Wu-Tang Clan - Enter the Wu-Tang (36 Chambers) (1993)

Er is geen enkele sarcastische opmerking gemaakt, ik mag Get Rich Or Die Trying eens in de zoveel tijd opzetten, maar dan durf ik heel goed toe te geven dat het een stuk eenvoudiger en hersenlozer is.

dus omdat in mijn top 10 meer moderne commerciele hip-hop staat is dat simpel? en niet louter een mening? overigens kan ik Illmatic en Infamous WEL waarderen, dus waar ben je nu met je standpunt?

Nou ik vind die opmerking ''of omdat het niet simpel genoeg is'' toch wel een beetje sarcastisch. Sterker nog: je maakt iemand toch een beetje belachelijk om zijn muzieksmaak. Misschien draaf ik nou iets te ver door, maar ik vind het zo'n typische opmerking van iemand die het even niet kan hebben dat zijn -over het algemeen gerespecteerde- groep even erg laag gewaardeerd wordt.

Ik wil graag ook even mijn zegje doen nav deze bovenstaande discussie..

Als iemand The Massacre leuker vind dan Enter the Wu-Tang dan heb ik daar vanzelfsprekend geen problemen mee (tenzij diegene een huisgenoot is en 50 Cent voortdurend opgezet wordt ). Iemand kan dus zeggen de hij/zij de Massacre leuker vind, MAAR je kan niet zeggen dat The Massacre BETER IS dan Enter The Wu-Tang. Want zoals Conway terecht stelde: The Massacre is gewoon heel simplistisch. Het niveau van muziek wordt bepaald door originaliteit, inventiviteit en daarnaast natuurlijk de ongrijpbare factor 'mooiheid' . Die laatste is dus ongrijpbaar en daar valt moeilijk over te discussieeren, maar van die eerste twee is bij The Massacre gewoon geenzins sprake, en bij Enter the Wu-Tang alleszins.
The Massacre beter noemen dan Enter the Wu-Tang is vergelijkbaar met Micheal Duble beter noemen dan Miles Davis, en dr zijn ook zat mensen die Duble wel leuker VINDEN dan Davis.

Naast dit alles vind ik dat een album als The Massacre niet onder hiphop geschaard mag worden. Of in ieder geval niet over 1 kamp gescheerd mag worden met de hiphop uit de jaren eind tachtig begin negentig. Ga maar eens naar overeenkomsten zoeken, die zijn er bijna niet. Het enige is dat er ipv gezongen gerapt wordt. That's it. Dan vallen Britney Spears en Marvin Gaye ook onder hetzelfde genre.

Enfin, hiermee eindig ik mijn pleidooi . Ik hoop dat dit niet verkeerd zal worden opgevat.

Ik ben het wel met je 1e alinea eens met alles. Maar met mijn reacties wou ik een beetje zeggen dat er soms een beetje lacherig wordt gedaan over mensen die meer van toegankelijkere 'simpele' muziek houden. Het is ook geen persoonlijke aanval op Conway Twitty ofzo, want ik zie het wel eens vaker.

Met je tweede alinea ben ik het niet eens. Tuurlijk is The Massacre gewoon een hiphopalbum. Hiphop verandert dus het is logisch dat je het niet kan vergelijken met golden era hiphop. Massacre is gewoon een album met een hoog popgehalte maar valt wel onder het genre 'hiphop'

Op The Massacre is er bijna niets over van wat hiphop in zijn oorsprong was. De onderwerpen, de sfeer, het doel. Van alles wat hiphop bijzonder maakt is op The Massacre niets over. Maar misschien vind ik in het algemeen gewoon dat genres veel te breed zijn. Als iemand mij zegt: 'ik houd van hiphop', dan heb ik nog geen idee of ik zijn smaak deel. The Massacre staat wat mij betreft net zo ver van (om maar even in de buurt van het topic te blijven) Enter the Wu als Jill Scott. Gewoon geen relatie dus eigenlijk. Binnen wat ik als hiphop beschouw zit al vet veel variatie. Denk maar aan het verschil tussen ATCQ, GangStarr, Rakim en Wu-Tang.
Genres zijn er toch om duidelijk te kunnen maken welke muziek je goed vind, ze zijn er om onderscheid aan te geven. Als iemand hiphop zegt, dan is er nog te weinig onderscheid gemaakt om er conclusies aan te kunnen verbinden. Daarom vind ik dat er voor 'hiphop' als 50 Cent een nieuw genre bedacht moet worden. Ik stel zelf hippop voor, maar dat zal wel te denigrerend zijn .

Nou, van een verandering is niet echt sprake denk ik, zo'n groot verschil als tussen de Golden Era en de hedendaagse paupers als 50, Mims en Chingy is echt gigantisch

Dit lijkt wel de Hip-Hop versie van OK Computer

Huh? Ik volg je niet helemaal. Welke verandering?

Hij bedoeld volgens mij dat het niet gewoon een verandering is maar totaal iets anders.

Oh, idd. Nu heb ik em . Thnks

als je tegenwoordig geld wil verdienen in de muziek business zal je iets moeten neerzetten wat verkoopt.. iets als wu-tang zou nu niet meer kunnen verkopen zoals T.I. of 50 Cent dat doet.. dat is de basis.. Ik denk dat je enter the wu-tang, illmatic, reasonable doubt moet zien als rap, en de huidige 'rap' als hip-hop.. als we het toch willen afschuiven op genre.. zelfs Jay-Z heeft Kingdom Come moeten commercialiseren, en dat puur om toch te verkopen.. 50 Cent kwam in zijn tijd net in de hip-hop scene toen de muziek aan het veranderen was, als je bijvoorbeeld kijkt naar Get Rich or Die Tryin en het verschil met Massacre zie je toch al een verschil..
de doelgroep die hip-hop deze dagen aantrekt is een stuk groter geworden..
maar gelukkig voor rappers als de Wu-Tang Clan, Run DMC en Nas zijn er nog genoeg liefhebbers voor dat soort van Rap..
helaas voor hen, begon ik met mijn hip-hop/rap hobby vlak voor Get Rich or Die Tryin.. En heb helaas daardoor een uitgesproken mening gevormd.. Al kan ik All Eyez on Me, Illmatic, Doggystyle, Dre's 2001 en Infamous zeker goed waarderen..
Mjah het gaat allemaal om meningen, maar wilde dit toch ff kwijt..

Hiphop is gewoon de gehele cultuur, rap is wat je op je cd hoort.

Die van mij ook rond 2000 ( Chronic 2001 en Slim Shady LP), maar je gaat vanzelf op zoek naar meer, ouder en onbekendere hiphop. Moest erst niks hebben van begin jaren 90 hiphop, maar begin dingen als EPMD, Geto Boys en Tribe Called Quest steeds meer te waarderen.

Als iemand met die instelling de muziek ingaat, dan zit al iets fundamentaal mis. Artiest horen muziek te maken om de muziek, niet enkel om geld te verdienen.

same here

Ja, voor mij begon het ook met 2pac, 50 Cent, Snoop Dogg etc. duurde toch wel iets van twee jaar voor ik iets zoals oude mobb deep ontdekte, ja geen internet en luisteren naar Juize op Radio 538 hielp daar niet veel aan mee..

Klot trouwens weinig van; het zijn juist de echte fans die het meeste kopen en naar live optredens gaan, de dingen die in de top 40 langs komen worden meestal gewoon ff snel gedownload.

Het sterke van wu-tang is natuurlijk het geheel. De afwisseling van MC's maakt het geheel ook totaal niet eentonig of saai vind ik hoewel saai wel regelmatig als argument tegen dit album wordt gebruikt. Dan vraag ik me echt af of iemand hem alleen als achtergrondalbum heeft gedraaid of dat er een andere cd in het hoesje van diegene zat. RZA, Method Man, ODB, Ghostface, U-God zijn echt uniek waar ik bij masta killah en inspectah deck ik nog begrip kan opbrengen dat ze wat meer usual klinken.

RZA als producer verdient de grootste pluim omdat de productie onmisbaar is in de identiteit van dit album (terwijl er best verses tussen zitten die binnen het geheel voor goede afwisseling zorgen maar waar ook best een andere wu-member een verse had kunnen droppen.)

Inspectah Deck heeft met Bring Da Ruckus, CREAM, Protect Ya Neck, Da Mystery of Chessbox, WTC Aint Nothing To Fuck With mijn favoriete inbreng als MC en in ieder geval als enige MC een verse op alle mijn 5 favo tracks van dit album.

Kwalitatief doet Illmatic niet onder voor dit album maar aangezien dit mijn eerste hiphopalbum was/is en ik dit na 8 of 9 jaar nog steeds altijd en overal kan draaien (Illmatic ben ik pas 5 jaar geleden gaan luisteren) maakt dit voor mij toch mijn favo album. Zelfs de skits (hoewel ze niet veel meer toevoegen) storen me nog niet.
En nu ga ik hem nog even lekker draaien want ik ben weer helemaal enthausiast en ik ben pas net terug van vakantie

I Agree

Heb deze inmiddels op 4,0 staan. Vind het zo wel goed, heb ook wat andere Wu albums verlaagt. Ik hou niet meer zo van dit soort albums, als ik af en toe eens een nummer ervan opzet vind ik het goed maar om nou dit hele album op te zetten... dan stop ik 'm meestal weer na 3 nummers. De beats zijn voor mij gewoon niet ritmisch genoeg, dit is echt van die hardcore Hip-Hop en daar hou ik niet meer zoveel van.

Ik ben niet bepaald de grootste fan van Ghostface, Inspectah Deck; GZA; Method Man; zij doen me allen veel meer. Maar op 7th Chamber komt Ghost wel met één van mijn favoriete verses van het album.

Slammin a hype-ass verse til ya head burst
I ramshack dead in the track, and that's that
Rap assassin, fastin, quick to blast and hardrock
I ran up in spots like Fort Knox!
I'm hot, top notch, Ghost thinks with logic
Flashback's how I attacked your whole project
I'm raw, I'm rugged and raw! I repeat, if I die
My seed'll be ill like me
Approachin me, you out of respect, chops ya neck
I get vexed, like crashing up a phat-ass Lex'
So clear the way, make way, yo! Open the cage
Peace, I'm out, jettin like a runaway slave

Ook zijn flow verdient een pluimpje. Die eerste 2 lines zetten de toon en daarna blijft het puur genieten. Maarja, heel dit album is gewoon genieten.

Tja wat moet er nog gezegd worden over dit album, diep van binnen weet iedereen wel dat deze gewoon 5 sterren verdiend, de introductie van de 9 losgeslagen monikken uit New York, die op een geheel vernieuwende manier hun frustatie laten blijken. Jarenlang weten zij hun Label en 36-Chambers staande te houden in een industry waar iedere dag weer een nieuwe 50-Cent opstaat. Van de vele klassiekers die van WTC op mijn lijstje staan heeft deze voor mij de meeste waarde, ik hoop dat WT een keer terugkeert naar het niveau van de beginjaren, Back To The 36 Chambers!

Shaolin Kun-Fu & The Wu-Tang Could Be Dangerous!

Tja.. Dit Is inderdaad een goed album maar zover ik heb gehoord (niet alle nummers) is het aan het begin van elke track veel geklets, Shame On A Nigga is wel zeer goed. 4* Voor Nu

Waarom stemmen als je nog niet alles gehoord hebt...

Ik heb dit album nu echt helemaal te pakken. Enter the Wu-Tang is echt een geniaal album dat alle andere hip-hop albums overstijgt. Elk nummer is echt geweldig en er zijn echt teveel hoogtepunten om allemaal op te noemen.

Bring da Ruckus begint al geweldig met die sample en de openingszin van Ghostface. Dit hele nummer heeft echt zo'n sfeer over zich heen. Perfecte opener.

Shame on a Nigga is het meest luchtige nummer op dit album. Goed nummer met een leuk refrein.

Clan in da Front is een raar nummer maar ik vind het echt zo vet. Eerst noemt RZA allerlei namen opnoemt met die dikke beat eronder en dan komt die sample 'Come on, give him a sword' en dan opent GZA met 'The Wu is coming tru, the outcome is criticial, fucking with my style is something like a myrical'.

7th Chamber is ook echt een geniaal nummer hoewel ik de remix qua beat wel beter vind. De verses in dit nummer zijn echt allemaal ijzersterk.

Can It Be All So Simple vond ik eerder een van de minste tracks maar kan ik hem ook zwaar waarderen. Vooral die verse van Ghostface is echt legendarisch.

Da Mystery Chessboxing is ook een ijzersterk nummer. Als je ziet hoe U-God, Inspectah Deck, ODB en Masta Killa openen dan hoef je daar weinig woorden aan vuil te maken. Vooral Masta Killa zet je echt aan het denken met zijn teksten.

Wu-Tang Clan Aint Nuthing to Fuck With. Enorm energiek nummer waar vooral RZA zich van zijn goede kant laat zien.
I be tossin, enforcin, my style is awesome
I'm causin more Family Fued's than Richard Dawson


C.R.E.A.M heb ik als favoriet aangevinkt. Heerlijke beat en geweldige storytelling van Raekwon en vooral Inspectah Deck.

METHOD MAN vond ik altijd een heel irritant nummer (en dan vooral die intro) en ik vind het nog steeds niet een van de knallers op deze CD. Grappig nummer met een Method Man die goed op dreef is en het is een mooie opstap naar het beste nummer van dit album.

Protect Ya Neck vind ik namelijk het beste hip-hop nummer dat er ooit gemaakt. Ongelooflijk dat een nummer met zo'n minimale beat je van begin tot eind zo verschrikkelijk goed kan zijn. Ik zou echt een A4 vol kunnen schrijven over dit nummer maar daar ben ik nu iets te lui voor. Bij veel nummers op dit album kijk je uit naar die ene verse maar bij Protect Ya Neck hoef je nergens naar uit te kijken omdat elke verse supervet is.

Tearz is het minste nummer van het dit album. Op zich geen schande als je kijkt naar het niveau van het andere nummer. Het is geen slecht of irritant nummer en ik skip hem nooit.

7th Chamber Pt. 2 is mijn derde favoriet op dit album. Die beat is zo snoeihard. Ik vind ook dat de MC's hier beter uit de verf komen dan op deel 1. Superafsluiter voor dit geweldige album.

Onbetwiste nummer 1 mijn top 10: Enter the Wu-Tang.

Ben het helemaal met je eens behalve dat van die intro van method man, die vind ik de vetste intro van dit album.

Klassieke hiphop, een klassieker eerste klas van hoger niveau dan de top. Voor mij is dit en zal dit waarschijnlijk voor altijd mijn nummer 1 album zijn. Dit album te vaak luisteren en er beu van worden bestaat niet. Het concert van ze in paradiso liet nog meer energie vrij waardoor een luister beurt steeds weer een leuke herbeleving van vele gebeurtenissen is.

Ik hoop dat het nieuwe album 8 diagrams nog enigszins dit niveau kan halen..

Ik heb deze juist geluisterd, en hoewel ik dit vroeger niet kon appreciëren, wordt dit mijn nummer 1 en krijgt het 4 sterren