Supertramp - Brother Where You Bound (1985)

Alles in diezelfde trent. Ik mis juist wel Rodger Hodgson. Juist hun afwisseling was top en trok de albums tot ongekende hoogte. Het eerste nummer gata nog en dan verwacht je een nummer van Rodger....helaas. Ik heb ze ook niet meer gevolgd. Enne ook het solowerrk van Rodger vind ik niet super., Juist deze combinatie maakte hun werk zo gedegen en top!

Het indrukwekkende titelnummer........ dat zou je gemiddelde toch iets op moeten krikken Neal (?)

Dit klinkt toch wel weer wat dwingender en urgenter dan de nogal tamme voorganger, ondanks het feit dat de meerwaarde van Roger Hodgson aan het geheel daar nog aanwezig was. Afgezien van dat gepiel en gepingel in het middenstuk is de titeltrack ondanks zijn lengte best heerlijk.

uiteindelijk de meest boeiende supertramp plaat, dankzij de tracks 3+4+5.
zit natuurlijk héél dicht bij crisis, crime en breakfast.

Gewaagde uitspraak . Als ik terugdenk aan het legendarische Supertramp uit de jaren 70 met liefst 4 albums op rij van de buitencategorie, dan vind ik de magie uit die tijd toch wel heel ver te zoeken hier. Niettemin valt deze herstart van Davies, als je het gemis van Hodgson even buiten beschouwing laat, nog niet eens tegen, ook al is het voor de doorsnee liefhebber geen essentieel album. Iets wat eigenlijk ook al gold voor het laatste album met Hodgson.

Nou?? Nee, niet echt.
Deze is in stijl wat zwaarder en grimmiger en 50% songwriting is verdwenen - Roger Hodgson dus.
Cannonball is een dansbare track en hooguit de titelsong is door het fragmentarische karakter, misschien een beetje vergelijkbaar met Fool's Overture.
Frivool als Supertramp kon klinken, is dan alleen te bewonderen in een song als Still In Love With You.
Brombeer Davis heeft er uiteindelijk wel iets anders van gemaakt.

"De meest boeiende" gaat misschien wat ver.
Toch vind ik het wel een essentieel Supertramp album dat zeker een plaats heeft verdiend naast de andere Supertramp albums.

Ergo, er zit beduidend meer pit in dan in Famous Last Words, het laatste album met Hodgson. De moderne technieken worden niet geschuwd en Davies toont zich een gedreven voorman met sterke composities.

Hodgson aan de ene kant en Davies + band waren natuurlijk in een felle concurrentie met elkaar verwikkeld na de split inclusief veel modder gooien en dat leidde tot een beste beentje voor in beide gevallen. Met Davies + band duidelijk als winnaar.

Davis zat bij een andere classic rock-band.
Toto - Fahrenheit (1986)

klopt helemaal. mijn smaak ligt ook meer op het zware en grimmige en minder bij het frivole.
daarmee wil ik niets afdoen aan het andere werk natuurlijk.

Rick Davies was altijd al zwaarmoediger dan de spirituele Hodgson.
Die was ook veel meer van wat lichtere songwriting, al zijn de teksten meestal ook niet opbeurend.
De stijl van Cannonball wordt dan weer doorgetrokken op de follow up Free As A Bird.
Maar dat verzuipt in een te drastische en geforceerde poging om R&B en Dance in hun sound te stoppen.
Davies was zich achteraf ook bewust van die misstap.

Album altijd links laten liggen vanwege het vertrek van Hodgson; een halve band is geen band. Met terugwerkende kracht nog eens beluisterd en aangenaam verrast. Zeker niet de beste Supertramp olaat, maar een verdienstelijke doorstart.

Op het eerste album is vooral Hodgson te horen, op het tweede vooral Davies en daarna houden de mannen elkaar in evenwicht met ieder ongeveer evenveel zelfgezongen composities.
Na zijn vertrek wordt Hodgson niet vervangen, de band gaat gewoon met een mannetje minder verder; plus een paar toegevoegde studiomuzikanten, niet de minste overigens.
Op dit album worden alle songs geschreven en gezongen door Davies. Niet dat de composities nu zo bijzonder zijn, het grote pluspunt van dit album is dat er een stuk meer geïnspireerd gemusiceerd wordt dan op het album hiervoor. De sound is ook wat kaler, wat een verfrissend effect heeft.
Al met al waarder ik deze net iets meer dan zijn voorganger, waarmee mijn volgorde precies het stemgemiddelde op MM volgt:

1. Crime Of The Century (1974) 5,0
2. Breakfast In America (1979) 4,5
3. Even In The Quietest Moments... (1977) 4,0
4. Crisis? What Crisis? (1975) 4,0
5. Brother Where You Bound (1985) 4,0
6. Famous Last Words (1982) 4,0
7. Supertramp (1970) 4,0
8. Indelibly Stamped (1971) 3,5

Mee eens. Onterecht wordt deze doorstart nog wel eens afgebrand vanwege de absentie van Hodgson.
Een stuk frisser dan Famous Last Words, die nogal voortborduurt op voorgaand werk en artistiek te weinig vernieuwingen kent.

Na Crime gewoon het 2e beste album van Supertramp wat mij betreft. Cannonball is een heerlijke opener, het titelnummer is echt schitterend en de rest vond ik ook altijd verrassend goed. Ik was blijkbaar zo verrast dat de band nog met een album van deze kwaliteit kwam, dat de score zo maar hoger uitviel dan voor Breakfast en Moments. Ik moet ze misschien eens achter elkaar draaien.... Het was wel meteen klaar; De albums hierna heb ik nog nooit gehoord.

PS: Je zou haast denken dat er iemand van Supertramp overleden is, als je updates zo bekijkt...

Roger Hodgson houdt het Supertramp verhaal live nog gaande in ieder geval. Gaat i.v.m de 40e verjaardag van Breakfast In America weer op tour.
Door de ernstige ziekte van de inmiddels 74jarige Rick Davies, is Supertramp als band waarschijnlijk gestopt. Ze traden eigenlijk alleen nog live op.

Mijn top 3 beste Supertramp albums:

1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. Brother Were You Bound

Kwam deze gisteren op vinyl tegen bij de kringloop, en heb hem meegenomen omdat ik te weinig ken van de Hodgson-loze Supertramp. Dacht bij eerste aanblik van de hoes overigens een Genesis album gespot te hebben.

The way they walk zeker?

Genesis - The Way We Walk, Vol. 2 (The Longs) (1993), right?

Yep, dat is 'em. Hoe zijn Collins & Co. er mee weggekomen vraag je je af....

Daar hebben we ook een topic voor trouwens...

Het thema van het plaatje is nou niet bepaald uniek...

Oef, opener Cannonball is me even schrikken. Ik wist dankzij een OOR-popencyclopedie dat dit nummer een hit is geweest, maar ik herken hier echt weinig Supertramp nog in. Ik ben doorgaans ook niet degene die moeilijk doet over een gladde jaren '80 sound, maar zo dansbaar als dit vind ik na alle voorgaande albums toch echt lastig. Dan is er ook nog een 10 minuten durende versie? Nee dankjewel, die laat ik wel staan. Een eenmalige fout? Meh, Still In Love With You gaat door met dansbaar zijn.

Gelukkig gaat het daarna weer een stuk beter. No Inbetween is een mooie ballad en Better Days heeft een lekkere vibe. Leuke toevoeging ook van de dwarsfluit. De titeltrack is in al zijn glorie wel weer prachtig, ondanks het wat fragmentarische karakter. Twee goeie gastgitaristen en enkele mooie thema's, zo mag het best klinken. Ook de afsluitende ballad mag er zeker wezen.

Als geheel weet ik het echter nog niet helemaal. Zeker geen verkeerd album, maar ik mis hier toch de wisselwerking van twee zangers en ik vind de twee openingstracks echt missers van heb ik jou daar. Ik had echter veel erger verwacht en zal niet tegenhouden dat het album in de toekomst nog in waardering kan stijgen.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. ...Even In The Quietest Moments
4. Crisis? What Crisis?
5. "...Famous Last Words..."
6. Brother Where You Bound
7. Supertramp
8. Indelibly Stamped

Cannonball zal bij uitkomen de nodige vraagtekens hebben opgeroepen.
Ineens een song met dance elementen en nogal wat anders dan wat men van de band gewend was.
In herinnering kon ik het wel waarderen, al liet ik het album toen een poosje aan mij voorbij gaan.
Still In Love With You is meer vertrouwd. Een opgetogener Davies creatie, die wat mij betreft ook op een Breakfast In America had kunnen staan. Wel de minste worp hierop trouwens.
Dan trekken donkere wolken op en krijgt deze plaat een steeds grimmigere ondertoon.
De titelsong is uitmuntend en zelfs wat avant garde is aan de orde.
Zonder Hodgson vind ik het niet persé een verslechtering. De wisselwerking met Davies vond ik op Famous Last Words al een stuk minder.
Enigzins jammer dat het niveau niet meer gehaald wordt op de overige albums.

Inderdaad wat jou betreft......laten we het daar maar bij laten. Jeetje en dan Crisis , Even en Breakfest over het hoofd zien?

Je hoeft natuurlijk niet per se te kiezen voor het één of het ander qua mooi.

Daar staat voor mij bijvoorbeeld tegenover dat ik, en dat werd steeds erger, Roger Hodgson zo'n beetje de grootste zuurpruim vind die er rond loopt.
Dermate, dat ik zijn gemoedstoestand een negatieve invloed op zijn muziek vind hebben, ook op het functioneren van de band.

En dan kun je nog zo professioneel zijn en uit zijn op winstbejag, ik had hem allang de band uitgegooid. Toen het zover was, ging er dan ook niemand anders van Supertramp met hem mee, moederziel alleen moest hij het verder uitzoeken en het is ook nooit meer goed gekomen.

Davies moest de kar gaan trekken en op dit eerste album na Hodgson's vertrek, voel je de opluchting, hernieuwde werklust en prima lopende songs.
Cannonball is natuurlijk sowieso anders dan wat er onder het juk van Hodgson werd gefabriceerd maar afgezien van de speelsheid die Davies hier introduceert, mag er best eens buiten de pot worden gepiest en over inmiddels vergane grenzen heen worden gekeken.

Het is alleen jammer dat, hoewel hij een groot talent was, getuige ook de 10 jaar voor Brother where you bound, Davies alleen nog op dit album in z'n eentje als componist kon overtuigen. Misschien was hij er in het algemeen wel een beetje klaar mee en was de drang zich te bewijzen met nieuwe songs verdwenen en vond hij meer plezier in touren.

Maar de band is hier bevrijd van de man die hen altijd beschuldigde zijn nummers expres slecht te spelen en die energie hoor je terug op dit album.

De spijker op z'n kop, musician. Het was makrobioot versus hamburgerliefhebber. Dat kon niet goed blijven gaan.

Ze speelden zijn nummers toch ook slecht?

Volgens mij pure paranoia van Hodgson.

Precies. Want waar zou dat dan uit blijken?