Noem het naief, maar wel de realiteit.

Klinkt wel wat als So Fine (aNWR) en Evil Woman (FtM).

Dan nog.

Het klinkt mij tot nu toe allemaal wat braafjes in de oren, niet echt spannend.

Met het eerste nummer When I Was a Boy begon ik eigenlijk al een beetje te vrezen. Op zich aardig.

Ouwe lullen lied waar Sjef weemoedig terugkijkt en bovendien nog een boodschap heeft voor de huidige jeugd:

Dat hij ooit ook maar een knulletje was, met een droom. En kijk nu eens.

Leuk.

En aardig.

Maar niet veel meer dan dat.

Met drie van de tien nummers inmiddels ben ik niet bijster onder de indruk en begint de kans toenemend te slinken dat deze plaat nog een grote verrassing gaat bevatten.

Voor mij.

Als hij een nummer als het eerste van Zoom, Alright, had vrijgegeven was ik eerlijk gezegd een stuk hoopvoller gestemd op dit moment. Zet die voor de grap nog maar eens op. Meer dan uitstekende rocker waar Sjef maar eens een dikke swagger gitaar hanteert.

Niets mis mee, die plaat. Wat mij betreft.

Wat deze plaat gaat worden, het valt nog te bezien.

Maar het net begint zich te sluiten.

Om het voor de grap maar even vrij dramatisch te zeggen.

Zoom is een prima album en heel gevarieerd. Naast scherpe rockers als Alright ook vertrouwd ELO-werk. Ik heb nu 4/10 van dit nieuwe album gehoord en kan dus nog niet zeggen welke kant het op gaat met de 6 overige nummers. Maar de kans op een heel nieuw geluid is uiterst klein. En dat vrees ik niet, maar brengt me tot de conclusie dat Sjef door de jaren heen gewoon dezelfde is gebleven. Niks erg.

Het is echt zelden dat een artiest van tegen de 70 iets vernieuwend brengt, wat nog niet eerder door hem/haar is gedaan.
Het is ook een beetje naïef om dat te verlangen.
Stem, gitaar of wat ze ook spelen: het is allemaal bekend.

Meestal hebben ze de tijd genomen om met zo sterk mogelijk eigen werk te komen. Of ze vinden zichzelf weer een beetje opnieuw uit (Rod Stewart).

Het nadeel van de constructie van ELO is dat Jeff Lynne = ELO. Hij heeft geen kritisch klankbord en moet het allemaal alleen uitvogelen.

Er is geen vinnige onderlinge concurrentie en discussie (Fleetwood Mac) wat weer kan leiden tot het beste wat er bij de leden naar boven komt.

En dat legt een behoorlijke portie druk op Lynne. Als je het mij heel eerlijk vraagt, denk ik dat Time (1981) het laatste ELO-album is geweest waarin hij echt vernieuwend is geweest. De aanpak en de klank van Time was verfrissend. Daarna begon de herhaling van zetten en het is niet voor niets dat er zo weinig nieuw werk is verschenen.

Dat betekent niet, dat het niet mooi kan zijn wat er wordt gebracht. Ik vind 2 van de 3 ELO nummers best goed, de derde minder.
Maar het is meer "het feest van de herkenning" dan vooruitstrevend.

De laatste creatieve vernieuwing bij Lynne zoek ik vooral in de periode met The Traveling Wilburies. Vooral zijn vriendschap met George Harrison gaf een impuls tot een meer puur gitaar georienteerd geluid die doorwerkte tot op Zoom. De dood van Orbison en Harrison, de tegenvallende resultaten met Zoom, de verbroken relatie later met Rosie Vela, het hakte er wel flink in bij de man. Geen wonder dat hij er voor koos een tijd 'onzichtbaar' te blijven. Na 15 jaar stond hij vorig jaar weer op het podium. Hij vertelde in een interview dat hij vooral had moeten oefenen in het staand gitaar spelen. Had dat al die jaren alleen zittend in zijn studio gedaan. Isolement, inderdaad.

Come on guys, ELO is nog nooit vernieuwend bezig geweest. Altijd meegewaaid op de heersende stromen in de muziek en dat al vanaf het begin, of het nu post-Beatles, progrock, disco of electronische muziek was. Enige uitzondering is wellicht Eldorado, wat Lynne's 'eigenwijze' symfonische project was waarmee hij iets aan zichzelf en zijn vader (meen ik) had te bewijzen.

En versta me niet verkeerd, dat is allemaal helemaal prima. Ben al vanaf mijn jeugd dolblij met ELO, maar vernieuwend, nee dus.

Zeker, Tony. Trendvolger, geen trendsetter. Lynne zocht altijd zijn inspiratie in het verleden: Roy Orbison, Del Shannon, Everly Brothers, The Beatles, de klassieke platen van z'n pa. Maar daar deed hij dan iets mee waaraan je meteen zijn hand herkent. De speciale, uit duizenden herkenbare 'ELO-touch'. Niemand doet 'm dat na, dus origineel is hij wel. Zelf vindt hij zijn nostalgieplaat Long Wave de beste uit z'n loopbaan (interview 2012). Daar ben ik het dan weer niet mee eens, maar het geeft wel aan dat hij z'n eigen songs minder hoog aanslaat dan die van zijn voorbeelden.

Toch vind ik alles vanaf het eerste ELO album tot in ieder geval Out of the Blue vrij uniek, eerlijk gezegd.
Hij was een Beatles-fan maar ELO had op zich een vrij aardig eigen geluid.

De integratie van strijkers in een band, het adopteren van klassieke muziek, zelfs eigen nieuwe klassieke tracks tot en met het inbrengen van een space achtig klanken van zijn keyboard, is toch vrij eigen.

Natuurlijk waren er ten tijde van het oprichten van ELO al bands als Emerson, Lake & Palmer en Yes. Maar die hadden toch ook weer andere eigen kenmerken.

Daar is dan een jaar of 15 mooi op doorgegaan en deze collectie muziek uit die periode (1971-1986) doet mij eerlijk gezegd maar weinig denken aan Roy Orbison e.a. Dat is pas van enige jaren na Balance of Power en het op "on hold" zetten van ELO.

Dat hij zelf Long Wave het beste album vond uit zijn loopbaan zou ik rond het uitbrengen van het album ook hebben gezegd

Tsja, ik weet het niet precies, maar de muziek uit z'n jeugd (jaren '50) heeft toch wel doorgewerkt in meerdere songs, ook uit de periode 71-86. Ik denk bijvoorbeeld aan Boy Blue (Eldorado),
Sweet Is the Night (Out of the Blue), The Lights Go Down (Time) en zeker in Endless Lies (Balance of Power). Daarin hoor ik een nostalgische echo, een breeduit gezongen, gedragen stijl zoals Orbison dat had.

En dan de klassieke elementen. Ik hoor vaak I'm the Walrus met de dominante cellopartij en de spacy bliepjes van Strawberry Fields van TB voorbijkomen in het werk van ELO. En niet zelden zingt Lynne als John Lennon en drumt precies als Ringo Starr. Om het nog maar niet te hebben over de omgekeerde tapeloops en backward messages. Die waren toch minstens een jaar of vijf eerder bezig. Niet echt gejat, maar er wel duidelijk door geinspireerd, lijkt me. En prima wat mij betreft.

Dat hij duidelijk ook geïnspireerd is door de rock-'n-roll, waar ik Orbison voor het gemak maar even onder schaar, bewijst hij zo'n beetje op ieder album weer met een wat mij betreft meestal minder geslaagd rock-'n-roll achtig nummer, van Roll over Beethoven tot Rock-'n-Roll is King. Geen heel album lang, maar in individuele nummers des te duidelijker.

Is iemand niet beïnvloed geweest?
John Lennon had Elvis.

En is dat dan gelijk het criterium dat er geen nieuwe paden werden/worden ingeslagen?
Ik heb altijd ernstige bedenkingen tegen "ik meen hier toch echt te horen dat..." stellingen omdat ik, bijvoorbeeld bij een drumpartij, niet wil aannemen dat een drummer bewust er voor kiest om te denken: "laat ik hier eens drummen als, hoe doet hij het ook alweer....". En al helemaal niet op nieuwe albums.
Overigens drumde Bev Bevan bij ELO tussen 1970 en 1986.

Er is heel veel interessant nieuw werk verschenen in de jaren '70. Die musici hadden nu eenmaal allemaal voorgangers uit vooral de jaren '60. Maar verreweg het grootste deel, ook Lynne, moesten toch echt aan de bak om hun eigen nummers te schrijven en te arrangeren.

Dat muzikale patronen terug kunnen komen wil ik wel geloven maar ik weiger alles dat er is verschenen op de één of ander manier aan The Beatles toe te schrijven. Daar zit vooral erg veel wishful thinking achter.

Het gaat om adopteren van bepaalde elementen. De drumstijl die Lynne prefereert is die van de scherpe afterbeat, met een duidelijke snaredrum en liefst ook een hoorbare koeienbel. Dat deed Ringo ook en dat probeerde hij ook Bevan aan te leren, die in '86 misschien wel daarom het hazenpad koos bij het zinken van het ELO-schip. Natuurlijk waren de composities nieuw en origineel, maar ik zie het als een 'voortbouwen op ...'
Het wishful thinking bestaat hieruit dat we eigenlijk een beetje zijn blijven hopen op een vervolg op The Beatles vanaf de jaren '70. ELO kon die behoefte wel deels vervullen, denk ik.

Natuurlijk heeft Lynne The Beatles als leidraad genomen. Dat is duidelijk hoorbaar.
De Rock And Roll nummers kwamen ook niet zo maar uit de lucht vallen.
Lynne wist en ( hopelijk) weet hoe hij het op een originele manier moet verpakken.
Als hij een plaat produceert van anderen, hoor je ook gelijk zijn handelsmerk.

De invloeden van buitenaf.....tja, wie doet het nu niet. Tegenwoordig is dat nog veel meer gaande.
Ik zie er geen probleem in. Zolang het smaakvol wordt gedaan. Jatten van elkaar is al heel lang gaande in de popmuziek. Wake up.

Ik las anders net dat de rock 'n roll nummers van Roy Orbison afkomstig waren.

Lynne is/was geen lennon/McCartney en mocht hij er fan van zijn, hij kon niet schrijven als zij. Dacht in ieder geval ook verschillend. Hij heeft zich duidelijk gericht op een eigen profiel van ELO en geen kloon van The Beatles.

Dat van "dat hoor je toch duidelijk" is geen enkel argument. Vooral ook, omdat iedereen wat anders hoort en kan horen en daar verder geen wetenschappelijk onderzoek iets aantoont. Iets anders is, dat de componist zelf nog kan zeggen met enige regelmaat hele notenbalken te hebben overgeschreven van beroemde voorgangers, zeg maar plagiaat, maar ik geloof niet dat Lynne dat ooit heeft gezegd en bovendien is hij verder voor dit vergrijp ook nooit door Lennon/McCartney voor de rechter gesleept.

Ik kan mij ook niet voorstellen dat Bev Bevan na 16 jaar ELO vertrok omdat hij maar niet leerde drummen als Ringo Starr. Het feit op zich zou ook al niet pleiten dat in zijn jaren er veel werd gedaan aan Beatles plagiaat.

Noch Bevan, noch Lynne heb ik ooit iets horen zeggen over het feit dat Lynne vond dat Bevan moest drummen als Starr.

De eindconclusie, dat alles wat er ooit is verschenen valt te herleiden tot de Beatles, weiger ik te tekenen. Dat Lynne een groot bewonderaar was van The Beatles is onmiskenbaar. Dat Beatles fans zich goed voelen bij ELO muziek is ook prima.

Maar het zou Lynne veel te kort doen hem er van te betichten zich alleen maar te hebben gestort in het kopiëren van The Beatles en nog een paar idolen. Hij moest het hele ELO verhaal toch echt zelf verzinnen.

Voordat we het weten belanden we in een soort zelfde discussie als die van Noel Gallager Hans.
Hoor maar wat je wilt horen.

Over kopieeren heb ik het overigens nooit gehad, dat is bij Lynne ook nooit aan de orde geweest.
Hij heeft het origineel verpakt en is herkenbaar genoeg.
Maar dat hij een Beatlesliefhebber is, hoor je terug in bepaalde structuren en ook in zijn zang.
Nogmaals.....So What !
Is toch niet strafbaar of vervelend ??

En niets meer dan dat. Prima wat mij betreft en toont meer volwassenheid dan alles zelf menen te kunnen uitvinden.