Supertramp - Brother Where You Bound (1985)

Zwaar onderschatte plaat, m.i.
Nog niet zolang geleden op de kop getikt via Marktplaats voor een grijpstuiver. Is inmiddels ook weer officieel te koop.
De titelsong is het hoogtepunt van de plaat, m.m.v. Dave Gilmour.

Zeker zwaar onderschat. Gisteren hoorde ik hem voor het eerst op lp en ik was sprakeloos. Echt verbluffende muziek, fantastisch! Cannonball is tot nu toe mijn favoriete track. 4,5 sterren, kan verhoogd worden naar 5 sterren.

DIt is de eerste CD na het vertrek van Roger Hodgson en hoewel er een paar aardige nummers op staan mist deze CD iets, namelijk die paar pakkende nummers die Hodgson altijd toevoegde aan een Supertramp langspeelplaat. De single Cannonball is redelijk..

Cannonball is vreselijk.

Cannonball is fantastisch

Cannonball is fantastisch en de rest is vreselijk.

Supertramp zonder Roger H. (H : krijg zijn familienaam niet juist gespeld, vandaar die afkorting) moet inderdaad niet om aan te horen zijn, vrees ik ook.

Roger Hodgson

waarom hehb ik daar geen moeite mee, dat Rodger Hodgson er niet bij is?

Glad geproduceerd – wat wil je ook, midden jaren tachtig – maar wel een zwaar onderschatte plaat. Mag je hier spreken van een conceptalbum? Ik denk het wel. En alle nummers lopen fijn in elkaar over. Ook los van deze twee dingen hoor ik er regelmatig een (zwakkere) Amerikaanse evenknie van Pink Floyd in.

Cannonball: heerlijke fm-pop. Prettige, lange opening met mooie instrumentale stukken.
Still in Love with You: best lekker bluesy nummer, met zoals zo vaak op dit album prominent de sax aanwezig.
No Inbetween: gewoon een mooie ballad.
Better Days: geniaal lied, minstens zo goed als Canonball. Heeft wat trekjes van Fool's Ouverture (mijn favo-Supertramp).
Brother Where You Bound: een lied dat uit zo'n vijf, zes gedeelten bestaat. Lekker hoor, alles zit er in, tot freestyle-jazz aan toe. In 16 minuten naar 'We better move on'.
Ever Open Door: niet de allerfraaiste ballad als afsluiter. Ik heb het dan ook niet zo op ballads ... maar het komt vooral omdat de stem van Rick Davies niet echt kan ontroeren.

En dat is dan ook het belangrijkste euvel van deze plaat. Het is dan ook niet zozeer dat Hodgson gemist wordt, maar vooral dat Davies me niet zo aanspreekt. Maar muzikaal is dit zondermeer een topalbum. Vooruit, uit jeugdliefde en omdat het na 22 jaar nog altijd lekker klinkt: vier punten.

Hé, geen edit-knop? Dan maar mezelf citeren:
... wat niet vreemd is, met het gitaarwerk van David Gilmour hierop

Oh, en de juiste titel is natuurlijk Fool's Overture.

Jawel, Supertramp zonder Roger Hodgson. Met zijn vertrek is duidelijk hoe zeer hij (doch zeker niet als enige) zijn stempel op de band drukte (als je nagaat dat de rest van de band ongewijzigd gebleven is).

Dus dan kun je twee dingen doen:
1) Concluderen: "Ah Supertramp zonder Hodgson, nee da's niks". Daarvoor kiest kennelijk een krappe meerderheid hierboven
2) De plaat niet met zijn voorgangers vergelijken en hem gewoon op zijn eigen merites beoordelen.

Via de 2e weg merk ik op dat Cannonball een sterk nummer is. Het kwam me in eerste instantie wat langdradig voor, maar de ritmevariaties groeien. De vier kortere nummers zijn wat wisselend, met name Better Days vind ik wat banaal. Het titelnummer is natuurlijk het hoogtepunt van de plaat. Of het al dan niet een zwaktebod is om David Gilmour mee te laten spelen, moet iedereen vooral voor zichzelf bepalen... ik vind in elk geval van niet.

Toch nog even de 1e weg bewandelen. De Hodgson-Davies tandem wisselde het schrijfwerk al spoedig af en deed dit in beginsel in wonderlijke chemie (en zo kwamen we uit bij meesterwerken als Crime of the Century en Even in the Quietest Moments). De chemie raakte echter op den duur wat uitgewerkt en toen stonden de Hodgsonliedjes en de Daviesliedjes eigenlijk gewoon wat raar door mekaar. Is dit dan eigenlijk niet gewoon beter?

Ab-so-luut mijn lievelings Supertrampalbum. Eigenlijk geen enkel nummer is zwak en vooral de titeltrack, Better days en Ever open door is top.
Deze cd luister ik altijd graaf met koptelefoon op, want het geluid en de achtergrond-'dingetjes' zijn echt fenomenaal. Een dikke 4,5 (tegen de 5 aan).

De enige plaat na het vertrek van Roger Hodgson die de moeite waard is.Rick Davies had ook wel door dat er iets moest veranderen aan het totaalgeluid van de groep,want die was echt helemaal uitgemolken.Zo krijg je hier een vrij donkere plaat voorgeschotelt met meer dreiging dan ooit.De single Cannonball heeft wat dansbare trekjes en het olijke Still In Love zijn nog redelijk lichtvoetig.Vanaf Inbetween trekken donkere wolken over deze plaat heen.Better days heeft een boeiend ritmisch sterk pianostuk en is als geheel 1 van Rick's betere stukken ooit.De plaat draait echter om het titelstuk.Episch,Symfonisch en met een glansrol voor gastgitarist David Gilmour.Zijn inbreng is zo groot ,dat hier sprake is van een Supertramp met Pink Floyd invloeden.De song vliegt alle kanten op maar blijft boeiend.De liefelijke ballade Ever Open Door is de afsluiter en geeft wat lucht na het wat benauwende lange titelnummer.
Tot op de dag van vandaag heeft Supertramp het niet meer voor elkaar gekregen om na deze plaat nog iets behoorlijks te fabriceren.
Ik ga er van uit dat Davies de groep definitief heeft ontbonden.En dat is het beste.

Erg goed album van de band. Uitschieters zijn Canonball en het lange titelstuk. Goed geproduceerd ook.. Op vinyl.

dikke zever plaat de naam supertramp niet waardig en daar kan de heer gilmour ook niks aan doen

en by the way : cannonball is echt slecht !!!

Cannonball vind ik nog een béétje een reden om dit gedrocht te kopen, maar ik heb het na beluistering toch maar niet gedaan.

De goede jaren van Supertramp liggen echt hiervoor. Zodra Roger Hodgson de band verliet was het uit met prachtplaten. Noagal vaak bij zulke bands als een toonbepalende figuur het voor bekeken houdt.
Rick Davies kon het echt niet op zijn eentje (ik bedoel als songschrijver en geluidsbepaler dan).

Ieder zijn meug natuurlijk maar dit is wat mij betreft het enige album zonder Hodgson waar Davies op een positieve manier die leegte opvult.
Het album is in zijn geheel een stuk gedurfder en frisser dan Famous Last Words , wat in mijn optiek een half geslaagde herhalingsoefening is.
Met name stukken als Inbetween , Better Days en het weergaloze titelstuk , behoren tot het beste van de groep.
Grimmig , donker en maatschappelijker.
Misschien een tikkeltje te glad in de productie , maar het was 1985.

Famous Last Words ken ik niet eens, maar deze plaat kan de vergelijking met Breakfast in America ook nog prima doorstaan...

Dit onderschatte album is naar mijn bescheiden mening het beste album dat Supertramp heeft gemaakt.
Fantastische perfect klinkende muziek, allemaal sterke en afwisselende nummers met als hoogtepunten Better Days en het lange titelnummer.

hier kan ik helaas niet mee eens zijn. ja roger hodsen is weg maar rick davies is er nog en levert een geweldig prorockend album af waar naar mijn idee stijl van afdruipt. goed de gevoelige nummers zijn niet meer aanwezig(hodsen zijn ding).

noem mij volledig door gedraaid maar ik vind cannonball(op de voet gevolgd door rudy en fools overture) het beste nummer van supertramp. makkelijke maar leuke tekst die tussen de instrumentale delen is geplaatst. en ten slotte nog die hemelse bas.

Alles is een kwestie van smaak. In muziek bestaat er geen ultieme waarheid. De stelligheid waarmee jij beweert dat Cannonball "echt slecht" is, lijkt me dan ook enigszins misplaatst.

Casartelli heeft het eerder al goed aangegeven. Davies' Supertramp kun je wellicht het beste beoordelen zónder de vergelijking te maken met de periode Davies/Hodgson. De meeste albums van na Hodgson's vertrek spreken mij niet zo aan, maar Brother Where You Bound is daarop een uitzondering.

De sfeer van de plaat is wat donker, maar blijft als geheel goed overeind. Davies heeft duidelijk veel tijd en energie gestoken in de composities. Misschien moest het uit z'n tenen komen, aangezien hij dit kunststukje niet meer heeft weten te herhalen.

Ik geef een album bijna nooit minder dan 3 punten, omdat ik hem dan niet beluister (is niet mijn smaak of zo) Maar als Supertramp fan kocht ik deze toch. Spijt als haren op mijn hoofd. Dit heeft niet meer met Supertramp te maken. (supertramp minus Roger Hodgson= middelmatig jazzbandje)

Op de latere albums zonder Hodgson is er steeds meer sprake van Jazz en zelfs Dance invloeden .
Afgezien van lichte danceinvloeden in Cannonball is hier geen Jazz te bespeuren . Dus die redenering begrijp ik niet zo . Het muzikale peil is overigens nog zeer hoog .
Maar misschien bedoel je de latere Supertrampalbums na deze . Die albums zijn inderdaad niet best .

Nou laat ik het zo zeggen. Het specifieke geluid van Supertramp was weg. De stem van Hodgson hoort toch eigenlijk gewoon bij dat geluid. Rick Davies hield meer van het bombastische. Ik noem het jazzy, maar what's in a name. Ik denk dat de oude fans wel begrijpen wat ik bedoel.

Nu ik net de eerste cd van Rodger Hodgson van tekst heb voorzien, gelijk ook maar deze.

De wisselwerking tussen Hodgson en Davies leidde vooral tot het succes van Supertramp. Waarbij beiden redelijk kunnen buigen over een gelijk aantal klassiekers die door hen zijn gemaakt.

Ik vind het echt onzin om Hodgson alle credits te geven of hem de stem van Supertramp te noemen, wat ik hierboven lees.

Wat ik Rick Davies zal nageven, is dat hij op Brother where you bound óók gelijk breekt met de oude sound van Supertramp. Hij gaat er fris tegen aan, tapt duidelijk uit een ander vaatje. En eerlijk is eerlijk: hij weet er mee tot grote hoogte te stijgen.

Veel beter dan het eerste solo album van Rodger Hodgson.

De allersterkste periode van Brother where you bound begint bij No inbetween, dan Better days en het onovertroffen titelstuk. Maar Cannonball en Still in love doen er maar weinig voor onder.

Ever open door was al weer wat ouder toen het op Brother where you bound verscheen (veel eerder al geschreven door Davies) en valt daardoor enigszins uit de toon.

Maar ik beluister de cd nog steeds met plezier zal ik eerlijk bekennen. Net zo goed als dat ik eerlijk ben in mijn constatering dat Rick Davies het niet lang heeft volgehouden, dit soort kwaliteitsnummers met Supertramp na het verdwijnen van Roger Hodgson. Erg jammer.

Laatste goede Supertramp plaat.

Ondanks dat het allemaal wat moderner en gelikter klinkt , weet Supertramp de sfeer er goed in te houden . Alles klinkt wat grimmiger maar wel origineel .
Waarom Davies de volgende plaat Free as A Bird vol met nietszeggende naar dance gevormde niemendalletjes volpropte , is mij nog steeds een raadsel .

Inderdaad dus , laatste goede Supertramp plaat .

Top album, het eerste zonder Roger Hodgson. "Cannonball" is een commercieel nummertje dat er bij wel ingaat. Zo oncommercieel als het titelnummer is de band de laatste 10 jaar niet meer geweest.. Heerlijke gitaarpartijen van David Gilmour, waanzinnig!!

Verguisde plaat , onterecht uiteindelijk . Naar mijns inziens heeft dit album de schijn tegen omdat Roger Hodgson er niet meer bij was .
Rick Davies heeft een prima stel liedjes afgeleverd hier en in dit concept mis ik Hodgson ook helemaal niet .
Still In Love vind ik niet onaardig , maar vind ik een buitenbeentje gezien de toonsetting van de andere nummers . Even Open Door is een mooi klein liedje die waarschijnlijk op de plank is blijven liggen door de jaren heen . Dit is de schrijfstijl die Davies voor deze plaat hanteerde ( zie ook review musician .) Ik vind het wel een mooie afsluiter . Vorige week weer eens beluistert . Ik ga 'm een halfje verhogen . Jou 5 Marco , geeft 'm overigens een flinke zet in de goede richting .