menu

Supertramp - Brother Where You Bound (1985)

mijn stem
3,42 (160)
160 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: A&M

  1. Cannonball (7:38)
  2. Still in Love (4:36)
  3. No Inbetween (4:36)
  4. Better Days (6:17)
  5. Brother Where You Bound (16:30)

    met David Gilmour

  6. Ever Open Door (3:04)
totale tijdsduur: 42:41
zoeken in:
avatar van Casartelli
4,0
Casartelli (moderator)
Jawel, Supertramp zonder Roger Hodgson. Met zijn vertrek is duidelijk hoe zeer hij (doch zeker niet als enige) zijn stempel op de band drukte (als je nagaat dat de rest van de band ongewijzigd gebleven is).

Dus dan kun je twee dingen doen:
1) Concluderen: "Ah Supertramp zonder Hodgson, nee da's niks". Daarvoor kiest kennelijk een krappe meerderheid hierboven
2) De plaat niet met zijn voorgangers vergelijken en hem gewoon op zijn eigen merites beoordelen.

Via de 2e weg merk ik op dat Cannonball een sterk nummer is. Het kwam me in eerste instantie wat langdradig voor, maar de ritmevariaties groeien. De vier kortere nummers zijn wat wisselend, met name Better Days vind ik wat banaal. Het titelnummer is natuurlijk het hoogtepunt van de plaat. Of het al dan niet een zwaktebod is om David Gilmour mee te laten spelen, moet iedereen vooral voor zichzelf bepalen... ik vind in elk geval van niet.

Toch nog even de 1e weg bewandelen. De Hodgson-Davies tandem wisselde het schrijfwerk al spoedig af en deed dit in beginsel in wonderlijke chemie (en zo kwamen we uit bij meesterwerken als Crime of the Century en Even in the Quietest Moments). De chemie raakte echter op den duur wat uitgewerkt en toen stonden de Hodgsonliedjes en de Daviesliedjes eigenlijk gewoon wat raar door mekaar. Is dit dan eigenlijk niet gewoon beter?

avatar van west
4,0
bikkel2 schreef:
Verguisde plaat , onterecht uiteindelijk . Naar mijns inziens heeft dit album de schijn tegen omdat Roger Hodgson er niet meer bij was. Rick Davies heeft een prima stel liedjes afgeleverd hier en in dit concept mis ik Hodgson ook helemaal niet .


Ik was zo dom om deze plaat een tijd links te laten liggen, omdat Roger Hodgson de band had verlaten, zoals Bikkel2 al aangeeft. Ook hierboven lees ik: Supertramp zonder Hodgson kan niks zijn, dus is deze plaat niks. Hoe fout kan je zitten? De impact van Rick Davies op Supertramp is natuurlijk gigantisch: hij is oprichter van de band en heeft veel hele grote tracks van deze band geschreven. Ook de rest van de band speelt prima en doet natuurlijk gewoon mee. Wat te denken van multi-instrumentalist John Helliwell en drummer Bob Siebenberg?

Zondag 10/10/10 traden ze op in Antwerpen, ook zonder Hodgson: wat een fantastische band, wat een geweldig concert. Ze speelden een aantal nummers van Hodgson, die zeer verdienstelijk werden vertolkt door de zoon van de drummer (echt waar). Verder speelden ze al die Rick Davies klassiekers, waaronder het geweldige Cannonball, de opener van dit album. Wat een power, wat een geweldige melodielijnen. Voor mij is het één van de beste Supertramp nummers.

Verder staat het epos Brother Where You Bound met op gitaar David Gilmour op dit album. Een lang, maar zeker niet langdradig, afwisselend stuk prachtmuziek met in de glansrollen de piano van Rick Davies en de gitaar van Gilmour. Wat wil je nog meer?
Van de andere nummers vind ik alleen Ever Open Door wat minder. De rest van de nummers is echt goed, zoals het prima Better Days. En wat klinkt de saxofoon van Helliwell toch vertrouwd lekker op Still in Love en de piano van Davies op No Inbetween. Die laatste vind ik horen tot de betere Supertramp nummers.

Kortom: dit album is gewoon echt goed. Het is in ieder geval een stuk beter dan Famous Last Words, het laatste Supertramp album met Roger Hodgson. Ik vind het jammer dat ik veel te lang wachtte om hiernaar te luisteren. Dit Brother Where You Bound is echt zeer de moeite waard!

avatar van sq
3,0
sq
Toen deze uit kwam had ik (en velen met mij) het wel zo´n beetje gehad met Supertramp. Gedateerde groep met sound en reputatie uit een voorbij decennium. Maar onlangs ben ik hier ´om niets´ aangekomen en heb m toch maar eens opgelegd, en wat blijkt: helemaal niet verkeerd . Het geluid is opmerkelijk fris en, hoewel niet echt spannend, zeker lekker om te horen na de laatste albums hiervoor ( Breakfast in America vind ik echt een @$#&-plaat ). Een plaat met een lekker 80s geluid, zonder al te zware productie.
Eigenlijk is de single Cannonball, en dat vond ik destijds ook nog best een aardig hitje, wel representatief. Supertramp heeft na Roger Hodson misschien juist wel weer wat inspiratie gevonden, en dan ben ik het met enkelen hierboven dus eens, al is mijn waardering iets minder hoog.
Het titelnummer is het avontuurlijkst en heeft een aantal zeer aantrekkelijke passages. Voorlopig 3 sterren, misschien nog later wel meer, maar in elk geval ruim meer dan ik had verwacht.

avatar van frolunda
3,5
Qua stem mis ik hem hier zo nu en dan wel maar muzikaal gezien wist Supertramp (lees Rick Davies) het vertrek van Roger Hodgson prima op te vangen.Brother where you bound is sowieso een stuk spannender dan hun voorgaande album en kent met Cannonball,Better days en het titelnummer een aantal prima nummers.

avatar van little lion man
4,0
Op het eerste album is vooral Hodgson te horen, op het tweede vooral Davies en daarna houden de mannen elkaar in evenwicht met ieder ongeveer evenveel zelfgezongen composities.
Na zijn vertrek wordt Hodgson niet vervangen, de band gaat gewoon met een mannetje minder verder; plus een paar toegevoegde studiomuzikanten, niet de minste overigens.
Op dit album worden alle songs geschreven en gezongen door Davies. Niet dat de composities nu zo bijzonder zijn, het grote pluspunt van dit album is dat er een stuk meer geïnspireerd gemusiceerd wordt dan op het album hiervoor. De sound is ook wat kaler, wat een verfrissend effect heeft.
Al met al waarder ik deze net iets meer dan zijn voorganger, waarmee mijn volgorde precies het stemgemiddelde op MM volgt:

1. Crime Of The Century (1974) 5,0
2. Breakfast In America (1979) 4,5
3. Even In The Quietest Moments... (1977) 4,0
4. Crisis? What Crisis? (1975) 4,0
5. Brother Where You Bound (1985) 4,0
6. Famous Last Words (1982) 4,0
7. Supertramp (1970) 4,0
8. Indelibly Stamped (1971) 3,5

avatar van lennert
3,5
Oef, opener Cannonball is me even schrikken. Ik wist dankzij een OOR-popencyclopedie dat dit nummer een hit is geweest, maar ik herken hier echt weinig Supertramp nog in. Ik ben doorgaans ook niet degene die moeilijk doet over een gladde jaren '80 sound, maar zo dansbaar als dit vind ik na alle voorgaande albums toch echt lastig. Dan is er ook nog een 10 minuten durende versie? Nee dankjewel, die laat ik wel staan. Een eenmalige fout? Meh, Still In Love With You gaat door met dansbaar zijn.

Gelukkig gaat het daarna weer een stuk beter. No Inbetween is een mooie ballad en Better Days heeft een lekkere vibe. Leuke toevoeging ook van de dwarsfluit. De titeltrack is in al zijn glorie wel weer prachtig, ondanks het wat fragmentarische karakter. Twee goeie gastgitaristen en enkele mooie thema's, zo mag het best klinken. Ook de afsluitende ballad mag er zeker wezen.

Als geheel weet ik het echter nog niet helemaal. Zeker geen verkeerd album, maar ik mis hier toch de wisselwerking van twee zangers en ik vind de twee openingstracks echt missers van heb ik jou daar. Ik had echter veel erger verwacht en zal niet tegenhouden dat het album in de toekomst nog in waardering kan stijgen.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. ...Even In The Quietest Moments
4. Crisis? What Crisis?
5. "...Famous Last Words..."
6. Brother Where You Bound
7. Supertramp
8. Indelibly Stamped

avatar van musician
4,5
Je hoeft natuurlijk niet per se te kiezen voor het één of het ander qua mooi.

Daar staat voor mij bijvoorbeeld tegenover dat ik, en dat werd steeds erger, Roger Hodgson zo'n beetje de grootste zuurpruim vind die er rond loopt.
Dermate, dat ik zijn gemoedstoestand een negatieve invloed op zijn muziek vind hebben, ook op het functioneren van de band.

En dan kun je nog zo professioneel zijn en uit zijn op winstbejag, ik had hem allang de band uitgegooid. Toen het zover was, ging er dan ook niemand anders van Supertramp met hem mee, moederziel alleen moest hij het verder uitzoeken en het is ook nooit meer goed gekomen.

Davies moest de kar gaan trekken en op dit eerste album na Hodgson's vertrek, voel je de opluchting, hernieuwde werklust en prima lopende songs.
Cannonball is natuurlijk sowieso anders dan wat er onder het juk van Hodgson werd gefabriceerd maar afgezien van de speelsheid die Davies hier introduceert, mag er best eens buiten de pot worden gepiest en over inmiddels vergane grenzen heen worden gekeken.

Het is alleen jammer dat, hoewel hij een groot talent was, getuige ook de 10 jaar voor Brother where you bound, Davies alleen nog op dit album in z'n eentje als componist kon overtuigen. Misschien was hij er in het algemeen wel een beetje klaar mee en was de drang zich te bewijzen met nieuwe songs verdwenen en vond hij meer plezier in touren.

Maar de band is hier bevrijd van de man die hen altijd beschuldigde zijn nummers expres slecht te spelen en die energie hoor je terug op dit album.

avatar van RuudC
3,0
Niet meer mijn genre en het beste bandlid is vertrokken. Toch valt dit album eigenlijk nog wel mee. De verschuiving naar (eighties) pop is uiteindelijk geen groot probleem gebleken. Ik heb leeftijdsgenoten van Supertramp gezien die er (meer) moeite mee hadden. Natuurlijk is het met de opener wel even slikken, maar slecht is het zeker niet. Dat geldt voor de rest ook wel. Het is voor mij onmogelijk om hier gewetensvol een onvoldoende te geven. Er is eigenlijk niets waar ik me aan irriteer en de titeltrack is in zijn massieve omvang wel redelijk de moeite waard. Er zitten heel toffe stukken in. Ik hoor alleen geen redenen om dit album vaker te draaien. Bij eerdere albums moest ik nog wel eens aan Savatage denken. Vandaag merk ik dat Davies me soms aan Jon Oliva doet denken.


Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. Crisis? What Crisis?
4. Supertramp
5. "...Famous Last Words..."
6. Even In The Quietest Moments
7. Brother Where You Bound
8. Indelibly Stamped

Gast
geplaatst: vandaag om 06:06 uur

geplaatst: vandaag om 06:06 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.