Jeff Lynne's ELO - Alone in the Universe (2015)

Ah, dan ben je om en nabij de 50. Goed verhaal, kan een blauw sterretje bij.

Vooruit een halfje erbij, When I Was a Boy en Love and Rain bevallen me ook wel.

ik volg elo vanaf het prille begin , zelfs al van ervoor , the move met zijn gabber roy wood sie schitterende singles maakte zoals fire brigade en vooral blackberry way , na de 1 ste lp was roy wood weg en dat was ook de start van de echte elo , ze maakten zeer mooie platen , vooral el dorado , en de opvolgers vond ik zeer goed , discovery viel me tegen en dan ging het al bergaf , de solo lp armchair theatre heb ik ook nog gekocht maar vond er niet veel aan , deze poging boeit me iets meer maar kan zeker niet wedijveren met de topdagen van elo met de dubbelaar out of the blue , die komen nooit meer terug ...........

Even googlen, berichtje uit the quardian

Maar volgens stond het eens in de Oor in eind 70 begin 80.
Ik volgde ze al vanaf Face The Music dus zo n uitspraak viel me op. Lol

E.L.O is weer geland en als het al niet zo was is het nu definitief Jeff Lynne's E.L.O.
Hij heeft nu echt alles zelf gedaan, met dochter Laura die een partijtje op Love And Rain mee zingt en studiotechnicus Steve Jay die wat kleine aanvullingen doet.
De grote vraag is dan heeft Lynne de belofte in kunnen lossen ? Deels.....zeg ik dan.
Het album is een mix van wat Jeff al een poosje solo deed en doet en zeker zijn er invloeden van het E.L.O van vroeger.
Maar de echte bombast is achterwege gelaten.
Strijkers zijn er her en der, de synths ook, maar veel meer als een aanvulling en niet als doel op zich.
De drums klinken zoals al jaren bij Lynne het geval is. Wat droog en plofferig, maar wel goed in de mix.
Produktioneel een stuk lichter dan op de oude E.L.O albums, dat zeker.
Wel wat kleurrijker dan Zoom, waar ik practisch weinig terughoorde van de stijl die zo kenmerkend was.

De opener When I Was A Boy is in ieder geval gelijk een voltreffer.
Mooi stuk waar onze hoofdrolspeler terug kijkt op het kind zijn en wat hij toen al wilde gaan doen.
Love And Rain is ook sterk, waar ik in de sfeer wat van Showdown terughoor. In ieder geval een sterk ELO in de 70's gehalte, met een mooie vocale bijdrage van Laura Lynne.
Dirty To The Bone doet in vorm mij wat denken aan de Timeperiode. Lekker nummer, maar een echte knaller is het niet.
Het is een beetje het euvel van dit album.
Het restand luistert op zich lekker weg, er is werk van gemaakt, maar wat ik mis zijn echte toppers.
Lynne krijgt het niet echt voor elkaar om mij om de oren te slaan met iets geweldigs.
Ain't That A Drag vind ik zelfs erg oubollig en drakerig.
All Of My Life en One Step At The Time zijn redelijk tot goed als songs, maar ik mis iets wat overrompeld.
Lynne kon altijd als de beste een pakkend verloop schrijven, hier lijkt het wat te verzanden in wat oppervlakkigerheid.
De titelsong is echter sterk en daar wordt vanouds uitgepakt.

Conclussie : Een gedegen productie en typisch Lynne. Alles op zijn plek.
Songmatig had er echter meer uitgehaald kunnen worden.
Ik had Richard Tandy hier wel willen horen.
Een prima pianist die wellicht wat meer had kunnen brengen.
Relatieve korte nummers, waarvan de eerste 2 mij zeer aanspreken + de indrukwekkende afsluiter.
Voor de rest had ik net iets meer verwacht en zal dit werk zeker niet de boeken in gaan als het betere werk onder de ELO vlag.
Score een 3,5. Maar dat is ook echt het maximale.

Die miste ik ook wel ja. Deed het zo prima in het Hyde Park concert. Jammer dat Lynne hem die rol niet gunde op z'n album. Veel werk van gemaakt, dit verhaal bikkel2. Bijna helemaal mee eens, al kan ik er nog net een halfje meer uitpersen in m'n waardering. Graag een blauw sterretje erbij, maestro! al weet ik dat je daar zuinig mee omspringt.

Dank fedde. Ik zal 'm blauw kleuren.

Het is een gemiddeld album van Lynne/ELO met helaas nergens uitschieters. Noch naar beneden, noch naar boven.

Hij is er wel in geslaagd het te laten klinken als een ELO album maar coherent is het niet en "gewoontjes" lijkt mij de juiste constatering. Het mist meeslependheid, de composities zijn niet echt bijzonder en de uitvoering doet ook nergens vermoeden dat we al weer enige tijd verder zijn dan het laatste ELO album.

Dat gezegd hebbende, is het natuurlijk wel knap om zo'n 30 jaar na de laatste successen (Zoom laat ik even achterwege) de draad weer opnieuw op te pakken en dan de indruk weten te wekken dat we weliswaar jaren verder zijn maar dat het ruimteschip van ELO onveranderd van koers is gebleven. Vocaal heeft Lynne ook niets ingeleverd.

Dat is voor de liefhebbers natuurlijk een feest der herkenning behalve dan dat de nummers niet bijzonder zijn. Kleine uitzonderingetjes voor mij zijn dan nog When the night Comes en One step at a Time.

Zijn generatiegenoot Rod Stewart, wiens carrière tot nu aan toe veel meer pieken en diepe dalen kent, is om bovengenoemde redenen aardiger om bij stil te staan. Grillige albums en wendingen van stijl, het zou Lynne sieren als hij ook eens iets meer zijn nek had durven uitsteken in alle lichtjaren van afwezigheid.

Sterke recentie en inhoudelijk grotendeels mee eens Hans.

Ben al fan van ELO sinds 1977 Out of the blue. Ik moest wennen aan Alone in the universe, maar na een paar keer luisteren krijg ik de nummers niet meer uit mijn hoofd. Jeff Lynne is een zeer onderge-waardeerd genie in Nederland. Zijn tour in Engeland is overal uitverkocht en in New York werd van 1 concert er zelfs 4 en er is een nieuwe hype rond ELO en zijn veel mensen ineens de muziek van ELO zeer gaan waarderen en dit album verkoopt overal behoorlijk goed!
Het album is ook behoorlijk goed, ook al mis ik de violen en cello's, en had wel wat langer mogen zijn.
Hoop dat Jeff met nog meer muziek gaat komen en zet regelmatig de laatste dvd Live at Hyde Park op, een geweldig concert en hoop op 1-5-2016 in Ziggo Dome net zo te genieten als al die mensen die in Hyde Park bij het concert waren.
Alone in the universe is voor de echte muziekliefhebbers!!

Juist dat wat Jeff altijd zo sterk uit de hoek deed komen, de ELO sound verweven met de sound van dat moment, is hij op de laatste albums helemaal kwijt. Inclusief deze. Wat overblijft is een weinig verrassend en beetje gedateerd, zelfs wat uitgeblust overkomend album. Op het eerste gehoor valt het 'n beetje tegen dus. Ik blijf 'm luisteren hoor, dus het kan nog alle kanten op.

Ook nog maar eens de revue laten passeren.
Ik heb zomaar het idee dat dit een snel vergeten plaat zal worden.
Er blijft uiteindelijk te weinig echt hangen.
Uitgeblust geeft Tony aan, ik vind het wat zoutloos en vlakjes.
Ik merkte ook op dat de focus halverwege het luisteren verslapt.
Jammerlijk toch een wat teleurstellende comeback plaat.

Bij nader ingezien wat te hoog ingezet.
Halfje minder.

Ik vind na het lezen van je commentaar Bikkel2 , 3 punten hoog. Dat is toch ruim een zeven. Persoonlijk vind ik het fijn om van Jeff weer eens eigen werk te horen. Zijn producer sound is zeer herkenbaar en staat mij wel aan. Voordat ik mijn punt geef ga ik zo weer luisteren.

Ik denk dat velen zich wat op het verkeerde been hebben laten zetten door de drie letters ELO, met daarbij de gedachte dat het hier om een comeback zou gaan van een groepsgeluid uit de jaren '70.
Maar het is niets meer dan een aardig soloplaatje van Jeff. En heel veel meer pretenties heeft het ook niet nodig. Lynne laat horen wat hij in z'n eentje allemaal kan in z'n thuisstudio en dat is alleraardigst en beter dan wat veel hedendaagse artiesten presteren. Maar wereldschokkend, vernieuwend of eerder werk overtreffend is het allerminst.

Gewoon een half uurtje lekkere nummers. Niet te moeilijk, niet te diepgaand. Waar ik echt van geniet is zijn opvatting over geluidsopname. Hij gebruikt digitale techniek, pro-tools, maar neemt het allemaal analoog op en gebruikt analoge vervorming om een warm geluid te krijgen. En daar ben ik persoonlijk erg van onder de indruk. Het rolt zo heerlijk uit de speakers. Niemand doet 'm dat na.
Artistiek een gewoon plaatje maar oei, wat klinkt het goed!

Wellicht zit 'm daar ook de kneep Fedde.
We hadden een wat grootsere plaat verwacht denk ik.
Het siert Lynne dan ook wel weer dat hij zijn eigen koers vaart. Betreft de tour is het natuurlijk ook handig om de naam ELO te gebruiken. Hij pakt behoorlijk uit met het oudere spul.
De produktie is idd heel goed, het gebodende materiaal echter niet heel indrukwekkend.
Nooit slecht, een paar uitschieters, maar hij heeft betere dingen gedaan.

Sem: in mijn beleving is een 3 nog geen ruime 7.
Ik zie het meer als een zes eigenlijk.

Daar was ik vroeger op school best blij mee.

Zo moeten we het inderdaad zien. Voor de tour moet er een plaatje op de toonbank liggen met het ruimteschip en de naam van ELO erop. Dat is handig voor de marketing. Het zal Lynne zelf een worst wezen, denk ik. Hij heeft gewoon een leuk plaatje gemaakt voor de gelegenheid zonder z'n ziel en zaligheid hieraan te verliezen. Na deze tour stopt hij weer, voorspel ik je, en gaat weer van zijn goudvissen genieten. Daarna zal hij nog wel eens een vervolg uitbrengen op zijn remake-album uit 2012 want daarvan liggen de tracks al klaar, zei hij eens. Die is dan voor volgend jaar Kerst. Columbia blij, fans blij.

Dat is toch wel erg gemakkelijk, Fedde.
Als Lynne solo wil, wat hij een paar jaar geleden ook deed, dan kun je met de naam Lynne de drie letters ELO ook makkelijk weglaten.

Niet wij suggereren een nieuw ELO album, dat heeft Lynne toch echt zelf gedaan. En op het geluid afgaand, is dit ook een hele serieuze poging geweest het ruimteschip nieuw leven in te blazen. Het heeft ook weinig weg van bijvoorbeeld zijn laatste solo album Long Wave. Zie ook het vol met ELO getekende ruimteschepen kartonnen cd doosje en het boekje van de songteksten.

Schermen met ELO heeft in die zin het gevaar dat het wordt afgezet tegen het werk van ELO in het verleden. Die gok heeft Lynne genomen, wellicht verkoopt ELO ook beter dan alleen Lynne.
Maar hij slaagt er wel in ongeveer te klinken als de oude ELO maar haalt met de songs nauwelijks het oude niveau van die band.

Het verkoopelement speelt wel degelijk een rol. Voor de tour en voor Columbia. Long Wave was een heel persoonlijk project van Lynne en staat op zichzelf, lijkt me. Vergelijken ligt voor de hand, en ook wel door Lynne in de hand gewerkt inderdaad, maar het is duidelijk dat dit album niet in de buurt komt van bijvoorbeeld A New World Record. En dat verwachtte ik ook niet.

ik vind het geen slechte plaat...maar hij is me te soft..het swingd nooit ergens...het is bij lange na geen 'new world record of eldorado'...met andere worden deze cd is me veel te braaf! meneer Lynne speelt mij te veel op de automatische piloot!

Ik vind het vooral een Jeff Lynne album, en dan nog meer in het verlengde van het door mij destijds erg gewaardeerde Armchair Theatre, dan een vervolg op het lauwwarme Long Wave. In de eerste nummers komen nog wel wat ELO elementen naar voren, maar vooral tegen het einde van het album hoor ik toch heel nadrukkelijk Armchair Theatre Part 2. De vergelijking met Secret Messages werd hiervoor ergens door ik meen Fedde gemaakt. Wat? Secret Messages is lichtjaren beter dan dit...

Ik ben het er wel mee eens dat dit meer als een soloding klinkt.
Lynne heeft lichtjes en ook wel bewust her en der wat E.LO invloeden ingebracht, maar duidelijk niet als leidraad.
Hij is een andere songwriter geworden in dat opzicht. Niet meer van de bombast en met een veel basic aanpak, iets wat op Zoom al duidelijk was.
Het maakt mij niet uit of hij het onder de merknaam uitbrengt......hij was de bedenker van dit alles en hij heeft alle recht om te doen wat hij wil, al zou ie er een complete Bluesplaat van maken.
De insiders hier weten dat Lynne al heel lang anders werkt.
Voor de leek die de uitnodigende typische ELO hoes ziet en denkt van "hey, hebben die ook weer een nieuwe plaat !! ...tof" en luistert of aanschaft, wellicht een dompertje.
In dat kader is het iets anders waar ik stiekem ook een beetje op hoopte. Een lekkere grootse plaat met veel.orchestraties......maar dat is het duidelijk niet.

O ja, Tony, hier schreef ik zoiets: Iets beter is Alone wel, maar zowel Balance, Secret en Alone krijgen van mij een faire 4 sterren mee. En daar ga ik niet meer aan rommelen. Zo blijven we aan de gang.

It's all about credibility, Fedde, and the way you're talking yours is going down the drain, als je begrijpt wat ik bedoel.

Jawel, zo erg is het nou ook weer niet. Zit wel 32 jaar tussen, dus het blijft een zaak van appels en peren vergelijken.

Toevallig vanmiddag nog eens naar Secret Messages geluisterd, na de laatste dagen vooral Alone in the Universe gehoord te hebben. Man, de power en dynamiek van het titelnummer van SM is al veel meer dan je op de hele Alone in the Universe kan vinden. Voel met bikkel2 mee in zijn gedachte dat dit album snel in de vergetelheid zal raken, net als (bij mij dan toch) Long Wave. Maar goed, de tijd zal het leren.

Het titelnummer SM is prachtig, maar achter die mooie voordeur is het niet alles goud wat er blinkt. Toch ook nostalgie voor mij. Ik was 20 toen Secret uitkwam. Vond 'm niet direct sterk, werd later steeds beter. Alone heeft minder groeipotentie, vrees ik. Ben nu bijna 53. Zal eens zien hoe ik erover denk als ik 85 ben.

Dit album heeft nog iets van de magie van weleer maar het peil van de ELO in de jaren '70 wordt niet bereikt. Het geluid klinkt als ELO door de zang en productie en de songs zijn meer dan behoorlijk maar mij omverblazen doen ze niet. Daarvoor mis ik een beetje het avontuur en experimenteerdrift, in de jaren '70 wist Jeff Lynne ze te combineren met hitgevoeligheid en aanstekelijkheid. Hier staan degelijke songs die ook vakkundig geproduceerd zijn maar meer niet. Een tijdloos album en een leuke aanvulling bij het ELO-oeuvre maar een klassieker als Eldorado wordt dat nooit.

Ik vind er weinig aan. Zelfs geen 6 min. Het enige voordeel: de oude doos met geweldige ELO platen is weer uit de kast

Net geslaagd.
De typische ELO-harmonieën zijn volledig terug, maar Alone in the Universe ontstijgt het nostalgische, oppervlakkige niveau niet. Dan gaat menig nummer weleens op elkaar lijken. Desondanks zijn "When I Was a Boy", "The Sun Will Shine on You" en "All My Life" aardige tracks. Meer dan de reflex om oude ELO-platen boven te halen, creëert deze echter niet.

Gefeliciteerd BeatHoven! Waarvoor?